ไฟละมุน

ตอนที่ 16 : บทที่ 13 ลับ ลวง พราง 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,484
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    7 มี.ค. 56


บทที่ 13     ลับ ลวง พราง 1



            หลังจากอาบน้ำแต่งตัวใหม่เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มทั้งสองก็ออกเดินทาง

ไปที่โรงแรมบัวอีกครั้ง งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นในบริเวณบ้านด้านหลังโรงแรมโดยมีพนักงาน

บางส่วนที่เลิกงานแล้วมาช่วยดูแล บัวบุษย์และภัชรธิดาออกมาต้อนรับชายหนุ่มทั้งคู่

พาเดินเข้าไปในบริเวณงานซึ่งจัดอยู่ด้านข้างของตัวบ้านที่มีลานโล่งกว้าง คุณพุฒนั่ง

ดูทุกคนอยู่ที่โต๊ะ ส่วนคุณบัว กำลังเดินดูความเรียบร้อย ปากก็สั่งงานพนักงานที่มาช่วย

งานไปด้วยก่อนจะเดินกลับไปนั่งลงข้างๆ คุณพุฒ

            
บัวบุษย์พากุณฑ์ไปทำความรู้จักกับบิดามารดาของตน

             “ คุณพ่อขา คุณแม่ขา นี่คุณกุณฑ์ค่ะ “

             “ สวัสดีครับ คุณอา “  กุณฑ์ยกมือขึ้นไหว้ผู้อาวุโสทั้งสองอย่างนอบน้อม

             “ อ้าว.. ท่านเลขาฯ สวัสดีครับ “ คุณพุฒรับไหว้กุณฑ์อย่างงงๆ ด้วยความ

คาดไม่ถึง

             “ อย่าเรียกอย่างนั้นเลยครับ.. คุณอา เรียกผมว่ากุณฑ์ จะสะดวกกว่าครับ

อยากให้เห็นว่าผมเป็นลูกเป็นหลาน นะครับ “

             “ ครับๆ เชิญนั่งก่อนครับ ..ยัยบุษย์ไม่บอกเลยว่า คุณจะมางานนี้ด้วย “

            “ ผมเป็นเพื่อนกับกริช หนะครับ “

             “ อ้อ.. ที่พากันไปเกาะทะลุเมื่อกลางวัน ใช่ไหมครับ “

             “ ครับ “

             “ เป็นอย่างไรบ้างครับ บรรยากาศสถานที่เที่ยว พอจะเทียบกับสถานที่ท่อง

เที่ยวทางทะเลอื่นๆ เขาได้ไหมครับ “

             คุณพุฒรู้สึกถูกชะตากับกุณฑ์ทันทีที่เห็นและได้พูดคุยกัน เดิมคุณพุฒมีความ

ชื่นชมในตัวของกุณฑ์ เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เนื่องจากคุณพุฒนั้นให้ความสนใจกับข่าวการ

เมืองพอสมควร ดังนั้นจึงมักเห็นชายหนุ่ม เดินตามท่านนายกฯ อยู่บ่อยๆ ทั้งสองพูดคุย

กันอย่างถูกคอ บัวบุษย์จึงชวนภัชรธิดาเลี่ยงออกไปตักอาหารมาให้บิดาและชายหนุ่ม

ทั้งสองคน

             “ บุษย์ ชั้นว่าคุณไฟเค้าเข้ากับผู้ใหญ่ได้ดีจังเลยเน๊อะ ดูสิ คุณพ่อคุยกับเขา

อย่างกับรู้จักกันมาเป็นนานสองนานแล้วอย่างนั้นหละ “

             “ คุณพ่อ คงคุ้นเคยกับเขาจากข่าวตามทีวี หนะ “

             “ แต่ชั้นว่า คุณกุณฑ์เค้ามีอะไรบางอย่างคล้ายๆ คุณพ่อเหมือนกันนะ เช่น

วิธีการมองคนอะ มองแบบจะทะลุเข้าไปถึงหัวใจยังไงไม่รู้ ไอ้ประเภทมองนิ่งๆ เนี่ย น่า

กลัวแท้ๆ..”

             บัวบุษย์ยิ้มขันกับคำวิจารณ์ของเพื่อนรัก  “ ไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหนเลย

แกก็พูดเกินไปนะ “

             “ อ้าว..ก็ใช่สิ หล่อนก็ต้องไม่กลัวอยู่แล้ว คุณพ่อของหล่อนเองนี่จ๊ะส่วนอีก

คนก็..อนาคต คนรักอีก.. “

             “บ้าน่า.. แก  เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้ามันจะไม่ดี ชั้นขี้เกียจจะไปสู้รบปรบมือ

กับบรรดาแฟนคลับของเขา “

             “ ให้มันจริงเหอะหล่อน ดูท่าทางคุณกุณฑ์เค้าคงไม่ยอมให้เธอปฏิเสธเขา

แน่ๆ หละ “

             “ แล้วเธอหละ..อั้ม เธอคิดยังไงกับคุณกริช ชั้นว่าคุณกริชเค้าก็เป็นคนดีนะ “

บัวบุษย์เลี่ยงที่จะตอบคำถามด้วยการตั้งคำถามกลับไปบ้าง

             “ ไม่รู้สิ.. ชั้นก็บอกไม่ถูก แต่ก็ไม่ได้รังเกียจเขาเหมือนตอนที่เจอกันใหม่ๆ

เสียแต่ว่าเค้าชอบแกล้งยั่วโมโหชั้นหนะสิ..มันก็เลยชวนหมั่นใส้อะ..”

             “ เรียกว่าทะเลาะกันไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็รักกันเอง.. ว่างั้น “

             “ ชั้นไม่เคยเจอใครแบบนี้อะ.. บุษย์ ส่วนมากก็จะมาแนวเอาอกเอาใจดูแล

โน่นนี่นั่น เห็นชั้นเป็นเจ้าหญิง แต่..อีตานี่ มาถึงก็..เฮ้ยยย... แต่ละเรื่องสร้างวีรกรรม

ตลอดอะ “

             บัวบุษย์ยิ้มกว้าง ” จูบครั้งแรกของแก..เป็นไงบ้างอะ.. ไหนลองบอกมาสิ “

             “ อึ้ยยย!! .. อย่ามาแซวนะ..”  ภัชรธิดาอายเพื่อนสาวจนหน้าแดง  “ ถ้า

แกอยากรู้ เดี๋ยวชั้นบอกคุณกุณฑ์ให้ “

             “ แกจะบ้าหรอ.. มันเกี่ยวอะไรกับคุณกุณฑ์ “

             “ ก็ให้คุณกุณฑ์เค้าพิสูจน์ไง แกจะได้รู้ ว่ามันเป็นยังไง..ฮะ ฮ่า.. ”

             ภัชรธิดาหัวเราะแล้วเดินหนีกลับไปที่โต๊ะ พลางเข้าไปยืนใกล้ๆ กุณฑ์ แล้ว

หันมาแลบลิ้นให้บัวบุษย์อย่างล้อเลียน

             “ อ้าว..หนูอั้ม อะไรกันลูก “  คุณบัวถามภัชรธิดาขึ้น

             “ เปล่าค่ะ คุณแม่ หนูแกล้งแซวยัยบุษย์หนะค่ะ “

             บัวบุษย์เดินเข้ามาบ้าง วางจานอาหารให้คุณบัวและคุณพุฒ ภัชรธิดาจึงวาง

ให้กุณฑ์และกริชบ้าง

             “ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คุณแม่ เดี๋ยวหนูไปตักของหนูก่อนนะคะ ไปยัยอั้ม “

