ไฟละมุน

ตอนที่ 24 : บทที่ 18 พลิกแผน ล่าสังหาร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    7 มี.ค. 56


บทที่ 18  พลิกแผน ล่าสังหาร



              รุ่งอรุณของวันใหม่ ซึ่งเป็นวันประชุมคณะรัฐมนตรีสัญจร เป็นวันสุด

ท้าย บัวบุษย์พาภัชรธิดาเข้าไปนั่งในห้องสื่อมวลชนด้วย วันนี้การประชุมจะเริ่มในเวลา

9.00 น. แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไปตามนั้น รัฐมนตรีและผู้เข้าร่วมประชุมมากัน

ครบแล้ว แต่ยังไม่สามารถเริ่มประชุมได้เนื่องจากท่านนายกรัฐมนตรีและท่านรัฐมนตรี

กลาโหมยังไม่มา เวลาผ่านไป 9.30 น. ทั้งสื่อมวลชน และผู้เข้าร่วมสังเกตการณ์ การ

ประชุมต่างพากันสอบถามให้วุ่นว่าเกิดอะไรขึ้น จนเมื่อกริชเดินนำท่านนายกฯ เข้ามา

พร้อมด้วยท่านรัฐมนตรีกลาโหม และกุณฑ์

              
บัวบุษย์สังเกตเห็นร่องรอยความเคร่งเครียดในสีหน้าของกุณฑ์ ซื่งคนอื่น

อาจจะไม่รู้สึกเพราะเคยชินกับสีหน้าเรียบเฉยเป็นปกติของเขา แต่สำหรับเธอแล้วบัว

บุษย์รู้ว่ามีบางอย่างที่ไม่ปรกติอย่างแน่นอน

              การประชุมดำเนินไปเรื่อยๆ จนถึงโครงการสุดท้ายที่ลงมติอนุมัติจึงปิดการ

ประชุมในเวลา 12.15 น. ท่านนายกฯ ให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนเล็กน้อยแล้วจึงขอตัวเพื่อ

เตรียมเดินทางไปหมู่บ้านชาวเขา

              หลังจากบัวบุษย์ออนไลน์ข่าวของช่วงเช้าเรียบร้อย เธอจึงพาภัชรธิดาไป

รับประทานอาหารที่ห้องอาหารของโรงแรม โดยไม่ได้พบหรือว่าพูดจาใดๆ กับกุณฑ์

เลย เมื่อทั้งสองคนกลับเข้าห้องพัก โทรศัพท์มือถือของบัวบุษย์จึงดังขึ้น

              “ คุณไฟคะ.. บุษย์เองค่ะ “

              “ คุณบุษย์ครับ ผมเช็คเอาท์ห้องกับทางโรงแรมให้คุณเรียบร้อยแล้วนะ

ครับ อีกสักครู่ผมจะให้คนของผมไปช่วยยกของของคุณลงมาไว้ที่รถนะครับ “

              “ คะ! .. ทำไมหรอคะ เราจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้วหรอคะ “

              “ ครับ เราจะไม่กลับมาที่นี่อีก รบกวนบอกคุณอั้มด้วยนะครับ “

              “ ค่ะ แล้วถ้าบุษย์จะต้องแจ้งกับทางพี่เอ้ จะต้องบอกว่ายังไงหละคะ “

              “ อืม.. ยังไม่ต้องบอกครับแล้วผมจะแจ้งกับทางคุณเอ้เอง ไม่ต้องกังวลนะ

ครับคุณบุษย์ ขอเพียงคุณไว้ใจผม... “

              “ ค่ะ คุณไฟ .. บุษย์ไว้ใจคุณค่ะ “

              “ ขอบคุณครับ .. อีกสักครู่พบกันที่รถนะครับ “

              “ ค่ะ “

              กุณฑ์วางสายไปแล้ว บัวบุษย์ยังคงมองโทรศัพท์ค้างอยู่จนภัชรธิดาสงสัย

              “ ยัยบุษย์... นี่!...ยัยบุษย์ เป็นอะไร เรียกแล้วไม่หือไม่อือ คุณกุณฑ์เค้า

ว่ายังไงบ้าง ไหนบอกมาซิ “

              “ เค้าให้เราเก็บของทั้งหมดไปด้วย เค้าเช็คเอ้าท์ห้องให้แล้ว ตอนเย็นเรา

จะไม่กลับมา ที่นี่อีก “

              “ อืม.. แล้วแกเป็นอะไร ทำไมดูอึ้งๆ “

              “ ออ.. ชั้นกำลังคิดว่า ต้องมีอะไรสักอย่าง ทุกอย่างมันผิดปรกติมาตั้งแต่

เช้าแล้ว “

              “ หือออ! .. ยังไงหรอ “

              บัวบุษย์นึกได้ ว่าภัชรธิดาคงไม่รู้เรื่องอะไรนัก  “ อ๋อ..เปล่า ไม่มีอะไร มา

เราไปเก็บสัมภาระกันเถอะอั้ม อีกประเดี๋ยวคุณไฟจะให้คนมาช่วยยกลงไป “

              “ เออ.. ยัยคนนี้..แปลก มีอะไรไม่บอกกันบ้าง “

              “ น่า..แล้วจะเล่าให้ฟังก็แล้วกันนะ ตอนนี้ช่วยกันเก็บของก่อนนะเพื่อนรัก “


              ภัชรธิดายักไหล่ พลางกล่าว “ ก็..โอเค..ไปไหนไปกัน” หญิงสาวพูดโดย

ไม่ได้คิดว่า สิ่งนั้นจะเกิดขึ้นจริงๆ ที่ต้องไปไหนไปกัน..


              หลังจากนั้นไม่นานก็มีเจ้าหน้าที่มาเคาะประตู เมื่อหญิงสาวเปิดออกมา พบ

ว่าเป็นชายฉกรรจ์ 2 คน “ ผมมาจากท่านเลขาฯ กุณฑ์ ครับผม “

              “ อ๋อ..ค่ะ เชิญค่ะ “  หญิงสาวเปิดประตูกว้างเพื่อให้ทั้งสองคนเข้ามายก

ของออกไปได้อย่างสะดวก จากนั้นไม่นาน ทั้งบัวบุษย์และภัชรธิดาจึงตามลงไปที่จอด

รถ ซึ่งกุณฑ์กำลังรออยู่ เขาเปิดประตูรถให้เธอและภัชรธิดาขึ้นไปนั่ง เรียบร้อยแล้วเขา

หันไปส่งสัญญาณให้กริช แล้วจึงขึ้นรถตามมาเมื่อขบวนรถของท่านนายกฯ เคลื่อนออก

นั้น มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยกลายเป็นว่าท่านนายกฯ มิได้ขึ้นรถประจำตำแหน่งของ

