ไฟละมุน

ตอนที่ 18 : บทที่ 14 ลับ ลวง พราง 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,880
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    7 มี.ค. 56


บทที่ 14     ลับ ลวง พราง 2



            ทั้งหมดเดินทางถึงสนามบินกองทัพอากาศ กองบิน 41 จังหวัดเชียงใหม่

เรียบร้อยในเวลา 20.20 นาฬิกา และนั่งรถตู้ติดม่านบังหมดทั้งคันต่อไปยังที่พัก ซึ่งบัว

บุษย์ไม่อาจทราบได้ ว่าเป็นที่ใด เมื่อถึงที่พักซึ่งเป็นบ้านสองชั้น ด้านบนมี 2 ห้องนอน

1 ห้องน้ำ บัวบุษย์นอนคนเดียวส่วนกุณฑ์และกริชพักด้วยกัน ด้านล่างเป็นห้องโถงโล่ง

มี 1 ห้องน้ำ เป็นที่พักของชุดรักษาความปลอดภัยของท่านนายกฯ ทั้ง 4 คน

            
หลังอาหารมื้อค่ำที่ถูกจัดมาให้ผ่านไป ทั้งหมดก็แยกย้ายกันเข้าพักยังที่พัก

ในส่วนของตนเอง กุณฑ์ให้บัวบุษย์ใช้ห้องน้ำก่อน และหลังจากหญิงสาวเข้าห้องนอน

ไปเรียบร้อยแล้ว เขาและกริชจึงได้ใช้เป็นลำดับต่อมา

            บัวบุษย์กำลังเตรียมตัวเข้านอน หญิงสาวนั่งพับเพียบอยู่บนเตียง พนมมือ

หลับตา สวดมนต์อย่างสงบก่อนจะกราบพระลงกับหมอนสามครั้ง แลบอกกล่าวเจ้าที่

เจ้าทางตามความเชื่อของคนไทยโบราณ ที่ตกทอดมาจนถึงรุ่นปัจจุบันโดยทั่วไป ว่า

เมื่อไปพักต่างถิ่นต่างที่ ก็ให้บอกกล่าวเจ้าที่เจ้าทางเขาเสียก่อน เพื่อมิให้มีสิ่งใด มา

รบกวนในการนอน

            ขณะจะล้มตัวลงนอน ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูเบาๆ

            “ คุณบุษย์ครับ.. นอนหรือยังครับ “

            เสียงคุณไฟนี่ มีอะไรหรือเปล่าเอ่ย หญิงสาวลุกขึ้นดูความเรียบร้อยของตน

เอง ก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้ชายหนุ่ม

             “ คะ? คุณไฟ บุษย์กำลังจะนอนค่ะ เพิ่งจะสวดมนต์เสร็จ “

             “ ครับ ผมจะมาบอกว่า พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางจากที่นี่ประมาณ 8 โมงเช้า

นะครับ “

             “ ออ.. ค่ะ “   หญิงสาวยิ้มให้เขาบางๆ แต่มิได้ซักถามอะไร ด้วยบัวบุษย์

เข้าใจว่าข้อมูลทุกอย่าง เธอจะได้รับเพียงเท่าที่จำเป็นเท่านั้น กุณฑ์ยังคงยืนนิ่งมอง

หน้าเธอด้วยประกายตาอบอุ่น จนหญิงสาวเริ่มเก้อเขิน ชายหนุ่มยกมือขึ้นปัดปอยผม

ที่ลงมาปรกหน้าของเธอออกไปช้าๆ ทำเอาหัวใจของเธอสั่นไหว

             “ คุณไฟ ..ยังมีอะไรอีกหรือเปล่าคะ ถ้าไม่มีอะไร บุษย์ขอตัวไปนอนก่อน

นะคะ “

             “ ครับ .. กู๊ดไนท์ครับ คุณบุษย์ “

             “ กู๊ดไนท์ค่ะ..“ หญิงสาวตอบเสียงเบา

             ชายหนุ่มยังคงยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน เขายิ้มให้เธอนัยน์ตาพราวระยับ

             “ ออ.. คุณไฟ “

             “ ผมกำลังรอ.. หนะครับ “

             “ รอ.. รออะไรหรอคะ “

             “ รอว่า.. คุณจะมีกู๊ดไนท์คิส ให้ผมรึเปล่าหนะครับ.. “

             “ ... “    

             หญิงสาวหน้าแดงขึ้นมาในทันใด ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ พลางจับศีรษะเธอ

โยกอย่างเอ็นดู

             “ ผมล้อเล่นหนะครับ ไปนอนเถอะครับ.. แค่ฝันถึงผม ก็พอ..”