             บัวบุษย์ตามไปลากมือภัชรธิดาออกมาอีกครั้ง

             “ สองคนนี่ อยู่ด้วยกันแล้วเหมือนเด็กยังไม่โต นะคุณ “   คุณพุฒส่ายหัว

พลางเปรยขึ้น กุณฑ์และกริชต่างอมยิ้มอย่างเห็นขันไปด้วย

             “ ผมว่า เป็นคู่เพื่อนที่น่ารักดีนะครับ คุณพ่อ “ กริชออกความเห็นขึ้นมาบ้าง

             “ อืม.. ใช่ๆ คู่นี้เค้าสนิทสนมกันมานาน หนูอั้มหนะเข้านอกออกในบ้านนี้ได้

เหมือนเป็นลูกสาวผมคนหนึ่งที่เดียว... “  แล้ว กุณฑ์และกริชก็ได้ข้อมูลความสัมพันธ์

ของทั้งสองสาวจากคุณพุฒ เพิ่มอีกยาว

             งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างเป็นกันเอง คุณพุฒดูพออกพอใจ.. ต่อชายหนุ่มทั้ง

สอง ดังนั้นการสนทนาจึงออกรสออกชาด ได้ยินเสียงหัวเราะของคุณพุฒและชายหนุ่ม

ทั้งสองเป็นระยะๆ จนเวลาล่วงเลยไป ตอนนี้ทุกอย่างในบริเวณงานถูกเก็บไปเรียบร้อย

หมดแล้ว

             กุณฑ์รู้สึกเกรงใจผู้ใหญ่ทั้งสอง เขามองนาฬิกาข้อมือแล้วจึงขอตัวกลับ บัว

บุษย์และภัชรธิดาจึงเดินตามออกไปส่งเขากับกริชที่รถ

             กุณฑ์หันมายิ้มให้หญิงสาว ก่อนขึ้นรถ    “ คุณบุษย์ ครับ “

             “ คะ?.. “

             “ พรุ่งนี้เช้า คุณบุษย์จะออกไปเดินที่ชายหาดไหมครับ “

             “ ค่ะ คุณไฟทราบได้ยังไงคะ “

             “ เอาไว้พรุ่งนี้เช้า ค่อยคุยกันนะครับ ผมมีเรื่องที่ต้องปรึกษาคุณ ..เรื่องงาน

หนะครับ “

             “ ออ.. ค่ะ “ หญิงสาวรับปากเขาอย่างงงๆ พลางคิด นี่คือวิธีการนัดพบกัน

ของเขาหรือนี่

             “ คืนนี้.. ฝันดีนะครับ คุณบุษย์ “  

             “ ค่ะ “  บัวบุษย์ยิ้มให้เขาเช่นกัน   “ ฝันดีนะคะ.. คุณไฟ “

             เมื่อกุณฑ์เห็นกริชขึ้นรถเรียบร้อย โดยมีภัชรธิดาไปยืนส่งอยู่อีกด้าน เขาจึง

หันมาพูดเบาๆ กับบัวบุษย์  “ คืนนี้.. ผมว่างนะครับ “

             “ คะ?..” หญิงสาวทำหน้างงๆ แต่กุณฑ์ ยิ้มละไม นัยน์ตาพราวระยับ

             “ ผม.. อนุญาตให้คุณฝันถึงผมได้..ไงหละครับ “


             “ ... “  

             กระซิบบอก แล้วก็เดินไปขึ้นรถทันที ทิ้งให้บัวบุษย์ยืนหน้าแดงอยู่ตรงนั้น

เมื่อรถเคลื่อนออกไปแล้ว ภัชรธิดาหันมาเห็น จึงยิ้มอย่างล้อเลียนเพื่อนสาว

             “ เค้า กู๊ดไนท์คิส แกหรือไง ถึงทำหน้าแดงแบบนั้น ยัยบุษย์ “

             “ บ้า.. เปล่าซะหน่อย “


           บัวบุษย์ค้อนเพื่อนก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่บ้าน ภัชรธิดาหัวเราะอีกครั้ง

ก่อนจะเดินไปกอดคอเพื่อนสาวพาเดินไปด้วยกัน



            6.00 นาฬิกา รุ่งอรุณของวันใหม่  บัวบุษย์ตื่นขึ้นมาด้วยความเคยชิน

หญิงสาวจัดการกิจธุระส่วนตัวเรียบร้อยก็แต่งตัวสบายๆ เสื้อยืดแขนสั้นพอดีตัวสีนวล

ออกขาว กับกางเกงขายาวทรงปลายบานย้วยคล้ายกระโปรงสีมะปรางสุกก่อนจะหยิบ

รองเท้าสานบางๆ มาสวมใส่เดินออกมาจากห้อง ปล่อยให้ภัชรธิดาหลับสบายอยู่บน

เตียงนุ่มต่อไป

            หญิงสาวเดินออกไปจากหน้าโรงแรมของบิดาโดยถอดรองเท้าไว้ที่ชายหาด

หน้าโรงแรมเหมือนที่เคยทำ แล้วจึงเดินเลาะเลียบหาดไปเรื่อยๆ สูดหายใจยาวๆ เข้า

ปอดรับบรรยากาศยามเช้าที่เย็นสบาย สายลมพัดเอื่อยๆ พลิวไหวไปรอบกาย มีลูกปู

ลมวิ่งล้อสายลมไปข้างหน้า เป็นระลอก ๆ จนเริ่มมีแสงพระอาทิตย์ขึ้นทาบขอบฟ้าอีก

ด้านของฝั่งทะเล หญิงสาวหยุดเดินหันหน้าออกสู่ทะเล เพื่อชมพระอาทิตย์ขึ้นเหมือน

เช่นทุกครั้งที่กลับมาที่นี่

            “ ขอผมดูด้วยคนนะครับ คุณบุษย์ “ เสียงของกุณฑ์ ดังขึ้นด้านหลังของเธอ

            “ คุณไฟ!..“  หญิงสาวหันกลับมา จึงเห็นกุณฑ์กำลังเดินเข้ามาหาเธออย่าง

ช้าๆ

            “ คุณมาจากทางไหนคะ บุษย์ไม่เห็นเลย “

            “ คุณเห็นรีสอร์ทนั้นไหมครับ “  ชายหนุ่มชี้มือกลับไปที่ด้านหลังของเขา  “

นั่นรีสอร์ทของคุณแม่ ที่ผมมาพักเป็นประจำ “

            หญิงสาวมองตามมือของเขา โอ่วว..ตายจริง แสดงว่าตลอดเวลาเขาก็ไม่ได้

อยู่ห่างไกลจากเธอเท่าไหร่เลยสินะเพราะหญิงสาวเดินมาจากโรงแรมของเธอก็ไม่ไกล

มาก น่าจะสัก 700 –800 เมตรได้

            “ คุณมาพักที่นี่ เป็นประจำหรือคะ.. ทำไมบุษย์ไม่เคยเห็นคุณเลย “

            “ ส่วนใหญ่ผมจะอยู่ในห้องทำงานหนะครับ ไม่ค่อยได้ออกมาเดินด้านล่าง

เท่าไหร่ “

            “ หรือคะ คุณทำงานตลอดเวลาเลยหรอคะ “

            กุณฑ์ตอบคำถามด้วยการยิ้มให้เธอ.. เขาเดินเข้าไปจูงมือเธอ เพื่อให้เดิน

กลับขึ้นมายังเนินทรายขาวสะอาด แล้วจึงนั่งลง

            “ มานั่งคุยกันตรงนี้เถอะครับ คุณบุษย์ ดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกันนะครับ “

            “ ค่ะ “ หญิงสาวนั่งลงข้างๆ เขา ด้านหน้าเป็นท้องทะเลกว้างใหญ่ไกลออก

ไปสุดลูกหูลูกตา ดวงอาทิตย์โผล่พ้นน้ำมาแล้วครึ่งดวง อากาศยามเช้าสดชื่นกรุ่นกลิ่น

ไอทะเลระคนกันมา สองหนุ่มสาวนั่งชมธรรมชาติอย่างสงบ ชายหนุ่มกุมมือซ้ายของ

เธอไว้ไม่ยอมปล่อย

            “ คุณบุษย์..”  ชายหนุ่มเรียกชื่อเธอเสียงนุ่ม

            “ คะ? ..”  หญิงสายขานรับเบาๆ เช่นกัน

            “ รู้มั้ยว่า ผมพบคุณเมื่อไหร่ “

            หญิงสาวหันกลับมามองหน้าชายหนุ่มอย่างอยากรู้ขึ้นมาในทันที

            “ เมื่อไหร่หรอคะ “

            “ เมื่อ 5 ปีก่อน...”

            “ คะ!.. 5 ปี เชียวหรือคะ “

            “ ครับ..  ผมมาพักที่นี่เพื่อทำวิทยานิพนธ์ ผมแทบจะหลับอยู่ในห้องทำงาน

ทุกวัน จนวันหนึ่ง ผมตื่นมาแล้วเปิดม่านออกเพื่อชมทะเลยามเช้า แล้วผมก็เห็นคุณเดิน

เข้ามา เป็นส่วนหนึ่งของภาพธรรมชาติที่พระอาทิตย์กำลังขึ้นพร้อมกับหญิงสาวผมยาว

ยืนหันหน้าออกสู่ทะเล เป็นภาพที่สวยงามมาก เป็นอย่างนี้อยู่สักสัปดาห์หนึ่งได้ ผมจึง

อยากรู้ว่าคุณเป็นใคร พักอยู่ที่ไหน เวลาที่คุณเดินกลับผมก็เลยเดินตามคุณไปด้วย ถึง

ได้รู้ว่าคุณอยู่ที่โรงแรมบัว หลังจากนั้นคุณก็หายไป ผมกลับไปสหรัฐอเมริกา เมื่อเรียน

จบกลับมาอยู่เมืองไทย ถ้ามีเวลาว่าง ผมก็มักจะมาพักผ่อนที่นี่อยู่เรื่อยๆ หวังลึกๆ ว่า

จะได้เจอคุณอีก แต่ก็ไม่ได้เจอ จนผมไปช่วยคุณพ่อทำงานที่ทำเนียบ เวลาที่มี ก็เลย

น้อยลงไป ผมพบคุณอีกครั้งที่ไหนรู้ไหมครับ “

            “ ค่ะ .. ที่ไหนหรอคะ “

            “ ที่กรุงเทพฯ เวลากลางคืนที่หน้าสถานบันเทิงหนึ่งย่านรัชดาเมื่อ 3 ปีก่อน “

            บัวบุษย์ขมวดคิ้ว อย่างสงสัย สถานบันเทิงย่านรัชดาอย่างนั้นรึ..

            “ ผมไปกับกริช กำลังจะจอดรถ ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังเมา และเอะอะ

โวยวาย ฉุดกระชากลากถูผู้หญิงคนนึงอยู่ จึงบอกให้กริชลงไปช่วย แต่กริชยังไม่ทัน

จะลงไปถึง คุณก็เข้ามาเสียก่อน “

            “ อ๋อ.. บุษย์จำได้แล้ว ผู้ชายคนนั้นเป็นลูกนักการเมืองค่ะ เมามาก แล้วก็

จะฉุดผู้หญิงคนนั้นขึ้นรถไปกับเขา เธอบอกว่าเธอมาเที่ยวไม่รู้จักกับผู้ชายคนนั้นพอดี

บุษย์ไปเก็บข้อมูลมาเขียนบทความลงหนังสือหนะค่ะ ติดกล้องไปด้วยก็เลยถ่ายภาพ

เหตุการณ์ไว้ แล้วใช้ขู่ผู้ชายคนนั้น ว่าถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้น บุษย์จะเอาไป

ลงข่าว เขาก็เลยจะเข้ามาทำร้ายบุษย์ แล้วก็มีตำรวจนอกเครื่องแบบ มาช่วยอีกทีนึง

แต่บุษย์จำไม่ได้ว่าเป็นคุณกริช “

            “ ครับ กริชเข้าไปช่วยคุณ หลังจากนั้น ผมเกรงว่าผู้ชายคนนั้นจะเอาเรื่อง

คุณอีกหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ เพราะเขามีนิสัยที่ค่อยข้างจะเป็นอันธพาล ผมก็เลยบอก

ให้กริชส่งคนไปคุ้มครองคุณจนกว่าจะแน่ใจว่า หมอนั้นจะไม่มาวอแวกับคุณจริงๆ “

            “ หรอคะ บุษย์ไม่ทราบเลยค่ะ “

            “ ผมให้เค้าตามดูแลคุณอยู่ประมาณ 3 เดือน เห็นว่าไม่มีอะไรก็เลยให้เขา

เลิกตาม “

            “ แล้วที่บอกว่ารู้จักบุษย์ดีหละคะ “

            ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีเลศนัย  “ คุณบุษย์ครับ.. ตำแหน่งงานอย่างผม การจะ

หาประวัติและความเคลื่อนไหวของใครบางคน ไม่ใช่เรื่องยากหรอกครับผมรู้แม้กระทั่ง

ว่ามีใครมาจีบคุณบ้าง แต่คุณไม่สนใจและไม่เคยมีแฟน “

            “ ออ.. “ หญิงสาวหน้าแดงขึ้นมาทันที พลางคิด.. โห.. ขนาดนั้นเลยหรอ ..

            “ ผมจำคุณได้ตั้งแต่แรกและรู้สึกประทับใจในความกล้าหาญของคุณ รู้ไหม

ว่า..ผมดีใจแค่ไหน ที่ได้พบคุณอีก..”