ท่าน แต่กลับไปขึ้นรถท่านรัฐมนตรีกลาโหม ส่วนขบวนคุ้มกันก็ยังคงตามไปประกบทั้ง

หน้าและหลังรถประจำตำแหน่งของท่านอยู่เช่นเดิม ตามมาด้วยรถของกุณฑ์ รถท่าน

รัฐมนตรีกลาโหม และกริชกับชุดรักษาความปลอดภัยของท่านนายกฯ จากนั้นจึงเป็นผู้

ติดตาม และรถผู้สื่อข่าวที่ตามกันมาเป็นขบวนยาว

              ใช้เวลานานประมาณเกือบ 2 ชั่วโมง กว่าจะเข้าไปถึงหมู่บ้านที่ต้องการไป

ตลอดทางที่ผ่านมา กุณฑ์ไม่ได้พูดจาใดๆ กับเธอและภัชรธิดาเลย เขาเอาแต่เปิดแผน

ที่ผ่านดาวเทียมบนอุปกรณ์ไฮเทคและกำหนดจุดต่างๆ ลงไปบนอุปกรณ์นั้น สอดส่าย

สายตามองสองข้างทางที่เป็นทั้งแนวป่าในบางครั้ง และหุบเขาในบางแห่ง  พลางฟัง

เสียงจากอุปกรณ์ที่เหน็บอยู่ที่หูของเขาอย่างตั้งใจ

              บัวบุษย์เห็นเขามีสีหน้าเคร่งเครียด แม้จะสงสัยแต่เธอก็ไม่กล้าชวนเขาคุย

เพราะเธอรู้ดีว่าสิ่งที่เขากำลังทำ ต้องมีความสำคัญไม่ใช่น้อย

              เมื่อถึงหมู่บ้านนั้นยิ่งพบความไม่ปรกติมากขึ้น มีกำลังทหารมากกว่าปกติ

แทบจะครอบคลุมอยู่ทุกตารางเมตรของหมู่บ้าน

              หลังจากท่านนายกฯ ทำพิธีเปิดการสร้างฝายเรียบร้อย ในเวลา 16.20 น. 

เจ้าหน้าที่ทหาร จึงมาบอกให้ทุกคนเตรียมตัวเดินทางกลับก่อนค่ำ เพราะเส้นทางจะไม่

ปลอดภัย ทุกคนที่กำลังยืนชื่นชมธรรมชาติของภูเขาและอากาศที่เย็นลงซึ่งกระจายอยู่

ตามบริเวณต่างๆ ก็พากัน รีบไปขึ้นรถของตนเองเพื่อตั้งขบวนเตรียมเดินทางกลับ

              ส่วนกุณฑ์ได้เดินมาหาบัวบุษย์  “ คุณบุษย์ครับ ขากลับผมจะให้คุณกลับ

พร้อมท่านนายกฯ นะครับ “

              “ คะ? หมายความว่ายังไงคะ ก็..”

              “ ไม่ใช่ทางรถครับ แต่เป็นเครื่องบินทหาร “

              “ เครื่องบินทหาร..หรอคะ? “

              “ ครับ เครื่องจอดอยู่ด้านหลังหมู่บ้านสักครู่คุณเดินตามท่านนายกฯ ไปได้

เลย ต่อไปการรายงานข่าวของคุณ จะขึ้นอยู่กับท่านนายกฯ ว่าท่านต้องการจะแถลง

ข่าวตอนไหน คุณจะได้ออนไลน์ข่าวตามที่ท่านแถลง ผมแจ้งไปทางคุณเอ้แล้วว่าทาง

เราขอตัวคุณไว้ทำข่าวท่านนายกฯ
ต่อ อีกสัก 2-3 วัน “

              “ ออ..แล้วคุณหละคะ คุณไฟ “

              “ ผมจะไปกับกริช มีภารกิจบางอย่างที่ต้องไปทำครับ.. “ ชายหนุ่มยื่นมือ

มากุมมือบางของเธอ ที่มันเย็นเฉียบเพราะอากาศที่นี่ในเวลาใกล้ค่ำเช่นนี้ อุณภูมิลดต่ำ

ลงมาก เขาบีบมือบางนั้นอย่างให้กำลังใจ “ ไม่ต้องห่วงผมนะครับคุณบุษย์ ผมสัญญา

ว่าจะกลับไปพบคุณที่กรุงเทพฯ แน่นอน..”

              หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นมองหน้าเขา แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย

              “ แล้ว ยัยอั้มหละคะ บุษย์สามารถพาไปด้วยได้รึเปล่าคะ “

              “ ก็ ไม่น่าจะมีปัญหานะครับ คุณลองคุยกับคุณอั้มดูสิครับว่าเธอจะสามารถ

ไปกับคุณได้หรือเปล่า เพราะเธอจะไม่ได้กลับเข้ากรุงเทพฯ ในเวลาที่ต้องอยู่กับคุณนะ

ครับ “

              “ ค่ะ เดี๋ยวบุษย์จะลองถามอั้มดูก่อนนะคะ “

              “ ครับ..แต่ว่า.. “  ชายหนุ่มพยักหน้าให้บัวบุษย์หันไปดูด้านหลัง ซึ่งกริช

กำลังคุยอยู่กับภัชรธิดา  “ ผมว่า คุณอาจจะไม่ต้องคุยเองแล้วหละครับ กริชคงอยาก

ให้คุณอั้มไปกับคุณแน่ๆ “

              หญิงสาวหันไปดู จึงเห็นอย่างที่กุณฑ์บอกจริงๆ สักพักกริชจึงพาภัชรธิดา

เดินมาหาเธอ

              “ คุณบุษย์ครับ พาคุณนายของผมไปด้วยนะครับ “

              ภัชรธิดาตีแขนกริชทันที “ คุณกริช..อะ...เรียกอย่างนี้อีกแล้ว ชั้นอายเค้า

นะคะ “

              “ จะอายทำไมหละครับ ก็คุณจะเป็นคุณนายของผมจริงๆ นี่นา “

              “ งื้อออ!!.. ดูสิบุษย์ ยิ่งว่าเหมือนยิ่งยุ “ ทุกคนต่างอมยิ้ม กับการเย้าแหย่

เล็กๆ น้อยๆ ของกริช

              “ ไปเถอะครับคุณบุษย์ ท่านนายกฯ ทราบแล้ว ว่าจะมีคุณสองคนไปด้วย

อย่าให้ท่าน ต้องรอเลยครับ “

              “ ค่ะ “

              “ ส่วนของๆ คุณ กับคุณอั้ม จะถูกส่งตามไปที่หลังนะครับ “

              “ ค่ะ “


              หญิงสาวและภัชรธิดาเดินตามนายทหารที่มารอรับไปพลางหันกลับมามอง

กุณฑ์และกริชที่ยืนโบกมือให้เธอ เขาจะไปทำสิ่งใดหนอ.. บัวบุษย์รำพึงในใจ..


              หลังจากขบวนรถประจำตำแหน่งของท่านนายกฯ แล่นตามรถนำขบวน

ออกไป ทุกขบวนก็แล่นตามไปตามลำดับเหมือนเดิม โดยไม่มีใครทราบว่าท่านนายกฯ

และท่านรัฐมนตรีกลาโหมไม่ได้ร่วมเดินทางมาด้วย แต่กลับมีเครื่องบินทหาร ยกตัวขึ้น

บินเหนือทิวไม้หลังหมู่บ้านแทน โดยไม่มีใครทราบทิศทางที่มาและที่ไป

              กุณฑ์และกริชเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดคล้ายทหารสีดำใส่ชุดเกาะอ่อนไว้ด้าน

ในเสร็จแล้ว ต่างพากันเดินเข้าไปในแนวป่าหลังหมู่บ้าน เมื่อไปถึงที่หมาย จึงพบว่ามี

กลุ่มทหารจำนวนหนึ่งรอเขาอยู่ ชายหนุ่มยื่นเอกสารให้ผู้คุมหน่วยยศนายพันโทคนหนึ่ง

เป็นเอกสารประทับตราลับสุดยอด เมื่ออ่านจบผู้พันฯ ก็ทำความเคารพกุณฑ์ทันที

              ชายหนุ่มตบบ่านายทหารดังกล่าว “ ผมเพียงมาวางแผนร่วมกับท่านเท่านั้น

ส่วนอำนาจสั่งการกับลูกน้องของท่าน ผมจะไม่ก้าวก่าย “

              “ ครับท่าน “

              ชายหนุ่มหันไปทางทหารทุกคน   “ ภารกิจนี้ไม่มีเหรียญตรา ยศ ตำแหน่ง

หรือรางวัลใดๆ นอกจาก ความภูมิใจ ในการปกป้องชาติจากภัยความมั่นคงเท่านั้น ”  

