ไฟละมุน

ตอนที่ 21 : บทที่ 16 ลอบสังหาร 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,925
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    7 มี.ค. 56


บทที่ 16  ลอบสังหาร



             ด้านกุณฑ์ เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง เขาได้รับรหัสข้อความสำคัญจาก

หน่วยงานลับของส่วนความมั่นคง จึงเข้าไปเช็คข้อความ แม้สีหน้าของเขาจะเรียบเฉย

แต่แววตาที่วาวโรจน์ดุจพยัคฆ์ ก็ทำให้เขาดูน่ากลัวกว่าที่เคยเป็น ชายหนุ่มลุกขึ้นเดิน

ไปหากริชที่ยืนคุยอยู่กับนายตำรวจชุดรักษาความปลอดภัยของท่านนายกรัฐมนตรี ที่

ลาดตระเวนเฝ้าอยู่หน้าห้องพักของท่าน

            
 กุณฑ์พยักหน้าเป็นสัญญาณให้กริช ก่อนจะเดินกลับเข้าไปที่ห้องพักของตน

สักครู่กริชก็ตามเข้ามา

              “ ว่าไงวะ ไอ้เสือ “

              “ นายจัดการกำลังที่ต้องดูแลท่านนายกฯ เรียบร้อยแล้วใช่ไหม “

              “ อืม.. มีอะไรหรือเปล่า “

              “ ถ้าอย่างนั้น เดียวนายไปกับกัน “

              “ ไปไหนวะ “

              “ เซฟเฮ้าส์.. พวกที่ถูกจับที่สุวรรณภูมิ เป็นคนของท่านนายพลฯ สุบรรณ

กันอยากได้ข้อมูลเพิ่ม แต่มันไม่เปิดปากอะไร เห็นจะต้องไปสอบเอง “

              “ นายจะลงมือเองเลยหรือ.. ไฟ “

              “ ไม่ใช่กัน ..” กุณฑ์มองหน้ากริชอย่างหมายมาด “ แต่เป็นเราต่างหาก “

              กริชระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจทันที  “ ได้เลยเพื่อน.. แล้วมัน

จะได้รู้ ว่านรกมีจริง “  กุณฑ์เพียงยิ้มน้อยๆ

              “ นายจะออกไปดูความเรียบร้อยก่อนไหม อีก 20 นาที เจอกันที่ลานจอด

รถ “

              “ โอเค เพื่อน “

              กริชเดินตัวปลิวออกไปทันที กุณฑ์จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้ามาเป็นเสื้อยืดสีดำ

แขนยาวจรดข้อมือก่อนจะสวมกางเกงยีนส์สีดำ และสวมรองเท้าบูทสีดำอีกเช่นกัน เขา

เหน็บมีดสั้นไว้ที่ข้อเท้า ก่อนจะหยิบปืนพกประจำตัวมาเหน็บเข้าไว้ที่เอว หยิบเสื้อคลุม

มาสวมทับไว้อีกชั้นหนึ่ง จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาหยุดชั่งใจสักครู่ก่อนจะกด

โทรฯ ออก

              “ สวัสดีค่ะ .. คุณไฟ “

              “ .... “  ชายหนุ่มเพียงอมยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร

              “ ฮัลโหล.. “

              “ ..... “

              “ ฮัลโหล .. คุณไฟคะ ได้ยินบุษย์รึเปล่าคะ.. “

              “ .... “

              “ คุณไฟคะ.. อย่างแกล้งบุษย์แบบนี้สิคะ บุษย์เป็นห่วงคุณนะคะ .. “

              ชายหนุ่มยิ้มกว้างมากขึ้น  “ ครับ.. ผมก็.. กำลังรอคำนี้อยู่เหมือนกันครับ

ฟังแล้วชื่นใจ มีกำลังใจทำงานขึ้นเยอะเลยครับ “

              “ ออ... “  หญิงสาวอึ้งไปทันที..

              “ คุณบุษย์..ผมคิดถึงคุณนะครับ “ เสียงนุ่มๆ ของเขา ทำให้บัวบุษย์อบอุ่น

หัวใจขึ้นมาทันที

              “ ค่ะ “ หญิงสาวตอบเสียงเบา อย่างเขินๆ

              “ คืนนี้.. หลับฝันดีนะครับ คุณบุษย์ “

              “ ค่ะ หลับฝันดีเช่นกันค่ะ คุณไฟ “


              ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ ก่อนจะวางสายไป เขาถอนใจพลางคิดคืนนี้ผมคงจะไม่

ได้หลับได้นอนหรอกครับคุณบุษย์ ยังไงก็นอนเผื่อผมด้วยก็แล้วกันชายหนุ่มพึมพำเบาๆ

ก่อนจะมองออกไป ในความมืดสลัวนอกหน้าต่าง..


