ไฟละมุน

ตอนที่ 10 : บทที่ 9 อลเวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    27 พ.ค. 56


บทที่ 9     อลเวง
 

นิยายอยู่ระหว่างรีไรท์ เพื่อส่งสำนักพิมพ์ ค่ะ  จึงถูกปิดไว้    จนกว่าจะรีไรท์เสร็จ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะแฟนคลับทุกคน



                                                                        


           “ กรี๊ดดดดด!!!...ไม่จริง ๆ ..”   เสียงกรีดร้องของเอรยา ภักดีกุล ดังลั่นไป

ทั้งบ้านหลังงาม ทำเอาคุณเยาวภา ภักดีกุล ผู้เป็นมารดาต้องยกมือขึ้นมาปิดหูทั้งสอง

ข้างทันที

          
“ อะไรกัน เอรี่ แกจะกรีดร้องทำไมให้มันดังขนาดนี้เนี่ย เป็นอะไรขึ้นมา ฮ๊า? “

           “ ก็คุณแม่ดูสิคะ..คุณไฟ กับนังอั้ม มันจะเป็นไปได้ยังไง หนูไม่เชื่อเด็ดขาด “

           “ ไหนเอามาดูซิ “ เอรี่ส่งหนังสือพิมพ์หน้าซุบซิบคนดังให้มารดาดูทันที

           “ เห็นไหมคะ คุณแม่..คุณไฟตามท่านนายกฯ ไปประชุมคณะรัฐมนตรีสัญจร

นี่คะ แล้วทำไมถึงมีภาพแบบนี้ออกมาคะ หรือว่านังอั้มมันบินตามเขาไป ไม่ได้แล้วค่ะ

คุณแม่ หนูจะไปภูเก็ตเดี๋ยวนี้เลย “

           “ คิดให้ดีๆ นะแม่เอรี่ คุณไฟเขาไม่เหมือนใครแกก็รู้ เขาคงไม่ชอบแน่ถ้าแก

ไปยุ่งย่ามกับหน้าที่การงานของเขา “

           “ หนูก็ไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับหน้าที่การงานอะไรของเขานี่คะคุณแม่ หนูแค่จะ

ไปดูให้เห็นกับตาว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วมันเป็นจริงอย่างที่ข่าวลงหรือเปล่านะคะ อีก

อย่างถ้าหนูไป จะได้
ไปกลบข่าวที่มันไม่จริงนี่ด้วย ถ้านังอั้มมันไป แสดงว่าต้องมีงาน

เดินแบบแน่ หรือว่ามันจะไปเดินในงานคืนนี้คะคุณแม่ คุณแม่ต้องช่วยหนูนะคะ ทำยัง

ไงก็ได้ หนูต้องได้ไปเดินแบบ งานคืนนี้.. นะค่ะ “

           “ โอ้ย..แม่คุณ แกทำอย่างกะว่าทุกอย่างกดนิ้วก็สั่งได้อย่างงั้นหละ “

           “ ต้องได้ซิคะ คุณแม่ เอเจนซี่ตั้งเยอะแยะที่วิ่งมาหาเรา เพิ่มหนูไปอีกคนจะ

เป็นอะไรไปคะ ถ้ามันทำไม่ได้ก็ไม่ต้องไปสนับสนุนมัน “

           “ เออๆ.. เดี๋ยวชั้นจัดการให้ หล่อนไปเตรียมตัวเถอะ “

           “ ขอบคุณนะคะ คุณแม่ “ เอรยาเดินเข้าไปกอดและหอมแก้มมารดา ก่อนเดิน

ออกไป คุณเยาวภาส่ายศีรษะให้กับความเอาแต่ใจของบุตรสาว แต่เธอก็มีบุตรสาวเพียง

คนเดียว ดังนั้นทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำมาก็เพื่อลูกคนนี้เท่านั้น

           “ ยัยเอรี่ เป็นอะไร ทำไมโวยวายเสียบ้านแทบจะพัง ฮึ คุณเยาว์ “  เสียงคุณ

สหัสถามภรรยา ก่อนเดินออกมานั่งที่โซฟา

           “ ก็แค่เห็นข่าว นายกุณฑ์ไปนั่งกินข้าวกับแม่นางแบบคนนึง เท่านั้นแหละคุณ

ชั้นหละปวดหัวกะลูกคนนี้จริงๆ นี่ก็ไม่รู้ว่ายังไง ไม่เห็นนายกุณฑ์เค้าจะสนใจอะไรลูกสาว

เรา เห็นแต่ แม่เอรี่เทียวไปเทียวมาบ้านโน่นไม่ได้ขาด แต่ก็ไม่เห็นว่านายกุณฑ์เค้าจะ

ทำอะไรให้มันเป็นเรื่องเป็นราว บางทีชั้นอาจจะต้องไปเยี่ยมเยียนเพื่อนเก่าเสียหน่อย

แล้ว “ 

           “ อืม ก็ดีเหมือนกัน ไหนๆ ไปแล้วก็ลองไปถามคุณหญิงให้ด้วย ว่าถ้าผมจะ

ขอเช่าโกดังที่คลองเตย คุณหญิงจะตกลงไหม “

           “ คุณจะเช่าไปทำอะไรคะ “

           “ จะเอาไว้พักสินค้า ที่จะต้องส่งออกหนะสิ พวกเครื่องปั้นดินเผาหนะ  เอามา

จากทางราชบุรีก็จะได้เอามาพักไว้ก่อนส่งออกไปทางทะเล “

           “ อืม ..ได้.. แล้วชั้นจะถามให้ก็แล้วกันค่ะ “


           นายสหัส ภักดีกุล เป็นเศรษฐีใหม่ที่ทำธุรกิจหลายอย่าง ทั้งส่งออก และซื้อ

ขายอสังหาริมทรัพย์ และธุรกิจบางประเภทที่เป็นสีเทา



           เอรยา เดินทางถึงโรงแรมดังในช่วงสาย  หล่อนไปหาเอเจนซี่ที่มารดา

ฝากให้มาพบ ตอนนี้นางแบบทั้งหมดมารวมกันอยู่ในห้องซ้อม เพื่อซ้อมเดินให้รู้คิวของ

กันและกัน ท่าทางหยิ่งยะโสของเอรยา ทำให้เพื่อนนางแบบไม่อยากจะเข้าใกล้ หรือ

ยุ่งกับหล่อนมากนัก ภัชรธิดากำลังซ้อมคิวเดินเมื่อเอรยามาถึง

           “ อ่าว..คุณเอรี่ มาถึงแล้วหรือคะ ..มาค่ะ คิวของคุณ ต่อจากคุณอั้มนะคะ “

           “ ระดับชั้น คงไม่ต้องซ้อมหละมัง แค่รู้ว่าคิวของชั้นต่อจากใคร ก็พอแล้ว “

           ว่าแล้ว เจ้าหล่อนก็เดินเชิดไปนั่งดูที่โซฟาด้านข้าง อย่างไม่สนใจใคร ทุกคน

ต่างเบ้หน้าและส่ายหัวให้หล่อนอย่างเอือมระอา

           “ พี่แจ๊ส เอายัยนี้มาเดินด้วยทำไมก็ไม่รุ งานจะป่วนรึเปล่าเนี่ย “ ทีมงานคน

หนึ่งบ่นขึ้น

           “ ช่างเขาเถอะแก เดี๋ยวก็ตกงานหรอก พูดมากไปหนะ “

           ทุกคนหลีกเลี่ยงที่จะเข้าใกล้เอรยา เนื่องจากทราบอิทธิฤทธิ์ของหล่อนดี หลัง

จากที่ภัชรธิดาซ้อมคิวเสร็จจึงเดินมาหยิบของเพื่อกลับไปพักที่ห้อง

           “ เดี๋ยวซิ..หล่อน “ ภัชรธิดาทำเป็นไม่ได้ยิน หญิงสาวหยิบของได้ก็เดินออก

ไป

           “ นี่หล่อน ชั้นพูดด้วยไม่ได้ยินหรือไง “

           “ พูดกับใคร พูดกับชั้นหรอ “

           “ ก็ใช่นะสิ..ไม่ใช่หล่อนแล้วจะเป็นใคร “

           “ ขอโทษนะ.. ชั้นไม่ได้ชื่อหล่อน และถ้าจะคุยกับชั้น ก็กรุณามีมารยาทด้วย “

ภัชรธิดาตอบโต้กลับไป

           “ ไม่ต้องมาเล่นลิ้นกับชั้น หล่อนมาที่นี่เพื่อตามจับคุณกุณฑ์ ใช่มั้ย ? “

           “ อะไรนะ!.. เธอพูดเรื่องอะไรของเธอ อย่ามาหาเรื่องชั้นนะ “

           “ หาเรื่องอะไร ก็ภาพหล่อนหราอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์เมื่อเช้านี้ พาดหัวข่าว

