ไฟละมุน

ตอนที่ 25 : บทที่ 19 ปฏิบัติการเหนือชั้น 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,922
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    7 มี.ค. 56


บทที่ 19  ปฏิบัติการเหนือชั้น 1



               เช้าวันใหม่ บัวบุษย์ยังคงตื่นในเวลาเดิม คือ 6.00 นาฬิกา แม้จะเข้า

นอนดึกเพียงใดเมื่อถึงเวลา เธอก็ตื่นในเวลานี้ด้วยความเคยชิน หญิงสาวอาบน้ำแต่งตัว

เรียบร้อยจึงเดินไปปลุกภัชรธิดาให้เตรียมตัวเช่นกันเผื่อท่านนายกฯ เรียกพบแต่เช้าจะ

ได้ไม่ฉุกละหุก จากนั้นจึงเข้าออนไลน์ข่าว เผื่อมีความคืบหน้าใดๆ แต่ทุกอย่างก็ยังคง

เหมือนเดิม ไม่มีข่าวคราวใดมากไปกว่าเมื่อวานเลย หญิงสาวถอนหายใจอย่างเป็นห่วง

ป่านนี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้างหนอ ทุกอย่างมันเงียบสงบเกินไปจนเธอเริ่มใจคอไม่ดี

              
เสียงเคาะประตูแว่วๆ บัวบุษย์เหลือบดูนาฬิกาที่ข้อมือ 7.05 น. สงสัยจะ

เป็นเจ้าหน้าที่ มาตามไปพบท่านนายกฯ หรือเปล่า หญิงสาวจึงเดินไปเปิดประตู

              คุณไฟ!!... “ บัวบุษย์อุทานอย่างแปลกใจระคนดีใจที่เขากลับมา

              ชายหนุ่มดึงเธอเข้าไปกอดไว้แน่นพลางถาม  “ เป็นห่วงผมมากไหมครับ

คุณบุษย์ “

              “ ค่ะ “  หญิงสาวตอบเบาๆ พร้อมกับพยักหน้าน้อยๆ เธอกอดตอบเขา

อย่างอยากจะถ่ายทอดความรู้สึกที่อยู่ภายในใจให้เขาได้รับรู้ กุณฑ์ยกมือขึ้นลูบศีรษะ

เธอเบาๆ

              “ ขอบคุณครับ “ จากนั้นจึงคลายวงแขนออก “ ผมแค่แวะมาดูคุณ ก่อน

จะไปรายงานท่านนายกฯ เรื่องเมื่อวาน เป็นอย่างไรบ้างครับ เห็นข่าวแล้วตกใจมาก

ไหมครับ “

              “ ค่ะ.. เห็นตอนแรกตกใจมากเลยค่ะ แต่รู้อยู่ว่าท่านนายกฯ ไม่ได้อยู่ในรถ

ก็เลยคิดว่าพวกคุณ ก็คงจะไม่ได้อยู่ด้วยเหมือนกัน เพียงแต่บุษย์ไม่ทราบว่าพวกคุณไป

ไหนทำอะไรเท่านั้นเองค่ะ “

              กุณฑ์มองหน้าหญิงสาวอย่างทึ่งในการใช้เหตุผลของเธอ เขารู้สึกยินดีที่บัว

บุษย์เป็นคนใช้สติมากกว่าอารมณ์ ไม่ผิดหวังเลยที่เขารักผู้หญิงคนนี้แล้วยิ่งรักมากขึ้น

ทุกวันที่ได้รู้จักเธอ ชายหนุ่มยิ้มให้เธอด้วยประกายตาเจิดจ้าฉายวับไปด้วยความรู้สึกที่

มี เขาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของเธอเบาๆ  “  แล้วสักครู่ ผมจะกลับมาทานอาหารเช้า

ด้วยนะครับ คุณบุษย์ “

              “ ค่ะ คุณไฟ “ พลางนึกได้ “ ออ..แล้วนี่ คุณกริชกลับมากับคุณด้วยรึเปล่า

คะ “

              “ มาสิครับ เพียงแต่.. มันออกแรงมากไปหน่อยก็เลยยังไม่ฟื้น บอกคุณอั้ม

ว่าไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ยังกลับมาครบสามสิบสองประการแน่นอนครับ “  ชายหนุ่ม

หลิวตาให้เธออย่างล้อเลียนทำให้บัวบุษย์อดขำไม่ได้ทั้งสองจึงหัวเราะออกมาพร้อมกัน

              “ คุณไฟหละก็..  ยัยอั้มไม่ค่อยเคยเจอเรื่องตื่นเต้นอะไรแบบนี้บ่อยนัก

ชีวิตนางแบบไฮโซ อยู่แต่กับสิ่งสวยๆ งามๆ มาเจอคุณกริชนี่ดูชีวิตยัยอั้มตื่นเต้นขึ้น

เยอะเลยหละค่ะ เมื่อคืน ก็เป็นห่วงคุณกริชจนนอนไม่หลับเชียวค่ะ “

              “ น่าน้อยใจจัง กริชมีคนเป็นห่วงจนนอนไม่หลับ แต่ผม..”

              บัวบุษย์ยกนิ้วชี้ขึ้นวางไปที่ปากของเขาทันที “  ไหนคุณบอกว่า ให้บุษย์

เชื่อใจคุณยังไงหละคะ คุณสัญญากับบุษย์เองว่าคุณจะกลับมา “

              “ ว๊า.. อย่างนี้ ผมก็อ้อนคุณไม่ได้เลยหละสิ.. ถ้าอย่างนั้นขอเปลี่ยนเป็น

ขอบคุณนะครับ ที่เชื่อใจผม  “ ว่าแล้วชายหนุ่มก็คว้ามือบางที่ยกขึ้นมาปิดปากเขาเมื่อ

สักครู่ มาจุมพิตที่หลังมือแทน บัวบุษย์อมยิ้มอย่างนึกขันในความเจ้าเล่ห์แสนกลของ

เขา ดูซิท่านเลขาฯ กุณฑ์ ใครจะนึกออกว่าเขาจะมีมุมแบบนี้ด้วย

              “ มีใครเคยเห็นคุณในอารมณ์นี้บางไหมคะเนี่ย คุณไฟ “

              “ มีสิครับ เยอะแยะไป แต่ส่วนมากจะเป็นคนที่ผมรักนะครับ ถึงจะได้เห็น “


              และแล้วใบหน้าของเธอก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันตาเห็น อึ๊ยยย!!.. ว่าแล้วเข้า