              ขณะกริชเดินสำรวจความเรียบร้อยไปตามจุดต่างๆ  ที่วางกำลังพล

ไว้ เรื่อยไปจนถึงด้านสระว่ายน้ำ สายตาของเขากวาดมองไปยังจุดต่างๆ อย่างรวดเร็ว

ทุกจุดที่วางคนไว้เมื่อหันมาเห็นเขา ต่างก็ส่งสัญญาณความพร้อมกลับมาชายหนุ่มพยัก

หน้าอย่างพอใจก่อนจะหมุนตัว เพื่อเดินกลับไปยังจุดนัดพบกับกุณฑ์ พลันสายตาของ

เขาก็พบเข้ากับร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง ที่ดูคุ้นตา..นั่นมัน.. คุณอั้มนิหว่า มาตั้งแต่เมื่อ

ไหร่กัน หญิงสาวกำลังจะเดินกลับขึ้นไปยังห้องพัก เท้าไวเท่าความคิดชายหนุ่มรีบสาว

เท้าตามไปทันที

              ภัชรธิดากดลิฟท์แล้วยืนรอสักครู่ เมื่อลิฟท์เปิด หญิงสาวจึงเดินเข้าไปและ

กดหมายเลขชั้นที่ต้องการ ขณะประตูลิฟท์กำลังจะปิด ก็มีผู้ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามา เขา

กดปิดประตูลิฟท์ทันทีก่อนจะหันมาหาเธอ

               “ คุณกริช!.. “ ภัชรธิดาอุทานออกมาอย่างคาดไม่ถึง ไม่คิดว่าจะได้พบ

เขากะทันหันอย่างนี้ กริชมองหน้าเธอพลางดึงเธอเขามาในอ้อมแขนแข็งแรง หญิงสาว

กำลังอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก เขาก็ก้มลงมาจูบเธออย่างรวดเร็ว เรียวปากอ่อนนุ่ม

ของเธอ ช่างหวานเสียนี่กระไร ชายหนุ่มบดริมฝีปากของเธออย่างนุ่มนวล นิ่งและนาน

ก่อนจะถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง หญิงสาวลืมตาขึ้นมามองเขาอย่างงุนงงและ

วาบหวาม

               เมื่อประตูลิฟท์เปิดออกยังชั้นที่เธอกดไว้ ชายหนุ่มหันไปกดหมายเลขบน

สุดของชั้นและกดปิดอีกครั้ง เขากอดเธอไว้และกระซิบเบาๆ ที่หูของเธอ

               “ ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน คุณอั้ม “

               ภัชรธิดาผลักเขาออก ก่อนจะค้อนเขาอย่างแสนงอน

               “ อย่ามาทำปากหวานเลยค่ะ คิดถึง แต่ไม่เคยโทรฯ หากันสักครั้ง “

               กริชอมยิ้มกับท่าทางแสนงอนของเธอ  “ อย่าบอกนะว่า.. ที่งอนผมเนี่ย

เพราะคิดถึงผมอยู่เหมือนกัน “

               “ ก็.. เปล่าเสียหน่อย ใครเค้าจะไปคิดถึงคุณ “

               “ ไม่คิดถึง..จริงรึ? “

               “ ไม่.. “  หญิงสาวส่ายหน้า.. แต่น้ำเสียงไม่มั่นคงนัก

               “ ถ้างั้นต้องพิสูจน์ .. อีกที “  กริชทำท่าจะจูบเธออีกครั้ง

               “ งื้อออ..!! อย่านะคะ คนฉวยโอกาส “

               ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ เขารู้สึกดีที่ภัชรธิดาไม่ใช่สาวเปรี้ยวอย่างรูปลักษณ์

ภายนอก จริงๆ เธอก็ดูรักนวลสงวนตัวไม่ใช่น้อย ประตูลิฟท์เปิดอีกครั้งที่ชั้นบนสุดของ

โรงแรม ชายหนุ่มจึงกดหมายเลขชั้นที่ภัชรธิดากดครั้งแรกก่อนจะกดปิด

               “ คุณมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ “

               “ เมื่อเย็นค่ะ พอดีบุษย์เข้าไปใช้ห้องน้ำ ชั้นก็เลยลงมาเดินเล่น “

               กริชพยักหน้ารับทราบ  “  จะมาทำไมถึงไม่โทรฯ มาบอกผมซักนิดหละ

ครับ คุณอั้ม “

               “ ก็ ใครจะไปรู้ เผื่อคุณ... มีใครมาด้วย “

               “ ผมมาทำงานนะครับ..คุณอั้ม  จะพาใครมาได้ยังไง เวลาที่จะคุยกับเจ้า

กุณฑ์หรือคุณบุษย์ยังไม่มีเลยคร๊าบบบ.. แฟนผมนี่ แสนงอนเหมือนกันนะครับ “

               “ บ้า.. ใคร เป็นแฟนคุณ “

               “ ยังไม่รู้ตัวอีกหรอ.. งั้นต้องตอกย้ำความจำกันอีกซักที แล้วสิ “

               ชายหนุ่มแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้เธอ

               “ งื้อออ!! “  ภัชรธิดาเอียงตัวหนี  “ อีกแล้วนะคะ “

               ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ จนเมื่อประตูลิฟท์เปิดอีกครั้ง “ เอาหละ ถึงแล้ว

ครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่ง มาเถอะครับ “  กริชจูงมือเธอเดินออกมา

               “ ผมต้องรีบไปแล้ว มีงานต้องไปทำต่อ “ กริชบอกภัชรธิดาเมื่อเดินมาถึง

หน้าห้องพักของบัวบุษย์แล้ว หญิงสาวมองเขาอย่างอยากรู้ ชายหนุ่มยิ้มอย่างรู้ทัน

               “ ผมคงบอกอะไรคุณไม่ได้ อย่าถามเลยนะครับ คุณอั้ม “

               “ ชิส์!.. “ ภัชรธิดาค้อนเขาอย่างหมั่นใส้ กริชอมยิ้ม

               “ นี่..คุณอั้ม.. ถ้าไม่อยากโดนปล้ำก็อย่างงอนผมบ่อยนักนะ รู้ไหมว่าท่า

ทางคุณมันยั่วอารมณ์ผมแค่ไหน “

               “ งื้อออ!..  คนบ้า “  ภัชรธิดาทุบกำปั้นไปที่แขนเขาแรงๆ แต่กริชกลับ

หัวเราะอย่างสนุกสนาน

               “ เอาหละ ผมต้องไปจริงๆ แล้ว ฝันดีนะครับ ..คุณอั้ม “

               “ ค่ะ ขอให้คุณปลอดภัยนะคะ “

 

