ไฟละมุน

ตอนที่ 23 : บทที่ 17 ลอบสังหาร 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,233
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    7 มี.ค. 56


บทที่ 17  ลอบสังหาร



              “ เพล้ง!!.. “  เสียงแก้วที่ถูกขว้างไปกระทบพื้นแตกเสียงดังสนั่น  

ภายในบ้านของท่านนายพลฯ สุบรรณ เมื่อลูกน้องที่คอยเฝ้าตัวประกัน เข้ามารายงาน

ว่าได้ถูกกลุ่มบุคคล ไม่ทราบฝ่ายบุกจู่โจมเข้าช่วยเหลือตัวประกันออกไปแล้ว


              “ ชิบหายหมดแน่คราวนี้  ไอ้ควาย.. พวกมึงนี่มันไม่ได้เรื่องเลยสักตัว แค่

ให้เฝ้าผู้หญิง คนแก่ แล้วก็เด็ก มึงยังทำไม่ได้ “ เสียงท่านนายพลฯ สุบรรณ ที่ตะคอก

ลูกน้องอย่างโกรธจัดก่อนจะลงมือตบหน้าไปคนละฉาด ทุกคนต่างไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา

สบตาท่านนายพลฯ

              “ บัญชีหนี้ครั้งนี้กูต้องปิดมันให้ได้ ในเมื่อเอามันออกจากตำแหน่งไม่ได้

อย่างนั้นก็อย่าให้มันได้หายใจอีกต่อไป พรุ่งนี้มีงานให้พวกมึงทำที่เชียงใหม่ จัดหนัก

ให้มันได้ลองชิมกันดูบ้าง กูส่งคนขึ้นไปเตรียมการไว้แล้วพวกมึงไปสมทบ คราวนี้อย่า

ให้พลาดอีก เข้าใจไหม “

              “ ครับท่าน “ พวกมันรีบลนลานออกไปอย่างรวดเร็ว

              “ หึ.. มึงรู้จักกูน้อยไป เพราะฉะนั้นกูต้องทำให้มึงรู้ว่าคนอย่างกู..มันเป็น

ยังไง ไอ้โภคิน มึงกับกูอย่าอยู่ร่วมโลกกันต่อไปเลย “

              ท่านนายพลฯ สุบรรณ กำมือแน่น แววตาฉายแววโหดเหี้ยมออกมาอย่าง

น่ากลัว


              ณ ธุดงคสถานล้านนา สถานที่จัดงานลอยโคมเพื่ออนุรักษ์ และส่งเสริม

วัฒนธรรมประเพณีพื้นบ้านของไทยที่ท่านนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีกลาโหมเดินทาง

มาร่วมงานนั้น เต็มไปด้วยผู้คนพื้นถิ่นและนักท่องเที่ยวทั้งไทยและต่างประเทศมากมาย

มาร่วมงานเช่นกัน

              การที่รัฐมนตรีกลาโหมร่วมทางมาด้วยทำให้การดูแลท่านนายกฯ เข้มข้นขึ้น

มาก กำลังพล ที่กระจายไปตามจุดต่างๆ เพื่อดูแลความปลอดภัย แต่ก็แต่งตัวและทำตัว

กลมกลืนไปกับผู้คนและนักท่องเที่ยวต่างๆ ด้วยการแต่งชุดขาวตามแบบฉบับชาวเหนือ

              กริชและชุดรักษาความปลอดภัยของท่านนายกฯ ยังคงประกบติด ท่าน

นายกฯ ตลอดเวลาแม้จะมีกำลังพลจากหน่วยงานความมั่นคงมาดูแลอยู่แล้วก็ตาม ส่วน

กุณฑ์นั้นเพียงสังเกตการณ์ อยู่ห่างๆ ดังนั้นเขาจึงสามารถถอยมารวมกลุ่มกับบัวบุษย์

และภัชรธิดาได้

              ประเพณียี่เป็งของชาวล้านนา นับเป็นประเพณีที่เก่าแก่ที่ยึดถือและปฏิบัติ

สืบเนื่องกันมาตั้งแต่โบราณกาล วิถีชีวิตของชาวล้านนานั้น เป็นที่ประจักษ์ถึงความงด

งามอ่อนช้อย และเป็นที่ประทับใจแก่ผู้ที่พบเห็น ทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศ ซึ่ง

ความงามทั้งหมดนี้ ได้รับอิทธิพลมาจากพระพุทธศาสนา เป็นเวลายาวนานกว่า 700 ปี

               ประเพณี  " ยี่เป็ง " เป็นประเพณีลอยกระทงตามประเพณีล้านนาที่จัดขึ้น

ในวันเพ็ญเดือน 2 ของชาวล้านนา เป็นภาษาคำเมืองในภาคเหนือ คำว่า "ยี่" แปลว่า

สอง และคำว่า "เป็ง"
มีควาหมายตรงกับคำว่า "เพ็ญ"  หรือพระจันทร์เต็มดวง ซึ่งชาว

ไทยในภาคเหนือจะนับเดือนทางจันทรคติ เร็วกว่าไทยภาคกลาง 2 เดือน ทำให้เดือน

สิบสอง (พฤศจิกายน) ของไทยภาคกลาง ตรงกับเดือนยี่หรือเดือน 2 ของไทยล้านนา

เริ่มตั้งแต่วันขึ้น 13 ค่ำ ซึ่งถือว่าเป็น " วันดา " หรือ วันจ่ายของเตรียมไปทำบุญเลี้ยง

พระที่วัด ครั้นถึงวันขึ้น 14 ค่ำ พ่ออุ้ยแม่อุ้ยและผู้มีศรัทธาก็จะพากันไป ถือศีลฟังธรรม

และทำบุญเลี้ยงพระที่วัด มีการทำกระทงขนาดใหญ่ตั้งไว้ที่ลานวัดในกระทง นั้นจะใส่

ของกินของใช้ ใครจะเอาของมาร่วมสมทบด้วยก็ได้เพื่อเป็นทานแก่คนยากจน ครั้นถึง

คืนวันขึ้น 15 ค่ำ จึงนำกระทงใหญ่ที่วัดและกระทงเล็กของส่วนตัวไปลอยในลำน้ำ

              นอกจากมีการปฏิบัติธรรมฟังเทศน์มหาชาติตามวัดวาอารามต่างๆ แล้วยัง

มีการประดับตกแต่งวัด บ้านเรือน และถนนหนทางด้วย ต้นกล้วย ต้นอ้อย ดอกไม้ทาง

มะพร้าว ตุงช่อประทีป และชักโคมยี่เป็งแบบต่างๆ ขึ้นเป็นพุทธบูชา พอตกกลางคืนจะ

มีมหรสพและการละเล่นมากมาย มีการแห่โคมทองพร้อมกับมีการจุดถ้วยประทีป (การ

จุดผางปะติ๊ด) เพื่อบูชาพระรัตนตรัย การจุดโคมประดับตกแต่งตามวัดวาอาราม และ

การจุดโคมลอยปล่อยขึ้นสู่ท้องฟ้า เพื่อบูชาพระเกตุแก้วจุฬามณี บนสรวงสวรรค์ชั้น

ดาวดึงส์

              ตามวัฒนธรรมของล้านนาจะแบ่งโคมไฟออกเป็น 4 แบบ คือ " โคมติ้ว "