ก่อนจะหันไปทางผู้บังคับหน่วย  “ ผู้พันฯ ทราบในข้อนี้ดีใช่ไหม “

              “ ครับท่าน “

              “ ดี ผมขอบคุณ ที่มีทหารอาชีพ ที่รักชาติเช่นพวกคุณทุกคน “  ทหารทุก

คนต่างทำความเคารพเขาอย่างชายชาติทหารเช่นกัน

              “ เอาหละ นี่เป็นพิกัดที่เราได้รับรายงานมาว่า มีกลุ่มเคลื่อนไหวจะซุ่มโจม

ตีขบวนรถของท่านนายกฯ “  ชายหนุ่มเปิดอุปกรณ์แผนที่ผ่านดาวเทียมให้ผู้พันฯ ดู

“ ตอนนี้ มีทางไหนที่เราจะไปถึงที่หมายนี้อย่างเร็วที่สุดบ้าง “

              “ มีครับท่าน มีทางลัดไปที่นี่ได้ “

              “ ดี ถ้าอย่างนั้นเรารีบไปส่วนแผนการทั้งหมดเราจะคุยกันระหว่างเดินทาง “

              “ ครับท่าน “

              ทั้งหมดเดินทางโดยรถทหารที่พร้อมลุยป่า วิ่งตามกันไปด้วยความเร็วฝุ่น

ฟุ้งไปตลอดทาง

              บรรยากาศยามเย็น ใกล้พระอาทิตย์ตกดินดูโพล้เพล้  ขบวนรถของท่าน

นายกรัฐมนตรี ยังคงแล่นตามกันไปเรื่อยๆ จนถึงช่วงลงเนินที่มีสองข้างทางเป็นแนวป่า

รถของหน่วยรักษาความปลอดภัยคันสุดท้ายเกิดเบรคกระทันหัน รถของสื่อมวลชนที่

แล่นตามมาเบรคไม่ทัน จึงเกิดเหตุชนท้ายกัน ทำให้ขบวนรถของสื่อที่ตามหลังมาต้อง

จอดดูเหตุการณ์ จึงขาดช่วงไปจากขบวนรถของท่านนายกรัฐมนตรี

              ไม่นานหลังจากนั้นก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงปืนที่

ยิงต่อสู้กันให้ได้ยิน ทุกคนต่างรีบขึ้นรถเพื่อจะตามไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะมันคือข่าว

อันโอชะเลยทีเดียว

              เมื่อขบวนรถของนักข่าวทั้งหมดมาถึงที่เกิดเหตุนั้น เห็นเพียงร่องรอยกระ

สุนปืนที่ตกเกลื่อนอยู่บนถนนทั่วบริเวณในที่เกิดเหตุ และความเสียหาย ของขบวนรถ

อารักขาของท่านนายกฯ
ที่จอดอยู่ระเกะระกะเต็มถนน บางคันก็ตกลงไปอยู่ข้างทางมี

เจ้าหน้าที่เสียชีวิตอยู่ในรถ 4-5 นาย ทุกคนมองหารถของท่านนายกฯ จนพบว่าลงไป

อยู่ข้างทาง ห่างจากจุดเกิดเหตุประมาณ 500 เมตร
  มีรอยเลือดให้เห็นตามเบาะหน้า

และหลัง ไม่พบผู้ใดในรถ แต่หยดเลือดที่เห็นหยดเป็นทางไปในแนวป่าด้านหน้า ทำ

ให้ทุกคนคาดว่า ท่านนายกฯ คงถูกอารักขาหนีเข้าป่าไปแล้ว

              เสียงรัวชัตเตอร์ของนักข่าวที่ทำหน้าที่อย่างต่อเนื่อง ไม่นานก็มีรถตำรวจ

แล่นมาด้วยความเร็ว ตามมาด้วยรถมูลนิธิฯ ต่างๆ และรถพยาบาลทุกคนต่างชุลมุนอยู่

ในที่เกิดเหตุโดยไม่มีใครทราบว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่และท่านนายกรัฐมนตรี อยู่ที่ไหน


              ไม่นานข่าวด่วนก็ถูกนำเสนอภาพออกสู่จอโทรทัศน์กรณีท่านนายกรัฐมนตรี

ถูกลอบสังหารแต่ยังไม่พบตัวท่านนายกฯ ในที่เกิดเหตุแต่อย่างใด คาดว่าจะถูกพาหลบ

หนีเข้าไปในป่าซึ่งขณะนี้ทางทหารและตำรวจ ต่างกระจายกำลังกันออกค้นหา


              ณ เซฟเฮ้าส์ ของส่วนความมั่นคง เมื่อท่านนายกรัฐมนตรีเดินทางมาถึง

ได้แยกตัวไป เพื่อร่วมประชุมกับท่านรัฐมนตรีกลาโหม ท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุด ผู้

บัญชาการทหารบกและผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ ส่วนบัวบุษย์และภัชรธิดาถูกพาไป

ยังห้องพัก โดยได้รับแจ้งว่า หากท่านนายกฯ จะแถลงข่าวจึงจะเชิญเธอไปพบ ขอให้

เธออยู่แต่ในห้องพัก อย่าออกไปเดินเพ่นพ่านที่ไหน

              บัวบุษย์ทราบตลอดเวลาว่านี่ไม่ใช่สถานการณ์ปรกติอีกต่อไป ต้องเกิดเหตุ

ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่งอย่างแน่นอน ดังนั้นทันทีที่เข้าห้องพักเรียบร้อยสิ่งแรกที่บัวบุษย์

ทำคือเปิดโทรทัศน์เพื่อดูข่าว ไล่กดรีโมทไปทุกช่องสัญญาณก็ไม่พบข่าวใด หญิงสาว

จึงนำอุปกรณ์คอมพิวเตอร์มาต่อ เพื่อเข้าเช็คข่าวออนไลน์ ภัชรธิดามองดูการกระทำที่

ร้อนใจของบัวบุษย์อย่างฉงน

              “ มีอะไรรึเปล่าบุษย์..แกดูแปลกๆ นะ “

              “ มีบางอย่างไม่ปกติ ทำไมคุณไฟถึงส่งเรามากับท่านนายกฯ แกไม่สงสัย

บ้างหรือ “

              “ ก็สงสัยนะ แต่ว่า...”  สายตาของภัชรธิดาจ้องมองภาพบนจอโทรทัศน์

อย่างตกตะลึง “ บุษย์.. แกดูนั่น.. ในทีวี.. นั่นมัน.. ไม่นะ .. มันไม่ใช่ ใช่มั้ย..” เสียง

ของภัชรธิดาทำให้บัวบุษย์ต้องรีบมาที่เพื่อนสาวทันที  ภาพบนจอโทรทัศน์ทำให้เธอ

แทบจะเข่าอ่อนทรุดลงไป แต่เสียงของนักข่าวที่รายงานสดเจื้อยแจ้วตลอดเวลาแจ้ง

ว่า นอกจากเจ้าหน้าที่ชุดคุ้มครองความปลอดภัยของท่านนายกฯ ที่เสียชีวิตไป 4 - 5

นายแล้ว ก็ยังไม่พบผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิตอื่นใดอีก ทั้งทหาร และตำรวจก็กำลังออก