               กริชถอยหลัง และโค้งให้เธออย่างล้อเลียน ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป

หญิงสาวเปิดประตูก้าวเข้าไปในห้อง และปิดมันลงอย่างเบามือ ภัชรธิดายืนพิงประตู

หลับตาแล้วอมยิ้ม ภาพของกริชยังคงติดตาและกรุ่นความรู้สึกวาบหวามอยู่ที่ริมฝีปาก    

               บัวบุษย์มองอาการของเพื่อนรักอย่างนึกขัน เกิดอะไรขึ้น หรือว่า.. “ ฮั่น

แน่..! หายไปไหนมาจ๊ะ..ยัยอั้ม แอบไปนัดพบหนุ่มมาหรือไง ทำท่าซะชวนฝันเชียว “  

               ภัชรธิดาสะดุ้ง ลืมตาขึ้นมาทันที  “ เปล่า..เสียหน่อย ชั้นแค่..ไปเดินเล่น

ต่างหาก “ อาการปฏิเสธของภัชรธิดา ที่ดูตะกุกตะกักชวนน่าสงสัย ทำให้บัวบุษย์ยิ่ง

อยากรู้มากขึ้น

               “ บอกมาซะดีๆ ยัยอั้ม.. ไป ทำ อะ ไร มา.. “  หญิงสาวแกล้งลากเสียง

ยาวอย่างล้อเลียนยิ่งเห็นภัชรธิดาเขิน ยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองทำให้บัวบุษย์ยิ่งแกล้ง  

“ ชั้นรู้แล้ว.. หล่อนแอบไปจูบผู้ชายมาใช่มั้ย.. บอกมาซะดีๆ “

               “ เปล่าเสียหน่อย เค้าจูบชั้นต่างหาก.. “  ภัชรธิดารีบแก้ตัวอย่างรวดเร็ว

จนบัวบุษย์ต้องอ้าปากค้าง

               “ ห๊ะ! .. ชั้นพูดเล่น แก.. ไหง๋เป็นเรื่องจริง ไหนๆ เล่ามาซิมันยังไง “

               “ ต้องเล่าด้วยหรอ.. ชั้นเขิน .. “

               “ ชั้นแค่อยากรู้..ว่าหล่อนเจอเค้าได้ยังไง ไม่ได้อยากรู้ว่าหล่อนจูบกับเค้า

ยังไงเสียหน่อย ยัยคนนี้..”

               “ เอ๊า!.. ใครจะไปรู้  ก็ตอนแกเข้าห้องน้ำไง ชั้นไม่มีอะไรทำก็เลยลงไป

เดินเล่น แต่พอตอนกลับขึ้นมาคุณกริชเค้าตามเข้ามาในลิฟท์ด้วย แล้วก็.. ก็แค่นี้แหละ “