หรือโคมไฟเล็ก ที่ห้อยอยู่กับซีกไม้ไผ่ซึ่งผู้คนจะถือไปในขบวนแห่และนำไปแขวนไว้ที่

วัดแบบที่สอง เรียก " โคมแขวน "  ที่ใช้แขวนบูชาพระพุทธรูปทำเป็นหลายรูปแบบ

ด้วยกัน เช่น รูปดาว รูปตะกร้า โดยปกติจะใช้แขวนตามวัดหรือตามหิ้งพระก็ได้แบบที่

สามเรียก " โคมพัด " ทำด้วยกระดาษสาเป็นรูปกรวยสองอันพันรองแกนเดียวกันด้าน

นอกจะไม่มีลวดลายอะไรส่วนด้านในจะตัดแต่งเป็นรูปทรงต่างๆ ในทางพุทธศาสนาเมื่อ

จุดโคมด้านในแสงสว่างจะทำให้เกิดเงาบนกรวย ด้านนอกก็จะเคลื่อนไหวคล้ายตัวหนัง

ตะลุง  แบบสุดท้ายเรียก " โคมลอย " เป็นโคมใหญ่ มีรูปร่างคล้ายบอลลูน ตัวโครง

ทำจากซีกไม้ไผ่หุ้มด้วยกระดาษสา เมื่อจุดโคมความร้อนจากเปลวไฟจะทำให้โคมลอย

ตัวขึ้น การปล่อยโคมลอยนี้จะทำกันที่วัดหรือตามบ้านคน โดยเชื่อว่า โชคร้ายทั้งหลาย

จะลอยไปกับโคม 

              กุณฑ์พาบัวบุษย์และภัชรธิดา ไปร่วมเวียนเทียนตามหลังเหล่าพระสงฆ์

แสงเทียนในมือของเหล่าอุบาสกและอุบาสิกา ต่างร้อยรวมกันเป็นสายยาวเสมือนสาย

น้ำที่ค่อยๆ ไหลเอื่อย รอบบริเวณปะรำพิธี ทุกคนต่างมีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส จากนั้นก็

ได้เวลาจุดเชิงเทียน ซึ่งทางสำนักสงฆ์ฯ ได้นำเชิงเทียนมาปัก ให้แก่ผู้มาร่วมงานเป็น

พัน ๆ อัน ก่อนจะมีการจุดโคมลอย พระสงฆ์ก็จะสวดให้พร นั่งสมาธิ อธิษฐานขอพร

และขอให้สิ่งร้าย ๆ ลอยไปกับโคมยี่เป็ง





              หลังปล่อยโคมไฟให้ลอยขึ้นฟ้าไปอย่างช้าๆ บัวบุษย์ก็พบว่า ท้องฟ้าเต็ม

ไปด้วยโคมลอยที่ทยอยกันลอยขึ้นไปเรื่อยๆ อย่างไม่ขาดสาย หญิงสาวหันไปยิ้มให้กับ

กุณฑ์ และภัชรธิดาอย่างมีความสุข

              “ วันนี้ คุณูสวยมากเลยนะครับ คุณบุษย์ “   ชายหนุ่มกระซิบที่ข้างหูของ

บัวบุษย์เบาๆ เมื่อภัชรธิดาหันไปสนใจนักท่องเที่ยวที่พาลูกน้อยมาด้วย

              “ รู้ไหมว่า..ผมอยากจะทำโทษคุณจริงๆ เลย นะครับ “

              “ คะ?..“  หญิงสาวฉงนในคำพูดของเขา “ ทำโทษหรอคะ..บุษย์ทำอะไร

ผิด คุณถึงจะต้องทำโทษกัน.. หละคะ “

              ชายหนุ่มยกมือขึ้นบีบปลายจมูกของเธอเบาๆ อย่างรักใคร่ “  ก็คุณนั่นหละ

ทำให้ผมเหนื่อยกับการที่จะต้องคอยรวบรวมสมาธิ ในการทำให้ใจของผม จดจ่ออยู่การ

ประชุมให้ได้หนะสิครับ “

              “ คะ?..” หญิงสาวชี้ไปที่ตัวเองอย่าง..งงงัน

              “ ใช่.. คุณนั่นแหละ “   กุณฑ์แตะไปที่หางตาด้านซ้ายของบัวบุษย์พลาง

กล่าว “ เพียงคุณส่งสายตาหวานแบบนี้มาให้ ผมก็แทบอยากจะออกจากห้องประชุมมา

หาคุณแล้ว รู้ตัวบ้างรึเปล่า..ว่าคุณทำลายสมาธิในการประชุมของผมขนาดไหน “ ชาย

หนุ่มมองหน้าเธอด้วยสายตาที่วาววับไปด้วยแสงไฟแห่งความรัก มันระยิบระยับดุจดวง

ดาวที่แฝงไปด้วยความอบอุ่น


              “ ออ.. บุษย์ “ หญิงสาวต้องหลบสายตาของเขาลงมองที่มือตนเอง รู้สึก

ได้ถึงผิวหน้าที่ร้อนวูบขึ้นมา มันคงแดงไปหมดทั้งหน้าอีกแล้วเขินจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้น

มาสบตาของเขา ชายหนุ่มจึงจับศีรษะของเธอโยกเบาๆ


              ภัชรธิดาหันมาเห็นกิริยาของทั้งสองคน ก็อมยิ้มอย่างยินดีในความสุขของ

เพื่อนสาวพลางนึกถึงตัวเอง เราจะมีโอกาสแบบนี้บ้างไหมหนอ.. หญิงสาวหันไปมอง

กริชที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ท่านนายกฯ ตลอดเวลา ขณะที่กริชหันมาสบตาของเธอเช่นกัน เขา

ยิ้มให้เธอพลางยักคิ้วน้อยๆ อย่างล้อเลียน เพียงเท่านี้ภัชรธิดาก็ยิ้มกว้างอย่างสบายใจ

นี่หละกระมังที่เขาเรียกว่า ความรัก.. ให้อย่างไร.. ก็มีความสุขได้ตลอดเวลาแม้ไม่ได้

อยู่ใกล้กัน


              ภัชรธิดาอยากให้ทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง เธอจึงเดินห่างออกไป

เพื่อไปชมงานในจุดอื่นๆ บ้าง บัวบุษย์เห็นดังนั้นจึงนึกขึ้นได้ว่ารับปากเพื่อนสาวไว้เรื่อง

ของกริช หญิงสาวจึงหันไปถามกุณฑ์ทันที

               “ คุณไฟคะ.. “

               “ ครับ.. คุณบุษย์ “

               “ บุษย์ อยากถามอะไรคุณหน่อยหนะค่ะ “

               “ ถามมาสิครับ ถ้าผมตอบได้ ผมก็ยินดีตอบให้นะครับ “ ชายหนุ่มเลิกคิ้ว

เป็นเชิงถาม ถึงข้อสงสัยของเธอ

               “ ออ.. คือ.. เป็นเรื่องของคุณกริช หนะค่ะ “

               “ กริชรึ?.. “  กุณฑ์สงสัยมากขึ้น

               “ คือ บุษย์อยากทราบนะคะว่าคุณไฟพอจะทราบไหมคะว่าคุณกริชเค้าคิด

หรือว่ารู้สึกอย่างไรกับยัยอั้มหนะค่ะ “

               “ อ๋อ..“ ชายหนุ่มหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ เรื่องนี้..ตกลงว่าคุณบุษย์อยาก

ทราบหรือว่า คุณอั้มอยากทราบกันแน่นะครับ..” เขาถามกลับน้ำเสียงกลั่วหัวเราะนิดๆ

               “ บุษย์เป็นห่วงอั้มหนะค่ะ อั้มยังไม่เคยรักใครจริงๆ สักคน แล้วคุณกริชก็

เข้ามา ทำเหมือนจะจีบก็ไม่เชิง ก็เลยไม่ทราบว่าจริงๆ แล้วคุณกริชเค้าคิดยังไงกันแน่

หนะค่ะ “

               “ สำหรับกริช ผมรับประกันได้ครับว่ามันเป็นคนดี เรื่องเจ้าชู้ก็มีบ้าง ตาม

ประสาผู้ชายที่ยังไม่มีใครเป็นตัวเป็นตน แต่กริชก็ไม่เคยทำให้ผู้หญิงคนไหนเสียหายจน

มีเรื่องมีราวอะไร อาจจะทะเล้น ทะลึงไปบ้าง ก็ตามวิสัยขี้เล่นของมัน ส่วนเรื่องคุณอั้ม