            ชายหนุ่มยกหลังมือซ้ายของบัวบุษย์ขึ้นแตะที่ริมฝีปากเบาๆ พลางมองลึก

เข้าไปในดวงตาของเธอ หญิงสาวเห็นประกายตาคม วาวระยับไปด้วยแววหวาน รส

สัมผัสจากริมฝีปากอุ่นนุ่มบนหลังมือ ส่งกระแสความร้อนวาบแล่นปราดเข้าไปที่หัวใจ

จนมันเต้นแรงไม่เป็นจังหวะใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ ..ขึ้นมาทันที

            “แต่ที่ผมไม่แสดงตัวหรือเข้าไปทำความรู้จักกับคุณก็เพราะว่า ตัวผมเองที่

ยังไม่พร้อมและตำแหน่งหน้าที่การงานของผม มันก็จะนำความยุ่งยากมาให้คุณ ผมจึง

ไม่อยากให้คุณต้องมาวุ่นวายใจ ผมเองก็ไม่มีเวลาที่จะมาคอยดูแลรักษาความสัมพันธ์

ใดๆ กับใครด้วย ก็เลยปล่อยเวลาให้ล่วงเลยมาหลายปี “

            “ แล้วทำไม วันนั้น.. คุณถึงเลือกบุษย์ มาสัมภาษณ์คุณหละคะ “

            “ ผมแค่คิดว่า ผมควรที่จะให้คุณได้รู้จักผมก่อนนะครับ ให้คุณได้ศึกษาผมดู

บ้าง ว่าคุณจะ สามารถยอมรับความเป็นผมได้แค่ไหน ผู้ชายธรรมดาๆ ที่ไม่มีเวลามา

คอยดูแลคุณ มาเอาอกเอาใจคุณตลอดเวลาอย่างคนอื่นเขาเพราะอย่างนี้ผมถึงบอกว่า

ผมยังไม่ได้ต้องการคำตอบจากคุณในตอนนี้ แล้วคุณเองก็ต้องใช้เวลาเพื่อทำความเข้า

ใจ และรู้จักผม รู้จักตัวตนของผม เมื่อถึงเวลาที่คุณได้รู้ใจตัวเองว่าคุณจะรักผมได้หรือ

ไม่ และผมพร้อมที่จะขอคำตอบจากคุณเมื่อไหร่.. เมื่อนั้น.. ก็ “

            ชายหนุ่มยกมือของบัวบุษย์ ขึ้นจุมพิตเบาๆ..อีกครั้ง.. เขามองหน้าเธอด้วย

ประกายตาลึกซึ้ง นุ่มนวล จนหญิงสาวต้องหลบตาเขาด้วยความขวยเขิน

            “ คุณบุษย์ครับ “

            “ คะ!.. “

            “ ต่อไปผมอยากให้คุณเชื่อใจผม และ ขอให้ผม ได้ดูแลคุณนะครับ “

            “ ออ.. บุษย์.. “

            “ ผมมีเรื่องที่อยากจะขอร้องคุณ นะครับ “

            “ เรื่องอะไรหรอคะ “ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา

            “ พรุ่งนี้ ไปเชียงใหม่กับผม นะครับ “

            “ เชียงใหม่หรอคะ! “

            “ ครับ ท่านนายกฯ จะไปประชุมสัญจรที่จังหวัดเชียงใหม่ “

            “ แต่ว่าตามกำหนดการ ยังไม่ใช่ที่เชียงใหม่ นี่คะ “

            “ ครับ มีเปลี่ยนแผนกระทันหันหนะครับ มะรื่นนี้ท่านจะลงเครื่องที่เชียงใหม่

ผมอยากให้คุณขึ้นไปทำข่าวกับผมเลย นะครับ “

            “ ออ.. บุษย์คงต้องแจ้ง พี่เอ้ บรรณาธิการ ก่อนหนะค่ะ “

            “ ได้สิครับ แต่รบกวนคุณบุษย์ แจ้งคุณเอ้ด้วยว่า ขอให้ปิดเป็นความลับ นะ

ครับ “

            “ ค่ะ.. ได้ค่ะ .. มีบางอย่างไม่ปกติ ใช่ไหมคะ “

            “ ครับ และมันก็อันตราย คุณอาจต้องตกอยู่ในความเสี่ยง แต่ว่า..ผมจะดูแล

คุณเอง ผมสัญญา ว่าจะปกป้องคุณด้วยชีวิตของผม ..”  กุณฑ์พูดด้วยน้ำเสียงที่หนัก

แน่นมั่นคง

            “ คุณไฟ!. “

            “ แต่ผมคง.. ไม่สามารถที่จะบอกรายละเอียดกับคุณได้ทั้งหมด..ผมต้องขอ

โทษด้วยนะครับ “

            “ ไม่เป็นไรค่ะ บุษย์เข้าใจ “

            “ คุณพร้อม..ที่จะเดินไปด้วยกันกับผมไหมครับ.. คุณบุษย์ “

            “ ค่ะ บุษย์จะไปกับคุณค่ะ.. คุณไฟ “  หญิงสาวตอบไปด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ

และเชื่อมั่นในตัวเขา


            กุณฑ์ยิ้มกว้างอย่างพอใจเขารู้สึกดีและสบายใจทุกครั้งที่อยู่กับเธอ บัวบุษย์

ผมสัญญา ว่าผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด กุณฑ์คำนึงอยู่ในใจ


            เมื่อตะวันลอยขึ้นพ้นขอบฟ้า แสงอาทิตย์ก็เริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ชายหนุ่มจึง

ขยับลุกขึ้น ก่อนจะประคองให้หญิงสาวลุกขึ้นตาม

            “  ให้ผมเดินไปส่งนะครับ คุณบุษย์.. “

            “ ค่ะ “

            ออกเดินมาด้วยกันช้า ๆ อย่างอบอุ่น ด้วยความสุขที่เต็มเปี่ยมในหัวใจ เขา

และเธอปล่อยให้สายใยแห่งความรู้สึกเชื่อมโยงกันด้วยความเงียบ สงบ และเสียงคลื่น

แห่งท้องทะเลที่พัดพาเข้าหาหาดทราย บัวบุษย์รับรู้ได้ถึงความหนักแน่นและมั่นคงใน

จิตใจของเขา กุณฑ์ส่งรอยยิ้มที่อบอุ่นให้เธอ พลางเอ่ยขึ้น

             “ ผมถามอะไรสักอย่างได้ไหมครับ.. คุณบุษย์ “

             “ ได้สิคะ.. “   หญิงสาวอมยิ้มเล็กน้อยอย่างนึกขัน   “  ถ้าไม่ใช่คำถาม..