               “ อ้อ.. อ้าว!.. แล้วเพิ่งเจอกันทำไมไม่คุยกันให้หายคิดถึงหละจ๊ะ เห็น

หล่อนบ่นว่าเค้าไม่โทรฯ หาเลยไม่ใช่หรอ “

               “ เค้าบอกว่า..ต้องรีบไปมีงานต้องทำ เป็นความลับมากบอกชั้นไม่ได้อะ “

               “ อืมมม.. ก็งานเค้านี่นะอั้ม  มันเป็นความปลอดภัยของท่านนายกฯ แกก็

อย่าคิดมากเลยนี่ยังไม่ได้อาบน้ำไม่ใช่หรือ..ไปอาบน้ำก่อนไป๊ แล้วค่อยมานอนคุยกัน “

               “ ก็ดีเหมือนกัน..แกอย่าเพิ่งนอนนะบุษย์ ชั้นอยากเม้า “

               “ จ้า.. เดี๋ยวชั้นรอนะ ว่าจะเข้าอินเตอร์เน็ต ตามข่าวสารเสียหน่อยก่อน “

               “ โอเค “

               ภัชรธิดาจัดการนำของใช้ส่วนตัวออกจากกระเป๋าเดินทางก่อนจะถือเดิน

เข้าห้องน้ำไป



              เซฟเฮ้าส์ ส่วนงานความมั่นคง กุณฑ์และกริชเดินทางมาถึงในเวลา 5

ทุ่มกว่า เขาได้
รับรายงานว่า พวกที่ถูกจับมานั้น เป็นทหารรับจ้างปลดประจำการนาน

แล้ว ทำงานลับๆ ให้กับท่านนายพลฯ สุบรรณ ทั้งขนยา ค้าอาวุธ และก่ออาชญากรรม

ทั้งหมดอยู่ในห้องกระจกเก็บเสียง คนภายนอกสามารถมองเห็นด้านในได้ชัดเจน แต่

คนที่อยู่ด้านในจะไม่เห็นด้านนอก ทุกคนอยู่ในสภาพที่อิดโรย เนื่องจากถูกสอบมาเป็น

เวลานานตั้งแต่ถูกจับตัวมา บางคนมีแผลและรอยฟกช้ำตามใบหน้า บอกสภาพว่าถูก

เค้นสอบอย่างหนัก พวกมันถูกมัดมือไว้ด้านหลังและผูกตาไว้ไม่ให้เห็นกัน

               กุณฑ์สั่งให้แยกคนที่มีลักษณะที่น่าจะเป็นหัวหน้า ออกมาไว้อีกห้องหนึ่ง

ส่วนที่เหลือให้อยู่รวมกัน แล้วจะพาไปแยกสอบแต่ละคนอีกที

               “ เฮ้ย..นายจะสอบมันทีละคนเลยหรอไฟ ตั้ง 5 คน สว่างคาตาพอดี “

               “ ไม่หรอก กันมีวิธีที่ดีกว่านั้น “

               “ ยังไงวะ “

               “ นายดูสภาพมันสิ แต่ละคนยับเยินขนาดนี้ มันยังไม่ปริปากบอกแสดงว่า

การใช้กำลังไม่ได้ผล พวกนี้เป็นทหารรับจ้าง ทนมือทนตีนอยู่แล้ว “

               “ แล้วนายจะทำยังไง “

               “ กันให้หน่วยงานลับ เช็คประวัติคนพวกนี้ไว้แล้วตั้งแต่ถูกจับตัวมา นาย

คิดดูสิ สิ่งที่จะบีบให้คนพวกนี้ทำงานโดยไม่สามารถไปไหนได้ นอกจากเงินแล้วมีอะไร

อีก ที่พวกมันจะเป็นห่วงได้มากกว่าชีวิตตัวเอง “

               “ พ่อแม่ ญาติ พี่น้อง ลูก เมีย “

               “ อืมม... ใช่ กันคิดว่าคนพวกนั้นอาจถูกท่านนายพลฯ สุบรรณ จับไว้เป็น

ตัวประกันเพื่อใช้ต่อรอง ทำให้คนพวกนี้ไม่กล้าปริปากบอกอะไรเรา เพราะฉะนั้น ต่อให้

เราซ้อมมันให้ตาย มันก็คงไม่พูดอะไร แต่ถ้าเราเอาคนพวกนั้นออกมาได้ ทุกอย่างก็จะ

ง่ายเข้า “

               “ โอ้โห..ไอ้คุณไฟ นายนี่มันสุดยอดจริงๆ ว่ะเพื่อน.. เฮ้ย!.. อย่าบอกนะ

ว่านายส่งคนออกไปช่วยแล้ว “

               “ ก็แล้วนายคิดว่ายังไงหละ.. “  กุณฑ์มองตากริชนิ่งนัยน์ตาวาวโรจน์ดุจ

เสือ

               กริชหัวเราะเสียงดังอย่างชอบใจ   “ ให้มันได้อย่างนี้สิวะเพื่อน ใครเป็น

ศัตรูกับนายนี่ ต้องคิดให้หนักทีเดียว “


               กุณฑ์ยิ้มนิดๆ อย่างหมายมาด..  เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ กุณฑ์สั่งให้นำ

นักโทษ 4 คน ที่ขังอยู่รวมกัน ออกมาอีกห้องหนึ่งทีละคน คนละประมาณครึ่งชั่วโมง

โดยมิได้สอบถามอะไร เพียงให้มานั่งเฉยๆ แล้วบอกมันว่าคนก่อนหน้านี้สารภาพมา

หมดแล้ว เพราะฉะนั้นคงไม่ต้องสอบอะไรเพิ่ม เมื่อครบเวลาก็จะนำมาส่งคืนหมุนเวียน

จนครบ 4 คน

               “ ไฟ นายแน่ใจหรือว่าจะสำเร็จ “   กริชถามด้วยความสงสัยในวิธีการ

               “ ทำไมนายถึงคิดว่าจะไม่สำเร็จหละ “   กุณฑ์ยังคงยิ้มอย่างใจเย็น

“ นายอย่าลืมสิ คนพวกนี้เคยเป็นทหารมาก่อน วิธีพื้นๆ ย่อมไม่ได้ผลอย่างแน่นอน เรา

จึงต้องใช้จิตวิทยาเข้ามาช่วย สร้างความหวาดระแวงในหมู่พวกมัน ส่วนตัวหัวหน้ากัน

กำลังรอข่าวอยู่ว่าคนที่กันต้องการตัวนั้น ได้ตัวออกมาแล้วหรือยัง “

               “ นี่มันตี 1 ครึ่งแล้วนะ..ไฟ “

               สิ้นเสียงของกริช สัญญาณโทรศัพท์ของกุณฑ์ก็ดังขึ้น ชายหนุ่มดูหมาย

เลขแล้วจึงกดรับอย่างรวดเร็ว

               “ ว่ายังไง สำเร็จไหม “

               “ เรียบร้อยครับท่าน “

               “ ดีมาก.. นำตัวไปไว้ในที่ปลอดภัยแล้วอีก 20 นาที ต้องพร้อมออนไลน์

สัญญาณภาพ เข้าใจใช่ไหม “

               “ ครับผม “

               กุณฑ์วางสายพลางหันมาพยักหน้าให้กริช   “ เอาหละ ทุกอย่างพร้อม

แล้ว “ ก่อนจะหันไปสั่งงานเจ้าหน้าที่ให้จัดอุปกรณ์คอมพิวเตอร์และจอสำหรับฉายภาพ

เมื่อทุกอย่างพร้อม

               “ ไปกริช เราไปคุยกับตัวหัวหน้ามันกันดีกว่า “

               ทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องกระจกเก็บเสียงที่ตอนนี้ นักโทษทั้งหมดถูก