ติดตามค้นหาตัวท่านนายกรัฐมนตรีและคนอื่นๆ อยู่อย่างขมักเขม้น

              “ คุณไฟ “ บัวบุษย์อุทานออกมาพร้อมๆ กับที่ภัชรธิดาเรียกชื่อชายอีกคน

“ คุณกริช “ ทั้งสองโผเข้ากอดกันอย่างขวัญเสีย

              “ พวกเค้าจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย บุษย์ “  น้ำตาของเพื่อนสาวไหลพรากลง

อาบแก้มอย่างรวดเร็ว บัวบุษย์จึงรีบปลอบโยนเพื่อนอย่างเข้มแข็ง นี่คือคุณสมบัติที่ดี

ของบัวบุษย์ข้อหนึ่งนั่นคือการรู้จักควบคุมความรู้สึกของตนเองอย่างมีสติและไตร่ตรอง

              “ ไม่หรอก พวกเขาต้องไม่เป็นอะไรแกเชื่อชั้นสิ คุณไฟน่าจะต้องทราบอยู่

แล้วว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ เพราะที่ผ่านมาในหลายๆ ครั้ง เค้าสามารถจัดการมันได้

เป็นอย่างดีทุกครั้ง ครั้งนี้ก็น่าจะต้องเป็นแบบนั้นเหมือนกัน “

              “ แกคิดแบบนั้นจริงๆ หรอ “

              “ ใช่อั้ม.. มันต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ ทุกอย่างมันผิดปรกติมาตั้งแต่เช้าเริ่มจาก

ท่านนายกฯ เข้าประชุมสายกว่าปรกติทั้งๆ ที่ ไม่เคยเลยสักครั้งแล้วตลอดทางที่เราเดิน

ทางไปหมู่บ้านชาวเขานั้น เธอก็เห็นใช่มั้ยอั้ม ว่าคุณไฟเขาเปลี่ยนไปเขาแทบจะไม่พูด

อะไรเลย สนใจอยู่กับแผนที่ตลอดเวลา และเมื่อถึงหมู่บ้านนั้น ก็มีทหารเข้ามาอารักขา

ท่านนายกฯ มากจนผิดปรกติแถมเวลากลับก็กลับโดยเครื่องบินทหารอีก แล้วที่เรามา

อยู่ที่นี่ ถ้าชั้นเดาไม่ผิด มันต้องเป็นที่ใดที่หนึ่งในเขตทหารอย่างแน่นอน อีกอย่างก่อน

ที่เราจะเดินทางมาที่นี่ คุณไฟบอกกับชั้นว่า ชั้นจะได้ออนไลน์ข่าวจากท่านนายกฯ ถ้า

อย่างนั้น ที่เห็นอยู่ในภาพข่าวนั่น มันต้องเป็นเรื่องตบตาระดับประเทศแน่ เพราะ ท่าน

นายกฯ ยังอยู่ที่นี่ “

              ภัชรธิดาเริ่มมีอาการสงบลง  “ จริงด้วย แต่ว่า..พวกทหารกำลังตามค้นหา

พวกเค้าอยู่ แสดงว่าพวกเค้าต้องหนีเข้าไปในป่า ใช่มั้ยบุษย์ “

              บัวบุษย์พยักหน้า “ ก็น่าจะใช่หรืออาจจะไม่ใช่เพราะท่านนายกฯ ไม่ได้อยู่

ในรถคันนั้น คุณกริชซึ่งเป็นทีมอารักขาท่านนายกฯ อย่างใกล้ชิด ก็ย่อมไม่อยู่ในรถคัน

นั้นด้วยเช่นกัน “

              “ แล้วยังไงอีก..บุษย์ “

              “ ชั้นก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไงอีก แต่เท่าที่ชั้นใกล้ชิดและรู้จักคุณไฟมานะอั้ม

เค้าเป็นคนประเภทที่ ถ้าไม่แน่ใจก็จะไม่ลงมือทำ และถ้าลงมือทำทุกอย่างต้องถูกวาง

แผนมาอย่างดี “

              “ เหมือนที่เค้าวางแผนจีบแก..ใช่ไหมหละ “ ภัชรธิดาพูดออกมาเมื่อนึกได้

              บัวบุษย์ยิ้มให้เพื่อน “ ใช่ เรามาดูกันต่อไปเถอะ ว่าเค้าจะทำอะไรต่อไป

              “ แต่ว่า ถ้ามีข่าวว่าท่านนายกฯ หายไปแบบนี้ มันจะดีหรอ “

              “ เรื่องนี้ก็น่าที่จะต้องมีจุดประสงค์เหมือนกันนะอั้ม ถ้าจำไม่ผิด คุณไฟบอก

ว่า ให้เรามากับท่านนายกฯ สัก 2-3 วัน แสดงว่าละครโรงนี้มันมีระยะเวลาสั้นมากนะ ยัง

ไม่น่าจะมีผลอะไรกับส่วนอื่นๆ อีกอย่างทุกคนที่กุมอำนาจรัฐก็มาอยู่ที่นี่แล้วนี่นา..”

              “ จริงสิ “  ภัชรธิดาเริ่มยิ้มได้ อย่างสบายใจขึ้น บัวบุษย์บีบมือเพื่อนสาว

อย่างให้กำลังใจซึ่งกันและกัน


              “ กรี๊ดดดด!!! .... เสียงกรีดร้องอย่างตกใจของเอรยา ทำให้บ้านทั้ง

หลังแทบจะสั่นสะเทือน คุณเยาวภาถึงกับต้องวิ่งออกมาดูบุตรสาว ที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่

ภายในห้องนั่งเล่นอย่างตกใจเช่นกัน

              “ เป็นอะไร ยัยเอรี่ “ ใบหน้าซีดขาวเป็นกระดาษของเอรยาที่นั่งตาค้างชี้

มืออันสั่นเทาไปที่จอโทรทัศน์ ทำให้คุณเยาวภาต้องหันไปมองตาม

              “ ตายจริง.. มันเกิดขึ้นได้ยังไง “  ยังไม่ทันที่คุณเยาวภาจะพูดอะไรต่อ

เสียงเอรยาที่ล้มฟาดลงไปกับพื้นทำให้คนเป็นแม่ต้องรีบวิ่งเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว

              “ เอรี่ๆ เป็นยังไงบ้างลูก “ เธอช้อนศีรษะของบุตรสาวขึ้นมา ปากก็ตะโกน

ให้คนรับใช้หายาดมมาให้ ก่อนจะสั่งให้ไปตามคุณสหัส ผู้เป็นสามีมาด้วย

              คุณเยาวภาผยุงตัวบุตรสาวขึ้นมา แล้วให้นอนลงไปบนโซฟา แกว่งยาดม

ไปมาที่จมูกของเธอ มีเด็กรับใช้นั่งบีบนวดมือและเท้าของหญิงสาวไปมา แล้วคุณสหัส

ก็พรวดพราดเข้ามาอย่างตกใจ

              “ เกิดอะไรขึ้นคุณเยาว์ ยัยเอรี่เป็นอะไรรึ “

              “ เป็นลมหนะค่ะ ว่าแต่คุณยังไม่ได้ดูข่าวในทีวีใช่ไหมคะ “

              “ ยัง มีอะไรรึ “

              “ ท่านนายกฯ ถูกลอบสังหารหนะสิ มันยิงซะเละไปหมดเลย “

              ตายไหม!...”