ตัวอีกจนได้ ยัยบุษย์เอ้ย.. น่าจะรู้นะว่าเขาหนะ ฝีปากขนาดไหน ชิส์

              “ เอาหละ ผมต้องไปแล้ว เดี๋ยวพบกันนะครับ “

              “ ค่ะ “


              หญิงสาวยิ้มให้เขาและยืนมองจนเขาเดินลับสายตาไป จึงปิดประตูแล้วเดิน

กลับเข้าไปด้านใน ภัชรธิดากำลังเดินออกมาจากห้องน้ำจึงถามขึ้น

              “ ใครมาหรอจ๊ะ..บุษย์ “

              “ คุณไฟหนะ “

              ห๊ะ..คุณไฟรึ?..”

              “ ใช่..ตกใจอะไรหรอจ๊ะ ชั้นบอกเธอแล้วไงว่า เรื่องเมื่อวานหนะเป็นเรื่อง

แหกตาระดับประเทศ ถึงชั้นจะยังไม่รู้ว่าเค้ากำลังจะทำอะไร แต่ว่าทุกอย่างที่ทำมันคง

จะสำคัญมาก “

              “ คุณกุณฑ์เค้าไม่เคยบอกอะไรเธอเลยหรอ บุษย์ “

              “ ไม่ เขาจะบอกเท่าที่จำเป็นเท่านั้น “

              “ แล้วแกไม่น้อยใจหรืออยากรู้อะไรบ้างหรอ “

              “ อืม.. ถ้าจะบอกว่าไม่อยากรู้ก็คงจะไม่ใช่ อาชีพของชั้นโดยวิสัยแล้ว ก็

ต้องอยากรู้เป็นเรื่องธรรมดา แต่ว่า..สิ่งที่คุณไฟทำมันเกี่ยวเนื่องกับหน้าที่การงานของ

เขา ซึ่งเป็นเรื่องที่ชั้นไม่สามารถเข้าไปก้าวก่ายได้ อีกอย่างถ้าแกได้รู้จักเขาจริงๆ ก็จะ

รู้ว่าคุณไฟเขาค่อยข้างจะแยกเรื่องส่วนตัวออกจากงานอย่างชัดเจน ถึงชั้นถามไป เค้า

ก็คงไม่บอกอยู่ดี รู้อย่างนี้แล้วก็ไม่ถามเสียจะดีกว่านะ “

              “ แหม.. ช่างเข้าอกเข้าใจกันดีเหลือเกิน..เพื่อนชั้น “

              “ อ้อ คุณไฟเค้าฝากบอกแกว่า คุณกริชก็มาด้วยแต่ยังไม่ตื่น เห็นว่าเมื่อคืน

ไปออกแรงทำอะไรมาก็ไม่รู้ “

              “ ก็คงวิ่งหนีผู้ร้ายกันมาหละมัง “

              “ อีกสักครู่คุณไฟจะมาทานข้าวด้วยนะอั้ม บางทีคุณกริชคงจะตามมาด้วย

แกรีบแต่งตัวเถอะ เดี๋ยวก็คงจะมากันแล้วหละ “

              “ โอเค. จร้า “

              บัวบุษย์ถอยไปนั่งรอเพื่อนสาวที่โต๊ะ พลางหมุนสร้อยข้อมือเล่นไปเรื่อยๆ

อย่างช้าๆ


              อะไรนะ หลานชาย “ ท่านนายกรัฐมนตรีโภคินอุทานอย่างฉงน “  จะ

ให้ลุงเข้าไปนอนในโรงพยาบาลรึ ทำไม? “

              “ ก็แค่..ถ่วงเวลาให้มันชะล่าใจหนะครับ ข้อมูลที่เราได้มาจากนักโทษ คือ

มันจะมีการขนสินค้าล๊อตใหญ่ในอีก 2 - 3 วันนี้ ระหว่างนี้ผมอยากให้มันคิดว่า ท่านยัง

ไม่พร้อมที่จะกลับไปทำงาน ยิ่งชะล่าใจมากเท่าไหร่ มันก็จะระวังตัวน้อยลงเท่านั้น “

              “ แล้วยังไงต่อ “

              “ ตอนนี้ ข่าวที่ท่านนายกฯ โดนลอบสังหารกำลังเป็นที่สนใจของประชาชน

ถ้าท่านเข้าไปนอนในโรงพยาบาลก็จะทำให้ประชาชนรักและสงสารท่านมากขึ้น ที่ท่าน

ทำงานหนัก เอาจริงเอาจังจนพวกเสียผลประโยชน์ ต้องส่งคนมาลอบสังหาร มีผลถึง

การลงเลือกตั้งครั้งหน้า ก็จะหาเสียงง่ายขึ้น “

              “ อืม..น่าคิด แล้วเรื่องยาเสพติดหละ “

              “ เราจะไม่จับพวกมันที่โกดังครับ แต่จะรอให้มันส่งสินค้าออกไปก่อน ขึ้น

เรือเมื่อไหร่ เราถึงจะออกไปปิดเกมนี้ ถ้าจับที่โกดังเราจะได้แค่คนส่งของ แต่ถ้าเราจะ

จับรายใหญ่ทั้งที ควรจะให้ได้คนรับของด้วย เพื่อขยายผล ว่ามันส่งไปที่ประเทศไหน

อย่างไร บางทีเราอาจต้องติดต่อประสานงานกับทางต่างประเทศด้วย ครับท่าน “

              “ ได้ ถ้าหลานต้องการกำลังพลที่จะให้ไปช่วยจัดการ ก็บอกลุงได้ทุกเมื่อ

นะ “

              “ ครับท่าน แต่ตอนนี้หน่วยงานลับที่ท่านส่งคนมาให้ ก็กำลังทำงานอยู่ ถ้า

ถึงวันที่ต้องปฏิบัติการจริง อาจจะต้องประสานงานกันหลายฝ่ายครับท่าน “

              ท่านนายกรัฐมนตรีโภคิดพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด “ เอาหละ

