Miracle ปาฏิหาริย์ หัวใจ กาลเวลา

ตอนที่ 5 : ปาฏิหาริย์ หัวใจ กาลเวลา 4 : รักแรก [loading....100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 88
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    29 ก.ค. 62






4

รักแรก


 

ฉันหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาที่มาของเสียง เพราะเมื่อกี้นี้ฉันมั่นใจว่ามีคนเรียกชื่อของฉันแต่พอหันกลับไปฉันก็ไม่พบใครแล้ว ฉันขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เสียงเมื่อกี้นี้มันช่างเหมือนเสียงของใครบางคน แต่คิดไปคิดมามันก็ออกจะดูตลกไปหน่อยเพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว

เดียร์มองหาใครอยู่เหรอดอมสะกิดตอนที่เราทั้งคู่กำลังจะเดินผ่านการ์ดเข้าไปด้านในผับ

อ๋อ เปล่าหรอก เราคิดว่าเราคงหูฝาดไปเอง อีกอย่างที่นี่เสียงดังจะตายไป

บางทีอาจจะเป็นเพื่อนเดียร์หรือเปล่าดอมยิ้มก่อนจะพยายามกันผู้คนที่เดินเบียดฉันอยู่ให้ห่างออกไป ฉันยิ้มตอบกลับแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

เราว่าไม่ใช่หรอก เราคงคิดไปเองน่ะ

หลังจากผ่านจุดตรวจทางด้านหน้าร้านดอมก็เดินนำฉันเข้ามาด้านในซึ่งเป็นจุดที่เพื่อนๆ ของดอมนั่งอยู่ เห็นว่ามาครบกันทุกคนแล้ว ฉันชะงักเล็กน้อยเมื่ออยู่ๆ ดอมก็เอื้อมมือมาคว้าข้อมือของฉันไปจับก่อนจะเปลี่ยนเป็นเกาะกุมที่มือแทน และพอฉันจะดึงมือตัวเองกลับมาเราทั้งคู่ก็เดินมาถึงโต๊ะเพื่อนของดอมแล้ว

เฮ้ย ไอ้ดอม นี่เหรอเด็กใหม่มึง น่ารักมากเลยอ่ะ

จริงด้วย แนะนำให้พวกกูรู้จักบ้างสิ

มีจับมือถือแขนด้วย ไม่เบาจริงๆ

เพื่อนๆ ในโต๊ะของดอมต่างพากันโหวกเหวกส่งเสียงล้อเลียนดอมกับฉัน ในขณะที่ฉันก็ได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนๆ กลับไปเพราะไม่อยากเสียมารยาททั้งที่ในใจมันรู้สึกทะแม่งๆ ไม่น่าไว้วางใจยังไงก็ไม่รู้ จะว่าฉันเป็นคนเซ้นแรงก็ได้แต่ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ตอนแรกที่เราเจอกันฉันรู้สึกว่าดอมดูเป็นคนที่น่าคบหา น่าไว้วางใจในระดับนึง การพูดการจาก็เป็นกันเองเลยแหละ ความรู้สึกในตอนนั้นมันเหมือนกับว่าฉันกำลังสนทนากับเพื่อนชายมากกว่าผู้ชายคนนึง แต่พอมาตอนนี้ดอมกลับดูเหมือนเป็นอีกคนที่ไม่น่าไว้ใจ เขาดูลึกลึบเหมือนมีอะไรในใจมากกว่าที่เห็นแค่ภายนอก

นี่เดียร์ เพื่อนกูเองดอมตอบกลับไปก่อนจะเลื่อนเก้าอี้มาให้ฉันนั่ง ส่วนเพื่อนของดอมก็พากันบริการเครื่องดื่มให้พวกเรา และไม่มีใครถามความเห็นของฉันสักคำว่าจะดื่มอะไร รู้ตัวอีกครั้งก็มีแก้วเครื่องดื่มน้ำสีเข้มมาวางอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว

มาเที่ยวแบบนี้เราว่าเดียร์คงไม่อยากมานั่งดื่มน้ำเปล่าหรอกมั้งหนึ่งในกลุ่มของดอมพูดขึ้น ฉันจึงกวาดสายตามองเพื่อนๆ ของดอมอีกครั้งซึ่งดูจากสายตาน่าจะเกินสิบคนและแต่ละคนก็มากันเป็นคู่ๆ แบบที่ดอมบอก

ถ้าไม่ดื่มก็ไม่เป็นไรนะเดียร์ ไอ้เวรนี่มันกวนตีนเดี๋ยวเราจัดการเองว่าจบดอมก็ยกมือขึ้นผลักหัวเพื่อนก่อนจะหยิบแก้วตรงหน้าฉันไปทำท่าจะดื่มเอง