             “ ... “ 

             ชายหนุ่มจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอแล้วหมุนตัวเธอ พาเดินไปที่เตียง รอ

ให้หญิงสาวล้มตัวลงนอนเรียบร้อยแล้วจึงดึงผ้าห่ม มาห่มให้อย่างนุ่มนวล จากนั้นจึง

เดินไปปิดไฟให้ ก่อนจะออกไปและปิดประตูให้อย่างเบามือ บัวบุษย์หลับตาลงพร้อม

รอยยิ้มที่ยังค้างอยู่ที่มุมปาก.. เขาช่างอบอุ่นเหลือเกิน


            เช้าวันต่อมา บัวบุษย์ตื่นขึ้นมาในเวลาเดิม  6.00 นาฬิกา เหมือนเช่น

ทุกวัน หญิงสาวรีบเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการกิจธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยก่อนที่ กุณฑ์และ

กริชจะตื่น จากนั้นจึงมาเก็บสิ่งของและกระเป๋าเพื่อเตรียมเคลื่อนย้ายอีกครั้งหญิงสาว

นั่งรอ จนกุณฑ์มาเคาะประตูเรียกเบาๆ จึงเดินไปเปิดให้เขา

             “ เรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ คุณบุษย์ “

             “ ค่ะ “

             “ ถ้าอย่างนั้น เราก็ไปกันเถอะครับ “  ชายหนุ่มเดินเข้ามาช่วยยกกระเป๋า

ให้เธอ และพาเดินลงไปด้านล่าง “ เดี๋ยวเราไปหาอะไรทานกันที่สนามบินทีเดียวเลย

นะครับ คุณบุษย์ “

             “ ค่ะ “

             ทั้งหมดขึ้นรถตู้คันเดิมที่พามาส่งเมื่อวานนี้จนไปถึงสนามบินเชียงใหม่ เมื่อ

ลงจากรถเรียบร้อย กริชและชุดรักษาความปลอดภัยท่านนายกฯ ก็แยกตัวออกไป

             “ รถตู้จะนำสัมภาระทั้งหมดไปส่งให้ที่โรงแรมที่ท่านนายกฯ จะเข้าพักบ่าย

นี้ คุณบุษย์ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจองห้องพักไว้ให้แล้ว ของจะถูกส่งไปรอคุณที่นั่น “

             “ ออ.. ค่ะ “

             “ เราไปหาอะไรทานกันก่อนนะครับ “

             “ แล้วคุณกริชหละคะ “

             “ กริชต้องไปประสานงานกับเจ้าหน้าที่ชุดรักษาความปลอดภัยท่านนายกฯ

ของที่นี่ เราไปกันเถอะครับทานอาหารแล้วคุณจะได้มีเวลาเตรียมตัวทำข่าวท่านนายกฯ

นะครับ “

             “ ค่ะ “


            กุณฑ์พาหญิงสาวเดินเข้าไปภายในอาคารสนามบิน เพื่อไปยังร้านอาหารที่

อยู่ภายใน จำนวนผู้โดยสารที่มาใช้บริการสนามบินดูหนาแน่น ผู้คนขวักไขว่



            สนามบินสุวรรณภูมิในเวลานี้ ดูวุ่นวายสับสน เต็มไปด้วยผู้คนที่มาใช้

บริการการเดินทางของสนามบิน ประกอบกับกองทัพนักข่าวและสื่อมวลชนหลายแขนง

ที่มารอทำข่าวท่านนายกฯ เดินทางกลับเข้าประเทศ โดยมีข่าวปล่อยออกมาล่วงหน้า

ว่าท่านนายกฯ จะประกาศลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ดังนั้นนักข่าวและสายข่าว

ต่างๆ พากันวิ่งวุ่นเพื่อให้ได้ข่าวที่แท้จริงว่าเป็นเช่นไรกันแน่ หลายสำนักข่าวต่างพากัน

มารายงานสด ตรงจากสนามบินสุวรรณภูมิ กันเลยทีเดียว

             บัวบุษย์นั่งดูภาพข่าว ทางโทรทัศน์ภายในร้านอาหารอย่างสนใจ

             “ คุณไฟคะ ในข่าวรายงานเรื่องท่านนายกรัฐมนตรีจะลาออกจากตำแหน่ง

ด้วยค่ะ “

             “ ครับ “   ชายหนุ่มมองข่าวนั้นนิ่งๆ อย่างไม่สนใจ พลันโทรศัพท์ของเขา

ก็ดังขึ้น ชายหนุ่มรับสายและฟังอย่างสนใจ  

             “ ครับ “

             “ ดีครับ “

             “ ควบคุมได้ทั้งหมดกี่คนครับ  “ 

             “ ครับ “

             “ พาไปเซฟเฮ้าส์ของส่วนความมั่นคงก่อน แล้วผมจะส่งเจ้าหน้าที่ไปสอบ

เองครับ
อยากได้ตัวการมากกว่าหนะครับ “   กุณฑ์มีสีหน้าเรียบเฉย บัวบุษย์เอง เคย

เห็นสีหน้าเช่นนี้มาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อครั้งที่เขาไปช่วยเธอจากผู้ร้ายบ้ากามนั้นเอง เวลา