ว่าหล่อนไปกินข้าว สองต่อสองกับคุณกุณฑ์ “

           “ แล้วคุณก็เชื่อข่าว..อ๋อ!..ที่คุณแล่นมาถึงนี่ ก็เพราะเรื่องนี้หรอ “

           “ ใช่ ชั้นต้องการรู้ว่า ความจริงมันคืออะไร “

           “ แล้วทำไม ชั้นต้องบอกคุณด้วยหละ ชั้นว่าคุณน่าจะไปถามคุณกุณฑ์ เขาดู

เอาเองจะดีกว่านะ “

           “ ชั้นต้องถามเค้าแน่ หล่อนอย่าหวังเลย ว่ากุณฑ์เค้าจะสนใจหล่อน เค้าเป็น

ของชั้น “

           “ อ๋อหรอออ...!!   นี่คุณ.. ชั้นว่าคุณถามเจ้าตัวเค้าก่อนดีกว่าไหม คุณพูด

อย่างกับว่าคุณกุณฑ์เค้าเป็นกระเป๋าหลุยส์ หรือหมาพุดเดิ้ลอย่างนั้นหละ ที่จะได้แย่งกัน

ไปแย่งกันมาเวลาชั้นเห็นเค้าให้สัมภาษณ์ออกสื่อที่ไร ก็ไม่เห็นเขาเคยบอกเลยว่า เธอ

เป็นแฟนของเขา “

           พูดจบ ภัชรธิดาก็เดินฉับๆ ออกไปอย่างไม่สนใจใยดีกับเอรยาอีก ทำเอาเจ้า

หล่อนกรี๊ด..อย่างขัดใจ จนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้หล่อนอีกเลย


           เมื่อถึงห้องพัก ภัชรธิดาโทรฯ หาบัวบุษย์ทันที

           “ บุษย์ เธออยู่ห้องสื่อมวลชนหรอ “

           “ ใช่ มีอะไรรึเปล่าจ๊ะอั้ม ไปซ้อมคิวมาแล้วหรอ “

           “ ฮื่อ!...ซ้อมเสร็จแล้ว แต่ว่าบุษย์ ชั้นวานเธอเช็คข่าวให้หน่อยสิ มีข่าวชั้น

กับคุณกุณฑ์ลงหนังสือพิมพ์เมื่อเช้านี้อะ ข่าวว่ายังไงบ้างหรอ “

           “ ข่าวอะไรหรอ อั้ม “

           “ ก็ข่าวที่ว่า ชั้นไปนั่งกินข้าวกับคุณกุณฑ์สองต่อสองนะสิ ชั้นไม่รู้ว่ามันมา

จากไหนก็เลยอยากวานเธอให้ช่วยเช็คข่าวให้หน่อยนะจ๊ะ เพราะชั้นเองก็กำลังงงและ

กำลังจะถูกยัยเอรี่ฉีกอกตาย อยู่แล้วเนี่ย “

           “ คุณเอรี่!.. หรือ.. เกี่ยวอะไรด้วย “

           “ เกี่ยวหรือไม่เกี่ยวเนี่ย ชั้นไม่รู้หรอก แต่หล่อนแล่นมาถึงภูเก็ตนี่เมื่อตอน

สายๆ เห็นว่าจะมาร่วมเดินแบบด้วย ซึ่งความจริง ไม่มีชื่อหล่อน แต่ไม่รู้ว่าหล่อนทำ

ยังไงถึงได้มาเดินด้วย “

           “ โอเค อั้ม สักครู่น๊า “

           บัวบุษย์วางสายจากภัชรธิดา แล้วจึงเข้าหาข่าวจากเว็บไซต์ต่างๆ ของหนัง

สือพิมพ์ออนไลน์ ที่มีอยู่มากมายในโลกไซเบอร์ซึ่งก็ปรากฏข่าวของกุณฑ์และภัชรธิดา

ขณะกำลังนั่งคุยกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ในห้องอาหารของโรงแรมหรูแห่งเกาะ

ภูเก็ตจริงๆ ว่อนอยู่ในข่าวสารทั้งสื่อสิ่งพิมพ์และโซเชียลเน็ตเวิร์ก กระแสความแรงของ

หนุ่มหล่อนาม กุณฑ์ สรณตรัย เลขาธิการนายกรัฐมนตรี ที่เพิ่งให้สัมภาษณ์ลงหนังสือ

นิตยสารพราวฟ้า ไปเมื่อสัปดาห์ก่อนซึ่งทำลายสถิติการขายเกลี้ยงแผงภายใน 1– 2 วัน

ไปแล้วนั้น ทำให้ภัชรธิดานางแบบสาวสวยเซเลบไฮโซคนดัง ก็ยิ่งดังเป็นพลุแตกขึ้นไป

อีก ทั้งสื่อและวงสังคมไฮโซต่างต้องจับตาดูความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ ต่อไป 

           ตายหละ ยัยอั้มเอ้ย.. จะทำอย่างไรหละทีนี้ พูดไปใครจะเชื่อว่าไม่จริง ภาพ

ออกหราขนาดนี้ หญิงสาวโทรศัพท์หาภัชรธิดาทันที

           “ อั้ม มีข่าวอั้มกับคุณกุณฑ์ ลงหนังสือพิมพ์จริงๆ ด้วย แต่มันไม่ใช่แค่ในหนัง

สือพิมพ์ หรอกนะ ตอนนี้ในโซเชียลเน็ตเวิร์ก ต่างก็พูดถีงผู้หญิงของคุณกุณฑ์ กันทั้ง

นั้น ดังยิ่งกว่าพลุเสียอีก แกเอ้ย..”