ต่อไป มาว่ากันด้วยเรื่องที่ลุงต้องไปนอนในโรงพยาบาลบ้าง ถ้าต้องเข้าโรงพยาบาล

จริง สื่อก็จะต้องวิ่งตามไปกันจนเต็มโรงพยาบาลหนะสิ “

              “ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงครับท่าน ผมจะให้ทางโฆษก เป็นคนแถลงข่าวแทน

ท่านเอง แล้วก็ให้แพทย์สั่งงดเยี่ยม อีก 2-3 วัน เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยค่อยออกแถลง

ข่าวอีกที ครับท่าน “

              “ ดีมากหลานชาย..ลุงไม่ผิดหวังเลยที่ไปขอให้หลานมาช่วยงาน น่าภูมิใจ

แทนท่านศรนะ ที่มีลูกชายที่เก่งแบบนี้ “

 

              ท่านนายกฯ วางมือลงบนบ่าของชายหนุ่มและตบเบาๆ


              กริชเพิ่งจะตื่นและลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำ เมื่อกุณฑ์กลับมาจากไปพบ

ท่านนายกรัฐมนตรี

               “ อ่าว เป็นไงวะไอ้เสือ หายไปไหนมาแต่เช้า “

              “ ไปรายงานท่านนายกฯ เรื่องเมื่อวาน สายๆ จะส่งท่านไปนอนเล่น ที่โรง

พยาบาลเสียหน่อย นายกับทีมรักษาความปลอดภัยคงต้องไปนอนเล่นอยู่ที่นั่นสัก 2-3

วัน นะกริช “

               “ ทำไมวะ “

               “ ล่อเสือออกจากถ้ำไง “  กุณฑ์มองหน้าเพื่อนรักด้วยประกายตาเจิดจ้า

“ บางที คนลงมือมันอาจจะอยากเข้าไปดูผลงานของมันบ้าง “

               “ เออ.. แล้วท่านนายกฯ ว่ายังไงบ้าง “

               “ ไม่มีปัญหา มันอาจจะหนักนายสักหน่อย นะกริช แต่กันจะให้หน่วยงาน

ความมั่นคงส่งคนมาเพิ่มให้ มันคงไม่กล้าขนาดเข้ามาถล่มถึงในโรงพยาบาลแน่ แต่ก็

ประมาทไม่ได้ “

               “ เอาไงก็เอากันสิวะเพื่อน เดี๋ยวขอตัวไปอาบน้ำก่อน “

               “ ตามสบาย เสร็จแล้วก็ลงไปเร็วๆ หละ มีสาวๆ รอทานข้าวอยู่ “

               “ โอเค เดี๋ยวกันตามไป “   กริชตอบแล้วก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ผิว

ปากฮัมเพลงอย่างคนไม่ทุกข์ร้อนกับอะไร

               กุณฑ์เดินออกมาจากห้องพักตรงไปที่ห้องของบัวบุษย์และภัชรธิดา เขา

เคาะประตูเบาๆ ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกโดยภัชรธิดา

               “ สวัสดีค่ะ คุณกุณฑ์ “

               “ สวัสดีครับ คุณอั้ม “ ภัชรธิดาเปิดประตูให้กว้างขึ้น จึงเห็นบัวบุษย์กำลัง

ปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ แล้วจึงเดินออกมาที่เขา  “ พร้อมจะไปทานข้าวกันแล้วใช่ไหม

ครับ สาวๆ “

               “ พร้อมแล้วค่ะ “   ภัชรธิดาตอบเสียงใส ด้วยท่าทางร่าเริง ส่วนบัวบุษย์

เพียงอมยิ้มน้อยๆ ให้เขาเท่านั้น

               “ ถ้าอย่างนั้นเคลื่อนทัพได้เลยครับ เพราะ...”   ชายหนุ่มยังพูดไม่จบ

ประโยค

               “ กองทัพต้องเดินด้วยท้องค่ะ “  ทั้งสองสาว รีบต่อประโยคให้เขาอย่าง

พร้อมเพรียง แล้วจึงหัวเราะออกมาพร้อมกันทั้งสามคน 

               กุณฑ์เดินนำลงไปยังโต๊ะอาหารที่บัดนี้ ล้วนเต็มไปด้วยอาหารหน้าตาน่า

รับประทานทั้งสิ้น บัวบุษย์แปลกใจว่า อาหารเหล่านี้นำมาจากไหนกันจะว่าสั่งจากร้าน

อาหารหรือโรงแรมใด ก็ไม่น่าจะใช่ ในเมื่อที่นี่อยู่ในเขตทหาร

               “ เป็นอาหารที่เหล่าแม่บ้านทหารเขาจัดมาให้หนะครับ คุณบุษย์ “ กุณฑ์

ไขข้อข้องใจให้เสร็จสรรพ เมื่อเห็นคำถามในแววตาของเธอ ดูเถอะ..เขาช่างเอาใจใส่

เธอขนาดนี้ รู้แม้กระทั้งว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วอย่างนี้..จะไม่ให้เธอหลงรักเขาได้

อย่างไรกัน..