โกรธ เขาช่างดูน่ากลัวกว่าพวกที่โกรธแล้วอาละวาดหรือโวยวายเสียอีก ถึงแม้หน้าตา

จะไม่แสดงความรู้สึกใดๆ แต่น้ำเสียงของเขากลับเข้มแข็งและเด็ดขาดเสียจริง

             “ ผมอยากทราบผล ทะเบียนรถที่ผมเคยแจ้งไป ว่าใครเป็นเจ้าของครับ “

             “ อืม.. ครับ  .. โอเค   แล้วผมจะจัดการเอง  ขอบคุณครับ  “

             กุณฑ์วางสาย พลางหันมายิ้มให้เธอ แม้แววตาจะมีร่องรอยของความเคร่ง

เครียดอยู่ด้วยก็ตาม

             “ เสร็จแล้วเราไปกันเถอะครับคุณบุษย์ เครื่องกำลังลงแล้วคุณเตรียมตัวได้

เลยครับ “

             “ ค่ะ “

             หญิงสาวลุกขึ้น และเดินตามชายหนุ่มออกมา หลังจากเขาชำระค่าอาหาร

เรียบร้อย เขาพาเธอมุ่งตรงไปยังห้องรับรองพิเศษ ซึ่งภายในห้องนั้น มีบุคคลใกล้ชิด

ของท่านนายกฯ และรัฐมนตรีกลาโหมรออยู่แล้ว ไม่นานการเคลื่อนไหวอย่างผิดปกติ

และเสียงโกลาหลด้านนอกก็แว่วเข้ามา แล้วตามมาด้วยกริชที่เดินนำเข้ามาก่อน ตาม

ด้วยท่านนายกฯ และชุดรักษาความปลอดภัย ที่ประกบติดท่านนายกฯ มาด้วย อย่าง

ระแวดระวัง 

             บัวบุษย์รัวชัตเตอร์ เพื่อถ่ายภาพอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่กริชเดินนำเข้ามาจน

ท่านนายกรัฐมนตรีปรากฏกาย และเดินตรงไปตบไหล่กุณฑ์เบาๆ  ชายหนุ่มยกมือขึ้น

ไหว้อย่างนอบน้อม

             “ อืม!!.. เหนื่อยกันหน่อยนะ  “

             “ ครับท่าน  “

             “ เป็นอย่างไรบ้างหละ  “

             “ ทุกอย่างปกติครับ ผมจะรายงานอีกครั้งหลังจากถึงที่พักแล้วครับผม “

             “ ได้ “  ท่านนายกฯ ตบไหล่กุณฑ์อีกครั้ง พลางหันไปหาท่านรัฐมนตรี

กลาโหม  “ ไปท่านรัฐมนตรีไปกับผม เรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลยหละสินะ.. “

             “ ครับท่าน.. “

             แต่ก่อนที่ท่านนายกฯ จะเดินออกไป บัวบุษย์ชิงยื่นเครื่องบันทึกเสียงออก

ไปด้านหน้าพลางถามขึ้นทันที

             “ ท่านนายกฯ ค่ะ มีข่าวว่าท่านนายกฯ จะลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี

ไม่ทราบว่าข่าวนี้จริงหรือเปล่าค่ะ “

             “ ไปเอามาจากไหนครับ ไม่จริงหรอกครับ นี่.. ผมก็เดินทางมาที่นี่ เพื่อจะ

มาประชุมคณะรัฐมนตรีสัญจร อย่าไปสนใจข่าวลือเลยนะครับ ผมยังอยากทำงานให้กับ

ประชาชน ที่เขาเลือกผมเข้ามา นะครับ “

             กริชหลิวตาให้บัวบุษย์ ก่อนจะกันหล่อนออกไป และพาท่านนายกฯ เดิน

ออกไปจากห้องรับรองนั้น ตามด้วยขบวนท่านรัฐมนตรีกลาโหม 

             “ ไปกันเถอะครับ คุณบุษย์  ผมอยากให้คุณออนไลน์ข่าวนี้ ให้ไวที่สุด “

             “ ค่ะ “

             หญิงสาวเดินตามกุณฑ์ออกไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ ชายหนุ่มเปิดประตูให้บัว