ประเภทฟิสิกส์ เคมี และชีวะนะคะ .. เพราะว่า .. บุษย์สอบตกค่ะ “

             ชายหนุ่มหัวเราะเสียงดังอย่างชอบใจกับคำตอบของเธอ เขาคาดไม่ถึงว่า

บัวบุษย์จะมีอารมณ์ขันแบบนี้ด้วย เธอทำให้เขารู้สึกประหลาดใจ

             “ คุณทำให้ผม รู้สึกดี ทุกครั้งที่เราพบกันเลยนะครับ.. “ 

             กุณฑ์ยกมือขึ้นลูบศีรษะของเธอเบาๆ อย่างเอ็นดู 

             “ คุณบุษย์.. ผมบอกไว้ก่อนนะครับ ว่า.. ถ้าหากคุณยังทำตัวน่ารักใส่ผม

อยู่แบบนี้ ระยะเวลาที่ผมให้คุณ ในการค้นหาคำตอบของหัวใจ มันจะเหลือน้อยลงไป

เรื่อยๆ นะครับ.. “ 

             “ อูยยย.. งานงอกเลย ”  หญิงสาวบ่นอุบอิบ ยิ่งทำให้ชายหนุ่มหัวเราะ

มากยิ่งขึ้น

             “ ไหน.. คุณไฟบอกว่า จะถามอะไรบุษย์.. ยังไงหละคะ.. “

             “ ครับ ไม่ทราบว่าจะเป็นการละลาบละล้วงเกินไปรึเปล่านะครับ ที่ผมอยาก

ทราบเหตุผล.. ว่าทำใม คุณบุษย์ถึงยังไม่มีใคร ทั้งๆ ที่ คุณเองก็ออกจะน่ารักขนาดนี้

แล้วเท่าที่ทราบ
ก็มีชายหนุ่มมากมาย ที่ทั้งหล่อ และรวยเข้ามาให้ความสนใจ แต่คุณ

กลับไม่สนใจ หนะครับ “

             “ อืม.. บุษย์ว่า คำถามนี้ คุณไฟน่าจะตอบได้ดีกว่าบุษย์ นะคะ “ หญิงสาว

มองหน้าเขายิ้มๆ   “ เพราะว่า.. คุณไฟเอง ก็มีแฟนคลับมากมาย ทั้งไฮโซ นางแบบ

เซเลบคนดัง ตั้งเยอะแยะ ที่อยากจะเป็นแฟนคุณ  เหมือนกันนี่คะ “ 

             พูดแล้วหญิงสาวก็ชายหางตาเหมือนจะค้อนเขาในที  จนชายหนุ่มอดที่จะ

ยิ้มกว้างอย่างชอบใจไม่ได้ เขานึกถึงกิริยาเช่นนี้ของมารดาขึ้นมาทันที แล้วรู้สึกได้ว่า

บัวบุษย์ ช่างมีกิริยาคล้ายมารดาของเขาเสียจริง 

             “ ไม่เหมือนกันหรอกครับ..เพราะว่า คุณหนะ ไม่มีใคร แต่ใจผมหนะ มีคุณ

ตลอดเวลา.. นะครับ “

             งื้อออ!!... โดนอีกแล้วเรา.. หญิงสาวรำพึงในใจใบหน้าเริ่มแดงด้วยความ

เขินอาย

             “ คำตอบไม่ถูกต้อง ผมให้โอกาสตอบใหม่..นะครับ “

             “ ออ.. ก็ เรื่องของความรู้สึก เราจะไปบังคับให้รู้สึกรักคนนั้นรักคนนี้ คงจะ

ไม่ได้หละมังคะ อีกอย่างถ้าบุษย์จะรักใครสักคน บุษย์คงต้องแน่ใจก่อนนะคะ ว่าเค้ารัก

บุษย์จริงๆ บุษย์ ไม่ได้มองคนที่ภายนอกหรอกนะคะ ถึงจะร่ำรวยเงินทอง มีเกียรติยศ

ชื่อเสียง แต่ถ้าเราอยู่ด้วยแล้วไม่มีความสุข มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร จริงไหมคะ..แล้ว

คุณไฟหละคะ คุณไฟมีโอกาสตั้งมากมายที่จะเลือกคนที่เหมาะสม คู่ควรกับคุณ ทำไม

คุณถึง.. “

             กุณฑ์ยิ้มให้เธอบางๆ.. “  คนภายนอกอาจจะมองผมด้วยความอิจฉาในสิ่ง

ที่ผมมี แต่ใครจะรู้บ้างว่า สิ่งที่มาพร้อมกับความโชคดีนี้ มันซ่อนความน่ากลัวอะไรไว้

บ้าง เราจะรู้ได้อย่างไรว่า คนที่เดินเข้ามาหาเรานั้น ต้องการสิ่งใดกันแน่ ระหว่างตัวผม

กับสิ่งที่ผมมี ผมเคยคิดนะว่าถ้าผมไม่มีสิ่งเหล่านี้ ผู้คนพวกนั้นจะยังสนใจผมอยู่อีกหรือ

เปล่า..ผมอยากใช้ชีวิตปกติ ที่อยากจะไปไหนก็ไปไม่ใช่เป็นจุดสนใจของทุกคนแบบนี้

บางครั้งผมก็รู้สึกอึดอัดนะครับ นี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่ผมยังไม่อยากสร้างความยุ่งยากให้

คุณ หากมีใครรู้ว่า ผมสนใจคุณ..ชีวิตที่สงบสุขของคุณก็จะต้องวุ่นวายไปด้วย “

             หญิงสาวยิ้มให้เขาอย่างเข้าใจ

             “ ค่ะ บุษย์เข้าใจค่ะ “

             “ ใกล้จะถึงบ้านคุณแล้ว ไม่ทราบว่าคุณบุษย์ จะออกเดินทางจากที่นี่สักกี่

โมงครับ “

             “ ตอนแรกตั้งใจว่า จะกลับเย็นๆ นะคะ แต่ว่า ถ้าต้องไปเชียงใหม่กับคุณ

สายๆ ก็คงต้องกลับแล้วหละค่ะ บุษย์ต้องแวะไปส่งยัยอั้มที่คอนโดก่อนเพราะว่ายัยอั้ม

จอดรถไว้ที่นั่นหนะค่ะ “

             “ ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวผมขับรถมาที่นี่ แล้วเราออกไปพร้อมกัน นะครับ “

             “ ได้ค่ะ.. “

             กุณฑ์เดินไปส่งบัวบุษย์จนถึงหน้าโรงแรมบัวแล้วจึงขอตัวกลับ เขาเดินกลับ

มาด้วยความรู้สึกเป็นสุขอย่างบอกไม่ถูก เมื่อถึงบ้านก็เจอป้าศรีออกมารออยู่แล้ว

             “ นั่นแน่..คุณหนู ออกไปถึงไหนมาคะ.. ถึงได้เดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กลับมา

แบบนี้ “

             “ เจ้ากริช..มันยังไม่ตื่นหรือครับป้า.. “

             “ ตื่นแล้วค๊า..คุณหนู  เห็นอยู่ในห้องทำงานของคุณหนูนะคะ ว่าแต่..จะรับ

อาหารเช้าที่ไหนดีคะ คุณหนู  “ 

             “ ป้าจัดไว้ที่ระเบียงก็ได้ครับ ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อน แล้วเดี๋ยวผมมา นะ