               “ หรอคะ เขาทำได้น่าทานดีนะคะ “  หญิงสาวยิ้มให้เขาพลางนั่งลง เมื่อ

เขาเลื่อนเก้าอี้ให้   “ ขอบคุณค่ะ “

               ชายหนุ่มเดินเลยไปเลื่อนเก้าอี้ให้ภัชรธิดานั่งลงด้านตรงข้ามกับบัวบุษย์

อย่างนุ่มนวล ก่อนจะกลับมานั่งลงข้างๆ หญิงสาวที่เขารัก

               “ เรานั่งคุยกันก่อนนะครับ รอกริชสักครู่พอดีกริชเพิ่งจะตื่นหนะครับ “

               “ คุณกริชไปทำอะไรมาหรอคะ คุณกุณฑ์ “  ภัชรธิดาสอบถามขึ้น

               “ สอบผู้ต้องหาหนะครับ จับมาได้ 2 คน ก็เลยเหนื่อยหน่อย “

               “ อ๋อ ค่ะ “

               “ ถามถึงผมหรอคร๊าบบบ..ที่รัก “ เสียงกริชดังมาก่อนตัวเสียอีก เขาเดิน

มานั่งลงข้างๆ ภัชรธิดาทันที  “ อยากรู้อะไร เดี๋ยวถามผมสองต่อสอง ดีกว่านะครับ จะ

ตอบให้หมดเลย “

               “ งื้อออ! คุณกริช ดูพูดเข้า “  ภัชรธิดาอายจนหน้าแดงทีเดียว

               บัวบุษย์และกุณฑ์ต่างยิ้มขันๆ ที่กริชขยันที่จะกระเซ้าเย้าแหย่ภัชรธิดา

               “ เอาหละ ทานข้าวกันก่อนดีกว่าค่ะ ก่อนที่สารวัตรจะต้องตกเป็นจำเลย

ให้ถูกสอบเสียเองนะคะ “  บัวบุษย์เลื่อนโถข้าวมาตักแจกทุกคนเสร็จแล้วจึงตักให้กับ

ตัวเอง

               “ เชิญเลยครับ คุณอั้ม “  กุณฑ์พูดขึ้น  “ กองทัพต้อง.. “

 

               “ เดินด้วยท้องค่ะ.. “ ทั้งสองสาวประสานเสียงกันอีกครั้ง ก่อนที่ทั้งหมด

จะหัวเราะให้กันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศในการรับประทานอาหารนั้น เป็นไปอย่าง

อบอุ่นและอบอวลไปด้วยมิตรภาพและความรัก


               ท่านนายพลฯ สุบรรณ เดินวนไปวนมาอยู่ภายในบ้านอย่างหงุดหงิดใจ

เนื่องจากไม่สามารถติดต่อกับลูกน้อง ที่ตนสั่งให้ไปกระทำการลอบสังหารท่านนายก

รัฐมนตรีได้ ทุกอย่างเงียบหายไปราวกับไม่ได้เกิดสิ่งใดขึ้น ทั้งๆ ที่ ข่าวใหญ่ออกจะ

ครึกโครมทางสถานีโทรทัศน์ เมื่อวานนี้ แล้วยังต่อเนื่องมาจนถึงเช้าวันนี้ การรอผล

อย่างกระหยิ่มยิ้มย่องของเมื่อคืนที่ผ่านมา ค่อยๆ มลายหายไป เปลี่ยนมาเป็นความ

กระวนกระวายเข้ามาแทนที่ ความที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาตลอดทั้งคืน ทำให้เกิด

อารมณ์ขุ่นมัวเสียจนลูกน้องเข้าหน้าไม่ติด

               “ ทำไมมันหายหัวกันไปหมดวะ “ ท่านนายพลฯ สำรอกวาจาออกมาเพื่อ

เป็นการระบายความอึดอัดไม่ได้อย่างใจ ที่อัดแน่นอยู่ภายใจจนแทบจะเบิดออกมา

               ไม่ใช่แต่ท่านนายพลฯ สุบรรณ เท่านั้นที่มีอาการกินไม่ได้นอนไม่หลับ แม้

แต่นายสหัสเอง ก็มีอาการที่ไม่ต่างกันเขายังคงเฝ้ารอการค้นหาตัวท่านนายกฯ อย่างใจ

จดใจจ่อเช่นกัน

               ส่วนเอรยานั้นตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา ก็เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ตลอดเวลาจนหน้าซีด

เซียว นัยน์ตาบวมแดงแทบจะไม่หลงเหลือความสวยงามอยู่เลยพลอยทำให้คุณเยาวภา

ไม่ได้หลับไม่ได้นอนไปด้วยอีกคน

               กระทั่งเวลา 11.30 นาฬิกา สถานีโทรทัศน์ทุกช่องต่างถ่ายทอดการแถลง

ข่าวจาก สำนักนายกรัฐมนตรี โดยท่านโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี เผยเรื่องผล

การปฏิบัติการค้นหา และช่วยเหลือท่านนายกรัฐมนตรี ออกมาจากการถูกลอบสังหาร

เจ้าหน้าที่ทั้งตำรวจและทหารสามารถเข้าช่วยเหลือท่านนายกฯ และผู้ติดตามอารักขา

ของท่าน ออกมาจากวงล้อมของผู้ก่อการลอบสังหารได้อย่างปลอดภัย มีผู้ได้รับบาด

เจ็บ 4 คน คือท่านนายกรัฐมนตรี และเจ้าหน้าที่ ที่ทำหน้าที่ติดตามอารักขา ซึ่งได้รับ

บาดเจ็บไป 2-3 นาย นอกนั้นปลอดภัย ส่วนผู้ร้ายถูกยิงเสียชีวิตทั้งหมด เจ้าหน้าที่ที่

ออกไปปฏิบัติการในครั้งนี้ ปลอดภัยทุกนายเช่นกัน ขณะนี้ ท่านนายกรัฐมนตรีเข้าพัก

รักษาตัวที่โรงพยาบาลโดยแพทย์ที่ทำการรักษาสั่งห้ามเยี่ยมเป็นเวลา 2-3 วัน เนื่อง

จากกลัวการติดเชื้อ แล้วทางโรงพยาบาลจะแจ้งผลการรักษาเป็นระยะๆ ในโอกาส

ต่อไป

               ทุกคนต่างเฝ้าดูการแถลงข่าวนั้นด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกัน ท่านนาย