ว่ากริชคิดอย่างไรนั้น ผมคงตอบแทนกริชไม่ได้ คุณอั้มน่าจะต้องถามเจ้าตัวเขาเองนะ

ครับ คุณบุษย์  “   ชายหนุ่มหันมามองหน้าหญิงสาวจริงจัง พลางกล่าว “ แต่ถ้าคุณจะ

ถามความเห็นของผมเกี่ยวกับเรื่องนี้ ผมคิดว่า.. กริชมีใจให้คุณอั้มอยู่พอสมควรนะครับ

คำตอบนี้พอจะทำให้คุณสบายใจ และเป็นห่วงเพื่อนของคุณน้อยลงบ้างไหมครับ “ ชาย

หนุ่มยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น

               “ ขอบคุณค่ะ คุณไฟ. “ หญิงสาวยิ้มให้เขาเช่นกัน “ ถ้าเป็นอย่างนั้นบุษย์

ก็สบายใจขึ้นแล้วหละค่ะ บุษย์ไม่อยากเห็นเพื่อนต้องเสียใจหนะค่ะ “

               “ ว่าแต่ว่า..เพื่อนของคุณ จะทำให้เพื่อนของผมเสียใจรึเปล่าหละครับ.. “

ชายหนุ่มถามกลับไปบ้าง  

               “ คงไม่หละมังคะ เพราะยัยอั้มบอกว่า เริ่มจะรักคุณกริชเข้าให้แล้ว เพียง

แต่ไม่แน่ใจ ว่าคุณกริชคิดอย่างไร เพราะว่าทั้งสองคนรู้จักกันน้อยมาก “

               “ อ้อ.. ครับ “  ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจ “  เราปล่อยให้เขาทั้งสอง

คน ได้ค้นหาคำตอบของหัวใจของพวกเขากันเองดีกว่านะครับ คุณบุษย์ “

               “ ค่ะ.. “ หญิงสาวยิ้มให้กุณฑ์อย่างสบายใจ


              ทั้งสองคนยืนมองโคมลอยที่ค่อยๆ ลอยขึ้นไปจนเต็มท้องฟ้า ดูสวยงาม

ตระการตา แลบรรยากาศแบบล้านนาที่มีทั้งเสียงดนตรีและผู้คนที่แต่งตัวแบบไทยล้าน

นา ทำให้ทุกอย่างเสมือนย้อนกลับไปสู่ยุคไทยโบราณนั้นจริงๆ



              ภัชรธิดาที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ  พลันมีเสียงเอะอะดังมาจากทางด้าน

ขวา ผู้คนแตกออกไปเป็นสองข้าง จนเห็นชายคนหนึ่งกำลังวิ่งหนีชายฉกรรจ์ 3– 4 คน

ที่วิ่งไล่กันมาจวนจะถึงตัวภัชรธิดาอยู่แล้วเมื่อหญิงสาวหันไปมอง เธอตกใจจนก้าวขาไม่

ออก อยู่ๆ ก็มีมือแข็งแรงคว้าร่างของเธอไปกระแทกกับอกแกร่ง ก่อนจะหมุนหลบไป

ทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว หญิงสาวกรีดร้องอย่างตกใจจนแสบแก้วหู ชายคนนั้นกอด

เธอไว้กับอกพลางลูบศีรษะของเธอไปมาอย่างปลอบใจ เขาหันไปมองพวกที่วิ่งไล่กัน

ผ่านไป แล้วจึงคลายอ้อมแขนออกปล่อยให้เธอเป็นอิสระหญิงสาวจึงเห็นว่าเขาเป็นใคร

               “ คุณกริช!.. “ หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างนึกไม่ถึง ว่าจะเป็นเขา

               “ มีเหตุกระชากกระเป๋ากันหนะครับ คุณอั้มเป็นอะไรรึเปล่าครับ “

               “ ไม่เป็นอะไรค่ะ แค่ตกใจนิดหน่อย “

               ชายหนุ่มมองหน้าเธอแล้วหัวเราะทันที  “ โห.. คุณอั้ม นี่แค่คุณตกใจนิด

หน่อย นะครับ คุณร้องเสียแก้วหูผมแทบแตกทีเดียว “

               “ งื้อออ.. ก็ชั้นไม่รู้นี่คะว่าเป็นคุณ ที่กระชากชั้นออกมาจากตรงนั้นอะ “  

หญิงสาวกระเง้ากระงอดใส่เขาทันที

               “ แล้วถ้ารู้ว่าเป็นผมเนี่ย คุณจะตกใจน้อยลงหรือยังไงครับ..คุณอั้ม. ” 

ชายหนุ่มอดขำท่าทางของหญิงสาวไม่ได้

               “ ก็คงจะอย่างนั้น หละมังคะ “ เจ้าหล่อนค้อนเขานิดๆ อย่างคนแสนงอน

               “ ถ้าอย่างนั้นผมจะลองดูอีกทีว่าคุณจะตกใจ แค่ไหน “  พูดจบชายหนุ่มก็

ดึงร่างหญิงสาวเข้ามากอดอย่างรวดเร็ว แม้ภัชรธิดาจะตกใจก็จริงแต่คราวนี้เธอก็มิได้

กรีดร้อง อย่างเมื่อสักครู่แต่อย่างใด เขากอดเธอแน่นขึ้นพลางลูบศีรษะของเธอไปมา

ภัชรธิดาวางศีรษะของเธอลงบนบ่าของเขานิ่งๆ สองมือแตะอยู่ที่เอวของชายหนุ่มจน

เขาคลายวงแขนออก เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองเขา

               กริชยิ้มให้เธอแล้วก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของเธอเบาๆ “ กลับที่พักแล้ว

ผมจะไปหานะครับคุณอั้ม “

               ภัชรธิดาเบิกตาโตอย่างฉงน “ หาชั้นหรอคะ? “

               “ ก็คุณนะสิครับ.. แต่ว่าตอนเนี้ย คุณต้องกลับไปที่คุณบุษย์ก่อน สักครู่

ท่านนายกฯ ก็จะกลับที่พักแล้ว มาครับผมเดินไปส่ง “

               พูดพลางกริชก็จูงมือเธอเดินไปทางบัวบุษย์และกุณฑ์ทันที หญิงสาวเดิน

ตามเขามาจนถึงที่ ที่เพื่อนอยู่

               “ อ้าวกริช ไปเจอคุณอั้มที่ไหนมาหละ “ กุณฑ์ถามเพื่อนรักของเขา

               “ เห็นยืนขวางทางโจรอยู่ทางโน้นแหน่ะ ก็เลยพาตัวมาส่ง “

               “ แล้วเป็นอะไรหรือเปล่าอั้ม “ บัวบุษย์ถามขึ้นมาอย่างห่วงใยเพื่อนสาว

               ภัชรธิดาสั่นศีรษะไปมา “ ไม่ได้เป็นอะไรจ่ะบุษย์ คุณกริชไปช่วยไว้ทัน “

               “ อ้อ.. ขอบคุณนะคะ คุณกริช “ บัวบุษย์หันไปกล่าวกับกริช

               “ ไม่เป็นไรหรอกครับ “  ก่อนจะหันไปพูดกับกุณฑ์  “ อีก 10 นาที ท่าน

นายกฯ จะออกจากที่นี่แล้ว นายพาคุณบุษย์กับคุณอั้มออกไปที่รถก่อนเถอะ คนเยอะ

มากกว่าจะฝ่าออกไปถึงคงใช้เวลาพอสมควร “

               “ โอเค “  กุณฑ์พยักหน้าให้กริช   “  นายกลับไปที่ท่านนายกฯ เถอะ

ทางนี้กันจัดการเอง


              กริชหันไปมองภัชรธิดาก่อนจะก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ส่วนกุณฑ์ก็

พาทั้งสองสาวเดินออกไปจากบริเวณนั้นเช่นกัน



              เมื่อกลับมาถึงโรงแรม บัวบุษย์และภัชรธิดาก็พากันกลับเข้าห้องพักใน

เวลาประมาณ 3 ทุ่มกว่าๆ บัวบุษย์บอกภัชรธิดาเรื่องที่ได้พูดคุยกับกุณฑ์เกี่ยวกับกริช

ให้เพื่อนสาวฟัง

               “ คุณกุณฑ์ เค้าคิดอย่างนั้นจริงๆ หรอ ว่าคุณกริช..เค้า..”