           “ จริงหรอ มิน่าหละ ยัยเอรี่ถึงได้แล่นมาเฉ่งชั้นถึงที่อยู่นี่ไง จะเอาไงดีหละ

ทีนี้ ไม่รู้ว่าคุณกุณฑ์ เค้าจะรู้ข่าวหรือยังนะบุษย์ “

           “ คิดว่า น่าจะยังไม่รู้นะอั้ม เพราะว่าคุณกุณฑ์เข้าประชุมกับท่านนายกฯ มา

ตั้งแต่เช้าแล้วพักทานข้าวแค่ชั่วโมงเดียวก็เข้าประชุมต่ออีก “

           “ ทำยังไงดีหละ ถ้ามีนักข่าวมาถาม ถึงชั้นตอบว่าไม่จริง พวกเขาก็ต้องมา

ขุดคุ้ยแคะ โน่นนี่นั่นอีกอยู่ดี ส่วนจะไม่ตอบ เดี๋ยวก็จะกลายเป็นการยอมรับขึ้นมาอีก

โอ๊ย!..กลุ้มจริง นี่ถ้าเป็นเรื่องจริงนะ จะไม่บ่นซักคำเลย ชิส์“

           “ ใจเย็นๆ น่า..อั้ม  เรื่องไม่จริงอะ เดี๋ยวมันก็เงียบไปเองหละ ช่วงนี้ก็หลบๆ

นักข่าวเอาหน่อยก็แล้วกัน ถ้าเย็นนี้คุณกุณฑ์ประชุมจบแล้ว อั้มลองถามคุณกุณฑ์ดูก่อน

ก็ได้ ว่าจะทำอย่างไรกัน “

           “ อืม!.. ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นหละ แต่งานคืนนี้สิ ชั้นต้องเดินแบบกับยัยเอรี่

ด้วย ไม่รู้ว่า หล่อนจะแผลงฤทธิ์ ด้วยฤทธิ์รักแรงหึงใส่ฉันสักแค่ไหนนะสิ บุษย์ “

           “ ก็ระวังตัวหน่อยก็แล้วกัน งานนี้ท่านนายกฯ เป็นประธานเปิดงาน เชียวนะ

ผู้ใหญ่เยอะมาก หล่อนคงไม่กล้าทำอะไรรุนแรงหรอก “

           “ ก็ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ.. ว่าแต่ตอนนี้บุษย์ ยังต้องอยู่ที่ห้องผู้สื่อข่าวก่อน

ใช่ไหม ถ้างั้น เย็นนี้เจอกันนะจ๊ะบุษย์ “

           “ โอเค จ้า .. บาย “

           หญิงสาววางสายแล้วจึงหันกลับไปมองกุณฑ์ ที่ยังคงร่วมประชุมกับคณะรัฐ

มนตรี อย่างเคร่งเครียด ถกกันถึงเรื่องงบประมาณ ที่ยังคงมีอีกหลายโครงการ ที่ต้อง

อนุมัติให้จบภายในเย็นวันนี้


           หญิงสาวไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับข่าวนัก เพราะเธอเองก็อยู่ในวงการสื่อ มันก็

จะเป็นกระแสไปแค่ช่วงพักหนึ่งเท่านั้น อีกอย่างหญิงสาวก็รู้อยู่ว่าความจริงมันคืออะไร

แต่ที่เธอเป็นห่วงนั้นก็เพราะ มันเกิดขึ้นกับเพื่อนรักของเธอมากกว่า


           หลังปิดการประชุมคณะรัฐมนตรีสัญจร ในเวลา 17.00 น. ท่านนายกฯ

ได้ให้สัมภาษณ์ถึงความสำเร็จในการประชุม และการอนุมัติงบประมาณต่างๆ ตามโครง

การพัฒนาท้องถิ่นที่เสนอเข้ามา จากนั้นจึงกลับเข้าที่พักเพื่อเตรียมตัวสำหรับการเปิด

งานคืนนี้

           บัวบุษย์ ส่งข่าวขึ้นออนไลน์แล้วจึงกลับไปที่ห้องพักของตนเช่นกัน เมื่อไปถึง

ภัชรธิดาได้ไปเตรียมตัวสำหรับการเดินแบบแล้ว ดังนั้นบัวบุษย์จึงเตรียมตัวที่จะอาบน้ำ

แต่แล้วโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น หญิงสาวคิดว่าเป็นภัชรธิดาโทรฯ มาจึงกดรับสายทันที

           “ ว่ายังไง อั้ม.. ชั้นกำลังเตรียมตัวจะอาบน้ำ อีกประเดี๋ยวจะตามไปนะจ๊ะ “

           “ คุณบุษย์ ครับ..ผมเองครับ “

           “ ออ !.. คุณไฟ.. ค่ะ ขอโทษนะคะ บุษย์คิดว่าเป็นยัยอั้มหนะค่ะ “

           “ ครับ ..ไม่เป็นไรครับ ..ไม่ทราบว่าคุณบุษย์จะใช้เวลาสำหรับทำธุระส่วนตัว

อีกนานไหมครับ คือ ผมมีบางอย่างต้องคุยกับคุณ นะครับ “

           “ คะ? ..”

           “ เอาเป็นว่า..อีกสัก 1 ชั่วโมง ผมไปรอคุณที่ล๊อบบี้นะครับ “

           “ เอ่อ..คุณไฟคะ “

           “ แล้วพบกันนะครับ คุณบุษย์ “ เสียงชายหนุ่มวางสายไปแล้ว หญิงสาวมอง

โทรศัพท์พลางคิด นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เธอต้องยอมเขานะ..บัวบุษย์เอ๋ย..แล้ว..ดู

เหมือน คุณจะไม่เคยให้โอกาสในการปฎิเสธกับชั้นเลยนะคะ.. ท่านเลขาฯ สุดหล่อ ฮึ!...

หญิงสาวย่นจมูกใส่โทรศัพท์ ราวกับว่ามันเป็นเขาอย่างนั้นหละ หลังจากวางสายจาก

บัวบุษย์แล้ว กุณฑ์จึงหันไปคุยกับกริช

           “ ทุกอย่างพร้อมแล้ว พรุ่งนี้ 6.00 น นายพาท่านนายกฯ ไปที่จุดนัดพบได้เลย

ส่วนเรื่องข่าว กันจะให้ออนไลน์ทันทีที่ไปถึงกรุงเทพฯ .. ทุกอย่างเป็นไปตามนี้ นายมี

ปัญหาอะไรไหม “

           “ ไม่มีปัญหา โอเค..ตามนี้ ..เออ แล้วทางสื่อมวลชนหละ“

           “ ไม่น่ามีปัญหา กว่าสื่อจะรู้ เราก็คงถึงที่หมายแล้ว “

           “ อืม!.. นายนี่มันสุดยอดจริงๆ “    สองหนุ่มสบตากันอย่างรู้ใจ กุณฑ์ตบไหล่

กริชเบาๆ

           “ อีกประเดี๋ยวกันจะไปพบคุณบัวบุษย์ แล้วไปเจอกันในงานนะ..กริช “

           “ โอเค..เพื่อน “ กริชยักคิ้วให้กุณฑ์อย่างล้อเลียน พลันโทรศัพท์ของกุณฑ์ก็

ดังขึ้นชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดู พลางขมวดคิ้ว “ เอรี่..รึ! “

           “ ครับ เอรี่ “

           “ ไฟขา.. คุณอยู่ไหนคะ ตอนนี้เอรี่อยู่ที่ห้องแต่งตัวนางแบบที่จะเดินแบบใน

งานคืนนี้อะค่ะ มาหาเอรี่หน่อยได้ไหมคะ “

           “ อ่าว.. คุณรับงานนี้ด้วยหรือ “

           “ ค่ะ เอรี่ เพิ่งมาถึงเมื่อตอนสายของวันนี้อะคะ มาหาเอรี่หน่อยนะคะ ไฟขา “

           “ อืม..ผมเกรงว่าจะไม่สะดวกนะครับ เอรี่ ผมยังมีเรื่องที่จะต้องจัดการหลาย

อย่าง แล้วค่อยพบกันในงานจะสะดวกกว่านะครับ “

           “ แต่ว่า...ไฟขา...”

           “ เท่านี้ก่อนนะครับ เอรี่..ผมต้องไปแล้ว ” ชายหนุ่มวางสายทันที กริชหัวเราะ

เสียงดัง

           “ ไอ้คุณไฟเอ้ย..เนื้อหอมเกิ๊นนน.. ดูท่าพายุจะมาซะแล้วหละเอ็ง “

           “ กันไม่เคยคิดอะไรกับเอรี่ ที่เกินกว่าคำว่าเพื่อน นายก็รู้ “

           “ เออ.. กันหนะ รู้ แต่เจ้าตัวเค้ารู้ด้วยไหมหละ..เอ็ง   กันว่านะ..ถึงหล่อนรู้

หล่อนก็คงไม่อยากจะยอมรับหรอก ตราบใดที่นาย ยังไม่มีใครให้เห็นแบบนี้อะ..”