พลฯ สุบรรณ และนายสหัส รู้สึกผิดหวังที่ผลไม่เป็นไปอย่างที่คาด แต่อย่างน้อยก็ไม่

สูญเปล่าเสียทีเดียว การบาดเจ็บของท่านนายกฯ น่าจะเบี่ยงเบนความสนใจของเจ้า

หน้าที่ได้บ้างไม่มากก็น้อยในการเข้มงวดตรวจตราหากว่าจะต้องส่งสินค้าออกในอีก 2

วันนี้ ส่วนเอรยาก็หายใจโล่งอกที่ทราบว่ากุณฑ์ ปลอดภัยดี เธอเฝ้าเพียรโทรศัพท์หา

เขาตลอดเวลาแต่ก็ติดต่อไม่ได้ อยากจะออกไปหาเขาถึงบ้านแต่ที่บ้านของกุณฑ์แจ้ง

ว่า กุณฑ์ยังไม่ได้กลับมาที่บ้าน หญิงสาวจึงไม่สามารถติดต่อกับเขาได้เลยคุณเยาวภา

ผู้เป็นมารดาก็ได้แต่เฝ้าดูบุตรสาวด้วยความสงสาร

               ด้านกุณฑ์หลังจากทั้งหมดเดินทางกลับมาถึงกรุงเทพฯ เมื่อส่งท่านนายก

รัฐมนตรีไป พักที่โรงพยาบาลเรียบร้อยโดยให้กริชอยู่เฝ้าอารักขาแล้วนั้น เขาได้ไปส่ง

บัวบุษย์และภัชรธิดาที่คอนโดฯ ของเธอ จากนั้นจึงตรงกลับบ้านของเขาในทันที

               เมื่อรถแล่นเข้ามาภายในบริเวณบ้านเท่านั้น นายเข้มก็รีบวิ่งมารับหน้านาย

น้อยของเขาอย่างตื่นเต้น ปากก็ตะโกนบอกแม่พินของตนเองไปตลอดทาง

               “ แม่ คุณไฟกลับมาแล้ว ๆ “ จนชายหนุ่มจอดรถที่หน้าบ้านเรียบร้อย ลง

มาจากรถได้ ป้าพินก็เข้ามาถึงตัวพอดี นางสวมกอดเอวชายหนุ่มไว้อย่างดีใจปากก็พร่ำ

บอก  “ คุณหนูของพิน ปลอดภัยดีนะเจ้าคะ “  แถมยังจับตัวเขาหมุนดูซ้ายดูขวาอย่าง

กับจะให้ แน่ใจว่าไม่ได้รับบาดเจ็บที่ตรงไหนแน่ๆ

               “ อะไรกันครับ..ป้า ผมสบายดีครับ “ ชายหนุ่มรีบบอกให้แน่ใจ

               “ โธ่ คุณหนูนะคุณหนู น่าตีจริงๆ เลยนะคะเนี่ย ทำคนแก่ตกอกตกใจไป

ตามๆ กัน ตอนที่ป้าเห็นข่าวในทีวี ป้างี้..ใจหายวาบไปหมด ดีแต่ว่าคุณท่านบอกว่าคุณ

หนูไม่เป็นอะไร ก็ค่อยเบาใจกันหน่อย “

               กุณฑ์ดึงป้าพินเข้ามากอดอย่างรักใคร่ผูกพัน “ ขอบคุณครับป้าที่เป็นห่วง

ผมไม่เป็นอะไรหรอกครับ “

               “ จะไม่ให้ห่วงได้ยังไงหละคะคุณหนู พินเลี้ยงของพิมมาตั้งแต่เกิดนี่คะ “

               “ ครับ ขอบคุณครับป้า “

               ชายหนุ่มกระชับวงแขนขึ้นเล็กน้อยก่อนจะปล่อยแล้วหันมาจูงมือป้าพิน

เดินเข้าบ้านไป

               “ แล้วนี้คุณแม่อยู่รึเปล่าครับป้า “

               “ อยู่เจ้าค่ะ ตอนนี้อยู่ในห้องฟ้าเฝ้าดูข่าวกันตั้งแต่เช้าว่าจะเจอท่านนายกฯ

ไหม “

               “ เดี๋ยวผมไปหาคุณแม่ก่อนนะครับ “

               “ ค่ะ คุณหนู ว่าแต่คุณหนูอยากจะทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ เดี๋ยวป้าทำ

ให้ทานค่ะ “

               “ แล้วแต่ป้าพินเลยครับ ผมทานได้หมดถ้าเป็นฝีมือป้านะครับ “

               “ ค่ะ คุณหนูไปพบคุณท่านเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าทำเสร็จแล้วจะให้เข้มยกไป

ให้นะคะ “

               “ ครับป้า “


               กุณฑ์รีบเดินไปยังห้องนั่งเล่นสีฟ้า ตามที่ป้าพินบอก  พบว่ามารดา

กำลังนั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับธุรกิจอยู่อย่างสงบ ชายหนุ่มตรงไปสวมกอดมารดา จาก

ทางด้านหลัง คุณหญิงรดาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะวางหนังสือลง แล้วหันมากอดลูก

ชายไว้เช่นกัน ชายหนุ่มหอมแก้มทั้งสองข้างของมารดาอย่างรักใคร่

               “ เป็นอย่างไรบ้างหละเรา ฮึ..ทำเอาตกใจกันไปทั้งบ้านทีเดียว “

               “ ป้าพินบอกแล้วครับ อีกสักครู่ผมคงต้องไปที่โรงพยาบาลอีก “

               “ ท่านนายกฯ เป็นอย่างไรบ้างรึ “ คุณหญิงรดาถามขึ้นอย่างสนใจ

               “ ท่านสบายดีครับ ไม่ได้เป็นอะไร “

               “ อ่าว..แล้วข่าวที่ออกทางทีวี..”

               “ แค่..ตามน้ำหนะครับคุณแม่ ท่านนายกฯ ไม่ได้อยู่ในรถตอนที่ถูกถล่ม

เราทราบเรื่อง ตั้งแต่แรก จึงได้ให้เจ้าหน้าที่ช่วยกัน กันนักข่าวออกไปก่อนถึงจุดที่พวก