               “ ใช่ คุณไฟเค้าบอกว่า คุณกริชเค้าก็มีใจให้แกเหมือนกัน แต่ว่าถ้าแก

อยากจะรู้ให้แน่ใจ แกก็น่าที่จะต้องคุยกับคุณกริชเค้าเองนะ อั้ม “

               ภัชรธิดาพยักหน้า พลางยิ้มให้บัวบุษย์อย่างขอบคุณ  “ ขอบใจนะบุษย์

อย่างน้อยชั้นก็จะได้ไม่รู้สึกว่าชั้นคิดไปเองคนเดียวหละนะ คุณกริชเค้าบอกว่า..อยาก

พบชั้น อีกประเดี๋ยวก็คงจะโทรฯ มาหละมั๊ง “

               “ หรอ นี่เค้านัดกับหล่อนตอนไหนเนี่ย..อ๋อ ตอนที่เค้าไปช่วยเธอไว้ใช่มั้ย

อั้ม..”

               “ ใช่.. “

               “ ดีแล้ว จะได้มีเวลาคุยกัน ยังไงก็ขอให้เธอโชคดีนะจ๊ะ.. “

               พลันโทรศัพท์ของบัวบุษย์ก็ดังขึ้น หญิงสาวหยิบขึ้นมาดูหมายเลขแล้ว

กดรับสาย

               “ คุณไฟ.. บุษย์เองค่ะ “

               “ คุณบุษย์ครับ เดี๋ยวผมไปรับนะครับ “

               “ คะ? .. จะไปไหนหรอคะ คุณไฟ “

               “ ผมอยากปรึกษาคุณเรื่องภารกิจท่านนายกฯ วันพรุ่งนี้หนะครับ “

               “ อ๋อ .. ได้ค่ะ “

               บัวบุษย์วางสาย พลางหันมาบอกภัชรธิดา  “ เดี๋ยวคุณไฟจะมารับชั้นไป

คุยเรื่องงานวันพรุ่งนี้ ไม่รู้ว่ามีอะไรหรือเปล่าเพราะพรุ่งนี้จะปิดการประชุมคณะรัฐมนตรี

สัญจรในช่วงเช้าแล้วช่วงบ่ายท่านนายกฯ จะเดินทางไปเปิดพิธีสร้างฝายที่หมู่บ้านชาว

เขา ต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ “

               “ บุษย์ไปเถอะ ชั้นอยู่ได้ไม่ต้องห่วง “

               “ ว่าแต่พรุ่งนี้หล่อนจะกลับกรุงเทพฯ กี่โมงหละ จะรอกลับพร้อมกันตอน

ค่ำๆ ไหม ถ้ากลับด้วยกัน ชั้นจะได้พาเธอไปหมู่บ้านชาวเขาด้วย “

               “ อืม.. ก็ดีเหมือนกันนะ เพราะว่าชั้นยังไม่เคยไปที่แบบนั้นเลย “

               “ ดีจัง.. ชั้นจะได้มีเพื่อนคุย นักข่าวก็ตามกันไปเยอะแยะนะ อั้ม “

               เสียงเคาะประตูดังขึ้น บัวบุษย์และภัชรธิดาหันมามองหน้ากัน “ คงจะเป็น

คุณไฟ ชั้นไปก่อนนะ “

               บัวบุษย์เดินไปเปิดประตูให้กุณฑ์ เขาทักทายเธอด้วยรอยยิ้มละไมบนใบ

หน้า ก่อนที่เขาจะจูงมือบัวบุษย์ออกไป ชายหนุ่มหันมายิ้มให้ภัชรธิดาพลางกล่าว “ ผม

ขอยืมตัวคุณบุษย์ไปสักครู่นะครับ คุณอั้ม “

               “ ได้ค่ะ .. ยืมไปเลยแบบไม่ต้องคืนเลยก็ได้นะคะ “ ภัชรธิดาแซวกลับไป

ยิ้มๆ

               กุณฑ์หัวเราะ ทันได้เห็นบัวบุษย์ยิ้มเขินๆ

               “ ไปกันเถอะครับ คุณบุษย์ “

               “ ค่ะ “


              กุณฑ์พาบัวบุษย์ไปที่ห้องพักของเขา ซึ่งกริชกำลังรออยู่ มีเอกสารและ

แผนที่วางอยู่เต็มโต๊ะในห้องรับรองซึ่งแยกส่วนมาจากห้องนอนอีกที บัวบุษย์เห็นแล้ว

รู้สึกได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติเสียแล้ว ดูเหมือนว่าตั้งแต่กลับมาจากงานประเพณียี่เป็ง

ชายหนุ่มทั้งสองคนแทบจะไม่ได้หยุดพักกันเลย แม้กุณฑ์จะยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น แต่

แววตาที่มีรอยครุ่นคิดตลอดเวลาของเขาก็ดูเคร่งเครียด หญิงสาวนั่งลงยังเก้าอี้ที่กุณฑ์