              “ ตายไป 4 - 5 คน แต่ตัวท่านนายกฯ ยังไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย เพราะว่าเห็น

แต่รอยเลือดหยดไปในป่าน่าจะหนีเข้าป่าไปนะคุณ ตอนนี้ก็เห็นว่า ทหาร ตำรวจออกค้น

หาตัวกันให้ควัก “

              ผู้เป็นสามีนึกกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ ขอให้มันตายโหงตายห่าไปเสียทีจริงๆ

เถอะ กูจะอนุโมทนาสาธุทำบุญกรวดน้ำไปให้อย่างดีทีเดียวแต่ปากกลับกล่าวว่า “ แล้ว

นี่..ยัยเอรี่มันตกใจอะไรถึงกับทำให้เป็นลมเป็นแล้ง “

              “ คงจะช็อคเพราะนายกุณฑ์มากกว่า ไม่รู้ว่าเป็นหรือตายเหมือนกัน หาย

เข้าป่าไปกันหมดมีแต่รอยเลือด มันรักเขาจนฝังจิตฝังใจนี่นะคุณ นี่ฟื้นขึ้นมาก็ไม่รู้ว่าจะ

เป็นอย่างไรบ้าง “

              “ อืม..คุณก็คอยดูคอยปลอบลูกไปก่อน เดี๋ยวผมขอไปโทรฯ หาท่านนาย

พลฯ สุบรรณ
หน่อย เผื่อจะมีข่าวอะไรคืบหน้าบ้าง “ คุณเยาวภาพยักหน้าแล้วมองตาม

ร่างของสามีที่ค่อยๆ ลุกเดินออกไป

              คุณสหัสรีบตรงไปที่ห้องทำงานทันที อย่างตื่นเต้น เขารีบโทรศัพท์ไปหา

ท่านนายพลฯ
อย่างอยากรู้  “ สวัสดีครับท่าน ผมสหัสนะครับ “

              “ ว่ายังไงคุณสหัส จะโทรฯ มาถามข่าวดีเมื่อเย็นนี้ใช่ไหม “

              “ ครับท่าน ท่านจัดหนักขนาดนี้ มันจะรอดหรือครับ “

              ท่านนายพลฯ สุบรรณ หัวเราะอย่างอารมณ์ดีและสะใจ “ ก็หวังว่ามันจะไม่

รอด นี่ก็ให้ไอ้พวกนั้นมันตามไปเก็บให้หมด คืนนี้น่าจะมีข่าวดี “

              “ แต่ว่า.. ตำรวจกับทหารกำลังออกค้นหาพวกมันอยู่นะครับ “

              “ มันคงไม่เร็วไปกว่าคนของผมหรอก เพราะตอนนี้มันกำลังตามรอยเลือด

ไปน่าจะบาดเจ็บมากพอสมควร บางทีมันอาจจะตายอยู่กลางป่าก็ได้นะ คุณสหัส “

              “ ท่านครับ ผมขอให้เว้นคนนึงได้ไหมครับ “

              “ ใครรึ คุณสหัส “

              “ นายกุณฑ์ ลูกคุณหญิงรดา มันเป็นคนรักของลูกสาวผม “

              “ ผมคงรับปากไม่ได้ เพราะไอ้พวกนั้นมันคงไม่รู้ว่าใครเป็นใคร “

              “ ครับท่าน.. เอาเป็นว่าถ้าเป็นไปได้นะครับ “


              นายพลฯ สุบรรณ วางสายไปโดยมิได้รับปากเขาแต่อย่างใด นายสหัสส่าย

ศีรษะไปมาพร้อมกับพึมพำออกมาเบาๆ  “ พ่อคงช่วยลูกได้เท่านี้แหละเอรี่ ที่เหลือก็คง

ต้องแล้วแต่บุญแต่กรรมของนายกุณฑ์มัน “


              ความมืดที่ค่อยๆ โรยตัวลงมาปกคลุมบริเวณผืนป่านั้น ทำให้การตาม

รอยเลือดไปเรื่อยๆ เริ่มลำบากมากขึ้น มือสังหารทั้งหมดแต่งชุดลายพรางคล้ายทหาร

ป่าในมือถือปืนกลมือ เอ็มพี 5 เป็นปืนกลมือ 9 ม.ม. เดินกระจายกำลังลึกเข้าไปในป่า

มากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ แต่ยิ่งเดินเข้าไปลึกมากเท่าไหร่ ร่องรอยของพวกที่พวกมันต้องการล่า

ก็ยิ่งน้อยลงไปทุกที

              “ พวกมันหายหัวไปไหนวะ แม่ง..บาดเจ็บจนเลือดสาดขนาดนั้น มันยังหนี

มาได้ไกลขนาดนี้เลยหรอวะ กูไม่อยากจะเชื่อเลย “

              “ มึงอย่ามัวบ่นเลย รีบหาพวกมันให้เจอแล้วก็จัดการมันให้จบๆ ไป กูชัก

จะรำคาญแล้ว ถ้าขืนชักช้า.. เดียวพ่อมึงมาก็ยุ่งตายห่า กูว่าป่านนี้พวกมันก็คงออกตาม

หาคนของมันเหมือนกัน ดีไม่ดี คนที่จะต้องตายเป็นผีเฝ้าป่า อาจจะเป็นพวกเราก็ได้ “

              “ เออจริง..  เฮ้ย! ..พวกมึง กระจายกำลังออกไปดูสิว่ามีร่องรอยอะไรให้

ตามได้อีกรึเปล่า ถ้าเก็บพวกมันไม่ได้ ท่านนายพลฯ เอาพวกมึงตายแน่..”

              พวกมันต่างพากันเดินตามร่องรอยที่เหลือน้อยนิดนั้นไป อย่างไม่ลดละ


              ณ คฤหาสน์สรณตรัย คุณหญิงรดาเพิ่งเดินลงมาจากรถเมื่อเวลาประมาณ

1 ทุ่ม โดยมีป้าพินออกมารอรับด้วยน้ำตานองหน้าจนคุณหญิงต้องตกใจ

              “ เป็นอะไร้!!... แม่พิน น้ำหูน้ำตาเสียขนาดนี้เชียว เกิดอะไรขึ้นรึ “

              “ คุณท่าน..ยังไม่ทราบข่าวหรือเจ้าคะ “

              “ ข่าวอะไรรึ..ไหนลองบอกมาทีสิ มีอะไรฮึแม่พิน อย่ามาทำเป็นน้ำหูน้ำตา

ให้ชั้นต้องตกใจแบบนี้ “

              “ ข่าวเมื่อเย็นเจ้าค่ะ เค้า..บอกว่า.ๆ  ขบวนรถของท่านนายกฯ ถูกยิงถล่ม

เสียยับเยินมีคนตายไปหลายคน ตอนนี้ยังไม่พบตัวคุณหนูเลยค่ะคุณท่านเจ้าขา “

              อะไรนะ!.. “ คุณหญิงรดาชาวูบไปทั้งตัว “ ตาไฟ.. ตาไฟ อย่างนั้นรึ..”