ครับป้า “

             “ ได้ค่ะ.. คุณหนู “

             แล้วชายหนุ่มจึงเดินเลยไปที่ห้องทำงานของเขา ยังไม่ทันจะก้าวขาเข้าไป

เสียงกริชก็ดังออกมาเสียก่อน

             “ เป็นไงวะ ไอ้เสีอ.. พระอาทิตย์หวานแต่เช้าเลยนะเพื่อน “

             “ ไอ้นี่ .. เที่ยวได้ลุกขึ้นมาแอบดูชาวบ้านเขา ไม่มีอะไรทำหรือไง “

             “ แอบดง แอบดูอะไรวะ เห็นอยู่ทนโท่.. เออแล้วนี่ คนนี้ตัวจริงใช่ไหมวะ

ไอ้คุณไฟ “

             “ อืม.. ยังต้องถามอีก แกเคยเห็นกันมีใครหรือยังไง “

             “ ไม่เคยอะ.. “

             “ แล้วจะถามเพื่อ “

             “ ก็ให้แน่ใจ..ไง  กันจะได้จีบเพื่อนของเธอบ้าง.. เหมาะสม ๆ “

             “ มันเกี่ยวกันตรงไหนวะ เอ็งหนะ หลงรักคุณอั้มเค้าตั้งแต่ไปขโมยจูบเขา

มาแล้วก็บอกเหอะ..มาอ้างโน่นอ้างนี่.. ไอ้นี่ “

             กริชหัวเราะเสียงดังอย่างถูกใจ   “ เออ.. คงจะอย่างงั้นแหละ ยิ่งอยู่ใกล้ 

ยิ่งรักเธอ..ฮิ้วว!.. “

             “ สายๆ เราคงต้องออกเดินทางแล้ว กันบอกกับคุณบุษย์ไว้ ว่าเดี๋ยวเราจะ

ไปแวะที่โรงแรมของเธอ แล้วออกเดินทางไปพร้อมกัน “

             “ นายบอกคุณบุษย์เรื่องไปเชียงใหม่แล้วใช่ไหม “

             “ อืม.. บอกแล้ว “

             “ โอเค.. นายจะไปอาบน้ำก็ไปเหอะ กันจะรอนายอยู่ที่นี่หละ เสร็จแล้วก็

เรียกด้วย ก็แล้วกัน “  

             เมื่อกุณฑ์เดินออกไปแล้ว กริชจึงโทรศัพท์ไปหาภัชรธิดา

             “ สวัสดีค่ะ.. คุณกริช “

             “ สวัสดีคร๊าบบบ!!.....ที่รัก ไม่ต้องทำเสียงดีใจขนาดนี้ก็ได้.. “  กริชยัง

พูดไม่ทันจบ

             “ คนบ้า! .. ใครเป็นที่รักของคุณ อย่ามาตู่นะ.. “

             “ โอ้โห.. อวยพรกันแต่เช้าเลย แม่ยอดยาหยี “

             “ นี่คุณ.. โทรมากวนอารมณ์แต่เช้าเนี่ย.. ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรรึเปล่าคะ “

             “ ป๊าววว!!... แค่คิดถึง.. รสจูบหวานๆ.. “

             “ อ๊ายยย!! .. อีตาบ้า.. “


            ภัชรธิดาวางสายทันที กริชหัวเราะเสียงดังอย่างชอบใจ เขาเอนหลังพิงพนัก

เก้าอี้และมองออกไปที่ทะเลกว้าง อย่างสบายใจ



            ทั้งหมดเดินทางออกจากโรงแรมบัวเมื่อใกล้เวลา 10.00 นาฬิกา หลัง

จากกุณฑ์และกริชได้เข้าไปไหว้ลาบิดามารดาของบัวบุษย์แล้ว กริชขับรถนำออกไป

เป็นคันแรก ตามด้วยรถของบัวบุษย์ และปิดท้ายด้วยรถของกุณฑ์ ภัชรธิดายิ้มน้อยยิ้ม

ใหญ่อย่างอารมณ์ดีจนบัวบุษย์แปลกใจ

             “ เป็นอะไรของแกเนี่ย ยัยอั้ม ชั้นเห็นเธอยิ้มหน้าบานมาตั้งแต่เช้าแล้ว “

             “ เปล่านี่.. ไม่มีอะไรเสียหน่อย ก็แค่.. อารมณ์ดี ชั้นก็อารมณ์ดีเป็นปกติอยู่

แล้วนี่ “

             “ หรอออ!..จ๊ะ แม่คุณ แต่ชั้นกลับรู้สึกว่าไม่ปกติ ยังไงก็ไม่รู้ เธอทำเหมือน

คนกำลังมีความรักอย่างนั้นหละ “

             “ จริงหรอ.. ขนาดนั้นเลยหรอ “

             “ ก็แหง๋หละซิ.. มีคนอยู่สองประเภทนะ ที่จะนั่งยิ้มคนเดียวได้อะ “

             “ ประเภทไหนหรอ.. “

             “ ก็ประเภทที่กำลังมีความรักหวานแหวว โลกสวยงามยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่

คนเดียว เห็นอะไรก็สวยงามไปหมด ส่วนอีกประเภทก็ พวกยิ้มไม่มีสาเหตุ ยิ้มกับลมกับ

แล้ง หรือที่เรียกอีกอย่างว่า บ้า หนะ เธออยากเป็นอย่างแรกหรืออย่างหลังหละ..อั้ม “

             “ บ้า!.”

             “ เอ๊า.. เลือกอย่างหลัง หรอกหรอเนี่ย..”

             “ อื้ยยย!.. ไม่ช่ายยย.. ก็ถ้าเป็นอย่างแรก เธอว่าชั้นจะไปรักกะลิงที่ไหน

หละ “

             “ โน่นไง.. ขับรถอยู่คันหน้าโน่นหนะ.. ลิงของแก..”

             “ อ๊ายย.. ยัยบุษย์ หมดกัน.. ชิส์! เดี๋ยวชั้นจะฟ้องคุณกริช ว่าหล่อนว่าเค้า

เป็นลิง “

             บัวบุษย์ก็หัวเราะเพื่อนอย่างขบขัน  “ ต๊ายยย.. เดี๋ยวนี้ฟ้องแฟนนะจ๊ะ...

เพื่อนชั้น “

             “ ชิส์.. ทำเป็นมาแซวชั้น แล้วหล่อนหละยะ ออกไปหวานกันมาแต่เช้าเนี่ย

ไหนบอกว่า กลัวแฟนคลับเค้าจะมาฉีกอกเอายังไงหละ เปลี่ยนใจแล้วหรอ..”

             “ ไม่ได้เปลี่ยนใจเสียหน่อยชั้นก็ยังเหมือนเดิม แค่ปล่อยให้ทุกอย่างได้ผ่าน

การพิสูจน์ ด้วยกาลเวลา ก็เท่านั้น “

             “ อย่ามาปากแข็งหน่อยเลยยัยบุษย์ ชั้นดูก็รู้ ว่าใจเธอหนะ มันหายไปอยู่

กับคุณกุณฑ์เสียตั้งนานแล้ว ยังไม่รู้ตัวหรอจ๊ะ “

             บัวบุษย์จึงนิ่งไปเพราะเธอเองก็รู้ว่าการจะบังคับใจตนเองไม่ให้รักกุณฑ์นั้น

คงทำได้ยากนัก

             เมื่อทั้งหมดเดินทางถึงกรุงเทพฯ กริชจึงขอแยกตัวไปก่อนเพื่อไปเตรียมตัว

เดินทางเย็นนี้ ส่วนกุณฑ์ขับตามไปส่งบัวบุษย์และภัชรธิดาจนถึงคอนโดฯ

             “ คุณบุษย์ครับ แล้วผมจะโทรฯ มา นะครับ “

             “ ค่ะ “  หญิงสาวยิ้มให้เขา จนรถของเขาเคลื่อนออกไปแล้วเธอจึงไปช่วย

ยกกระเป๋าของภัชรธิดาไปใส่ท้ายรถของเพื่อนสาว เมื่อภัชรธิดาขึ้นไปนั่งยังที่นั่งคนขับ

เรียบร้อย

             “ อั้ม.. ขับรถดีๆ นะ “

             “ จ้า..แล้วชั้นจะโทรฯ หานะบุษย์นี่ถ้าไม่ติดงานนะชั้นจะบินไปกับเธอด้วย “

             “ ชั้นยังไม่แน่ใจว่าจะต้องอยู่ที่นั่นกี่วันนะ แล้วจะโทรฯ บอกนะอั้ม เผื่อว่า

เธออยากจะตามไป ถ้าเสร็จงานแล้วเราก็อยู่เที่ยวต่อที่เชียงใหม่ก็ได้นี่..เที่ยวแต่ทะเล