           “ อืม..โอเค เดี๋ยวกันไปพบคุณบุษย์ก่อน แล้วเจอกันนะ กริช “ ชายหนุ่มตบ

ไหล่เพื่อนอีกครั้ง แล้วจึงเดินออกไปอย่างรวดเร็ว


           บัวบุษย์ ลงมา ก็พบว่ากุณฑ์นั่งรออยู่แล้ว   ชายหนุ่มลุกขึ้นทันทีที่เห็น

หญิงสาวเดินเข้ามา เขามองเธอนิ่งๆ ด้วยประกายตานุ่มนวล จนบัวบุษย์เริ่มรู้สึกเก้อ

เขิน..

           “ เอ่อ..คุณไฟคะ.. คุณ.. จะ.. ไม่..“ ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น..แล้วจึงยิ้มน้อยๆ

           “ ครับผม.. คุณรู้มั้ยว่า.. เวลาที่คุณเขินเนี่ย คุณดูน่ารักแค่ไหน.. “

           “ ออ..!.. ไหนคุณบอกว่า มีธุระที่จะต้องคุยกับบุษย์ ไงหละคะ “

           “ คุณตามผมมาทางนี้ดีกว่า ตรงนี้ไม่สะดวก นะครับ “

           ชายหนุ่มจูงมือหญิงสาวพาเดินทะลุออกมาที่ส่วนของสระว่ายน้ำทันที ตอนนี้

ไม่ค่อยมีคนผ่านไปผ่านมามากนักเนื่องจากทุกคนมุ่งไปที่ห้องจัดงานคืนนี้กันหมดกุณฑ์

พาหญิงสาวไปนั่งที่เก้าอี้ริมสระน้ำ

           “ คือ ผมมีเรื่องให้คุณบุษย์ช่วยนะครับ “

           “ ค่ะ เรื่องอะไรหรือคะ “

           “ ผมต้องการให้คุณบุษย์ ช่วยทำข่าวท่านนายกฯ เดินทางกลับกรุงเทพฯ

พรุ่งนี้นะครับ “

           “ อืม!.ทางผู้สื่อข่าว ก็เดินทางกลับตามขบวนท่านนายกฯ อยู่แล้วนี่คะคุณไฟ “

           “ เอาเป็นว่า ผมพูดถึง ในกรณีที่มีเหตุฉุกเฉิน ที่เราไม่สามารถเดินทางกลับ

ได้ตามกำหนดการเดิมที่วางไว้ได้ หนะครับ “

           “ มีอะไรรึเปล่าคะ คุณไฟ บุษย์เห็นผิดปกติมาตั้งแต่ มี รปภ. ท่านนายกฯ

เพิ่มขึ้นกว่าปกติแล้ว “

           “ ตอนนี้..ยังไม่มีอะไรหรอกครับ เราเพียงแต่ป้องกันไว้ก่อนนะครับ สำหรับ

พรุ่งนี้เช้าผมอยากให้คุณเตรียมตัวให้พร้อมที่จะออกเดินทางทันที ที่ผมโทรฯ หาคุณ

ได้ไหมครับ “

           ชายหนุ่มพูดแล้ว ก็มองหน้าหญิงสาวอย่างรอคำตอบ บัวบุษย์รู้สึกได้ว่ามันคง

เป็นเรื่องสำคัญมาก ถึงแม้กุณฑ์จะไม่ได้บอกรายละเอียดอะไรให้เธอทราบมากนัก

           “ เป็นความลับทางราชการ ใช่ไหมคะ..” ชายหนุ่มยิ้มรับด้วยประกายตาวาว

วับ เขารู้สึกยินดีที่ดูเหมือนบัวบุษย์จะเข้าใจเขา โดยที่เขาไม่ต้องอธิบายอะไรมากนัก 

           “ ขอบคุณจริงๆ ที่คุณทำให้ผมรู้สึกว่า..ผมดูคุณไม่ผิดจริงๆ “

           ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกุมมือซ้ายของบัวบุษย์ไว้ และมองเธออย่างชื่นชม