นำมาอยู่รวมกันอีกครั้ง กุณฑ์และกริชสวมศีรษะด้วยผ้าสีดำ เพื่อพรางใบหน้า ให้เห็น

เพียงลูกนัยน์ตาและปากเท่านั้น ชายหนุ่มพยักหน้าให้กริชเป็นสัญญาณ ก่อนจะเดินไป

นั่งที่ขอบโต๊ะกลางห้องซึ่งตั้งคอมพิวเตอร์โน๊ตบุคไว้แล้ว เขาดึงมีดที่ข้อเท้าขึ้นมาถือ

และลูบคมไปมา

               กริชเดินไปแก้ผ้าผูกตาของนักโทษคนที่เป็นหัวหน้าออก มันค่อยๆ ลืมตา

ที่พร่าเลือน เนื่องจากอยู่ในความมืดมานาน เมื่อเจอแสงไฟกระทันหันทำให้ต้องปรับ

สภาพการมองเห็นใหม่

               “ เอาหละ.. นี่คือการถามครั้งสุดท้าย ว่านาย.. จะให้ความร่วมมือกับเรา

ไหม..”   กุณฑ์ส่งเสียงถามไปอย่างช้าๆ แต่น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง

               “ กู..ไม่มีอะไรจะบอก มึงอยากจะฆ่าก็ฆ่า “ มันตอบกลับมาด้วยเสียงที่

แหบแห้ง

               “ อย่างนั่นรึ?.. นายทำอย่างนี้เพื่ออะไร ในเมื่อ..นายเองก็เคยเป็นทหาร

มาก่อน นายต้องรู้ดีสิ ว่าสิ่งที่นายทำอยู่มันไม่ถูกต้อง นายกำลังทำลายชาติบ้านเมือง

ชีวิตทหาร..ไม่ได้สอนให้นายรักชาติ รักประเทศบ้างรึ “

               “ คนที่ไม่มีทางเลือกอย่างกู จะทำอะไรได้ “

               “ แล้วถ้าผมเสนอทางเลือกให้หละ นายจะว่ายังไง “

               “ มึงเป็นใคร กูจะรู้ได้ยังไงว่าพวกมึงจะไม่หักหลังกู “

               กริชหันไปตะคอกมันทันที “ พวกกูเป็นใคร มึงไม่ต้องรู้หรอก รู้แค่ว่าพวก

กูช่วยให้มึงรอด หรือไปนรกได้..ก็พอ “

               “ ท่านนายพลฯ สุบรรณ มีบุญคุณและดีกับนายมากหรือถึงต้องลงทุนเอา

ชีวิตเข้าไปเสี่ยง “  กุณฑ์ถามขึ้นอีกครั้ง แต่แววตาที่เจ็บปวด ฉายแววเคียดแค้นที่เห็น

ได้ชัดของมัน ทำให้เขาแน่ใจว่าทั้งหมดไม่ได้เกิดจากความเต็มใจอย่างแน่นอน

               “ ตอนนี้..ลูกน้องของนายแต่ละคนก็สารภาพมาหมดแล้ว เหลือแต่นายคน

เดียว ว่าจะให้ความร่วมมือกับเราหรือไม่ ถ้านายสารภาพเราจะกันพวกนายไว้เป็นพยาน

แต่ถ้าไม่ นายก็เตรียมตัวรับกรรมได้เลย “

               “ กูไม่มีอะไรจะพูด “ มันยังคงยืนยันคำเดิม แม้น้ำเสียงจะดูหวั่นไหว

               “ เพราะสิ่งนี้ใช่ไหม.. ที่ทำให้นายไม่กล้าพูด “

               กุณฑ์กดคอมพิวเตอร์ส่งภาพขึ้นฉายยังจอภาพขนาดใหญ่ เป็นภาพหญิง

สาวกำลังอุ้มลูกน้อยวัยสามขวบไว้กับอก นั่งอยู่กลางห้องเด็กส่งเสียงร้องไห้จ้าตลอด

เวลา ทันทีที่มันเห็นภาพน้ำตาของมันก็ไหลออกมา แววตารันทด

               “ พวกมึงทำอะไรเมียกู ลูกกู.. “

               “ พวกเขาปลอดภัยดี และจะยังคงปลอดภัย ตราบเท่าที่นายจะให้ความ

ร่วมมือกับเราเท่านั้น เพราะถ้านายไม่ร่วมมือ เราจะปล่อยพวกเขาออกไปให้ท่านนาย

พลฯ สุบรรณ จัดการเอง “

               “ อย่านะ กูยอมแล้ว..มึงอยากรู้อะไร กูจะบอก..”  มันรีบละล่ำละลักออก

มาอย่างหวาดกลัว กุณฑ์หันไปมองตากริชอย่างรู้กัน เขากดปิดคอมพิวเตอร์ก่อนที่กริช

จะพามันมานั่งสอบต่อที่โต๊ะกลางห้อง การสอบสวนดำเนินต่อไปอย่างเคร่งเครียดจน

ใกล้เวลาตี 3 ครึ่ง  


              ทั้งสองคนเดินออกมาอย่างรีบร้อน กุณฑ์สั่งให้เจ้าหน้าที่ ดูแลพยานเป็น

อย่างดี ก่อนจะออกเดินทางจากที่นั่นเพื่อกลับโรงแรม กว่าจะถึงก็เกือบจะตี 5 แล้ว มี

เวลานอนแค่ 2 ชั่วโมงกว่าเท่านั้น



              รุ่งอรุณของวันใหม่บัวบุษย์ตื่นเช้าเหมือนเช่นปกติ หญิงสาวจัดการ

กิจธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว จึงเปิดม่านออกเล็กน้อยแล้วยืนพิงหน้าต่าง เพื่อชื่นชม