มาหลายครั้งแล้วขึ้นดอยบ้างก็ดีนะ.. อากาศทางโน่นน่าจะเริ่มเย็นๆ บ้างแล้ว “

             “ ขอชั้นดูคิวก่อนแล้วกันนะ ว่าพอจะไปได้ไหม แต่.. เชียงใหม่แค่นี้เองบิน

ไปแป๊บเดียว “

             “ อืม..ได้สิ แล้วชั้นจะโทรฯ ไปนะอั้ม “

             “ จ้า..บาย “

             ภัชรธิดาขับรถออกไปแล้วบัวบุษย์จึงขนสัมภาระของตนเองขึ้นไปบนคอนโด

บ้าง หลังจากนั้นจึงโทรศัพท์ไปหาคุณเอ้ ที่สำนักพิมพ์พราวฟ้า

             “ ฮัลโหล .. กิ๋งหรอจ๊ะ “

             “ ค่ะพี่บุษย์ กลับมาแล้วหรอคะ “

             “ ใช่จ่ะ.. ว่าแต่พี่เอ้อยู่มั้ยจ๊ะ กิ๋ง “

             “ อยู่ค่ะ เดี๋ยวหนูโอนสายให้นะคะ “

             “ ขอบใจจ้า.. “

             หลังเสียงสัญญาณโอนสาย “ ว่าไงจ๊ะ บุษย์ เพิ่งกลับหรอ “

             “ ค่ะ พี่เอ้  “

             “ แล้วพรุ่งนี้จะเข้ามาสำนักพิมพ์มั้ยจ๊ะ  “

             “ คือ บุษย์จะโทรมาบอกพี่เอ้หนะค่ะว่า ท่านเลขาฯ แจ้งมาว่าจะให้บุษย์ขึ้น

ไปช่วยทำข่าวท่านนายกฯ สัญจรไปเชียงใหม่ อะค่ะพี่เอ้ “

             “ อ้าว.. หรอจ๊ะ เอ๊ะ แต่ว่า..”

             “ คือ..ท่านเลขาฯ บอกว่ามีการเปลี่ยนแผนการประชุมจากเดิมหนะค่ะ แล้ว

ก็ขอให้เราปิดเป็นความลับก่อน จนกว่าท่านนายกฯ จะเดินทางถึงเชียงใหม่ อะคะ “

             “ หรอ.. มันมีอะไรแปลกๆ อยู่นะบุษย์ มีข่าวอะไรมากกว่านี้ไหม “

             “ ท่านบอกว่า ยังบอกไม่ได้ค่ะ แต่ว่าจะให้เราทำข่าวเป็นที่แรก ไม่ทราบว่า

พี่เอ้จะให้บุษย์ไปเชียงใหม่ไหมคะ “

             “ อ้าว!.. ก็ต้องไปซิจ๊ะเธอ ท่านอุตส่าห์เลือกสำนักข่าวเราเป็นที่แรกแบบนี้

รับรองยอดผู้อ่านพุ่งกระฉูดแน่ “

             “ ค่ะ พี่เอ้ แล้วบุษย์จะโทรฯ มารายงานเป็นระยะๆ นะคะ “

             “ ได้ๆ แจ้งมาก็แล้วกัน เผื่อพี่จะส่งทีมข่าวการเมืองตามไปอีกที “

             “ ค่ะ “

             บัวบุษย์วางสายจากคุณเอ้แล้วจึงเตรียมตัวจัดกระเป๋าใหม่ คราวนี้นำเสื้อผ้า

ไปหลายชุดหน่อยเพราะยังไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ที่นั่นกี่วันหลังจากจัดเสร็จเรียบร้อยก็นำมา

กองรวมกันไว้ ก่อนจะเปิดคอมพิวเตอร์เข้าอินเตอร์เน็ต เพื่อดูความเคลื่อนไหวของข่าว

สารต่างๆ สักพัก เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น หญิงสาวเห็นหมายเลขโทรศัพท์แล้ว

จึงกดรับสาย

             “ ค่ะ .. คุณไฟ “

             “ คุณบุษย์ครับ สัก 4 โมงเย็น ผมจะเข้าไปรับนะครับ เครื่องออกประมาณ

1 ทุ่ม นะครับ “

            “ ค่ะ แล้วคุณกริชไปด้วยกันรึเปล่าคะ “

             “ ไปครับ แต่ว่าผมให้ไปเจอกันที่สนามบิน “

             “ ค่ะ “

             “ คุณบุษย์ครับ.. “

            “ คะ ?

             “ ช่วยอะไรผมหน่อย ได้ไหมครับ “

             “ ค่ะ คุณไฟ จะให้บุษย์ช่วยอะไรหรอคะ “

             “ ช่วย.. คิดถึงผม ไงหละครับ “

             “ ... “

             ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ให้ได้ยิน เขาแทบจะเห็นภาพว่าตอนนี้บัวบุษย์คงจะ

กำลังอาย หน้าแดงอยู่เป็นแน่   


             “ เดี๋ยว..พบกัน นะครับ “


             ชายหนุ่มวางสายไปแล้ว แต่บัวบุษย์สิกลับกำลังเกิดอาการอย่างที่ชายหนุ่ม

คาดเดาเอาไว้จริงๆ หญิงสาววางโทรศัพท์ลงพลางย่นจมูกใส่ เรื่องนี้ถึงคุณไม่ขอ บุษย์

ก็ห้ามใจตัวเองไม่ให้คิดถึงคุณ ไม่ได้อยู่แล้วหละค่ะ.. คุณไฟ  


             16.00 นาฬิกาตรง รถของกุณฑ์ก็มาถึงคอนโดของบัวบุษย์เป็นที่เรียบ

ร้อยหญิงสาวลงมารอเขาอยู่แล้วที่ห้องโถงด้านล่าง กุณฑ์ลงมาช่วยนำกระเป๋าของเธอ

ไปใส่ท้ายรถก่อนจะเปิดประตูให้เธอขึ้นไปนั่ง เขาปิดประตูรถอย่างเบามือหญิงสาวคาด

เข็มขัดนิรภัยอย่างรวดเร็ว เมื่อชายหนุ่มขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ เขาจึงหันมายิ้มให้เธอ

เมื่อนึกถึงครั้งแรกที่พบกัน แล้วเขาต้องรอให้เธอคาดเข็มขัดนิรภัยก่อน

             “ บุษย์จำได้ค่ะ “ หญิงสาวรีบบอก ทำให้ชายหนุ่มยิ้มกว้างมากยิ่งขึ้น..