           “ คุณไฟคะ ถ้าบุษย์จะขอให้อั้มไปด้วย จะได้ไหมคะ “

           “ ได้สิครับ ไม่มีปัญหา “

           “ แต่ว่า บางที ปัญหาอาจจะกำลังรอคุณอยู่ในงานก็ได้นะคะ “

           “ หมายความว่ายังไง..ครับ “

           “ ก็วันนี้..คุณเอรี่ เธอมาเดินแบบด้วย แล้วเธอก็กำลังเข้าใจคุณกับยัยอั้มผิด “

           “ เข้าใจผิดรึ!.. “

           “ มีภาพข่าวของคุณกับอั้มเมื่อวานนี้ที่เราไปทานข้าวกันหนะคะ นักข่าวคงได้

ภาพไปตอนที่ บุษย์กับคุณกริชยังไม่ได้ลงไป ตอนนี้เลยกลายเป็นว่า อั้มกำลังกลาย

เป็นบุคคลพิเศษของท่านเลขาฯ หนุ่มรูปหล่อ เนื้อหอมแห่งสังคมไฮโซ..ไงหละคะ “

           ชายหนุ่มหัวเราะให้กับท่าทางประชดประชันของหญิงสาว เขาใช้ปลายนิ้ว

เขี่ยไปที่ปลายจมูกของเธอ

           “ ใครจะเข้าใจผิดอย่างไร ก็ช่างเถอะครับ..สำคัญก็แต่ คุณบุษย์อย่าเข้าใจ

ผิดไปด้วยก็แล้วกันครับ “

           “ แล้วคุณจะทำอย่างไรกับข่าวนี้คะ อั้มคงถูกนักข่าวรุมถามไปอีกหลายวัน

เลย “

           “ แล้วผมจะจัดการให้เองนะครับ บอกคุณอั้มว่าไม่ต้องห่วง “  แล้วชายหนุ่ม

ก็ลุกขึ้น

           “ เอาหละ เราเข้าไปในงานกันเถอะครับคุณบุษย์ “


           “ ค่ะ “   หญิงสาวลุกขึ้นแล้วเดินไปด้วยกันกับเขา กุณฑ์ปล่อยมือบัวบุษย์

และให้ หญิงสาวเดินนำหน้าไปเล็กน้อย เขาเดินตามเธอไปช้าๆ ด้วยใบหน้ายิ้มละไม


           ภายในห้องจัดงาน พิธีกรกำลังกล่าวเชิญท่านนายกฯ ขึ้นกล่าวเปิดงาน

           บัวบุษย์เดินเลี่ยงไปรวมกลุ่มกับกลุ่มของสื่อมวลชน ส่วนกุณฑ์ก็เดินตรงไป

นั่งข้างๆ ท่านนายกฯ โดยมีทีมรักษาความปลอดภัยของท่านนายกฯ นั่งขนาบอยู่รอบ

โต๊ะด้านหลังของท่าน กริชเดินตรวจความเรียบร้อยอยู่บริเวณหน้าเวที

           แขกเหรื่อที่มาในงานล้วนเป็นคนดังในวงสังคมทั้งสิ้น ทั้งที่เกี่ยวข้องกับวงการ

ธุรกิจการท่องเที่ยว และ ธุรกิจเสื้อผ้าแฟชั่นชั้นนำของเมืองไทย งานดำเนินไปอย่าง

ต่อเนื่องราบรื่นไม่มีสิ่งใดติดขัดจนได้เวลาไฮไลท์ของงาน คือการเดินแฟชั่นของเหล่า

นางแบบชั้นนำและเหล่าลูกหลานไฮโซ ตั้งแต่ชุดว่ายน้ำ ชุดทำงาน ชุดกลางวันและ

ชุดราตรี

           เดิมนั้น ภัชรธิดาได้รับให้เดินชุดฟินาเล่ เป็นชุดสุดท้าย แต่ถูกเอรยาแย่งไป

เดินแทน โดยให้มารดาบีบมาทางเอเจนซี่อีกที ซึ่งภัชรธิดาก็ยินยอมให้เพราะไม่อยาก

ให้พี่แจ๊ด เอเจนซี่ที่รับงานประจำกันอยู่แล้ว ต้องเดือดร้อน

           แฟชั่นแต่ละชุดได้รับเสียงปรบมือเป็นระยะๆ จนถึงชุดสุดท้ายซึ่งเป็นชุดราตรี

ภัชรธิดาเดินออกมาอย่างสวยงานในชุดราตรีผ้าไหมเปิดไหล่สีครีม ชุดของเธอได้รับ

เสียงปรบมืออย่างเกรียวกราว ภัชรธิดาเดินไปจนสุดเวทีด้านซ้าย หยุดโพสท่าให้ช่าง

ภาพถ่ายภาพเล็กน้อย ก่อนเดินไปทางด้านขวาหญิงสาวเห็นกริชยืนอยู่ไม่ไกลจากเวที

นัก ในขณะเดียวกัน เอรยาก็เดินออกมาในชุดผ้าไหมสีขาวเปิดไหล่ ส่วนด้านหลังผ่าลึก

ลงไปถึงเอว เอรยาเดินด้วยความมั่นใจไปจนสุดเวทีด้านซ้ายโพสท่าอย่างชำนาญ แล้ว

จึงเดินกลับมาสวนกับภัชรธิดาตรงกลางเวที เอรยาหมายมั่นที่จะทำให้ภัชรธิดาได้อาย 

ดังนั้น ขณะเดินสวนกันเอรยาจึงใช้สะโพกกระแทกเข้ากับสะโพกของภัชรธิดาขณะที่

ภัชรธิดากำลังหมุนตัวเพื่อเดินกลับเข้าไปด้านใน หญิงสาวไม่ทันระวังตัว ทำให้เสียหลัก

หมุนคว้าง มือของเธอคว้าไปที่กระโปรงของเอรยาจนมันหลุดลงมา ก่อนที่ตัวของเธอ

เองจะตกลงจากเวที กริชซึ่งยืนอยู่ใกล้สุดในเวลานั้น เขาได้ถลันเข้าไปรับร่าง ของ

ภัชรธิดาไว้

           ส่วนเอรยากรีดร้องพร้อมกับตะปบตัวเสื้อที่หลุดลงไป ดึงขึ้นมาปิดหน้าอกที่

หลุดออกมาให้ช่างภาพได้ถ่ายภาพกันอย่างสนุกมือ เอรยาวิ่งกลับเข้าไปด้านในทันที

ภัชรธิดาตกใจเล็กน้อย แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ เมื่อกริชปล่อยร่างของเธอลงยืนได้

แล้วหญิงสาวก็โพสท่าโดยใช้มือซ้ายคล้องแขนกริชไว้ ค้อมศีรษะและย่อตัวลงคำนับ

ท่านนายกฯ ทำให้เรียกเสียงปรบมือเกรียวกราวขึ้นอีกครั้ง.. หญิงสาวกระซิบกับกริช

พอให้ได้ยินกันสองคน

           “ คุณกริช ไหนๆ คุณก็ช่วยฉันแล้ว คุณช่วยเดินขึ้นไปบนเวทีกับฉันอีกหน่อย

นะคะ “

           “ จะไหวหรือคุณ ผมเดินแบบไม่เป็นนะครับ “

           “ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณแค่เดินไปข้างๆ ฉัน ก็พอ ..นะคะ “

           “ ได้ ๆ  จะเอายังไงก็ว่าตามกันครับ “


          หลังจากภัชรธิดาโพสท่าให้ช่างภาพถ่ายภาพจนพอใจแล้ว จึงจูงมือกริชเดิน

กลับขึ้นไปบนเวที หมุนตัวแล้วเดินคล้องแขนกริชไปจนสุด จึงหมุนตัวกลับมาเพื่อรอเจ้า

ของห้องเสื้อเดินขึ้นมาคล้องแขนกริชอีกด้าน เดินออกมากลางเวที แล้วโค้งคำนับให้

กับแขกทั้งด้านหน้าและด้านข้างที่
ปรบมือให้กันอย่างยาวนาน ทุกคนในงานต่างคิดว่า

เป็นการแสดงรายการสุดท้ายของการแฟชั่นนั้น

 


           เมื่อทั้งหมดเดินกลับเข้าไปด้านใน ก็พบเอรยายืนรอภัชรธิดาอยู่ด้วยใบ

หน้าถมึงทึง หญิงสาวเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเรียบร้อย หล่อนถลันเข้ามาเงื้อมือขึ้น จะตบ

ภัชรธิดา แต่กริชดึงภัชรธิดามาไว้ด้านหลังของเขา ทำให้ฝ่ามือของเอรยาพลาดไปถูก

กริชเต็มๆ แต่เอรยาก็ยังไม่หยุดแค่นั้น หล่อนพยายามที่จะพุ่งเข้าไปทำร้ายภัชรธิดา

ให้ได้ กริชจึงจับตัวเอรยาแล้วล็อคแขนหล่อนไว้

           “ กรี๊ดดดดด!!! ...ปล่อยเอรี่นะ คุณกริช มาจับเอรี่ทำไม เอรี่จะตบมัน มันทำ

ให้เอรี่ต้องอับอายขายหน้า พรุ่งนี้เอรี่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน หนังสือพิมพ์คงลงรูปเอรี่

กันทุกฉบับ “

           “ คุณจะมาโทษฉันได้ยังไงคะ ก็คุณเป็นคนเริ่มก่อน ถ้าคุณไม่จงใจเดินชนฉัน

ฉันจะเสียหลักไปคว้าเสื้อผ้าคุณไหมหละ “   ภัชรธิดาตอบโต้กลับไป

           “ ดูสิคะคุณกริช มันยังมีหน้ามาโทษเอรี่อีก คุณเห็นมั้ย..อย่างนี้มันจะเอาไว้

ได้ยังไงปล่อยค่ะ เอรี่จะตบมัน “  เอรยาดิ้นรนเพื่อให้หลุดพันจากการเกาะกุมของกริช

           “ ผมว่าคุณพอแค่นี้เถอะ เอรี่ เรื่องมันไปกันใหญ่แล้วนะครับ ผมก็เห็น ตอน

คุณเดินชนคุณภัชรธิดาเขานะครับ “

           “ กรี๊ดดดด!!.. นี่คุณเข้าข้างมันหรอคะ คุณกริช “

           “ ผมไม่ได้เข้าข้าง ผมเพียงแต่พูดความจริงเท่านั้น “

           “ ความจริงอะไรกันคะ ความจริงก็คือผู้หญิงคนนี้มันกำลังมาอ่อยเหยื่อให้คุณ

ไฟต่างหากคุณไม่รู้อะไร รูปที่มันไปกินข้าวกับคุณไฟสองต่อสองเมื่อวาน ลงหราอยู่ใน

หนังสือพิมพ์เมื่อเช้านี้ จนเอรี่ต้องตามมาดูหน้ามัน ว่ามันจริงแค่ไหน อยู่นี่ไงคะ “

           “ คุณเอาเรื่องอะไรมาพูดเนี่ย เอรี่ “

           “ ก็เรื่องจริงที่คุณไม่รู้ยังไงหละคะ คุณกริช  ปล่อยเอรี่คะ เอรี่จะจัดการกับ

มัน มันมาแย่งไฟขาของเอรี่ นะคะ ปล่อยค่ะ “

           “ คุณกำลังเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า เอรี่ “

           “ จะเข้าใจผิดได้ยังไงคะ ก็หนังสือพิมพ์ลงข่าวออกครึกโครมขนาดนั้น “

           “ แล้วมันจริงที่ไหนหละครับ คนที่นัดคุณภัชรธิดาไปทานข้าวหนะ คือผมเอง

แต่ว่าผมติดธุระก็เลยให้ไฟมันไปอยู่เป็นเพื่อนคุณภัชรธิดาก่อน “  เอรยาชะงักไป

           “ จริงหรือคะ...”