มันกำหนด เพียงแต่ไม่คิดว่ามันจะจัดหนักขนาดนี้ เราเสียคนไปหลายคนอยู่เหมือนกัน

แต่ก็เก็บพวกมันได้หมด ตอนนี้กำลังตามล่าผู้สั่งการหนะครับ “

               “ น่ากลัวกันจริงๆ ถึงกับต้องฆ่าต้องแกงกันเลย แม่ชักไม่อยากให้เราเข้า

ไปเสี่ยงแบบนี้อีกแล้วนะไฟ มันน่ากลัวเกินไป “

               “ แม่ครับ ไม่ต้องห่วงหรอกครับผมไม่เป็นอะไร มีเจ้าหน้าที่ดูแลตลอดครับ

ตอนนี้ท่านนายกฯ กำลังตกอยู่ในอันตราย มีทั้งพวกที่เสียผลประโยชน์จากนโยบายของ

รัฐบาล ทั้งพวกค้ายาเสพติด ค้าอาวุธสงคราม มันกำลังบ่อนทำลายชาติกันอย่างมันมือ

ไม่ว่ายังไงก็คงต้องช่วยกันไปก่อนนะครับ ถ้าทุกคนเอาแต่คิดถึงแต่ตัวเอง แล้วประเทศ

ชาติจะเป็นยังไงหละครับ ผมสัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดี นะครับแม่ “

              คุณหญิงรดาถอนหายใจอย่างกังวล แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้เนื่องจากเธอรู้

นิสัยของบุตรชายเป็นอย่างดี ว่าถ้าลองตัดสินใจอะไรลงไปแล้ว ก็จะเปลี่ยนใจยาก 

“ เอาเถอะ แม่คงห้ามไฟไม่ได้แต่ลูกก็ต้องดูแลตัวเองให้ดี แม่รักลูกนะ “

               “ ครับแม่ ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมก็รักแม่ครับ “  ชายหนุ่มหอมแก้มมารดา

อีกครั้ง อย่างปลอบใจ ก่อนจะหันไปเห็นนายเข้มมาด่อมๆ มองๆ อยู่ที่ประตู

               “ ว่ายังไงเข้ม เข้ามาสิ “

               “ แม่เตรียมอาหารเสร็จแล้วครับ ไม่ทราบว่าคุณไฟจะรับประทานที่นี่ หรือ

ว่าที่ห้องอาหารดีครับผม “

               “ คุณแม่จะทานกับผมไหมครับ “ ชายหนุ่มหันไปถามมารดา คุณหญิงรดา

จึงพยักหน้าก่อนหันไปหานายเข้ม  “ ให้แม่พินจัดไว้ที่ห้องอาหารก็ได้เข้ม เดียวชั้นกับ

คุณไฟจะตามไป “  

               “ ขอรับ คุณท่าน “

              เมื่อนายเข้มออกไปแล้ว คุณหญิงรดาจึงหันไปถามบุตรชายเรื่องเอรยา

               “ แม่เอรี่เขาโทรฯ มาถามหาเราทั้งวันทั้งคืนอยู่เนี่ย จะให้แม่บอกเขาว่ายัง

ไง ฮึ? ไหน ว่ามาซิ “

               “ บอกว่าผมยังไม่กลับก็ได้ครับคุณแม่ เพราะเดี๋ยวผมก็ต้องไปที่โรงพยา

บาลอีกอยู่ดี “

               “ สรุปว่าลูก.. ไม่ได้รัก ไม่ได้ชอบแม่เอรี่แน่ใช่ไหม “

               “ ครับแม่ ผมเห็นเอรี่เป็นเพียงเพื่อนเท่านั้นครับ “

               “ ถ้าอย่างนั้น จะบอกแม่ได้รึยังว่า ไฟรักใคร? ฮึ..ลูก “ ชายหนุ่มนิ่งเงียบ

ไปอย่างชั่งใจ ไม่แน่ใจว่ามารดาจะคิดอย่างไร ถ้าเขาบอกไป  “ ใช่แม่นางแบบคนนั้น

ไหม? “

               “ นางแบบไหนครับคุณแม่ “

               “ ก็คนที่เคยเป็นข่าวลงหนังสือพิมพ์กับลูก นั่นยังไงหละลูก “

               “ ไม่ใช่ครับ คุณอั้มเป็นแฟนของนายกริชครับคุณแม่ “

               “ อ่าว..ที่บอกมีเรื่องรถชนกันอะไรนั่นหนะหรอ “

               “ ครับ ตอนนี้ กลายมาเป็นคนรักกันไปแล้วครับ “

               “ อืม.. ถ้าอย่างนั้น แล้วลูกหละ ไฟ.. ยังบอกแม่ไม่ได้อีกรึ..”

              ชายหนุ่มมองหน้ามารดาอย่างตัดสินใจ ก่อนจะเล่าเรื่องราวของเขากับบัว

บุษย์ให้มารดาฟังตั้งแต่เริ่มต้นที่ได้พบเธอจนถึงปัจจุบัน คุณหญิงรดานิ่งฟังอย่างตั้งใจ

               “ มิน่าหละ ลูกถึงไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนเลย แม่อุตส่าห์พาไปรู้จักลูก

สาวคุณหญิงคุณนายก็ตั้งหลายคน เราถึงไม่สนใจใครสักคนเพราะหมายตาเอาไว้ในใจ

แล้วนี่เอง แต่..ไฟแน่ใจ ใช่ไหมลูก ว่าเธอรักลูกที่ตัวลูกจริงๆ “ มารดาของเขาถามขึ้น

อย่างสงสัย

               “ ผมแน่ใจครับ แต่ว่าตอนนี้คงยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมที่ผมจะพาเธอมา

พบคุณแม่นะครับ ผมขอให้อะไรๆ มันผ่านไปให้เรียบร้อยกว่านี้ก่อนแล้วผมจึงจะพาเธอ

มากราบคุณแม่นะครับ “

               “ ได้สิลูก แม่เชื่อว่า ไฟจะเลือกคนได้ถูกต้องนะลูกนะ เพียงแต่ให้แม่ได้รู้

จักกับเธอบ้าง ก็เท่านั้น “

              ชายหนุ่มสวมกอดมารดาอีกครั้งอย่างขอบคุณที่ตลอดเวลาไม่ว่าอย่างไร

มารดาของเขา ก็เข้าใจเขาเสมอ “ ขอบคุณครับแม่ “

               “ เอาหละ ป่านนี้อาหารแม่พินคงเย็นหมดแล้ว เราไปกันเถอะ “

               “ ครับ คุณแม่ “

 