             “ ครับ “

             เขาเคลื่อนรถออกจากที่พักของหญิงสาวช้าๆ ออกสู่ถนนสุขุมวิท ขึ้นทาง

ด่วนมุ่งหน้าสนามบินกองทัพอากาศดอนเมือง

             “ บุษย์คิดว่า เราจะไปสนามบินสุวรรณภูมิ เสียอีกค่ะ “

             “ การเดินทางของเราเป็นความลับ ดังนั้นเราจะใช้สายการบินพาณิชย์ไม่

ได้หรอกครับ คุณบุษย์ “

             “ อ๋อ.. ค่ะ “

             “ เราจะไปด้วยเครื่องบินของทหาร ไปลงที่กองบิน 41 จังหวัดเชียงใหม่

คืนนี้เราจะพักที่เซฟเฮ้าส์ “

             “ ออ.. หรอคะ “

             “ เดี๋ยวเจ้ากริชก็จะมา พร้อมหน่วยรักษาความปลอดภัยของท่านนายกฯ “

             “ ค่ะ “

             “ พรุ่งนี้สายๆ จึงจะไปรับท่านนายกฯ ที่สนามบินเชียงใหม่ คุณจะได้ทำข่าว

ที่นั่น เมื่อท่านนายกฯ ถึงสนามบินเชียงใหม่แล้วนะครับ “

             “ แล้วกำหนดการเดิมหละคะ พรุ่งนี้คงมีคนไปรับท่านที่สนามบินสุวรรณภูมิ

มากมาย เพราะยังไม่ทราบว่าท่านไปลงที่เชียงใหม่ “

             “ นั่นคือสิ่งที่เราต้องการให้เกิดครับ คุณบุษย์ “

             “ คะ!.. “

             “ พรุ่งนี้ คุณก็รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง “

             “ ออ.. ค่ะ “

             กุณฑ์ขับรถเลี้ยวเข้าไปจอดภายในสนามบินกองทัพอากาศ มีนายทหารมา

รับทั้งสอง
คนไปที่ห้องรับรอง เมื่อเดินเข้าไปจึงเจอกริชนั่งคอยอยู่ก่อนแล้ว

             “ อืม.. ทุกอย่างพร้อมไหม กริช “

             “ โอเค ..ท่านนายพลฯ รออยู่ จะเข้าไปเลยไหม “

             “ ไปสิ “ กุณฑ์หันไปหาบัวบุษย์ “ คุณนั่งรออยู่ที่นี่ก่อนนะครับคุณบุษย์ ผม

ขอตัวไปพบท่านนายพลฯ ก่อน “

             “ ค่ะ ตามสบายค่ะ “

             กุณฑ์และกริชพากันเดินหายเข้าไปด้านใน เวลาผ่านไปประมาณ 1 ชั่วโมง

ทั้งสองคนจึงเดินออกมา เมื่อใกล้เวลา 19.00 นาฬิกาแล้ว

             “ ไปเถอะครับคุณบุษย์ เราต้องไปขึ้นเครื่องแล้ว “

             “ ค่ะ “


            หญิงสาวลุกขึ้นยืน และเดินตามชายหนุ่มทั้งสองคนออกไปที่ลานจอดเครื่อง

บินของกองทัพอากาศซึ่งมีหน่วยรักษาความปลอดภัยท่านนายกฯ อีก 4 นาย ที่เคยไป

ภูเก็ตด้วยกันรออยู่ก่อนแล้ว นี่เป็นครั้งแรก ที่เธอต้องเดินทางด้วยเครื่องบินของทหาร
 

 

 

=========================================

 

รบกวนแฟนคลับที่เข้ามาอ่าน Vote ให้ คะแนนในแต่ละ ตอน ได้ที่ด้านล่าง
ของแต่ละตอน
คลิกเลือก คะแนน ก่อนกดส่งคะแนนนะคะ
ไรเตอร์จะได้ทราบระดับความพอใจ
ของแฟนคลับ ต่อนิยายในแต่ละตอน ค๊าา  ขอบคุณ ค่ะ

 

ไรเตอร์ ฝากเพลงเพราะๆ นี้ให้ แฟนๆ ทุกคน ฟังนะคะ ระหว่างรอค่ะ
หยุดเพราะเธอ กะลา



 

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

# ❤ ...❤ Numfonart ❤ ...❤  (✿◠‿◠)


อ่านนิยายแล้ว อย่าลืมกด บันทึกเป็น Favorite
เพื่อเป็นแฟนพันธ์แท้ กันด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้า ค๊าาา

 

 
ตัวอย่างเว็บไซต์ .WS เริ่มต้นสร้างเว็บไซต์ ง่ายๆ ที่นี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

949 ความคิดเห็น

  1. #822 สายลมแห่งโชคชะตา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 12:10
    ช่วยกันทำงานเพื่อบ้านเมืองแข็งขัน เรื่องความรักก็ยังไม่ทิ้ง สนุกมาก เลยค่ะ
    #822
    0
  2. #451 nunpanu (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2555 / 22:22
    สนุกจริงๆ
    #451
    0
  3. #433 Numfonart (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2555 / 22:03
    ขอบคุณค่ะ คุณsupatthanan ที่ชอบ ไฟละมุน..

    ไรท์เตอร์ก็หวังว่าจะเป็นที่ถูกใจ ผู้อ่านและแฟนคลับทุกคนค่ะ..
    #433
    0
  4. #431 supatthanan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2555 / 12:25
    อ่านมาทั้งหมด สรุปได้ว่า ชอบค่ะ เป็นนิยายที่เหมาะกับคำโปรยมาก
    ออกมาในแนว น่ารัก อบอุ่น ชอบคู่ กริชกับอั้ม น่ารักดี ขอบคุณไรเตอร์กับนิยายอบอุ่นๆแบบนี้ค่ะ
    #431
    0
  5. #373 yuechan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2555 / 16:46
    สองคู่นี้ขยันหยอดกันจริงๆ
    #373
    0
  6. #369 Lilly (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 22:51
    หวานได้อีกผู้ชายสองคนนี้
    #369
    0
  7. #368 Lilly (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 22:51
    หวานได้อีกผู้ชายสองคนนี้
    #368
    0
  8. #367 Numfonart (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 13:25
    เอาหละซิ..คุณsnows เกิดรู้สึกว่าตัวเองเป็นบัวบุษย์เสียแล้ว..ฮี่ ฮี่ ฮี่
    #367
    0
  9. #366 snows (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 13:12
    อ่านไป เขินไป



    มุขจีบสาวของท่านเลขาฯ ทำให้คนอ่านเขินมาก เหมือนโดนจีบเองเลย
    #366
    0
  10. #362 Numfonart (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 09:56
    กำลังหวานละมุนเลย..อิ อิ เขียนผิดหลายที่ อันนี้รู้ตัวและเห็นแล้ว เดี๋ยวเย็นๆ เข้ามาแก้ไขให้นะคะ ทุกคน เอ..ว่าแต่ รักหวานอย่างเดียวจะไม่กลมกล่อมชิมิ ถ้าอย่างนั้น จาส่งใครมากลั่นแกล้งความรักของทั้งสองคนดีเอ่ย..ติ๊กตอก ๆ ๆ
    #362
    0
  11. #359 saypay (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 16:16
    คุณไฟกะนู๋บัวน่ารักอ่ะชอบๆๆๆๆๆ
    #359
    0
  12. #357 มนต์ฟ้า (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 23:29
    อร๊ายยย เขิน อนุญาตให้ฝันถึง:)
    #357
    0
  13. #356 pin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 23:20
    หวานซะ

    #356
    0
  14. #351 Numfonart (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 22:33
    ที่บอกว่าน่ารักเนี่ย ชอบคู่ไหนคะ.. คุณLilly

    คุณป้าหัวฟูหนะ ตีตราจองคุณไฟไปซะแล้ว.. อิ อิ
    #351
    0
  15. #350 Lilly (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 21:46
    น่ารักอะค่ะ
    #350
    0
  16. #349 ป้าหัวฟู (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 20:05
    แหม ๆขอฝากตัวเป็นลูกเลยน้าคุณไฟ
    #349
    0
  17. #348 yuechan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 18:08
    โห เฮียแกยิงมุขเป็นด้วย
    #348
    0
  18. #347 Numfonart (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 21:40
    เปิดพื้นที่...ให้เข้ามาตีตั๋วจ้องจร้า...   ใครเลือกด้านไหน.. ก็ปูเสื่อรอได้เลยค๊าาา
    #347
    0