           “ จริงสิครับ ผมจะโกหกคุณทำไม “  เอรยาหยุดดิ้น กริชจึงปล่อยมือจากเธอ

           “ คุณมันพวกเดียวกับหล่อน คุณก็ต้องเข้าข้างมันสิคะ ไม่ได้..เอรี่ต้องถามเอา

จากปากของไฟขา เอรี่ถึงจะเชื่อ คุณโทรฯ ตามไฟขามาให้เอรี่เดี๋ยวนี้เลยค่ะ “

           “ ไม่ได้หรอกครับ ไฟกำลังอยู่ในงานกับท่านนายกฯ นะเอรี่ “

           “ แต่เอรี่ ต้องพบไฟขาให้ได้ค่ะ ไม่อย่างนั้นเอรี่ไม่ยอมจริงๆ ด้วย “  เอรยา

โวยวายไม่ยอมหยุด บัวบุษย์ซึ่งเป็นห่วงภัชรธิดารีบมาหาเพื่อนที่ด้านหลังก็พบว่าเอรยา

กำลังอาละวาดใส่เพื่อนของเธอ โดยมีกริชเป็นกันชนอยู่ บัวบุษย์จึงโทรศัพท์หากุณฑ์

เสียเอง

           “ ฮัลโหล..คุณไฟ บุษย์เองค่ะ “

           “ ครับ คุณบุษย์ มีอะไรรึเปล่าครับ ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่คุณโทรฯ หาผม

เลยนะครับเนี่ย “    ชายหนุ่มพูดด้วยความประหลาดใจ

           “ ออ..ไม่ทราบว่าคุณไฟพอจะปลีกตัวออกมาจากท่านนายกฯ ได้บ้างไหมคะ “

           กุณฑ์ขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

           “ คุณบุษย์..มีอะไรรึเปล่าครับ บอกมาเถอะครับ ไม่ต้องเกรงใจนะครับ “

           “ คือ มีปัญหาว่า คนของคุณมาอาละวาดอยู่ด้านหลังเวทีนี่อะคะ ไม่มีใครคุย

กับเธอได้รู้เรื่องนอกจากคุณนะคะ “

           “ คนของผมรึ ใครกัน ผมเห็นกริชเดินเข้าไปกับคุณภัชรธิดาเมื่อสักครู่ หรือ

ว่า..เอรี่!..”

           ชายหนุ่มนึกขึ้นได้

           “ โอเค เดี๋ยวผมไปนะครับ “

           บัวบุษย์วางสายแล้วจึงเดินเข้าไปหาภัชรธิดา

           “ อั้ม เป็นอย่างไรบ้าง “

           “ บุษย์..” ภัชรธิดาหันมากอดบัวบุษย์ไว้ “ ไม่เป็นอะไรจ้ะ คุณกริชช่วยกันไว้

ให้หนะ “

           “ ชั้นว่าเธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีไหมอั้ม เรื่องอื่นเดี๋ยวค่อยว่ากัน “

           “ นี่หล่อน ..จะไปไหน ชั้นไม่ให้ใครไปไหนทั้งนั้น จนกว่าไฟขาจะมา “

           แล้วเอรยาก็โทรศัพท์หากุณฑ์เสียเอง สัญญาณโทรศัพท์ดังแต่ว่าไม่มีคนรับ

สาย

           “ รับสายสิ ไฟขา..รับสิ รับ รับ “

           “ มีอะไรกันหรือ เอรี่..? “ เสียงกุณฑ์ดังมาจากทางด้านหลัง บัวบุษย์ถอนใจ

อย่างโล่งอก

           “ ไฟขา..ช่วยเอรี่ด้วยค่ะ “  เอรยาวิ่งไปกอดแขนกุณฑ์ไว้ แล้วออดอ้อนออ

เซาะทันที

           “ มีอะไรรึ กริช ? “ ชายหนุ่มหันไปถามเพื่อน

           “ ก็ไม่มีอะไร แค่ข่าวเมื่อเช้าของนายกับคุณภัชรธิดาหนะ กันบอกว่าไม่มีอะไร

แต่เอรี่ เค้าไม่เชื่อ เขาต้องการได้ยินจากปากนาย ก็เท่านั้น “     

           กุณฑ์นิ่วหน้า มองหน้าเอรยาอย่างตำหนิ

           “ เอาหละ ถ้าอย่างนั้นเดียวกันจัดการเอง นายพาคุณภัชรธิดากับคุณบุษย์ไป

พักเถอะ “

           “ โอเค งั้นกันไปก่อนนะ “ กริชบอกกุณฑ์แล้วจึงหันมาที่สองสาว “ เชิญครับ

คุณภัชรธิดา คุณบัวบุษย์ เราปล่อยทางนี้ให้พระเอกเค้าจัดการ จะดีกว่าครับ “ บัวบุษย์

เดินตามกริชออกไป
โดยไม่ได้หันมามองกุณฑ์อีกเลย ชายหนุ่มมองตามไปจนลับสายตา

           “ เอาหละ เอรี่ ที่นี้ก็ถึงตาคุณแล้ว คุณทำแบบนี้ทำไม มีอะไรทำไมคุณไม่ถาม

ผมหละครับ คุณไปอาละวาดใส่คนอื่นที่เค้าไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วยทำไม “

           “ ก็..เอรี่ เห็นคุณทำงานยุ่งนี่คะ เอรี่ก็เลยมาเอง เอรี่ไม่อยากรบกวนไฟขา

นะคะ “

           “ คุณทำให้ผมผิดหวังมากนะ เอรี่ เราเป็นเพื่อนกันมานาน แต่ก็ไม่ได้หมาย

ความว่าคุณจะมีสิทธิทำอะไรๆ ก็ได้ตามใจชอบแบบนี้นะครับ และถึงผมจะนัดทานข้าว

กับคุณภัชรธิดาจริงหรือเป็นคนอื่น นั่นมันก็เป็นสิทธิของผม “

           “ ไฟขา เอรี่ขอโทษ อย่าโกรธเอรี่เลยนะคะ “   เอรยาเริ่มบีบน้ำตา ร้องให้

เพราะรู้ว่ากุณฑ์มักจะใจอ่อนให้กับน้ำตาของเธอ

           “ เอาเถอะ คุณก็ควรไปพักผ่อนได้แล้ว ผมทิ้งท่านนายกฯ มานานแล้วผม

ต้องกลับไปดูแลท่าน “  ชายหนุ่มบอกเอรยาเสียงเรียบๆ ซึ่งเอรยารู้ดีว่า ถ้ากุณฑ์ใช้

น้ำเสียงแบบนี้แสดงว่าเขากำลังโกรธ เธอจึงไม่กล้าเรื่องมากอีก

           “ ก็ได้ค่ะ แต่ว่าไฟขา ไปส่งเอรี่ที่ห้องหน่อยไม่ได้หรือคะ นะคะ น๊า “

           กุณฑ์ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู “ คงจะไม่ได้นะเอรี่ ผมต้องไปแล้ว ท่านนายกฯ