บุษย์ขึ้นนั่งด้านหลัง และเขาก็ตามขึ้นมานั่งข้างๆ เธอ บัวบุษย์เปิดคอมพิวเตอร์พกพา

หรือโน๊ตบุ๊คเพื่อโหลดข้อมูลเข้าระบบ และส่งต่อไปยังคุณเอ้ แล้วจึงโทรศัพท์ไปหา

             “ สวัสดีค่ะ พี่เอ้  บุษย์ส่งข่าวด่วนให้นะคะ ท่านเลขาฯ อยากให้ส่งขึ้นออน

ไลน์เลยนะคะพี่เอ้  ตอนนี้ บุษย์อยู่ในรถเพิ่งออกมาจากสนามบินกำลังจะไปที่พัก ไม่

สะดวกจะส่งขึ้นออนไลน์เอง พี่เอ้ช่วยจัดการให้ด้วยนะคะ “

             “ ได้จ่ะ แล้วพี่จะส่งทีมข่าวการเมืองตามไปนะเห็นว่าประชุมรัฐมนตรีสัญจร

พรุ่งนี้ไม่ใช่หรือ “

             “ ใช่ค่ะ พี่เอ้ “

             “ เอาหละ เท่านี้ก่อนพี่ขอดูข้อมูลที่ส่งมาก่อนนะ “

             “ ค่ะพี่.. “


            บัวบุษย์วางสาย พลางหันมายิ้มให้กุณฑ์ ก่อนจะเอนกายพิงเบาะด้านหลัง

อย่างโล่งใจ ชายหนุ่มจับมือซ้ายของเธอมากุมไว้ เขาบีบมือบางนั้นเบาๆ อย่างให้

กำลังใจ



            บ้านภักดีกุล นายสหัส กำลังเดินกลับไปกลับมาอย่างกระวนกระวาย หลัง

ภาพข่าวท่านนายกรัฐมนตรีเดินทางถึงเชียงใหม่ แพร่กระจายออกไป

             “ ฉิบหายหมดแน่คราวนี้ มันไปโผล่ที่เชียงใหม่ได้ยังไง ไหนท่านนายพลฯ

สุบรรณ บอกว่าทุกอย่างจะจบเช้านี้ แล้วนี้มันอะไร “

             “ มีอะไรรึคุณ “ คุณเยาวภาเดินเข้ามาเห็นจึงถามขึ้นอย่างสงสัย “ ชั้นเห็น

เมื่อเช้าก็ยังดีๆ อยู่เลย แล้วนี่เป็นอะไรไปคะ “

             “ ไม่มีอะไร .. เออ ว่าแต่ โกดังที่ผมให้คุณช่วยคุยกับคุณหญิงรดา ไปถึง

ไหนแล้ว คุณเยาว์ “  

             “ ชั้นถามให้แล้ว แต่คุณหญิงบอกว่า ที่ตรงนั้นเป็นของนายกุณฑ์ ก็เลยยัง

บอกไม่ได้ ว่าจะให้เราเช่าได้ไหม เพราะลูกชายเค้ายังไม่ได้ให้คำตอบ “

             “ อ่าว แล้วคุณหญิงจัดการแทนลูกชายไม่ได้หรือไง “

             “ โธ่! คุณ คุณก็รู้ว่าลูกชายคุณหญิงเป็นยังไงตั้งแต่เข้าไปเป็นเลขาฯ ท่าน

นายกฯ นายกุณฑ์ ก็ระวังตัวแจไม่ทำธุรกิจอะไรกับใคร ขนาดบริษัทฯ ของแม่เขาเอง

ชั้นยังไม่เคยเห็นข่าวว่า เข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องอะไร “

             “ ผมว่า.. หมอนี่ดูยาก ว่าเป็นคนยังไง พูดน้อยไม่ค่อยออกงานสังคม เข้า

ถึงก็ลำบาก ผมเคยหวังว่าถ้ายัยเอรี่เข้าไปเกี่ยวดองกับบ้านนี้ได้ทางของเราจะสะดวก

ขึ้นกว่านี้อีกเยอะ แต่ดูท่าแล้วลูกเรามันจะไม่ได้เรื่องเสียแล้ว “

             “ ชั้นเคยไปลองเกริ่นๆ กับคุณหญิงรดาเรื่องยัยเอรี่แต่ดูเหมือนทางคุณหญิง

จะบังคับลูกชายไม่ได้หรอก เห็นเกรงใจลูกชายอย่างกับอะไรดี “

             “ ถ้ายังไม่ได้คำตอบเรื่องโกดัง ผมคงต้องหาที่ทางใหม่ เพราะสินค้ากำลัง

จะถูกส่งมาแล้วต้องหาที่เก็บ อ้อ..คุณเยาว์เดี๋ยวผมจะออกไปพบท่านนายพลฯ สุบรรณ

หน่อยนะ “

             “ ค่ะ “

             “ แล้วนี่ ยัยเอรี่ไปไหน “

             “ มันจะไปไหนได้ คู๊ณ.. ข่าวที่ไปเดินแบบที่ภูเก็ตหราขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือ

พิมพ์ขนาดนั้น คงอีกสักพักหละ กว่าจะออกจากบ้านได้อีก “

             “ เฮ้ย! มีแต่เรื่อง ให้อับอายขายขี้หน้า “

             “ เอาเถอะ คุณจะซ้ำเติมลูกมันไปทำไม แค่นี้มันก็แย่พอแล้ว “

             “ ก็คุณหนะ เอาแต่ตามใจมันจนมันเป็นเด็กไม่รู้จักโต หนังสือหนังหาก็เรียน

ไม่จบเอาแต่เที่ยวไปวันๆ “

             “ นี่คุณ อย่ามาหาเรื่องชั้นนะ เรามีเงินตั้งเยอะตั้งแยะ จะต้องให้ลูกมันไป

ลำบากทำไม “

             คุณเยาวภาตะหวาดแว๊ดขึ้นมาในทันที จนคุณสหัสต้องส่ายศีรษะอย่างเอือม

ระอา ต่อความคิดของภรรยา

             “ ก็เพราะคุณเป็นแบบนี้ไง ยัยเอรี่มันถึงไม่เป็นโล้ไม่เป็นพาย ร่อนไปร่อน

มา ไปวันๆ เอาเถอะ ผมขี้เกียจจะเถียงกับคุณ ผมไปหละ “

             คุณเยาวภาสะบัดหน้าพรึดแล้วนั่งลงอย่างขัดใจ คุณสหัสจึงส่ายหัวและเดิน

ออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อขับรถไปถึงบ้านท่านนายพลฯ สุบรรณ ซึ่งเป็นนายทหารนอก