ยกมาวางไว้ให้เธอช้าๆ แม้หญิงสาวจะอยากรู้ แต่เธอก็ไม่ได้ปริปากถามออกมา เพียง

มองชายหนุ่มอย่างห่วงใยและเชื่อมั่นว่าเขาจะสามารถจัดการทุกอย่างได้ เหมือนกับทุก

ครั้งที่ผ่านมา

               “ พรุ่งนี้ เวลาเดินทางไปหมู่บ้านชาวเขา ผมอยากให้คุณบุษย์ไปกับผม

นะครับ “

               “ คะ?.. หมายถึงไปรถของคุณหรอคะ “

               “ ครับ .. แต่ว่า.. บางทีก็อาจจะไม่ใช่รถ “

               “ หมายความว่ายังไงคะ “

               “ คือ..มันแล้วแต่สถานการณ์หนะครับ ตอนนี้ผมยังบอกไม่ได้ว่าจะเกิด

อะไรขึ้นบ้าง “


               ชายหนุ่มยื่นมือออกมากุมมือของเธอพลางกล่าว “ คุณบุษย์.. คุณไว้ใจ

ผมไหมครับ “

               หญิงสาวสบตาของเขานิ่ง ก่อนตอบอย่างมั่นใจ  “ ค่ะ “

               “ ถ้าอย่างนั้น ผมจะแจ้งคุณบุษย์อีกครั้งนะครับ เมื่อถึงเวลา “

               กุณฑ์บีบมือบางของเธอเบาๆ ส่วนกริชซึ่งยืนมองอยู่ห่างๆ จึงกล่าวขึ้นบ้าง

               “ คุณบุษย์ครับ ไม่ทราบว่าคุณอั้มจะไปด้วยกันหรือเปล่าครับ “

               “ ไปค่ะ พอดีบุษย์ชวนให้ยัยอั้มรอจะได้กลับกรุงเทพฯ พร้อมกันหนะค่ะ “

ตอบกริชไปแล้ว เธอจึงหันมาทางกุณฑ์ “ บุษย์ต้องขอพายัยอั้มไปด้วยนะคะ ไม่ทราบ

ว่าทางคุณไฟจะสะดวกรึเปล่าคะ “

               “ ได้สิครับไม่มีปัญหา “ กุณฑ์หันไปทางกริชพลางกล่าว “  ว่าไง..ท่าน

สารวัตร มีปัญหารึเปล่าครับ “

               “ ผมไม่กล้ามีปัญหาหรอกคร๊าบบบ..ท่านเลขาฯ “  กริชแกล้งลากเสียง

อย่างล้อเลียน แถมทำหน้าทะเล้นใส่กุณฑ์  “ อ้อ.. คุณบุษย์ครับ เดี๋ยวผมขอตัวสักครู่

นะครับ ขอเวลาผมไปเจรจาความ ทำสนธิสัญญากับเพื่อนของคุณบุษย์ก่อนนะครับ “ 

พูดจบเขาก็โค้งให้เธอจนแทบจะจรดพื้น ก่อนจะถอยหลังก้าวออกไปจากห้องนั้น บัว

บุษย์อดขำท่าทางของกริชไม่ได้

               “ คุณกริชนี่ อารมณ์ดีจังเลยนะคะ คุณไฟ “

               “ ครับ ใครอยู่ใกล้ชิดก็มักจะชอบกริชด้วยกันทั้งนั้น กริชเป็นคนสนุกสนาน

หนะครับ “

               “ ค่ะ ยัยอั้มก็เป็นคนร่าเริงแจ่มใส บุษย์อยากให้เขาทั้งสองคนเข้าใจกันนะ

คะ “

               “ เหมือนที่เราสองคนเข้าใจกันใช่ไหมครับ “ กุณฑ์ส่งยิ้มที่อบอุ่นให้เธอ..

               แม้บัวบุษย์ จะไม่ได้ตอบออกมาเป็นคำพูด แต่เธอยิ้มรับความอบอุ่นนั้นไว้

เต็มหัวใจ


              ภัชรธิดาเห็นว่าเวลาผ่านไปนานแล้ว กริชก็ยังไม่โทรฯ มา จึงคิดว่ากริช

คงลืมคำพูดที่เขาได้บอกเธอไปแล้ว ดังนั้นหญิงสาวจึงเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อ

เตรียมตัวเข้านอน

               “ ชิส์..ถ้าโทรฯ มานะชั้นจะไม่รับสายนายเลยจริงๆ ด้วย คนบ้า.. “ หญิง

สาวบ่นพึมพำออกมาอย่างน้อยใจ เดินวนไปวนมาอยู่นาน จะนอนก็นอนไม่หลับ จึงเดิน

ไปรูดม่านหน้าต่างออกเล็กน้อยแล้วยืนมองฝ่าความมืดออกไปยังท้องฟ้ายามราตรีของ

เมืองเชียงใหม่ รอเพื่อนสาวกลับมา

               เสียงเคาะประตูหน้าห้อง ทำให้หญิงสาวหันกลับมามอง “ ยัยบุษย์คงกลับ

มาแล้ว “ คิดได้ดังนั้น เธอจึงรีบเดินไปเปิดประตูให้เพื่อนสาวอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันได้

หยิบเสื้อคลุมมาสวมทับชุดนอนบางเบาของเธอแต่อย่างใด เมื่อเปิดประตูแล้วภัชรธิดา

ก็หันหลังเดินกลับไป ปากก็ถามเพื่อนรักออกไปด้วยน้ำเสียงเนือยๆ  “ เป็นอย่างไรบ้าง

หละบุษย์.. คุณกุณฑ์เค้าว่าอย่างไรบ้าง “

               กริชที่เดินเข้ามา.. ถึงกับตะลึงไปกับภาพตรงหน้าอย่างคาดไม่ถึง เขาปิด

ประตูแล้วจึงเหลือบไปเห็นเสื้อคลุมแขวน อยู่เกรงว่าภัชรธิดาจะอาย ถ้ารู้ว่าเป็นเขา ไม่

ใช่บัวบุษย์ จึงเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาถือ เมื่อเดินไปจนถึงด้านหลังของเธอแล้วเขาจึง

คลี่มันออก คลุมเสื้อตัวนั้นลงไปที่ไหล่ของเธอ  ภัชรธิดาจึงหันกลับมามอง พลันก็ต้อง

ตะลึงตัวชาเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

 

              “ คุณกริช! “ 

              กริชค่อยๆ ดึงตัวเธอเข้ามาในอ้อมแขนแข็งแรงเขาเขี่ยปอยผมที่เคลียไหล่

ของเธอออกไปช้าๆ ไล้ปลายนิ้วของเขาไปที่ผิวแก้มของเธอเบาๆ ลากตั้งแต่ขมับลงมา

ตามไรผม จนมาหยุดที่ริมฝีปากอิ่มของเธอ ภัชรธิดาช้อนสายตาขึ้นมองหน้าเขาสองมือ

เกาะอยู่ที่เอวของเขาหลวมๆ แววตาหวั่นไหว หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อกริชก้มหน้า

ลงมาหาเธอช้าๆ หญิงสาวก็หลับตาลง รอรับรสสัมผัสจากริมฝีปากของเขา..แต่..ชาย

หนุ่มกลับไม่ได้จูบเธออย่างที่เธอคิด เขาเพียงหยุด มองหน้าเธอขณะหลับตารอรสจูบ

จากเขา กริชยิ้มน้อยๆ.. และหยอกเย้าเธอ ด้วยการเป่าลมเบาๆ ไปที่ริมฝีปากของเธอ

เมื่อภัชรธิดาลืมตาขึ้น เขาจึงแตะริมฝีปากไปที่หน้าผากของเธอและกอดเธอไว้นิ่งๆ

               “ คุณอั้ม.. ผมมาหาคุณ เพราะอยากจะคุยกับคุณให้เข้าใจหนะครับ เผื่อ

ว่าเกิดอะไรขึ้น จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจว่า ทำไมเราถึงไม่หาโอกาสคุยกันให้เข้าใจ “

               “ เกิดอะไรขึ้น หมายความว่ายังไงคะ “

               “ คุณก็น่าจะรู้ ว่าอาชีพอย่างผม ชีวิตเหมือนไต่อยู่บนเส้นด้าย จะเกิด

เหตุการณ์อะไรขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ นะสิครับ “

               ภัชรธิดาเลื่อนมือจากเอวของเขาไปทางด้านหลัง เพื่อโอบกอดเขาไว้เช่น

กัน

               “ คุณกริชพูดน่ากลัวจังค่ะ “

               “ ผมแค่พูดความจริงให้คุณฟัง เพื่อให้คุณได้คิดทบทวนให้แน่ใจ ว่าคุณ

จะรับได้กับสิ่งที่ผมเป็น ก่อนที่เราจะสานต่อความสัมพันธ์กันต่อไป..หลังจากนี้ “

               ภัชรธิดากระชับวงแขนให้แน่นขึ้น พลางพยักหน้า “ ค่ะ ชั้นเข้าใจค่ะ “

               กริชกอดกระชับร่างของเธอไว้สักครู่ แล้วจึงดันร่างของเธอออกห่าง เพื่อ

มองหน้าเธอ
ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

               “ เวลาคุณว่าง่ายนี่ก็น่ารักไปอีกแบบนึงนะครับคุณอั้ม “

               “ ก็.. “ ภัชรธิดาตะหวัดสายตาค้อนเขานิดๆ “ คุณหนะ “

               “ ก็ผม..ทำไมหรือครับ “ กริชหัวเราะมากขึ้น ภัชรธิดาจึงอ้ำอึ้งพูดอะไรต่อ

ไปไม่ออก ชายหนุ่มจึงจับมือของเธอใส่เข้าไปในแขนเสื้อคลุมที่คลุมอยู่บนไหล่บางทั้ง

สองข้างอย่างช้าๆ เขาดึงสาบเสื้อทั้งสองข้างเข้าหากัน แล้วจึงจับผ้าคาดเอวที่ห้อยอยู่

ด้านหลังมาผูกให้ที่ด้านหน้า ภัชรธิดามองการกระทำของเขาอย่างเขินๆ คาดไม่ถึงว่า

เขาจะนุ่มนวลได้ขนาดนี้ กริชจับตัวเธอให้หันข้างแล้วฟาดฝ่ามือ ตีไปที่ก้นของเธอถึงจะ

ไม่แรงนัก แต่ภัชรธิดาก็รู้สึกเจ็บนิดๆ

               “ นี่..คุณ มาตีชั้นทำไมเนี่ย.”