กำลังจะขึ้นที่พักแล้ว แล้วค่อยพบกันใหม่นะเอรี่ “

           “ ก็ได้ค่ะ “

           เอรยาจำต้องยอมให้เขา ชายหนุ่มเดินกลับออกไปอย่างรวดเร็ว ทันพอดีที่

ท่านนายกฯ
กำลังจะออกจากห้องจัดงาน เขาไปส่งท่านนายกฯ เข้าที่พัก แล้วจึงกลับ

ไปที่ห้องของตนเองชายหนุ่มเดินวนไปวนมาแล้วจึงโทรฯ ไปหากริช

           “ เป็นยังไงบ้าง กริช เรียบร้อยดีไหม “

           “ ก็เรียบร้อยดี ไม่มีอะไร สองสาวเข้าห้องพักไปแล้ว แต่ว่าที่โทรฯ มาเนี่ย

จะถามแค่นี้จริงๆ หรือ ไอ้เสือ...จุ๊ ๆ ๆ ..นายแคร์คุณบุษย์ขนาดนี้เลยหรอวะ..”

           “ เออ..แค่นี้แหละ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน นะกริช “


           กุณฑ์วางสายทันที ชายหนุ่มถอนใจเล็กน้อย ก่อนจะเตรียมตัวอาบน้ำเพื่อ

เข้านอน  

           “ หวังว่า .. คุณจะเข้าใจผมนะ บัวบุษย์  “   ชายหนุ่มรำพึงเบาๆ

           รายงานข่าวที่เขาได้รับจากฝ่ายความมั่นคง ทำให้กุณฑ์เป็นกังวลอยู่บ้าง แต่

เขาก็ได้เตรียมทางออกไว้ทุกอย่างแล้ว

 

           เวลา 5.15 น. ของเช้าวันใหม่ โทรศัพท์มือถือของบัวบุษย์ดังขึ้นท่ามกลาง

ความเงียบหญิงสาวควานหามันแล้วหยิบขึ้นมารับสาย

           “ ค่ะ...” หญิงสาวกรอกเสียงลงไป โดยที่ยังไม่ลืมตา

           “ คุณบุษย์ครับ ผมเอง ครับ “

           “ คุณไฟ!.. “ หญิงสาวตาสว่างขึ้นมาทันที

           “ คุณบุษย์เตรียมตัวนะครับ ประมาณ 5.50 น. ผมจะไปรับคุณที่ห้องนะครับ “

           “ ออ ..ได้ค่ะ “ หญิงสาววางสาย แล้วหันไปปลุกภัชรธิดา

           “ อั้ม ๆ..ตื่น เร็ว เตรียมตัวเก็บของอย่างด่วนเดี๋ยวคุณกุณฑ์จะมารับแล้ว “

           “ โอเค ๆ ตื่นแล้ว บุษย์รีบเข้าห้องน้ำเถอะ เรื่องของเดี๋ยวเราจัดการเอง “

           ทั้งสองคนรีบลุกขึ้นมาเตรียมเดินทางอย่างรวดเร็ว เมื่อคืนบัวบุษย์บอกเล่า

ให้ภัชรธิดาทราบบ้างแล้วแต่ก็ไม่มีรายละเอียดอะไรมากนัก

           เมื่อถึงเวลา ที่นัดหมายกุณฑ์มาเคาะประตูห้องตรงตามเวลาที่นัดไว้ บัวบุษย์

เปิดประตูและลากกระเป๋าเดินทางออกมา พร้อมด้วยภัชรธิดา ส่วนชายหนุ่มมาพร้อม

ชายผมเกรียน แต่งกายคล้ายเจ้าหน้าที่ทหารแต่เป็นชุดสีดำสองคน เขาสั่งให้ชายทั้ง

สองขนสัมภาระของหญิงสาวไปก่อน แล้วจึงพาสองสาวเดินตามไป ขึ้นไปที่ชั้นดาดฟ้า

ของโรงแรมดัง ซึ่งเป็นลานกว้างใช้สำหรับจอดเครื่องบินเฮลิคอปเตอร์ได้สบายๆ ซึ่ง

ขณะนี้ ก็มีจอดอยู่ 2 ลำ ใหม่เอี่ยมเลยทีเดียว ลำที่กำลังจะบินขึ้นนั้น มีท่านนายกฯ

กริช และชุดรักษาความปลอดภัยท่านนายกฯ ไปด้วยกัน ส่วนอีกลำก็มีชายสองคนที่มา

ช่วยยกกระเป๋าเมื่อสักครู่  กุณฑ์ บัวบุษย์และภัชรธิดา ไปด้วยกัน เฮลิคอปเตอร์ทั้งสอง

ลำมุ่งหน้าบินกลับกรุงเทพฯ โดยแวะพักเครื่องที่กองบิน 5 ประจวบคีรีขันธ์ แล้วจึงต่อ

ไปที่สนามบินกองทัพอากาศดอนเมือง บัวบุษย์ทำหน้าที่รายงานข่าวท่านนายกฯ
เดิน

ทางกลับถึงกรุงเทพาฯ อย่างปลอดภัยในเวลา 8.30 น.

           หญิงสาวส่งข่าวขึ้นออนไลน์ทันที พร้อมๆ กับมีกระแสข่าวว่ามีม๊อบเดินทาง

ไปประท้วงท่านนายกฯ ที่สนามบินภูเก็ต โดยปิดเส้นทางการเดินรถจากโรงแรมดังที่

ท่านนายกฯ ไปพักรวมถึงทางไปสนามบินภูเก็ต ทำให้ขบวนรถคณะรัฐมนตรีและผู้สื่อ

ข่าวยังติดอยู่ที่โรงแรม ไม่สามารถเดินทางออกมาได้

           หลังจากบัวบุษย์ส่งข่าวขึ้นออนไลน์แล้ว ข่าวก็แพร่ออกไปว่าท่านนายกฯ เดิน

ทางถึงกรุงเทพฯ แล้วอย่างปลอดภัย ทำให้ม๊อบเกิดการระส่ำระสาย จนสุดท้ายก็สลาย

ตัวไป ในที่สุด กุณฑ์ให้กริชอารักขาท่านนายกฯ กลับบ้านพัก ส่วนตัวเขาก็เลยไปส่งบัว

บุษย์และภัชรธิดา ที่คอนโดฯ ของบัวบุษย์ ตลอดทาง กุณฑ์มิได้พูดคุยอะไรกับเธอและ

ภัชรธิดานัก เขามีสีหน้าเรียบเฉย เคร่งเครียด บัวบุษย์คิดว่าคงเป็นเพราะข่าวที่มีม๊อบ

ออกมาประท้วงท่านนายกฯ หละกระมัง ที่ทำให้เขากังวล หญิงสาวนั่งมองกุณฑ์ไป

เงียบๆ เพื่อให้ชายหนุ่มได้ใช้ความคิดของเขา

           เมื่อถึงที่พักของบัวบุษย์แล้ว ชายหนุ่มก็มิได้ลงไปด้วย เขายิ้มให้เธอเล็กน้อย

ก่อนจะบอกเธอว่า

           “ ขอบคุณนะครับคุณบุษย์ สำหรับข่าวในวันนี้ คุณบุษย์พักผ่อนนะครับ แล้ว

ผมจะโทรฯ หา นะครับ “ 

           หลังจากนั้นเขาก็ขับรถออกไป หญิงสาวมองตามไปด้วยความเป็นห่วง  เอ๊ะ!