ราชการ แต่ยังมีอิทธิพลอยู่ในกองทัพพอสมควร ก็เห็นว่า บรรดาลูกน้องของท่านนาย

พลฯ มารวมตัวกันอยู่เต็มบ้าน

             ซึ่งขณะนี้ ท่านนายพลฯ กำลังพื้นเสียอย่างแรง  

             “ สวัสดีครับท่านนายพล “

             “ สวัสดี คุณสหัส มาถึงนี่ได้เพราะเรื่องเมื่อเช้าหละสิ “

             “ ครับท่าน มันเกิดอะไรขึ้นหรือครับ ก็ไหนท่านบอกว่าเช้านี้ท่านนายกฯ จะ

ประกาศลาออกจากตำแหน่ง แต่นี่..มันไปโผล่ที่เชียงใหม่ได้ยังไง แถมทำเหมือนไม่มี

อะไรเกิดขึ้น”

             “ ผมก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าคนของผมถูกจับไป ถ้ามันสาวมาถึงตัวเราได้ก็ฉิบหายกัน

หมดหละทีนี้ “

             “ แล้วจะทำยังไงดีครับ “

             “ ถ้าเอามันลงไม่ได้ ก็ต้องไม่ปล่อยมันไว้ ให้เป็นเสี้ยนหนามอีกต่อไป “

             “ ท่านจะลอบสังหาร ท่านนายกฯ รึ “

             แววตาท่านนายพลฯ ฉายแววโหดเหี้ยมอย่างน่ากลัว

             “ ถ้ามันยังอยู่งานของเราก็ลำบาก สินค้าล๊อตที่กำลังจะมาคุณดำเนินการไป

ถึงไหนแล้
ว งวดนี้เราจะพลาดอีกไม่ได้ ”

             “ กำลังหาโกดังที่คลองเตย เพื่อเอาไว้เก็บเครื่องปั้นดินเผา เราจะส่งสินค้า

ออกไปพร้อมกัน ท่านนายพลฯ พอจะมีโกดังหรือรู้จักใครบ้างไหมครับ “

             “ แล้วผมจะหาให้ก็แล้วกัน “

             “ ว่าแต่ คนของท่านที่ถูกจับไป จะทำยังไงกัน “

             “ ไม่ต้องห่วง ลูกเมียมันอยู่ในกำมือผม มันไม่กล้าปากสว่างแน่ แต่ว่าครั้งนี้

สายและคนของเราในกองทัพคงถูกกำจัดไปหลายคน ไม่เป็นไรถ้าเราขายสินค้าล๊อตนี้

ได้ ก็จะมีเงินมากพอที่จะหาคนเพิ่มได้อีก“

             “ ครับท่าน “

             “ คุณกลับไปก่อนเถอะ แล้วอย่ามาที่นี่อีก มีอะไรผมจะติดต่อไปเอง “

             “ ครับ ท่านนายพลฯ “

             “ อ้อ.. คุณสหัส คุณรู้จักเลขาฯ ท่านนายกฯ ไหม “

             “ รู้จักครับ “

             “ ไอ้หมอนี่ มันเป็นคนยังไง “

             “ เป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยคบใคร พูดน้อยและเข้าถึงตัวยาก แต่ก็ไม่น่าจะมี

อะไรนะครับเพราะว่าเป็นเพื่อนลูกสาวผมมาตั้งแต่เด็กไปเรียนเมืองนอกจบมาก็ไปช่วย

พ่อทำงานที่ทำเนียบพอท่านศรเสียไป ท่านนายกฯ ก็ให้มาช่วยงานอีกที มีอะไรรึเปล่า

ครับ “

             “ อืม!..  ถ้าเป็นอย่างที่คุณเล่ามามันก็ไม่น่าจะมีอะไร แค่เด็กนักเรียนนอก

สำอางค์และรวยทรัพย์หละสิ “


            ท่านนายพลฯ มีสีหน้าแววตาดูถูกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเสร็จธุระตามที่ได้ตั้งใจ