              “ เจ้าค่ะ..คุณหนู ๆ.. เจ้าค่ะ “ เสียงป้าพินปล่อยโฮออกมาอย่างอดทนต่อ

ไปไม่ไหว คุณหญิงรดารีบเดินเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว พลางมือก็กดโทรศัพท์มือถือ

ถึงบุตรชาย อย่างร้อนใจ “ ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก “ ข้อความ

ซ้ำๆ ทุกครั้งที่กดโทรฯ ใหม่ “ ไม่นะไฟ ลูกต้องไม่เป็นอะไร “ เมื่อจะกดโทรฯ ออกอีก

ครั้ง พลันสายตาก็เห็นข้อความ ที่ค้างอยู่ยังไม่ได้เปิดอ่าน เมื่อกดดูจึงเห็นว่า เป็นข้อ

ความจากกุณฑ์ คุณหญิงรดากดเปิดอ่านด้วยมืออันสั่นเทา “ แม่ครับ ถ้ามีข่าวไม่ดีหรือ

ติดต่อผมไม่ได้ คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมปลอดภัยดี กำลังทำภารกิจบางอย่างที่ไม่

สามารถเปิดเผยได้ ผมรักแม่นะครับ ไฟ
  “   คุณหญิงรดาผ่อนลมหายใจออกมาอย่าง

โล่งอก ยกโทรศัพท์ขึ้นจูบเบาๆ  “ แม่ก็รักลูกจ่ะ “  จากนั้นจึงหันไปทางป้าพิน

              “ แม่พิน แล้วนี่มื้อค่ำของชั้น..ก็ละลายหายไปพร้อมข่าวเมื่อเย็นด้วยใช่มั้ย

ฮึ!..”

              “ โธ่.. คุณท่านเจ้าขา ใครจะมีอารมณ์มาทำอาหารอยู่หละเจ้าคะ แล้วนี่

ติดต่อคุณหนูได้หรือยังเจ้าคะ พินเป็นห่วงคุณหนูเจ้าค่ะ “

              “ คุณหนูของแม่พินหนะไม่เป็นอะไรหรอกจ่ะ แต่ชั้นหนะซิจ๊ะ..หิวจนตาลาย

แล้วนะจ๊ะ ตอนนี้ “

              “ เจ้าค่ะ ๆ อิฉันไปทำให้เดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ ..แค่รู้ว่าคุณหนูปลอดภัยก็หาย

ห่วงแล้วเจ้าค่ะ “  ป้าพินรีบกระวีกระวาดออกไป

              “ แม่พิน.. “ คุณหญิงรดาเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

              “ เจ้าคะ..คุณท่าน “ ป้าพินชะงักและหันกลับมามอง นายหญิงของบ้าน

              “ ขอบใจแม่พินมากนะ ที่เป็นห่วงตาไฟ “

              “ โธ่ คุณท่านเจ้าขา พินเลี้ยงของพินมานะเจ้าคะจะไม่ให้ห่วงได้อย่างไร

รอพินสักครู่ นะเจ้าคะ เดี๋ยวพินทำอาหารมาให้ทาน คุณท่านอาบน้ำให้สดชื่นก่อนนะ

เจ้าคะ “

              “ จ่ะ.. ไปเถอะ “ คุณหญิงพยักหน้าพลางยิ้มให้อย่างอ่อนโยน


              ในความมืดของราวป่าที่รกทึบไม่มีแม้แต่แสงจันทร์  กุณฑ์และกริช

กำลังซุ่มดูความเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงข้ามอย่างใจจดใจจ่อ กำลังพลที่บาดเจ็บบาง

รายอาการหนักจนหน้าเป็นห่วง ต้องหยุดพักระหว่างทางเป็นช่วงๆ การยิงปะทะกันเมื่อ

สักครู่ทำให้กระสุนเริ่มร่อยหรอ

              “ เอายังไงดีวะไฟ ถ้าอีกสักพักยังไม่มีกำลังหนุนมาช่วยท่าทางเราจะแย่

แล้วนะ “

              “ นั่นสิ ทำไมมาช้ากันจัง “

              “ ใครวะมาช้า กูอะมาตั้งนานแล้ว “ สิ้นเสียงเมื่อกริชหันไปมองก็เห็นปลาย

กระบอกปืนที่จ่ออยู่ที่ศีรษะของตนเอง ส่วนกุณฑ์ก็มีสภาพที่ไม่ต่างกัน

 

              “ ทิ้งปืน.. “ มันตะคอกใส่เสียงดังอย่างข่มขู่ เมื่อกริชอิดเอื้อนยังไม่ยอม

ทำตาม มันจึงกระแทกท้ายปืนเข้าที่ท้ายทอยของเขาอย่างแรง ชายหนุ่มล้มคว่ำลงไป

ก่อนที่มันจะสาดกระสุนใส่ร่างของเขาอย่างไม่ยั้ง...

              กรี๊ดดด..!!  ไม่นะ คุณกริช “ เสียงกรีดร้องอย่างตกใจของภัชรธิดาที่

ดังขึ้นในความเงียบ ขณะที่บัวบุษย์กำลังเขียนบทความและตามข่าวสารต่างๆ ผ่านการ

ออนไลน์อยู่ที่โต๊ะมุมห้อง ทำให้หญิงสาวต้องหันไปมองอย่างตกใจเช่นกัน ทันได้เห็น

เพื่อนสาวผุดลุกขี้นมานั่งอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด

              บัวบุษย์รีบลุกขึ้นเดินไปหาเพื่อนสาวที่เตียงนอนอย่างว่องไว เมื่อนั่งลงบน

เตียง ภัชรธิดาก็โผเข้ากอดเพื่อนสาวอย่างจะหาที่ยึดเหนี่ยว สภาพของเธอเหมือนคน

เหนื่อยหนักเหงื่อออกโทรมกาย

               “ อั้ม..เป็นอะไรไป ฝันร้ายรึ “ บัวบุษย์ถามไถ่อย่างห่วงใย

              ภัชรธิดาพยักหน้า “ ใช่.. บุษย์ ชั้นฝันเห็นคุณกริช.. เค้า ๆ ถูกพวกนั้นยิง

มันน่ากลัวเหลือเกิน “

              “ โธ่เอ้ย.. ยัยอั้ม “ บัวบุษย์กอดตอบเพื่อนสาวลูบหลังไหล่ไปมาให้เพื่อน

รู้สึกดีขี้น  “ โบราณเขาว่าไว้ ถ้าฝันร้ายมันจะกลายเป็นดีนะอั้ม พรุ่งนี้ทุกอย่างก็น่าจะมี

คำตอบแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น อย่าคิดมากเลยที่ฝันเนี่ยก็เพราะแกกังวลแล้วก็เป็นห่วง

คุณกริชเค้ามากไปหนะสิ ถึงเก็บเอาไปฝันหนะ “

              “ ชั้นก็ไม่รู้หรอกนะบุษย์ รู้แต่ว่า..ชั้นเป็นห่วงเค้าเหลือเกิน “ ภัชรธิดาถอน

หายใจเบาๆ

              “ นี่แสดงว่า แกรักเค้ามากเลยนะเนี่ย ไม่ใช่แค่เพิ่งจะรักเสียแล้วหละ...ยัยอั้ม “

              “ ก็คงจะอย่างนั้น แล้วแกไม่ห่วงคุณกุณฑ์เค้าบ้างหรอ “

              “ ห่วงหนะ ก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว เพียงแต่ชั้นไม่คิดว่าเค้าจะเป็นอันตราย