               “ ต้องตีสิ ก็คุณหนะ ไม่ระวังตัวเอาเสียเลย คุณเปิดประตูโดยไม่ดูด้วยซ้ำ

ว่าใครเข้ามา นี่ถ้าไม่ใช่ผม ไม่ใช่คุณบุษย์ แต่เป็นโจรบ้ากาม ป่านนี้คุณจะเป็นยังไง รู้

บ้างไหมเนี่ย “

               “ ก็..ชั้น “   ภัชรธิดาพูดไม่ออก ว่าตัวเองกำลังงอนเขาอยู่ในตอนนั้นเลย

ไม่ได้คิดถึงเรื่องอะไรทั้งสิ้น

               “ มานี่เลย.. “ กริชจูงมือหญิงสาวไปที่หน้าต่าง รูดม่านออกไปอีกเพื่อให้

เห็นด้านนอกได้กว้างยิ่งขึ้น ชายหนุ่มยืนพิงขอบหน้าต่างไว้ แล้วจึงดึงภัชรธิดามาด้าน

หน้าก่อนจะหมุนตัวเธอช้าๆ ให้หันหน้ามองออกไปด้านนอกโดยเขายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง

แล้วสวมกอดเธอไว้   

               “ คุณเห็นความมืดด้านนอกไหม.. เราไม่สามารถรู้ได้ว่าต่อไปจะเกิดอะไร

ขึ้น ตอนนี้.. ทุกอย่างเหมือนสงบนิ่ง แต่พรุ่งนี้อาจเกิดสิ่งที่ไม่คาดฝันขึ้นก็ได้ ชีวิตผม

อาชีพของผม มีความเสี่ยงตลอดเวลา เพราะฉะนั้นที่ผ่านมาผมถึงไม่เคยปล่อยชีวิตให้

ผูกพันกับใคร จนผมได้เจอกับคุณ..”  

               ชายหนุ่มแนบริมฝีปากกับใบหูของเธอ “ จูบแรกของคุณ...ทำให้ผมรู้สึก

ว่า..คุณคือคนที่ผมรอมานาน จนมาวันนี้ผมก็ยิ่งแน่ใจมากยิ่งขึ้นว่าคุณคือคนที่ใช่จริงๆ “

               ภัชรธิดาถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอกนี่คือคำตอบที่เธออยากรู้และอยาก

ได้ยิน เขาทำให้ทุกอย่างกระจ่างชัดเจนโดยไม่ต้องถามอะไรอีกแล้ว หญิงสาวยกมือขึ้น

กุมไปที่มือใหญ่ของเขาที่รัดอยู่รอบเอวของเธอ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับ

เขา ยกปลายนิ้วขึ้นแตะไปที่ข้างแก้มของเขาเบาๆ มองสบตากันอย่างคนที่มีหัวใจตรง

กัน หญิงสาวสอดมือเข้าไปรอบเอวของชายหนุ่มเพื่อกอดเขาให้แน่นขึ้นและซุกหน้าลง

กับอกกว้างแข็งแรงที่แสนจะอบอุ่น

               “ คุณกริช..คะ  ชั้นรักคุณค่ะ “

               ชายหนุ่มกอดกระชับร่างของเธอให้แน่นขึ้น พลางก้มลงจูบไปที่ศีรษะของ

เธออย่างนุ่มนวล  “ ขอบคุณครับคุณอั้ม.. ผมก็รักคุณครับ “

               “ ว่าแต่.. คุณจะไม่ถามอะไรผมบ้างเลยหรือครับผมตั้งใจมาให้คุณได้สอบ

ถาม หากว่าคุณอยากรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับผม ผมจะตอบให้กระจ่างทุกคำถามเลย ถาม

มาสิครับ “

               “ ไม่ค่ะ ชั้นไม่ได้อยากรู้เรื่องอะไรของคุณ ต่างๆ ที่ผ่านๆ มาล้วนเป็นอดีต

ไปแล้ว ชั้นสนใจแต่ปัจจุบันค่ะ สนใจ..แค่ว่า ขณะนี้ เวลานี้ คุณรักชั้น ก็พอ..“

               “ ดีจัง นี่คือคุณสมบัติที่ดีของคุณนาย นายตำรวจเลยนะเนี่ย “  ชายหนุ่ม

หัวเราะเบาๆ ให้เธอ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองค้อนเขา ก่อนจะหันหลังยืนอิงและวาง

ศีรษะไว้บนไหล่ของเขา ชายหนุ่มกระชับวงแขนไปรอบเอวของเธออีกครั้ง

               “ ชั้นแค่คิดว่า ตอนที่ชั้นรักคุณ ชั้นก็รักเพราะตัวตนของคุณนี่คะ ส่วนอย่าง

อื่นมันก็เป็นแค่ส่วนประกอบที่ไม่สำคัญ ชั้นไม่ได้สนใจว่าคุณจะรวยล้นฟ้าหรือว่ายากจน

เป็นลูกใคร หรือว่านามสกุลอะไร เพราะถึงยังไง มันก็ไม่ได้ทำให้ชั้นรักคุณมากขึ้นหรือ

น้อยลงนี่คะ “

               กริชหัวเราะมากขึ้น “ ดีจัง เพราะผมก็ไม่ได้อยากได้พนักงานสอบสวน มา

เป็นภรรยาแน่ๆ “

               หญิงสาวตัวแข็งขึ้นมาทันใด “ ภรรยา หรอคะ “

               “ ทำไมหรือครับ ผมรักจริงหวังแต่งนะคุณ ไม่ได้อยากเป็นแค่แฟนกับคุณ

เฉยๆ เสียเมื่อไหร่ “

               “ ออ.. ชั้นไม่คิดว่าคุณจะคิดอะไร ไปเร็วขนาดนั้นหนะค่ะ “

               “ คุณอั้ม ผมหนะไม่ใช่คนเหลวไหลนะครับ ผมจริงจัง..”

               หญิงสาวหมุนตัวกลับมายกมือขึ้นกอดคอเขาไว้ พลางกล่าว “ แต่ว่า เรา

รอคู่นั้นก่อนดีไหมคะ อีกอย่างชั้นอยากได้ความรู้สึกว่าเป็นแฟนคุณ ไปสักระยะนึงก่อน

หนะค่ะ “

               “ ได้สิครับ.. จริงๆ ระยะนี้ก็ยังไม่เหมาะ เพราะภารกิจของผมมันค่อยข้าง

จะเยอะ คงต้อง รอให้สถานการณ์ทางการเมืองมันนิ่งกว่านี้ก่อน ผมแค่แสดงความรู้สึก

ของผมที่มีต่อคุณ ให้คุณได้รู้ไว้เท่านั้น คุณจะได้มั่นใจว่าผมรักคุณจริงๆ “

               “ ค่ะ “

               ทั้งสองคนยืนกอดกันนิ่งๆ เวลาผ่านไป จนกริชยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกา

“ ผมออกมานานแล้ว คงต้องกลับไปเสียทีนะครับ คุณอั้ม “ ชายหนุ่มคลายวงแขนออก

ก่อนจะจูงมือเธอเดินมาที่ประตู

               “ ผมไปนะครับ..ที่รัก “

               “ ค่ะ “ หญิงสาวเขินๆ กับสรรพนามใหม่ที่เขาเรียก

               “ จะไม่กู๊ดไนท์คิส ผมเสียหน่อยหรือครับ “

               หญิงสาวสั่นศีรษะเบาๆ “ ไม่ค่ะ คุณหนะเจ้าเล่ห์ ขโมยจูบชั้นไปหลายที

แล้วนะคะ “

               “ แล้วคุณ..ไม่ชอบหรือไงครับ “

               “ งื้อออ!!.. อย่ามาพูดแบบนี้นะ คนบ้า “  หญิงสาวตีแขนเขาเบาๆ กริช

หัวเราะที่เห็นภัชรธิดาอาย

               “ น่านะ.. “ เขาทำท่าก้มลงมาจะจูบเธอจริงๆ หญิงสาวจึงใช้นิ้วชี้วางไป

ที่ปากของเขา

               “ อืมมม....ถ้าอย่างนั้นขอเปลี่ยนเป็น ชั้นจูบคุณบ้างดีกว่า “ หญิงสาว

กล่าว

               “ ว้าววว!.. จริงดิ “  กริชยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวไปทั้งปาก