               ชายหนุ่มประคองมารดาลุกขึ้น แล้วจึงพากันเดินออกไปยังห้องอาหาร ที่

บัดนี้บนโต๊ะถูกจัดวางอาหารไว้หลายอย่าง ซึ่งเป็นอาหารโปรดของเขาทั้งสิ้น



               หลังอาหารผ่านไป ชายหนุ่มขอตัวจากมารดา เพื่อไปทำงานที่ห้องทำ

งานของเขาโดยมิให้ใครเข้าไปรบกวน เขาเข้าเช็คข่าวล่าสุดจากหน่วยงานความมั่นคง

หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีสายโทรฯ เข้ามายังโทรศัพท์มือถือของเขาที่เปิดให้โทรฯ เข้า

ได้เฉพาะบางสายเท่านั้น

               “ ว่ายังไง มีความเคลื่อนไหวอะไรรึ “

               “ ตอนนี้ที่โกดังมีคนงานทยอยเข้ามาบรรจุสินค้า เหมือนเตรียมจะขนย้าย

ครับท่าน “

               “ ไม่เป็นไร ผมทราบแล้ว มันจะส่งของในอีก 2 วันนี้ ยังไงคุณก็จับตาดู

พวกมันไว้ จนกว่ามันจะขนสินค้าขึ้นเรือ ถ้าหากมีอะไรเพิ่มเติม ก็แจ้งเข้ามาก็แล้วกัน

ครับ “

               “ ครับท่าน “

               “ ตอนนี้คนของคุณพอไหม ต้องการกำลังพลเพิ่มหรือเปล่า “

               “ ไม่เป็นไรครับท่าน แบบนี้คล่องตัวดีแล้ว ถ้ามากเดี๋ยวมันจะผิดสังเกต

ครับ “

               “ โอเค.. ถ้ามีอะไรก็แจ้งเข้ามาก็แล้วกันนะครับ ผมกำลังจะประสานงาน

กับอีกหลายฝ่าย ยังมีข้อมูลอีกหลายอย่างที่ต้องตรวจสอบ “

               “ ครับท่าน “

               ชายหนุ่มวางสาย ก่อนจะรวบรวมข้อมูลทั้งหมด เพื่อจะนำไปเสนอท่าน

นายกรัฐมนตรีพิจารณาในช่วงเย็นนี้ เขาใช้เวลาอยู่ในห้องทำงานอย่างเคร่งเครียด จน

เวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมง โดยไม่ทราบเลยว่ามีโทรศัพท์จากเอรยาโทรฯ เข้ามา

เช็คแทบจะทุกชั่วโมงว่าเขากลับมาแล้วหรือยัง ป้าพินต้องรับสายจนอ่อนใจ จนเมื่อ

ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องทำงาน เพื่อไปอาบน้ำ เตรียมตัวจะออกไปที่โรงพยาบาล

อีกครั้ง เอรยาก็โทรฯ เข้ามาพอดี คราวนี้..นายเข้มเป็นคนรับสาย

               “ สวัสดีครับ บ้านสรณตรัยครับ “

               “ นายเข้ม คุณไฟกลับมาหรือยัง “ เอรยาถามขึ้นอย่างร้อนรน

               “ คุณไฟ.. “ ยังไม่ทันที่นายเข้มจะพูดอะไร

               “ สายผมรึ เข้ม “ นายเข้มรีบปิดหูโทรศัพท์แทบจะไม่ทัน  “ ครับคุณไฟ

คุณเอรี่ครับ “

               “ มา..  ผมพูดเอง “

               “ ครับ “

               ชายหนุ่มรับโทรศัพท์มาจากนายเข้ม พลางกรอกเสียงลงไป  “  ผมเอง

เอรี่ “

              คุณไฟ!.. ไฟขา คุณเป็นยังไงบ้างคะ เอรี่เป็นห่วงคุณมากเลยนะคะ

เดี๋ยวเอรี่ไปหานะคะ ไฟขา..”

               “ ขอบคุณครับที่เป็นห่วง แต่ว่าเดี๋ยวผมก็จะออกไปที่โรงพยาบาลแล้ว

คุณอย่ามาเลยนะครับเอรี่ ลำบากเปล่าๆ “

               “ เอรี่คิดถึงคุณ นะคะ ไฟขา “

               “ ครับ ขอบคุณครับ ไม่ต้องเป็นห่วงนะเอรี่ ผมไม่เป็นอะไร อ้อ..ผมต้อง

ไปแล้ว ผมแค่แวะมาเอาเอกสารที่บ้านเท่านั้น “

               “ ถ้างั้นเอรี่ไปหาคุณที่โรงพยาบาลได้ไหมคะ “

               “ คงไม่สะดวกครับ ผมต้องอยู่กับท่านนายกฯ ตอนนี้คุณหมอห้ามเยี่ยม

อีก 2 - 3 วัน ถ้าเข้าเยี่ยมได้แล้วคุณค่อยไปก็แล้วกันครับ “

               “ แต่เอรี่ไม่ได้จะไปเยี่ยมท่านนายกฯ นี่คะ เอรี่จะไปหาคุณนะคะ ไฟขา “

               “ ผมไปทำงานนะเอรี่ “  น้ำเสียงของชายหนุ่มเข้มขึ้น จนหญิงสาวต้อง

ชะงักไป

               “ ออ.. ก็ได้ค่ะ เอรี่ไม่ไปก็ได้ค่ะ “

               “ ผมขอตัวก่อนนะ เอรี่ ผมต้องรีบไป “

               “ ค่ะ ไฟขา เอรี่คิดถึงคุณนะคะ “

               ชายหนุ่มวางสาย พลางขมวดคิ้วอย่างหนักใจ ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้อง

อย่างรวดเร็ว เขากลับลงมาอีกครั้งหลังจากอาบน้ำแต่งตัวใหม่ แวะเข้าไปหามารดาที่

ห้องทำงานของท่าน

               “ คุณแม่ครับ ผมออกไปที่โรงพยาบาลก่อนนะครับ “

               “ จ้าลูก ว่าแต่คืนนี้จะไม่กลับมานอนบ้านใช่ไหมลูก “

               “ ครับ คงจะค้างที่โรงพยาบาลเลยครับคุณแม่ “ ชายหนุ่มเดินไปสวมกอด

มารดา ก้มลงหอมแก้มนางอย่างอ่อนโยน   “ ไม่ต้องห่วงนะครับแม่ “

               “ จะไม่ให้แม่ห่วงหนะ คงไม่ได้ ยังไงเราก็ดูแลตัวเองให้ดีหละ แม่รักลูก

นะ “

               “ ครับ ผมก็รักแม่ครับ “

 

             ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดอีกครั้งก่อนจะปล่อยนาง แล้วจึงเดินออกมา เขา

ตรงไปที่ห้องทำงานอีกครั้ง หยิบกระเป๋าเอกสารที่เตรียมไว้นำไปใส่รถ และขับออกไป

อย่างรวดเร็ว




=========================================

 

รบกวนแฟนคลับที่เข้ามาอ่าน Vote ให้ คะแนนในแต่ละ ตอน ได้ที่ด้านล่าง
ของแต่ละตอน
คลิกเลือก คะแนน ก่อนกดส่งคะแนนนะคะ
ไรเตอร์จะได้ทราบระดับความพอใจ
ของแฟนคลับ ต่อนิยายในแต่ละตอน ค๊าา  ขอบคุณ ค่ะ

 

ไรเตอร์ ฝากเพลงเพราะๆ นี้ให้ แฟนๆ ทุกคน ฟังนะคะ ระหว่างรอค่ะ
Lula - นานๆ นะๆ



 

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

# ❤ ...❤ Numfonart ❤ ...❤  (✿◠‿◠)


อ่านนิยายแล้ว อย่าลืมกด บันทึกเป็น Favorite
เพื่อเป็นแฟนพันธ์แท้ กันด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้า ค๊าาา

 

 
ตัวอย่างเว็บไซต์ .WS เริ่มต้นสร้างเว็บไซต์ ง่ายๆ ที่นี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

949 ความคิดเห็น

  1. #829 yeen2029 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 12:57
    สนุกค่ะ ถ้าเอรี่ รู้เรื่องธุรกิจ ที่พ่อทำคงจะทำใจยอมรับยากที่ต้องไม่เหลืออะไรเลยเมื่อถูกเปิดโปงแถมไฟยังไปรักกับคนอื่นอีก 
    #829
    0
  2. #592 numfonart (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 22:46
    อูยยยยยยยยยยย...........คุณwayray มาแรงส์... แซงทางโค้งมาเลย   
    #592
    0
  3. #591 wayray (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 20:01
    เริ่มจะเบื่อยัยเอรี่ล่ะ เกาะติดหนึบจิง
    ผู้ชายเค้ารำคาญ ไม่สังเกตมั่งรึไง
    เฮ้อออ ท่านเลขาก็เหมือนกัน ทำไมไม่บอก ไม่ชี้แจง ให้ชัดเจนซักที
    ปล่อยให้มาเกะกะระรานเวลาอยู่ได้ เฮ้อออออออออ
    #591
    0
  4. #590 yuechan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 12:11
    เฮียท่าจะเจอศึกหนักเข้ามาอีกแล้วนะ
    #590
    0
  5. #588 nuntapun (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 10:06
    มาอีกนิดแต่คุณไฟก็น่ารัก
    #588
    0
  6. #586 mameowbella (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 17:50
    คุณไฟน่ารักจัง
    #586
    0
  7. #585 nuntapun (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 11:34
    คุณไฟอ้อนแม่น่ารักมาก
    #585
    0
  8. #583 ณัฏฐ์ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 06:03
    น่ารักมากจ้า จะรอคะ
    #583
    0
  9. #582 mayyanee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 00:50
    บอกได้เลยว่าน่ารักมากๆๆๆๆนิยายเรื่องนี้ชอบค่ะทุกตอนเลยครบทุกรสอิอิ
    #582
    0
  10. #581 numfonart (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2555 / 20:12
    มาลงเพิ่มให้แล้วนะคะ... ทัศนาได้เลยค๊าา.....แฟนๆ ที่น่ารักทุกคน..
    #581
    0
  11. #579 yuechan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 14:08
    เฮียไฟแกนี่รีบมาทำคะแนนแต่เช้าเลยนะ
    #579
    0
  12. #578 mayyanee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 11:47
    กำลังหนุกเลยรีบมานะไรท์น๊า
    #578
    0
  13. #576 nuntapun (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 06:29
    ปลาฮุบเหยื่อแน่
    #576
    0
  14. #572 numfonart (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 23:32
    มาแล้วจร้า..ทุกคน..
    #572
    0
  15. #571 mayyanee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 13:18
    น่ารักจังเลยทั้งพระเอกนางเอกเพลงก็เพราะจ๊าไรเตอร์
    #571
    0
  16. #570 nuntapun (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 09:43
    คุณไฟ เก่งเหลือเกิ๊นนนนนนนนน
    #570
    0
  17. #569 ณัฏฐ์ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 04:52
    มานั่งเข้าแถวรอต่อเจ้าคะ
    #569
    0
  18. #568 mameowbella (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 03:32
    พระเอกน่ารักแถมเก่งอีกต่างหาก รักๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #568
    0
  19. #567 numfonart (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 00:09
    ขอบคุณ คุณณัฏฐ์ และทุกคนที่เข้ามารอ และเป็นกำลังใจให้ ไรท์เตอร์นะคะ..
    #567
    0
  20. #566 numfonart (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 00:08
    มาแล้วจร้า...หายไป 1 วัน....พร้อมกับวันแรงเงาแห่งชาติ...อิ อิ
    #566
    0
  21. #565 ณัฏฐ์ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2555 / 07:54
    เข้ามาให้กำลังใจและรอจ้า
    #565
    0
  22. #564 numfonart (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2555 / 21:18
    ขณะนี้..กำลังแรงเงา อยู่จร้า....
    #564
    0
  23. #562 nuntapun (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2555 / 08:42
    หวานจนเบาหวานเรียกหา อิๆๆ
    #562
    0
  24. #560 faikra (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2555 / 08:17
    อ่านแค่นี้ ก็เขินแทนบัวบุษย์แล้ว รีบมาอัพนะค่ะ
    #560
    0
  25. #559 numfonart (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2555 / 06:30
    มาแล้วจร้า..ได้แค่นี้ก่อนน๊า.. ค่ำๆ จะมาต่อให้จร้า..
    #559
    0