อะไร ชั้นเชื่อว่าเค้าจะกลับมาอย่างปลอดภัยนะ เพราะเค้าสัญญากับชั้นว่าเค้าจะกลับ

มาพบชั้นที่กรุงเทพฯ ในอีก 2-3 วันข้างหน้า “

              “ อย่างนั้นหรอ. “

              “ อืม!! ใช่.. แกอย่าคิดมากเลยนะ ถ้านอนไม่หลับจะไปนั่งคุยกับชั้นก่อนก็

ได้นะ ง่วงเมื่อไหร่แล้วค่อยมานอน โอเค..ป่ะ “

              “ ก็ดีเหมือนกัน เนี่ย..ชั้นร้อนไปหมดแล้วเหงื่อออกเต็มตัวเลยดูสิ หลับไป

แค่แป๊บเดียวเอง..“

              “ มา ๆ ลุกขึ้น “ บัวบุษย์ฉุดแขนเพื่อนให้ลุกขึ้น แล้วเดินตามกันมายังโต๊ะ

ที่เธอนั่งทำงานอยู่เมื่อสักครู่ หญิงสาวเหลือบดูนาฬิกาในเครื่องคอมพิวเตอร์ ประมาณ

3 ทุ่มเศษๆ


              ขณะเดียวกันกุณฑ์และกริชก็กำลังซุ่มดูเหตุการณ์ด้านล่างอยู่บน

เนินหิน ที่พวกเขาได้วางแผนเตรียมการกันเอาไว้ด้วยการวางกำลังทหารปิดล้อมพื้นที่นี้

ไว้ รอเพียงล่อให้พวกที่ตามล่าท่านนายกฯ มันปรากฎตัวมาเท่านั้น

              “ คืนนี้ เดือนมืดมาก ช่างเป็นใจให้เราเสียจริง “  กริชกล่าวขึ้น

              กุณฑ์ยิ้มนิดๆ พลันสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเขายกมือขึ้นห้ามไม่ให้ใครขยับ

หรือส่งเสียงใดๆ พร้อมกับพยายามเงี้ยหูฟังเสียงอะไรบางอย่าง อย่างตั้งใจ

              “ ดูเหมือนเป้าหมายของเรา มันมากันถึงแล้ว “ เขาหันไปทางผู้บังคับหน่วย

“ ผู้พันฯ ครับ ดำเนินการตามแผนได้เลยครับ “

              “ ครับท่าน “ ผู้พันฯ ลุกออกไปส่งรหัสสัญญาณ กับลูกน้องต่อกันไป เป็น

ทอดๆ

              กุณฑ์กระชับปืนกลเบา FN P90 ในมือแน่นขึ้น  FN P90 ถูกพัฒนาขึ้นในช่วง

ปลายทศวรรษที่ 80  โดยใช้เป็นอาวุธปืนในเชิงลับ ของหน่วยรบทหารหลายต่อหลาย

หน่วย  ยกเว้นหน่วยทหารม้าและทหารปืนใหญ่ เนื่องจากกระสุนที่ปืนกลเบาและปืนพก

ใช้อยู่ทั่วไปนั้น มีประสิทธิภาพเพียงพอที่จะทะลุทะลวงเสื้อเกราะของทหารของศัตรูได้

FN P90 เป็นปืนแบบ Bullpup ใช้กระสุนขนาด 5.7x28 มม.  ใช้ระบบปฏิบัติการ แบบ

Delayed  blowback, closed breech มีความจุ 50 นัด อัตราการยิง 900 นัด/นาที

ออกแบบโดยบริษัท Fabrique Nationale de
Herstal แห่งเบลเยี่ยม


 

              เริ่มมีเสียงปืนปะทะกันประปรายบ้างแล้ว จากที่ไกลๆ แล้วเริ่มใกล้เข้า

มา ทุกทีๆ แสดงว่าแผนที่เขาวางไว้กำลังเป็นไปอย่างที่ต้องการ ทหารตามจุดต่างๆ ที่

วางกำลังพลไว้กำลังตีโอบและยิงไล่ให้พวกมันเข้ามาติดกับในจุดฆ่า หรือ Killing Zone.

              ความที่กุณฑ์ต้องการจับเป็นมากกว่าจับตายจึงทำให้ต้องสิ้นเปลื้องเวลา

อย่างนี้ ข้อมูลที่ได้จากการสอบนักโทษที่จับกุมได้ที่สนามบิน ทำให้เขาต้องการรู้ข้อมูล

ที่มากกว่านั้น ทั้งเรื่องค้าอาวุธ และการค้ายาเสพติดที่กำลังจะมีการส่งออกไปต่างประ

เทศล๊อตใหญ่ ในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้    

              ไม่นานพวกมันก็ถูกต้อนเข้ามาในวงล้อมที่ถูกบีบพื้นที่เข้ามาเรื่อยๆ จาก

จำนวนเกือบ 20 คน แต่เหลือรอดมาถึงที่นี่ได้เพียง 7 คนเท่านั้น พวกมันยืนหันหลังชน

กันอย่างหวาดหวั่น กุณฑ์และกริชที่เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ ชะโงกหน้าออกมาดูจากเนินหิน

แต่ความที่พวกมันบางคน เริ่มสติแตกและหวาดระแวง เมื่อเห็นชายหนุ่มทั้งสอง มันจึง

สาดกระสุนในมือใส่พวกเขาทั้งสองทันที ทำเอาทั้งกุณฑ์และกริชต้องทิ้งตัวลงแล้วม้วน

ตัวตีลังกาหลายตลบเพื่อหลบวิถีกระสุนไปกันคนละทิศละทางแต่เมื่อตั้งหลักได้กำลังจะ

ยิงสวนกลับไป คนร้ายก็ถูกทหารที่รายล้อมอยู่ประเคนให้เสียชุดใหญ่จนล้มลงไป เหลือ

เพียง 2 คนที่ยังมีชีวิต มันทิ้งปืนและชูมือขึ้นยอมให้จับกุมแต่โดยดี

              หลังจากจัดการจับกุมคนร้ายได้แล้ว กุณฑ์ได้ต่อสายถึงท่านนายกรัฐมนตรี

ทันที

              “ ภารกิจสำเร็จเรียบร้อยแล้วครับท่าน จับกุมคนร้ายได้ 2 คน กำลังจะนำ

ตัว กลับไปที่เซฟเฮาส์ ครับผม “

              “ เหลือมาแค่ 2 คนเองรึ หลานชาย “

              “ ครับท่าน นอกนั้น.. พูดไม่ออกหายใจไม่ได้ ต้องให้หน่วยที่ตามมาช่วย

เหลือเก็บกับไปครับท่าน “

              “ ได้ เดี๋ยวลุงให้ท่านผู้บัญชาการทหารบก ส่งเครื่องบินไปรับ “

              “ ครับผม “

              “ แล้วทางเรามีใครเป็นอะไรเพิ่มอีกหรือเปล่า เมื่อเย็นเสียไป 5 คนนะ “

              “ ทุกคนปลอดภัยดีครับท่าน “

              “ ดี ถ้าอย่างนั้นเดียวพบกันนะหลานชาย “

              “ ครับผม “  กุณฑ์วางสาย ก่อนจะหันไปชูกำปั้นแล้วจับมือกับกริชอย่าง

ยินดีในความสำเร็จของภารกิจพลางหันไปจับมือกับผู้พันฯ ผู้บังคับหน่วยที่ปฏิบัติภารกิจ