               “ แต่คุณต้องหลับตานะคะ “ ภัชรธิดามีเงื่อนไข

               “ ได้สิครับ “ ชายหนุ่มรีบหลับตาทันที หญิงสาวยืนจดๆ จ้องๆ ก่อนจะ

แตะริมฝีปากไปที่ปากของเขาเบาๆ แต่กริชกลับยกมือขึ้น ช้อนไปที่ท้ายทอยของเธอ

แล้วประกบริมฝีปากลงไปทันที นานจนหญิงสาวเริ่มหายใจติดขัด เขาจึงถอนริมฝีปาก

ออกแล้วยิ้มให้เธออย่างล้อเลียน

               “ อย่างคุณหนะ เค้าไม่เรียกว่าจูบหรอกนะครับ คุณอั้ม มันต้องแบบนี้ถึง

จะใช่ “

               หญิงสาวตีแขนเขาเบาๆ ยังพูดอะไรไม่ออก กริชหัวเราะแล้วเปิดประตู

กว้าง ก่อนจะก้าวขาออกไป

               “ ฝันดีนะครับ ที่รัก “


              เขาปิดประตูให้เธอแล้วเดินตัวปลิวออกไป พลางผิวปากหวือ..อย่างมีความ

สุข


              กริชกลับเข้ามาในจังหวะที่กุณฑ์กำลังจะพาบัวบุษย์ไปส่งที่ห้องพอดี เสียง

ผิวปากอย่างอารมณ์ดีของกริช ทำให้กุณฑ์และบัวบุษย์ต้องมองหน้ากันแล้วยิ้ม

              “ ไงหละ ท่านสารวัตร สนธิสัญญามีผลผูกพันแล้วหละสินะ “

              “ ครับ!.. ท่านเลขาฯ การเจรจาสำเร็จลุล่วง.. ครับผม “ กริชตอบเสียงดัง

ฟังชัด แถมไม่ตอบเปล่า ยกมือขึ้นตะเบ๊ะกระแทกเท้ายืนตรงอย่างแรง จนบัวบุษย์อด

หัวเราะกริชไม่ได้

              “ คุณกริชนี่เหลือเกินจริงๆ เลยนะคะ “   แล้วทั้งสามคนก็หัวเราะออกมา

พร้อมกัน

              “ คุณบุษย์ พรุ่งนี้ผมฝากคุณนายของผมด้วยนะครับ “

              “ คะ! คุณนายเลยหรอคะ คุณกริช “ 

              “ ครับ ผมรักจริงหวังแต่งนะครับ คุณบุษย์ “

              “ ออ.. ค่ะ ได้ค่ะ..คุณกริชทำอะไรรวดเร็วแบบนี้เสมอเลยหรอคะ “

              “ ก็ไม่ทุกเรื่องหรอกครับ ขึ้นอยู่กับว่า ผมมั่นใจแค่ไหน ผมไม่เหมือนคน

บางคนหรอก คร๊าบบบ... หลงรักสาวมาตั้ง 4-5 ปี เพิ่งจะปรากฏร่าง “ กริชแกล้งปราย

ตาไปทางกุณฑ์

              กุณฑ์จึงขยับเข้ามาจูงมือบัวบุษย์พาเดินไปที่ประตู  “ เราไปกันดีกว่าครับ

คุณบุษย์
ก่อนที่ท่านสารวัตรจะโดนเตะ “  บัวบุษย์หัวเราะ พลางหันมาบอกลากริช

               “ บุษย์ไปก่อนนะคะ คุณกริช “

               “ ครับผม “ ตอบบัวบุษย์แล้วกริชก็ยักคิ้วให้กุณฑ์ ท่าทางยียวนไม่ใช่น้อย

จนกุณฑ์ต้องยกมือขึ้นชี้หน้ากริชอย่างฝากเอาไว้ก่อนเถอะ “ เดี๋ยวกันกลับมา “ แล้วจึง

เปิดประตูพาหญิงสาวเดินออกไป เสียงกริชหัวเราะตามหลังมาอย่างสนุกสนาน

               “ คุณสองคน สนิทกันมากเลยนะคะ “

               “ ครับ แทบจะเรียกได้ว่าเราโตมาด้วยกันเลยเชียวหละ เป็นเพื่อนกันมา

ตั้งแต่เข้าโรงเรียนเลยครับ เวลาปิดเทอมผมกับกริชจะตามคุณปู่ของผม ไปบ้านที่ต่าง

จังหวัด คุณปู่ไม่ค่อยชอบอยู่ในกรุงเทพฯ ความที่ท่านเป็นทหาร เลือดทหารเต็มตัว ก็

จะพาผมกับกริชไปฝึกทหารเรียนรู้ยุทธวิธีต่างๆ มากมายแล้วแต่ท่านจะสรรหามา ซึ่ง

พวกผมก็สนุกแล้วก็ได้ออกกำลังไปด้วยหนะครับ ผมยิงปืนได้ตั้งแต่อายุ 10 ขวบ ท่าน

บอกว่าอยากฝึกให้ผมเป็นทุกอย่างที่ลูกผู้ชายควรจะเป็น “

               “ มิน่าหละ วันที่คุณช่วยบุษย์จากคนร้าย คุณถึงดูคล่องแคล้วว่องไวนัก “

               “ น้อยคนที่จะรู้เรื่องนี้ แม้แต่คุณแม่เอง ก็ไม่ทราบว่าผมไปทำอะไรที่บ้าน

คุณปู่ทุกปิดเทอม คุณปู่บอกว่าอย่าให้คุณแม่รู้เพราะจะถูกห้าม ก็หัวอกคนเป็นแม่หละ

นะครับ เวลาผมเจ็บตัว ก็เลยต้องแอบรักษาให้หายก่อนแล้วค่อยกลับเข้าบ้านนะครับ “

               หญิงสาวหันมามองเขาอย่างชื่นชม “ บุษย์ก็เป็นอีกคนที่คุณยอมให้รู้หรอ

คะ “

               “ ก็..ผมอยากให้คุณทราบไว้ เผื่อว่าเกิดอะไรขึ้น คุณจะได้ไม่เป็นห่วงผม

มากไงหละครับ “

               “ เกิดอะไรขึ้น หมายความว่ายังไงคะ “

               “ ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมก็พูดเผื่อๆ ไปอย่างนั้นเอง “

               ทั้งสองคนเดินมาถึงหน้าห้องพักของบัวบุษย์ ชายหนุ่มเคาะประตู สักพักก็

มีเสียงเปิดประตูดังตามมา ภัชรธิดาในชุดเสื้อคลุมเรียบร้อยเปิดประตูออกกว้างให้เพื่อน

สาว

               “ ผมพาเพื่อนของคุณมาส่งแล้วนะครับ คุณอั้ม “

               “ ค่ะ..” ภัชรธิดาตอบยิ้มๆ “ เชิญค่ะ คุณบัวบุษย์ “

               “ย่ะ.. คุณนาย..”   ตอบเพื่อนแล้วจึงหันไปทางกุณฑ์   “ ดูสิคะคุณไฟ

ยัยอั้มคุยกับคุณกริชไม่ทันไรติดนิสัยกันมาเสียแล้ว “ บัวบุษย์ฟ้องชายหนุ่มบ้าง กุณฑ์