ธรรมชาติเมืองเชียงใหม่ในยามเช้า หมอกลงขาวจางๆ ไปทั่วบริเวณ อากาศเย็นพอ

สมควร หญิงสาวกอดอกแล้วห่อไหล่บาง
เข้าหากันพลางนึกถึงภาพตอนที่อยู่ในอ้อม

แขนของกุณฑ์ รอยยิ้มที่มุมปากจึงเกิดขึ้น สัมผัสอบอุ่นนั้น ยังตราตรึงอยู่ในความทรง

จำไม่รู้วาย เขาช่างอบอุ่นเหลือเกิน สิ่งที่เขาแสดงออกตลอดเวลาคือ ความมั่นคงของ

จิตใจ 5 ปี เป็นเวลาที่นานพอสมควรที่เขาได้พิสูจน์ให้เห็น ว่าเขามั่นคงเพียงไร  นี่ใช่

ไหม.. ความรักที่เธอรอคอย แล้วเธอจะยังต้องการสิ่งใดอีก หญิงสาวยกข้อมือซ้ายที่

มีหัวใจของเขาส่องประกายอยู่ขึ้นมาดู ก่อนจะย่นจมูกใส่มันราวกับว่า กุณฑ์ยืนอยู่ตรง

นั้น.. คุณวางแผนและมีเส้นทางเดินของหัวใจ ทอดมาหาฉันอย่างแนบเนียน มารู้ตัวอีก

ที.. ฉันก็หลงรักคุณไปเสียแล้ว.. แล้วอย่างนี้ คำตอบสำหรับคำถามที่คุณทิ้งไว้ให้ฉัน

มันจะเป็นอย่างอื่นไปได้ยังไง.. ในเมื่อ คุณเอง.. ก็ไม่ได้ให้ทางเลือกอื่นใดกับฉันเลย

นอกจาก หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ อย่างเป็นสุข..

               ภัชรธิดาพลิกตัวเบาๆ อยู่บนเตียงนุ่ม ทันเห็นภาพบัวบุษย์ยกสร้อยข้อมือ

ขึ้นดู ..หญิงสาวมองเพื่อนรักแล้วยิ้มอย่างยินดี ที่เห็นเพื่อนมีความสุข พลางนึกถึงเรื่อง

ของตัวเอง คุณกริช ..ชื่อที่ก้องอยู่ในความรู้สึกในยามนี้.. หญิงสาวยกมือขึ้นแตะริม

ฝีปากเบาๆ หวามลึกในความรู้สึก
  ชิส์!..คนเจ้าเล่ห์ ดูสิ..ชั้นเกลียดขี้หน้านายแทบแย่

แต่มาวันนี้ นายกลับทำให้ชั้น..ชั้น.. ไปไม่ถูก เดินไม่เป็น ต้องคิดถึงแต่นายอยู่ในหัว..

หึ..บ้าจริง.. นี่ชั้นรักนายเข้าให้แล้วใช่มั้ย.. แล้วถ้าต่อไป นายไม่ได้มั่นคงกับชั้นหละ

ชั้นจะทำยังไง.. ภัชรธิดาถอนหายใจเบาๆ ปัดผ้าห่มออกจากตัวก่อนจะลุกขึ้น เดินเข้า

ห้องน้ำไป

               บัวบุษย์หันมาเห็นจึงเดินกลับมานั่งที่โต๊ะเปิดคอมพิวเตอร์เช็คข่าว สำหรับ

เช้าวันนี้ เวลาผ่านไป เมื่อภัชรธิดาจัดการแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองจึงลงไปที่ห้อง