มาแล้ว คุณสหัสจึงขอตัวกลับ เขาเดินออกมาจากบ้านท่านนายพลฯ ขึ้นรถขับออกไป

อย่างสบายใจ            


            ด้านกุณฑ์ หลังจากพาบัวบุษย์เข้าพักยังห้องพักโรงแรมดังในเมืองเชียง

ใหม่เรียบร้อยแล้ว

             “ คุณบุษย์ครับ..คุณพักผ่อนอยู่ที่นี่ก่อนก็แล้วกันครับ ผมต้องขอตัวไปพบ

ท่านนายกฯ ก่อน แล้วเย็นๆ ผมจะมารับออกไปทานอาหารแต่ถ้าคุณเบื่ออยากจะออก

ไปเที่ยวที่ไหนก็ช่วยโทรฯ แจ้งผมนิดนึงนะครับ ผมจะได้ส่งคนไปดูแลคุณได้  “

             หญิงสาวเห็นความกังวลในสายตาของเขา ที่ส่งมาให้เธอ ทำให้รู้สึกอบอุ่น

ใจและไม่อยากให้เขาต้องมาห่วงกังวลอะไร

             “ ไม่เป็นไรค่ะ คุณไฟ.. บุษย์อยากนอนพัก คุณไปพบท่านนายกฯ เถอะค่ะ

บุษย์จะรอคุณอยู่ที่นี่ นะคะ “

             ชายหนุ่มยิ้มกว้างอย่างยินดี

             “ ขอบคุณครับ “ เขาเดินออกไปช้าๆ พลางหันมายิ้มให้เธออีกครั้งก่อนจะ

เดินออกไป บัวบุษย์ตามไปปิดประตู จากนั้นจึงนำคอมพิวเตอร์มาเปิดเพื่อตามข่าว ว่า

เรื่องไปถึงไหนแล้ว เมื่อเข้าไปดูในเว็บไซต์สำนักข่าวพราวฟ้าออนไลน์ ปรากฏว่ายอด

ผู้เข้าชมข่าวท่านนายกฯ สูงมากเป็นประวัติการณ์ หญิงสาวจึงโทรศัพท์ไปหาคุณเอ้

             “ ว่ายังไง บุษย์ .. มีข่าวอะไรเพิ่มเติมอีกไหม “ 

             “ ยังค่ะพี่เอ้ บุษย์เพิ่งเข้าที่พักเองค่ะ พี่เอ้ค่ะ..ไม่ทราบว่าทีมข่าวการเมือง

จะมาถึงที่เชียงใหม่เมื่อไหร่หรอคะ “

             “ คงจะค่ำๆ นะบุษย์ “

             “ ค่ะ พี่เอ้..  วันนี้ท่านนายกฯ คงจะไม่ได้ออกไปไหน น่าจะคุยอยู่กับท่าน

รัฐมนตรีกลาโหม พรุ่งนี้ถึงจะมีประชุมคณะรัฐมนตรี แต่บุษย์ยังไม่ทราบว่าท่านนายกฯ

จะออกเยี่ยมประชาชนหรือเปล่านะคะ สถานการณ์เหมือนไม่มีอะไร แต่บุษย์ว่า มันไม่

ค่อยจะปกติเท่าไหร่ “

             “ ใช่ ๆ  มีคนพยายามปล่อยข่าวเรื่องทหารจะปฏิวัติออกมาอีกแล้ว วุ่นวาย

ดีแท้  “

             “ ค่ะ..พี่เอ้   งั้นเท่านี้ก่อนนะคะ มีอะไรบุษย์จะแจ้งให้ทราบค่ะ “

             “ ได้ ๆ ยังไงก็ระวังตัวบ้างหละเราหนะ “

             “ ค่ะพี่ ขอบคุณค่ะ “

             หลังจากวางสายคุณเอ้ บัวบุษย์ก็โทรศัพท์หาภัชรธิดาอีกคน

             “ เป็นยังไงบ้าง ยัยบุษย์ “

             “ ก็ไม่เป็นยังไง อากาศที่นี่กำลังดี เย็นๆ นิดหน่อยว่าแต่เธอเถอะเป็นยังไง

บ้าง พอจะหาเวลาว่างมาที่นี่บ้างได้ไหม “

             “ พรุ่งนี้คงจะไม่ได้หรอกนะบุษย์ เพราะว่าคิวแน่นทั้งวันเลยแต่ถ้ามะรืนบ่าย

ไปจนถึงอีกวันหนึ่งก็น่าจะได้อยู่นะ แต่ชั้นขอคุยกับเอเจนซี่ก่อนว่าจะยังไง “

             “ อืม.. ก็แล้วแต่แก หละนะ  แต่.. ระวังลิงของแกจะเหงาหละ..” 

             “ อ๊ายยยยย..! ยัยบุษย์ ดูพูดเข้า ชิส์! “

             บัวบุษย์หัวเราะชอบใจ “ ชั้นล้อเล่นน่า.. คุณกริชหนะ เค้าไม่มีเวลาจะเหงา

หรอกแก ชั้นเห็นเค้ายุ่งตั้งแต่เช้า แล้วก็ไม่ค่อยจะได้เห็นหน้าหรอกเพราะว่าเค้าต้องไป

ดูแลท่านนายกฯ หนะ “

             “ แล้วคุณไฟ ของหล่อน หละยะ..”

             “ ก็ยุ่งพอกันนั่นหละ นี่ก็ไปพบท่านนายกฯ คงไปรายงานสถานการณ์หนะ “

             “ ข่าวมันดูวุ่นๆ นะบุษย์ แกก็ระวังตัวไว้บ้างหละ “

             “ ก็นี่ไง ชั้นถึงไม่ออกไปไหน รอทีมข่าวการเมืองที่พี่เอ้จะส่งมาช่วยหนะ “

             “ หรอ..อืม ยังไงก็ดูแลตัวเองดีๆ หละ แต่ชั้นว่าคุณไฟเองเค้าก็คงไม่ปล่อย

ให้แกเป็นอะไรไปแน่ๆ “

             “ ชั้นอยากให้แกมาได้จังเลยอั้ม ชั้นรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ หนะ บอกไม่ถูก “