จึงหัวเราะชอบใจ

              “ ครับ..เอาหละ คุณบุษย์ คุณอั้ม ผมขอตัวไปนอนก่อนนะครับ “

              “ ค่ะ ฝันดีนะคะ คุณไฟ “

               “ ฝันดีเช่นกันครับ “

 

              ชายหนุ่มดึงประตูปิด รอจนแน่ใจว่าประตูล็อคเรียบร้อยแล้วจึงเดินจากไป



 

=========================================

 

รบกวนแฟนคลับที่เข้ามาอ่าน Vote ให้ คะแนนในแต่ละ ตอน ได้ที่ด้านล่าง
ของแต่ละตอน
คลิกเลือก คะแนน ก่อนกดส่งคะแนนนะคะ
ไรเตอร์จะได้ทราบระดับความพอใจ
ของแฟนคลับ ต่อนิยายในแต่ละตอน ค๊าา  ขอบคุณ ค่ะ

 

ไรเตอร์ ฝากเพลงเพราะๆ นี้ให้ แฟนๆ ทุกคน ฟังนะคะ ระหว่างรอค่ะ
ไม่ขอให้เป็นเหมือนใคร



 

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

# ❤ ...❤ Numfonart ❤ ...❤  (✿◠‿◠)


อ่านนิยายแล้ว อย่าลืมกด บันทึกเป็น Favorite
เพื่อเป็นแฟนพันธ์แท้ กันด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้า ค๊าาา

 

 
ตัวอย่างเว็บไซต์ .WS เริ่มต้นสร้างเว็บไซต์ ง่ายๆ ที่นี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

949 ความคิดเห็น

  1. #852 แอมป์ อิม กาญจนะ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 01:38
    อะนะน่าตื่นเต้นจริงทั่งบู๋ทั้งรักทั้งรบ
    #852
    0
  2. #827 สายลมแห่งโชคชะตา (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 12:49
    สนุกมาก เลยค่ะ 
    #827
    0
  3. #677 Numfonart (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2555 / 00:18
    ขอบคุณค่ะ....คุณAzalea .. มิน่าหละ เปิดเรียนกันแล้วนี่เอง...เลยหายไปกันหมดเลย อิ อิ


    #677
    0
  4. #676 Azalea (อาซาเลีย) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2555 / 00:13
    ตอนนี้หวานมากกกเลยค่า>_<

    ปล แอบหายหน้าไปนาน แต่กลับมาแล้วค่า แต่อาจมาแบบขยักขย่อนนะคะพอดีจะสอบแล้ว
    ปลล เข้าไปอ่านเรื่องเรทติ้งแล้วค่ะ อย่าคิดมากเลยนะคะ ว่าแล้วก็จัดไปเต็มสิบนึงดอก อิอิ แต่จะว่าไปเรทติ้งยังแกล้งกันเลยเหรอนี่่ ความจริงเราไม่เคยดูมันมาก่อนเลย ฮา
    #676
    0
  5. #507 nunpanu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 13:55
    หวานๆๆๆๆๆๆจนมดขึ้นจอ
    #507
    0
  6. #505 JustSasiwimol (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 03:45
    จะน่ารักกันไปไหนทั้ง 2 คู่  ..  ส่งมาให้รีดเดอร์สักคนสิคะแบบนี้
    #505
    0
  7. #503 sirynth (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2555 / 14:17
    so sweet. What will happen tomorrow? The anticipation is killing me.
    #503
    0
  8. #501 Numfonart (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2555 / 10:49
    สวัสดีค่ะ คุณปราบดา..หายไปนานเลยนะคะ..
    #501
    0
  9. #500 ปราบดา (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2555 / 09:15
    หวานได้อีก จัดมา
    #500
    0
  10. #499 Numfonart (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2555 / 08:49
    มว๊ากกก...อะ..ดูเหมือนมีหลายคนชอบคู่ กริช อั้ม..ก็เลยจัดให้..นิสนุง..อิ อิ
    #499
    0
  11. #498 Numfonart (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2555 / 08:48
    มว๊ากกก...อะ..ดูเหมือนมีหลายคนชอบคู่ กริช อั้ม..ก็เลยจัดให้..นิสนุง..อิ อิ
    #498
    0
  12. #497 JustSasiwimol (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2555 / 04:41
    so sweet!!
    #497
    0
  13. #496 Numfonart (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 22:50
    ลงให้แล้วนะคะ.. บทนี้ ท่าทางมันจะยาวเกิน 100% เสียแล้ว..

    ทั้งแจกทั้งแถมความหวานกันเลยที่เดียว..ฮี่ ฮี่ ฮี่..
    #496
    0
  14. #494 Numfonart (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 21:22
    กำลังจัดหน้า..สำหรับ 10% ที่เหลือนะคะ... แฟนๆ ทั้งหลาย

    แนะนำว่าก่อนอ่านควรทาน ยาลดน้ำตาลในกระแสเลือด
    เพราะว่าวันนี้มีความหวานเป็นพิเศษ.. ฮา ๆ ๆ ๆ..
    เราเตือนคุณแล้ว..


     
    #494
    0
  15. #493 JustSasiwimol (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 02:30
    สนุกมากๆคะ ชอบทั้ง 2 คู่เลยคะ .. มาอัพอีกไวๆนะคะ  ขอตอนบู๊ๆของ 2 หนุ่มบ้างคะ
    #493
    0
  16. #491 Numfonart (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2555 / 00:49
    วันนี้..ลงเพิ่มได้อีกเล็กน้อย นะคะ..แบบว่าไรท์เตอร์ ติดละคร แรงเงา..อะค๊าาา.......อิ อิ
    #491
    0
  17. #490 ณัฏฐ์ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2555 / 19:32
    เข้ามารอคะ และขอบคุณสำหรับนิยายน่ารัก ๆๆๆคะ
    #490
    0
  18. #489 Numfonart (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2555 / 00:32
    ลงเพิ่มให้แล้วนะคะ..คุณเงาลวง..
    #489
    0
  19. #488 เงาลวง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2555 / 19:56
    รออยู่นะค่ะ ชอบค่ะพระเอกเราฉลาดมาก
    #488
    0
  20. #486 Numfonart (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2555 / 14:46
    ลงเพิ่มให้แล้วนะคะ.. ตัดเรื่องประเพณียี่เป็งออกบางส่วน ตามคำร้องขอของแฟนคลับค่ะ..อิ อิ
    #486
    0
  21. #485 Numfonart (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 23:25
    ขอบคุณค่ะ คุณyuechan แล้วจะไปตัดออกตอน รีไรท์ นะคะ.. อิ อิ

    แบบว่าอัดข้อมูลให้เด็กๆ จะได้รู้ประเพณีไทยอะคะ.. เดือนนี้เป็นเดือนลอยกระทงพอดีเลยค่ะ
    #485
    0
  22. #484 nunpanu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 22:01
    ผู้ร้ายเล่นหนักแล้ว
    #484
    0
  23. #483 yuechan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 18:59
    เอ่อ ความเป็นมาของประเพณียี่เป็งนี่น่าจะสั้นรวบรัดกว่านี้หน่อยนะ มันบดบังเนื้อหาของเรื่องไปครึ่งค่อนตอนเลยอ่ะ
    #483
    0
  24. #482 Numfonart (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 14:56
    ดูเหมือนว่า แฟนคลับไฟละมุน จะชอบความรักกันคนละแนวนะคะ.. มีรักอบอุ่น กับ รักร้อนแรงฉับไวให้เลือก.. ใครชอบแบบไหนก็..บอกกันได้นะคะ.. เผื่อเป้นแนวในการเขียนเรื่องต่อๆ ไป แต่ว่าจะไม่มีอิโรติกเด็ดขาด..55555  เอิ๊กกก

    #482
    0
  25. #481 Lalla (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 12:37
    ว๊าววว

    ชอบคู่ของกริชกับภัชรธิดาอ่ะ

    น่ารักก
    #481
    0