มาด้วยกัน

              “ ผมขอบคุณท่านผู้พันฯ มาก นะครับ “   จากนั้นจึงหันไปกล่าวกับเหล่า

ทหารทุกคน “ ขอบคุณสำหรับความกล้าหาญของทุกท่านด้วยนะครับ  “ ทหารทุกคน

ต่างหันมาทำความเคารพเขาแบบชายชาติทหาร พร้อมส่งยิ้มให้กันและกัน

              กุณฑ์และกริชเดินทางถึงเซฟเฮาส์ ในเวลา 02.10 น. ของวันใหม่ เขานำ

คนร้ายไปสอบข้อมูลเพื่มโดยมิได้หยุดพักแต่อย่างใด กว่าที่เขาจะเค้นข้อมูลออกมาได้

กริชก็ต้องเจ็บมือเพราะกระแทกหน้ามันไปหลายหมัด ความที่ไม่ได้นอนเต็มที่มาหลาย

วันความอดทนของกริชจึงน้อยกว่าปรกติ เขาประเคนให้มันทั้งมือและเท้าอย่างไม่ยั้ง ดี

ว่ากุณฑ์คอยห้ามเป็นระยะๆ

              “ พอเหอะ เดี๋ยวมันตายเสียก่อน แค่นี้ก็คงพอแล้ว “

 

              กุณฑ์ต้องล็อคคอกริชออกมา พากันไปที่ห้องพักเพื่อนอนพักผ่อน เมื่อเดิน

ผ่านห้องพักของหญิงสาวทั้งสอง เขาชะงักนิดหน่อย ก่อนจะสาวเท้าเลยไปเข้าห้องพัก

ของตัวเอง


 

=========================================

 

รบกวนแฟนคลับที่เข้ามาอ่าน Vote ให้ คะแนนในแต่ละ ตอน ได้ที่ด้านล่าง
ของแต่ละตอน
คลิกเลือก คะแนน ก่อนกดส่งคะแนนนะคะ
ไรเตอร์จะได้ทราบระดับความพอใจ
ของแฟนคลับ ต่อนิยายในแต่ละตอน ค๊าา  ขอบคุณ ค่ะ

 

ไรเตอร์ ฝากเพลงเพราะๆ นี้ให้ แฟนๆ ทุกคน ฟังนะคะ ระหว่างรอค่ะ
ไม่ใช่ความลับ แต่ยังบอกไม่ได้



 

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

# ❤ ...❤ Numfonart ❤ ...❤  (✿◠‿◠)


อ่านนิยายแล้ว อย่าลืมกด บันทึกเป็น Favorite
เพื่อเป็นแฟนพันธ์แท้ กันด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้า ค๊าาา

 

 
ตัวอย่างเว็บไซต์ .WS เริ่มต้นสร้างเว็บไซต์ ง่ายๆ ที่นี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

949 ความคิดเห็น

  1. #828 yeen2029 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 12:52
    ลุ้นตามไปด้วยเลยสนุกค่ะ
    #828
    0
  2. #758 dang1000 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มกราคม 2556 / 14:20
    ท่านเลขาตายคราวนี้ละ
    #758
    0
  3. #573 yuechan (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 09:51
    ไม่ได้เห็นหน้าสาวแค่เห็นประตูก็ยังดีเนอะ
    #573
    0
  4. #561 nuntapun (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2555 / 08:35
    ภารกิจการงานาสำเร็จ ตามมาก็ภารกิจใจ
    #561
    0
  5. #557 numfonart (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 14:10
    ขอบคุณค่ะ คุณณัฏฐ์  น่ารักจริงๆ...

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 พฤศจิกายน 2555 / 14:17
    #557
    0
  6. #556 ณัฏฐ์ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 13:49
    ขอบคุณคะ หายไปซะหลายวัน แต่ก็รอคะ
    #556
    0
  7. #555 numfonart (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 13:49
    ลงส่วนที่เหลือให้แล้วนะจร้า..ทุกคน.. แบบว่าป่วยเสียหลายวัน..ขออภัยในความไม่สะดวก..น๊าา..
    #555
    0
  8. #554 mayyanee (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 19:24
    กำลังตื่นเต้นค้างอีกล่ะรีบมาน๊าไรเตอร์รออยู่ค๊า
    #554
    0
  9. #553 ณัฏฐ์ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2555 / 08:06
    มารอจ้า
    #553
    0
  10. #551 numfonart (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2555 / 10:19
    ขอบคุณสำหรับกำลังใจ จากคุณ nunpanu นะคะ น่ารักที่สุด
    เป็นแฟนคลับไฟละมุน ต้องเข้าใจไรท์เตอร์ นิสนุง 5555 ...เอิ๊กกก
    #551
    0
  11. #550 nuntapun (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2555 / 09:43
    โล่งอก ที่เป็นความฝัน แต่ก็ต้องลุ้นต่อไป
    งานคือเงินคะไรเตอร์ สู้ๆๆคะ
    #550
    0
  12. #549 numfonart (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2555 / 08:41
    คงจะไม่ได้หรอกค่ะ..คุณอิจิโกะ เพราะไรท์เตอร์..มิใช่ผู้ว่างงานนะคะ
    กลางวันต้องทำงานที่ office ค่ะ..กว่าจะกลับกลับบ้านก็ค่ำแล้วกว่าจะเขียน
    กว่าจะจัดหน้าลงในเว็บอีก.. ได้แค่นี้ก็เยอะแล้วค่ะ มันเขียนสดไม่มีสต๊อกค๊า
    เป็นแฟนคลับกันก็ต้องอดทน..นิดนึง..อิ อิ
    #549
    0
  13. #548 อิจิโกะ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2555 / 07:24
    ตกลงปืนธรรมดานี่ มีหรือไม่มีประสิทธิภาพเพียงพอคะ



    สนุักจังค่ะ แต่จะสนุกกว่านี้ถ้าอัพบ่อยๆ ทีละเยอะๆ ค่ะ
    #548
    0
  14. #544 ณัฏฐ์ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2555 / 23:08
    ลุ้น ๆๆๆๆจ้า
    #544
    0
  15. #543 numfonart (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2555 / 23:05
    มาได้อีกนิด.. ไรท์เตอรืเริ่มง่วง ตาจะปิด.. ก็เลย ลงให้อีกหน่อย นะค๊าา..
    #543
    0
  16. #541 mameowbella (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2555 / 15:55
    กำลังหนุนอยู่ไหน ทำไมไม่มาช่วยหนุ่มๆ   ลุ้นๆๆ มาต่ออีกไวๆนะคะ
    #541
    0
  17. #540 nuntapun (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2555 / 12:33
    อุ้ย!หัวใจจะวาย ลุ้นกันอีกหรือนี่ โรคหัวใจจะกำเริบแล้วนะคะ
    #540
    0
  18. #539 ณัฏฐ์ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2555 / 09:48
    เข้าลุ้นอีกรอบจ้า
    #539
    0
  19. #538 yuechan (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2555 / 09:10
    แหมกำลังมันส์เลย
    #538
    0
  20. #537 ณัฏฐ์ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2555 / 04:48
    กะลังลุ้นอะตัดเลย มาต่อเร็ว ๆๆนะคะ
    #537
    0
  21. #536 numfonart (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2555 / 00:32
    มาอีกหน่อยยยยยยยยยย.............จ้าาา......
    #536
    0
  22. #535 nuntapun (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2555 / 09:15
    มาอีกนิ๊ดดดดดดดดดดดดด
    #535
    0
  23. #534 numfonart (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2555 / 06:41
    555555...เอิ๊กกก... ขอบคุณค่ะ คุณJustSasiwimol

    ดูท่าทางจะชอบนิยายบู้นะคะเนี่ย.. แต่นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายรักหวานละมุนหงะ.. เอ๊ะ ยังไง 555
    #534
    0
  24. #533 mameowbella (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2555 / 02:02
    ลุ้นยิ่งกว่าแรงเงา 5555555555   รอคะรอ
    #533
    0
  25. #532 numfonart (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2555 / 00:06
    ลงเพิ่มได้นิดหน่อยนะคะ.. แบบว่ามัวแต่ดูแรงเงา..อะค๊าาา...555
    #532
    0