             “ อืม.. แล้วชั้นจะลองคุยกับพี่แจ๊สดู ว่าจะยังไง “

             “ โอเค .. งั้นก็เท่านี้ก่อนนะ อั้ม “

             “ จร้า บาย “

             บัวบุษย์วางสาย แล้วจึงล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง หญิงสาวคิดเพียงจะพัก

สายตาสักครู่ แต่เธอกลับหลับไปจริงๆ


            ภายในห้องพักของท่านนายกรัฐมนตรี  ในส่วนของห้องรับรอง ซึ่งบัดนี้

เต็มไปด้วยบุคคลสำคัญที่เข้ารวมประชุมกันอย่างเคร่งเครียดมีทั้งรัฐมนตรีกลาโหมและ

ท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุด

             กุณฑ์รายงานความเคลื่อนไหวต่างๆ ที่เกิดขึ้นแกท่านนายกฯ ทุกคนพูดจา

กันอย่างเคร่งเครียด สุดท้ายท่านนายกฯ จึงสรุปว่า

             “ เรื่องที่ท่านรัฐมนตรีกลาโหมเสนอมา ผมจะนำเข้าที่ประชุมคณะรัฐมนตรี

พรุ่งนี้ “

             “ ครับท่าน “

             จากนั้นจึงหันมาทางกุณฑ์ ท่านตบบ่าเขาเบาๆ พลางบอก

             “ ส่วนเรื่องยาเสพติดที่กุณฑ์บอก ก็จัดการได้เลยตามที่เห็นควร ทุกอย่าง

ขอให้เป็นความลับ ผมอยากให้เงียบที่สุด ผมไม่อยากให้ประชาชนตื่นตระหนก “

             “ ครับท่าน “

             “ หากว่าต้องการ การอนุมัติอะไรเป็นพิเศษก็ติดต่อลุงได้เลยนะ หลานชาย “

             “ ครับผม “

             “ พวกนั้นพยายามปล่อยข่าวต่างๆ นาๆ เพื่อจะล้มรัฐบาลให้ได้ ผมไม่เข้าใจ

เลยว่าทำไมพวกเขาไม่คิดถึงความจริงบ้างว่า สิ่งที่พวกเขาต้องการมันไม่เหมาะกับโลก

ปัจจุบันแล้ว หากพวกเขาไม่รู้จักปรับตัวเห็นทีจะอยู่กันยากแถมจะพาเอาประเทศล่มจม

ตามไปด้วย “


            ท่านนายกฯ ปรารภอย่างหนักใจแววตาฉายแววกังวลต่ออนาคตของประเทศ

และความเป็นอยู่ของประชาชน หากต้องเกิดการปฏิวัติรัฐประหารขึ้นอีก



            สัญญาณโทรศัพท์มือถือของบัวบุษย์ดังขึ้น  ทำให้เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมา

หญิงสาวล้วงมือเข้าไปควานในกระเป๋าถือ เพื่อหาโทรศัพท์ เมื่อพบจึงเห็นว่ากุณฑ์เป็น

คนโทรฯ เข้ามา

             “ คะ! คุณไฟ “

             “ คุณบุษย์ครับ อีกสัก 30 นาที ผมจะไปรับที่ห้องนะครับ ไปหามื้อค่ำทาน

กันแล้ว ก็ว่าจะพาคุณไปเดินตลาดกลางคืน ของเมืองเชียงใหม่เสียหน่อย ไม่ทราบว่า

คุณสนใจรึเปล่าครับ “

             “ ค่ะ ก็ดีนะสิคะ เขาว่ากันว่า ถ้ามาเชียงใหม่แล้วไม่ได้ไปเดิน ที่เชียงใหม่

ไนท์บาซาร์ ตลาดนัดกลางคืนของนักช๊อปและนักท่องเที่ยวแสดงว่ายังมาไม่ถึงเชียง

ใหม่ นะคะ “

             “ ครับ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพบกันนะครับ “

             “ ค่ะ “

             บัวบุษย์วางสายจากกุณฑ์แล้วจึงรีบเข้าห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำแล้วแต่งตัวใหม่

หญิงสาวถักผมยาวสลวยของเธอเป็นเปียสองข้างและเลือกที่จะใส่เสื้อยืดพอดีตัวสีขาว

สวมกางเกงยีนส์ และหยิบเสื้อคลุมเป็นเสื้อกั๊กสีเทาตัวยาวคลุมลงไปจนถึงสะโพก จาก

นั้นจึงนำกล้องมาคล้องคอ เพียงเท่านี้ เธอก็ดูเป็นเด็กสาวขึ้นมาในทันที ด้วยเครื่องหน้า

ที่สวยงาม  คิ้วเข้มนัยน์ตาคม ผิวเนียนขาวที่แทบจะไม่ได้แต่งเติมใดๆ แตะแป้งพับนิด

หน่อยกับทาลิปสติกสีอ่อนออกชมพูนิดๆ  บัวบุษย์ก็เปลี่ยนภาพจากสาวทำงาน มาเป็น

เด็กสาวท่าทางแก่นแก้วได้ในทันใด

             เสียงเคาะประตูหน้าห้อง หญิงสาวหมุนตัวเองหน้ากระจกอีกครั้งก่อนจะเดิน

ไปเปิดประตูให้กุณฑ์ แล้วบัวบุษย์ก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อพบว่ากุณฑ์เองก็ทำให้เธอประ

หลาดใจด้วยเหมือนกัน ด้วยเขานั้นไม่เหลือมาดท่านเลขาฯ กุณฑ์เอาเสียเลย แม้สักนิด

ชายหนุ่มสวมเสื้อยืดขาวด้านในคลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีน้ำตาลเข้ม กางเกงยีนส์สีดำและ

สวมหมวกแก๊ปสีเดียวกับเสื้อคลุม เขากำลังมองเธออย่างประหลาดใจเช่นกัน แล้วทั้ง

สองคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน..