เป็นห่วง อย่างนั้นรึ ยัยบุษย์..  อ๊ายยยย!!... หญิงสาวส่ายศีรษะไปมา.. ไม่นะๆ.. คง

ไม่เร็วขนาดนี้..ใช่ไหม บัวบุษย์ แต่ว่า..ก็แค่เป็นห่วงจะเป็นอะไรไป..ความคิดของหญิง

สาวเถียงกัน วนไปวนมา

           ภัชรธิดา มองอาการประหลาดของบัวบุษย์อย่างสงสัย..

           “ เป็นอะไร ยัยบุษย์ “ บัวบุษย์สะดุ้งเล็กน้อย

           “ ป๊าววว!! ..”

           “ เอ๊า..ทำไมต้องทำเสียงสูงขนาดนั้น..ชิชะ..มีอะไรปิดชั้นบอกมาเดี๋ยวนี้..”

           “ ไม่มี๊..ไม่มี.. อย่ามาจ้องจับผิดกันสิ ไปขึ้นไปข้างบนกันเถอะ ชั้นเหนื่อยมาก

เลยเนี่ย ขอนอนเต็มๆ ซ๊ากกกวันนึงเถอะ..อั้ม “

           “ โอเค.. ชั้นนอนด้วย เหนื่อยเหมือนกัน สู้รบกะยัยเอรี่นี่เหนื่อยจริงๆ..แล้ว

เย็นๆ เธอค่อยไปส่งชั้น ก็แล้วกันนะบุษย์ “


           “ ได้เลย จร้า..ปายยย..”

           สองสาวกอดคอกันเดินขึ้นไป ยังห้องพักของบัวบุษย์ อย่างสบายอารมณ์



 

=========================================

 

รบกวนแฟนคลับที่เข้ามาอ่าน Vote ให้ คะแนนในแต่ละ ตอน ได้ที่ด้านล่าง
ของแต่ละตอน
คลิกเลือก คะแนน ก่อนกดส่งคะแนนนะคะ
ไรเตอร์จะได้ทราบระดับความพอใจ
ของแฟนคลับ ต่อนิยายในแต่ละตอน ค๊าา  ขอบคุณ ค่ะ

 

ไรเตอร์ ฝากเพลงเพราะๆ นี้ให้ แฟนๆ ทุกคน ฟังนะคะ ระหว่างรอค่ะ
เสียงของหัวใจ : แอน ธิติมา



 

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

# ❤ ...❤ Numfonart ❤ ...❤  (✿◠‿◠)


อ่านนิยายแล้ว อย่าลืมกด บันทึกเป็น Favorite
เพื่อเป็นแฟนพันธ์แท้ กันด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้า ค๊าาา

 

 
ตัวอย่างเว็บไซต์ .WS เริ่มต้นสร้างเว็บไซต์ ง่ายๆ ที่นี่


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

949 ความคิดเห็น

  1. #943 อาราเร่ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2556 / 10:52
    อ่านไม่ได้ มองไม่เห็นตัวหนังสือ
    #943
    0
  2. #850 แอมป์ อิม กาญจนะ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 23:53
    Yes
    #850
    0
  3. #818 สายลมแห่งโชคชะตา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 11:26
    สมน้ำหน้าตัวร้ายจิงๆ เลยค่ะ
    #818
    0
  4. #449 nunpanu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2555 / 20:39
    ยัยเอรี่กรรมตามทันจริงๆ สมน้ำหน้า
    #449
    0
  5. #236 ป้าหัวฟู (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กันยายน 2555 / 07:33
    คุณไฟน่ารักอ่ะ
    #236
    0
  6. #233 Numfonart (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กันยายน 2555 / 11:18
    มีคนมาแอบสมน้ำหน้า ยัยเอรี่ตัวร้ายด้วย...5555 
    #233
    0
  7. #232 Numfonart (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กันยายน 2555 / 11:16
    ลงเพิ่มให้แล้วนะคะ...ทุกคน....ใกล้จะจบบทที่ 9 แล้วจร้า.. 
    #232
    0
  8. #231 mikomikojang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 21:57
    สมน้ำหน้า ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว เหอะๆ
    #231
    0
  9. #229 Numfonart (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 17:10
    อั๊ยยยยะ..มีคนอยากได้บทบู๊...หราเนี่ย....ต้องรออ่านน๊าาา..ว่าจามีไหม..อิ อิ
    #229
    0
  10. #228 kaenja (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 15:26
    หวานซ้าาา  ต่อไปเป็นบู๊ใช่ไหมเอย ลุ้นๆๆๆ 
    #228
    0
  11. #227 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 14:15
    หวานซะใครเข้าใจผิดไม่ว่า. อิจฉาจังเลย
    #227
    0
  12. #226 Numfonart (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 11:50
    แสดงว่าคุณป้าหัวฟู ก็เป็นแฟนคลับ น้องนางฟ้าในสายลม ใช่ไหมนี่..อิ อิ
    #226
    0
  13. #225 นางฟ้าในสายลม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 10:21
    ป้าหัวฟู

    คุณป้านี่ขยันอ่านตัวยงเลยนะคะ    ^____^   ปรบมือให้แปะๆๆๆๆ
    #225
    0
  14. #222 ป้าหัวฟู (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2555 / 21:41
    แก่ แต่อายุจ้า ใจยังชอบหวานแหวว555
    #222
    0
  15. #221 Numfonart (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2555 / 21:18
    อ่าว..คุณป้าหัวฟู... กรี๊ดดดด...เป็นกะเขาเหมือนกัน..แฮะ..คริ คริ     
    #221
    0
  16. #220 ป้าหัวฟู (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2555 / 13:40
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด

    เกินห้ามใจ555555555
    #220
    0
  17. #219 yuechan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2555 / 08:35
    เจ้าไฟเอ้ย งานเข้าแบบนี้คิดเรอะว่าพรุ่งนี้จะหลุดไปได้
    #219
    0
  18. #218 มนต์ฟ้า (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2555 / 01:57
    ท่านเลขาอบอุ๊นอบอุ่น >///
    #218
    0
  19. #217 wayray (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กันยายน 2555 / 23:14
    อ้ายยยยยยยยยย ท่านเลขาไม่ทราบว่าจะ อบอุ่นไปไหนคะ อิจฉายัยบุษย์แล้วเนี่ยยยยยยยยยย
    #217
    0
  20. #215 Numfonart (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กันยายน 2555 / 13:04
    คุณเมเปิ้ล..

    กรณีต้องการ ตัวหนังสือตัวใหญ่ ให้คลิกที่มุมบนด้านขวาของทุกบทในเว็บเด็กดีได้เลยค่ะ

    จะมีขนาดตัวหนังสือให้เลือกค่ะ สามารถคลิกเพิ่มหรือลดขนาดได้เลยค่ะ

    หรือ สั่งขยายจากคีย์บอต ก็ได้ค่ะ กด Ctrl + ค่ะ จะได้อ่านสบายตานะคะ ^_^

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 กันยายน 2555 / 12:58
    #215
    0
  21. #214 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กันยายน 2555 / 11:57
    เป็นเรื่องจนได้















    ปล. ขอหนังสือตัวใหญ่ค่ะ
    #214
    0
  22. #211 yuechan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2555 / 22:41
    ยัยอั้มเข้าวัดเข้าวาบ้างนะ
    #211
    0
  23. #210 yuechan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2555 / 22:41
    ยัยอั้มเข้าวัดเข้าวาบ้างนะ
    #210
    0
  24. #209 ป้าหัวฟู (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2555 / 22:35
    บอกให้สุดหล่อระวังตัวก็ดีนะ จะได้หาสำลีอุดหู555
    #209
    0
  25. #205 Numfonart (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กันยายน 2555 / 22:38
    มาแว้ววว..ลงได้เท่านี้ก่อนนะจร้า.. ยังจัดหหน้าไม่เสร็จเยย..หุ หุ  
    #205
    0