อาหารของโรงแรมเพื่อทานอาหารเช้า ท่าทางเหงาๆ ซึมๆ เหมือนคนใช้ความคิดตลอด

เวลา ซึ่งต่างจากสิ่งที่เพื่อนเคยเป็น ทำให้บัวบุษย์อดใจที่จะถามไม่ได้

               “ อั้ม.. แกเป็นอะไรหรือเปล่า ดูใจลอยพิกล.. ไม่ค่อยร่าเริงเหมือนเก่า “

               “ หรอ.. ขนาดนั้นเลยหรอ “

               “ อืม.. มีอะไรหรือเปล่า “

               “ เปล่า.. ไม่มีอะไร ชั้นแค่...ไม่มั่นใจอะไรบ้างอย่างก็เท่านั้น “

               “ เรื่อง.. คุณกริช หรอ “

               ภัชรธิดาตาโตขึ้นมาทันที.. “ หืมมม... บุษย์ รู้ได้ยังไงอะ “

               “ โธ่.. ยัยอั้ม หล่อนหนะ นอกจากเรื่องนี้แล้วจะมีเรื่องไหนอีก ชีวิตหล่อน 

ทำอย่างกับมีหลายเรื่องให้ต้องคิดซะงั้น “

               ภัชรธิดายิ้มเจื่อนๆ “ เออ.. จริง ของแก “

               “ แล้วกลุ้มใจอะไรหละ.. ไหนบอกมาซิ “

               “ ก็ไม่ถึงกับกลุ้มใจ.. แค่กังวลนิดหน่อยหนะ “

               “ ยังไงหละ.. ไหนว่าไปซิ.. “

               “ ชั้นคิดว่า ชั้นรักเค้า นะบุษย์.. “

              บัวบุษย์รับฟังพลางพยักหน้าช้าๆ  “ อันนั้นหนะ ..ชั้นรู้แล้ว แต่ว่าแกแน่ใจ

นะว่ามันคือ
ความรักจริงๆ ไม่ใช่แค่..ติดใจในรสจูบของเขา “

               “ เออ.. อันนี้ ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่าเวลาอยู่ใกล้ๆ เค้าชั้นรู้สึกแปลกๆ

สบายใจ ก็ไม่เชิงแต่ก็รู้สึกดี ถึงจะทะเลาะกันบ้างเถียงกันบ้าง แต่มันก็มีความสุขแบบ

แปลกๆ แบบที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน เค้าไม่เหมือนใครเลยจริงๆ น๊า..ชั้นคาดเดาในตัว

เค้าไม่ถูก เค้าทำให้ชั้นเสียความมั่นใจในตัวเอง จนชั้นไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง..ชั้นยังไม่

รู้จักเค้าดีพอเลย ว่าเค้าเป็นยังไง
  แต่.. ความรู้สึก และความสัมพันธ์ระหว่างชั้นกับเค้า

มัน..มันสวนทางกับเวลา จนชั้นตั้งตัวไม่ทัน ว่าชั้นไปรักเค้าตั้งแต่ตอนไหน “  ภัชรธิดา

บอกเล่าถึงความรู้สึกของตนเอง..อย่างสับสน

               “ เรื่องของเรื่องก็คือ หล่อนเสียศูนย์ก็เพราะรักเค้า แล้วที่กลุ้มใจอยู่เนี่ย

ก็เพราะไม่ มั่นใจว่าเค้าจะรักแกด้วยเหมือนกันรึเปล่า อย่างนั้นใช่มั้ย?  “

               ภัชรธิดาพยักหน้าเป็นการยอมรับ..  “ ใช่ๆ ประมาณนั้นแหละ “

               “ อืม..ชั้นจะลองถามคุณไฟดูนะ ว่าคุณกริชเค้าคิดยังไงกับแก เค้าสนิท

กัน บางทีคุณไฟเค้าน่าจะพอทราบอยู่บ้าง “

               “ ดีนะสิ..บุษย์  ชั้นเองก็ไม่อยากเป็นคนคิดมากเลยอะ แต่ถ้าอะไรที่เรา

ไม่มั่นใจ เราก็จะกังวลใช่ไหมหละ.. จะเดินหน้าก็ไม่ได้ จะถอยหลังก็ไม่ได้.. มันอึดอัด

ไปหมด “

               “ ใจเย็นๆ ก็แล้วกัน อย่าคิดมาก “   บัวบุษย์เอื้อมมือไปบีบมือเพือนสาว

อย่างให้กำลังใจ

               “ เอาหละ ทานอาหารได้แล้ว.. กองทัพต้องเดินด้วยท้องนะจ๊ะ สู้ๆ “  


              สองสาวยิ้มให้กันอย่างรู้ใจ ความร่าเริงแจ่มใส จึงกลับมาสู่ภัชรธิดาอีกครั้ง



              การประชุมคณะรัฐมนตรีสัญจรในวันที่ 2 เริ่มขึ้นในเวลา 9.00 น. ทุก 

อย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น กุณฑ์และกริช ต่างยังคงทำตามหน้าที่ของตนเองได้ เป็น

อย่างดี บัวบุษย์สังเกตเห็น ความเคร่งเครียดในสีหน้าและแววตาของกุณฑ์บ้างในบาง

ครั้ง เขาเคร่งขรึมจนน่าเกรงขาม ดูได้จากเจ้าหน้าที่ที่เข้าไปรับคำสั่งงานจากเขา แม้

เขาจะไม่ได้ดุว่าแต่ประการใด ดูออกจะสุภาพเสียด้วยซ้ำ แต่ทุกคนก็ดูพินอบพิเทา ยำ

เกรงในท่าทางของเขา เพียงเขาใช้สายตามอง ก็ไม่มีใครกล้าสบตากับเขาเสียแล้ว

อย่างนี่หละกระมังที่เขาเรียกว่า ผู้มีอำนาจบารมีอยู่ในตนเอง 

              บัวบุษย์อมยิ้มน้อยๆ หมุนปากกาเล่นไปมา พลางนึกถึงตอนที่เขาอยู่กับ

เธอ ช่างแตกต่างจากตอนนี้อย่างกับเป็นคนละคนเลยทีเดียว ใครจะนึกว่าเสือยิ้มยาก

อย่างเขาจะมีมุมที่อบอุ่นได้ขนาดนั้น ความรู้สึกของเธอส่งประกายหวานออกไปทาง

สายตาที่มองไปทางเขา กุณฑ์ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็น เขาส่งยิ้มให้เธอก่อนจะหันไป

จดจ่ออยู่กับการประชุมเหมือนเดิม

              การประชุมจบสิ้นลงในเวลา 15.00 น.  ท่านนายกฯ ออกมาให้สัมภาษณ์

ถึงโครงการต่างๆ ที่ได้อนุมัติไปแล้ว ก่อนที่จะขอตัวกลับเข้าที่พักเพื่อเตรียมตัวไปร่วม