             “ ผมต้องพรางตัวหนะครับ เดี๋ยวเดินตลาดไม่สนุก ไม่อยากให้ใครจำได้..”

             “ ค่ะ แต่ของบุษย์ บุษย์แค่อยากเดินตลาดแบบสบายๆ ทำตัวกลมกลืนกัน

นักท่องเที่ยวหนะค่ะ

             “ ครับ ..ถ้าอย่างนั้น นักท่องเที่ยวทั้งสอง ก็พร้อมที่จะออกเดินทางแล้วสิ

นะครับ “

             “ พร้อมค่ะ “

             กุณฑ์พาบัวบุษย์ไปขึ้นรถที่หน้าโรงแรม มุ่งหน้าสู่เชียงใหม่ไนท์บาซาร์

สถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของเมืองเชียงใหม่ ในยามค่ำคืน

 


 

=========================================

 

รบกวนแฟนคลับที่เข้ามาอ่าน Vote ให้ คะแนนในแต่ละ ตอน ได้ที่ด้านล่าง
ของแต่ละตอน
คลิกเลือก คะแนน ก่อนกดส่งคะแนนนะคะ
ไรเตอร์จะได้ทราบระดับความพอใจ
ของแฟนคลับ ต่อนิยายในแต่ละตอน ค๊าา  ขอบคุณ ค่ะ

 

ไรเตอร์ ฝากเพลงเพราะๆ นี้ให้ แฟนๆ ทุกคน ฟังนะคะ ระหว่างรอค่ะ
ให้ฉันดูแลเธอ



 

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

# ❤ ...❤ Numfonart ❤ ...❤  (✿◠‿◠)


อ่านนิยายแล้ว อย่าลืมกด บันทึกเป็น Favorite
เพื่อเป็นแฟนพันธ์แท้ กันด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้า ค๊าาา

 

 
ตัวอย่างเว็บไซต์ .WS เริ่มต้นสร้างเว็บไซต์ ง่ายๆ ที่นี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

949 ความคิดเห็น

  1. #824 yeen2029 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 12:30
    สนุกมาก เลยค่ะ 
    #824
    0
  2. #613 vam-pire- (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 06:59
    น่ารักดีนะคะ
    #613
    0
  3. #456 nuntapun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2555 / 11:41
    ใจมันตรงกัน อิๆๆ
    #456
    0
  4. #403 yuechan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 10:01
    เด็กแนวสองคนแอบหนีไปเที่ยวแล้ว น่าอิจฉาจัง
    #403
    0
  5. #400 นัท (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 08:53
    บทต่อไปมีแอบหวานไหมจ้า. อ่านไปอ่านมาเค้าเครียดเล็กๆ
    #400
    0
  6. #399 numfonart (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 06:43
    ขอบคุณนะคะ คุณใจยิ้ม..
    #399
    0
  7. #398 numfonart (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 06:40
    ขอบคุณนะคะ คุณใจยิ้ม..
    #398
    0
  8. #397 smilehart (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 01:18
    แอบอ่านมาหลายตอนเพิ่งโผ่มาทักทายเอาตอนที่14 เค้าขอโตดน๊าาาาาาา
    #397
    0
  9. #389 numfonart (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 10:50
    ไม่รู้ว่าเครียดเกินไปหรือเปล่า ทุกคนอ่านกันนิ่งเลย...ฮี่ ฮี่ ฮี่

    ส่งความคิดเห็นกันบ้างก็ได้นะคะ......ไรท์เตอร์ เหงา.......แง้ๆๆๆ
    #389
    0
  10. #388 นัท (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 09:17
    แอบเครียดแล้ว 555 คุณไฟสู้ๆ
    #388
    0
  11. #384 มนต์ฟ้า (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 12:54
    โหคุณไฟหวานเชียว
    #384
    0
  12. #383 Lilly (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 09:04
    โห คุณไฟนี่เจ้าเล่ห์ไม่เบาเลยค่า
    #383
    0
  13. #382 yuechan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 08:49
    แหมเฮีย ไม่วายมีการขอคิสจากเขาด้วย ว่าแต่เตี้ยมกันดีเหลือเกินแหะ
    #382
    0
  14. #380 numfonart (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 06:35
    แก้ไข เพลงนิดนึง..ใส่ผิดเรื่อง ฮาาา.........
    #380
    0
  15. #375 numfonart (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2555 / 18:13
    วันนี้.. จะลงตอนต่อไปให้ดึกๆ นะคะ ทุกคน...
    #375
    0