งานประเพณียี่เป็งของชาวเชียงใหม่..ในค่ำคืนนี้


              บัวบุษย์ส่งข่าวขึ้นออนไลน์อย่างรวดเร็ว และส่งข้อความ ถึงคุณเอ้ เรื่อง

ภารกิจท่านนายกฯ ในวันพรุ่งนี้ ที่ต้องไปเปิดพิธี สร้างฝายทดน้ำ ในหมู่บ้านที่ห่างไกล




=========================================

 

รบกวนแฟนคลับที่เข้ามาอ่าน Vote ให้ คะแนนในแต่ละ ตอน ได้ที่ด้านล่าง
ของแต่ละตอน
คลิกเลือก คะแนน ก่อนกดส่งคะแนนนะคะ
ไรเตอร์จะได้ทราบระดับความพอใจ
ของแฟนคลับ ต่อนิยายในแต่ละตอน ค๊าา  ขอบคุณ ค่ะ

 

ไรเตอร์ ฝากเพลงเพราะๆ นี้ให้ แฟนๆ ทุกคน ฟังนะคะ ระหว่างรอค่ะ
ฤดูที่ฉันเหงา ปราโมทย์



 

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

# ❤ ...❤ Numfonart ❤ ...❤  (✿◠‿◠)


อ่านนิยายแล้ว อย่าลืมกด บันทึกเป็น Favorite
เพื่อเป็นแฟนพันธ์แท้ กันด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้า ค๊าาา

 

 
ตัวอย่างเว็บไซต์ .WS เริ่มต้นสร้างเว็บไซต์ ง่ายๆ ที่นี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

949 ความคิดเห็น

  1. #826 yeen2029 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 12:46
    เป็นการต่อรองที่ชาสญฉลาดมาก เลยค่ะ 
    #826
    0
  2. #478 nuntapun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2555 / 19:57
    2สาวเริ่มรู้ใจตนเอง
    #478
    0
  3. #477 numfonart (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2555 / 14:48
    เป็นสาวยุคใหม่หัวใจเกินร้อยจริงๆ คุณsodazaair อิ อิ ..

    เรามีให้เลือก 2 แบบ แล้วแต่ รีดเดอร์ ว่าจะชอบคนไหน นะคะ..
    #477
    0
  4. #476 sodazaair (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2555 / 13:53
    ชอบคุณกริชอะ
    คุณไฟไม่ทันใจ
    #476
    0
  5. #474 Lilly (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 12:11
    เหอ เหอ ผู้ชายสองคนนี้
    #474
    0
  6. #472 yuechan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 09:18
    เห้อ เฮียไฟแกนี่น่ากลัวจริงๆ
    #472
    0
  7. #471 nuntapun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 17:55
    คุณไฟ เยี่ยมมาก
    #471
    0
  8. #470 a-za-lea (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 17:18
    เราก้โง่ตั้งนานไม่รู้ว่าทำตัวหน้าให้-///- รออ่านอีก30 เปอค่าาา
    #470
    0
  9. #469 numfonart (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 15:22
    ลงเพิ่มให้แล้วนะคะ.. พักนี้ เน็ตเน่ามาก ลงลำบากสุดๆ กว่าจะได้.. แทบแย่..ค๊าา
    #469
    0
  10. #465 numfonart (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 23:04
    วิธีสังเกตุ คือ เวลาลงเพิ่ม บรรทัดแรกที่เพิ่มจะทำเป็นตัวหนาค่ะ..
    #465
    0
  11. #464 a-za-lea (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 22:46
    คุณไฟสุดสอด มองได้เฉียบ ปล.อยากให้มีพิมพ์บอกหรือมีอะไรคุ่นก่อน% ที่เพิ่มมาจังเลยค่ะ จะได้อ่านต่อง่ายๆ ไม่ต้องไล่หา o>_ #464
    0
  12. #463 nuntapun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 10:13
    รอคอยคะ
    #463
    0
  13. #462 numfonart (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 06:36
    ขอบคุณ..ทุกคอมเมนท์นะคะ.. ไรท์เตอร์ก็หวังว่าทุกคนจะชอบค่ะ..
    #462
    0
  14. #461 aprilz (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 01:56
    อ่านรวดเดียวจบเลยค่ะ สนุกมาก รออ่านต่อนะคะ
    #461
    0
  15. #460 a-za-lea (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2555 / 23:13
    อ่านรวดเลย สนุกมากๆเลยค่ะ
    #460
    0
  16. #459 sodazaair (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2555 / 12:35
    เห็นด้วยกับ #5 จ้า
    อย่ากให้คู่ บัว-กุณฑ์
    #459
    0
  17. #458 nuntapun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2555 / 12:14
    คู่นี้ปากว่ามือถึงดีจัง
    #458
    0
  18. #454 smilehart (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2555 / 00:38
    กริชนี่คิดไวทำไวดีแท้ ฮ่าๆๆๆ
    #454
    0
  19. #440 Lilly (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2555 / 07:37
    แหม คุณเลขานี่ลีลาเยอะเหมือนกัน
    #440
    0
  20. #439 numfonart (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 23:16
    สวัสดีค่ะ..คุณ Snows หายไปนานเลยนะคะ.. คิดถึงค่ะ...
    #439
    0
  21. #438 snows (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 22:51
    รออ่านนะคะ
    #438
    0