เฮ้ย ไม่เป็นไรเราดื่มได้ ปกติเราก็ดื่มกับเพื่อนน่ะแค่ไม่บ่อยฉันพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูเป็นกันเองมากขึ้นก่อนจะคว้าแก้วเครื่องดื่มมาจิบเล็กน้อย

ไม่ขี้เมาใช่ไหม?” ดอมเลิกคิ้วทำทีเป็นล้อเลียน

ไม่ๆฉันรีบโบกมือเป็นพัลวัน เราไม่เมาง่ายขนาดนั้นหรอกเชื่อดิ

หลังจากนั้นเพื่อนๆ ในกลุ่มของดอมก็ปาร์ตี้ดื่มเหล้ากันอย่างสนุกสนานโดยที่ไม่มีใครมาวุ่นวายกับฉันอีก ส่วนใหญ่ก็แค่เข้ามาถามโน่นนี่เรื่องทั่วไปแล้วก็ชวนคุยเล็กน้อย ส่วนดอมก็คอยอยู่คุยเป็นเพื่อนฉันตลอด จำได้ว่าเขาดื่มไปเยอะเหมือนกันแต่ไม่เห็นมีวี่แววว่าจะเมาเลยสักนิด

เฮ้ย จำได้ว่าวงต่อไปที่จะขึ้นเล่นเป็นวงของพี่แฮกเกอร์นี่หน่า

แหม พูดเหมือนสนิทกับเขามากเลยนะ

แหม ก็นิดนึง พอดีว่าพี่แฮกเกอร์กำลังควงอยู่กับเพื่อนฉันย่ะ

แหวะ

เสียงพูดคุยของสาวโต๊ะข้างๆ ทำให้ฉันเผลอบีบแก้วเหล้าของตัวเองโดยอัตโนมัติ ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะแอบฟังพวกนั้นคุยกันสักนิดแต่เป็นเพราะสาวๆ พวกนั้นพูดเสียงดังมาก ได้แต่หวังว่าคนที่พวกนั้นพูดถึงจะไม่ใช่คนๆ เดียวกับที่ฉันคิด..

จนกระทั่งเสียงกริ๊ดของบรรดาสาวๆ ที่ดังขึ้น ฉันจึงได้รับคำตอบแทบจะทันทีว่าสิ่งที่คิดไว้มันกลับกลายเป็นตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง แฮกเกอร์ หรือ พี่แฮคเกอร์ ที่ฉันเคยรู้จักกำลังเดินขึ้นมาบนเวทีกับเพื่อนๆ ในวง ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยเสียงกริ๊ดและเสียงต้อนรับจากบรรดาแฟนคลับและแฟนดนตรี แม้ว่าจะไม่อยากเห็นและไม่อยากมองมากแค่ไหนแต่อีกเสียงของหัวใจมันก็ดันทรยศสั่งให้ฉันหันกลับไปมองคนบนเวทีจนได้ เขาสวมเสื้อยืดสีดำสกรีนอักษรภาษาอังกฤษ สวมกางเกงยีนราคาแพงกับรองเท้าผ้าใบตามสไตล์ที่เขาชอบ

เพื่อนเราอยากมาดูวงนี้ก็เลยนัดจัดปาร์ตี้วันเกิดกันที่นี่เสียงดอมพูดขึ้น ฉันจึงยิ้มตอบกลับไปแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เจ๋งเนอะว่าไหม มือกีต้าร์น่ะ

“…”

เฮ้ ได้ยินเราไหมเดียร์

ห่ะ เอ่อๆ ขอโทษที สงสัยเราจะเมาฉันได้สติอีกครั้งก็ตอนที่ดอมดีดนิ้วขึ้นตรงหน้า

นั่นสิ เห็นกระดกเอาๆ ถ้าไม่ไหวก็พอเถอะ

ไม่เป็นไรหรอก แค่มึนๆ นิดหน่อยฉันตอบกลับไปก่อนจะเทเหล้าใส่แก้วของตัวเองอีกครั้ง จริงๆ แล้วฉันไม่ได้เมาหรอกก็แค่พูดไปเพื่อตัดปัญหาไหนจะต้องพยายามขับไล่ความรู้สึกบ้าๆ นี่ออกไปด้วย ทำไมโลกมันถึงกลมแบบนี้นะ ผับมีเป็นร้อยคนๆ นั้นไม่ไปดันมาที่เดียวกันกับฉัน จะว่าไปเขาก็ไม่ผิดหรอกนั่นมันอาชีพของเขานี่หน่า คนๆ นั้นเป็นนักดนตรีชื่อดัง เขาชอบเล่นดนตรีมาตั้งแต่สมัยเรียนแถมยังร้องและเล่นกีต้าร์เก่งมากด้วย จนกระทั่งมีแมวมองมาทาบทามและชักชวนให้เขาไปเป็นนักดนตรีของค่ายเพลงชื่อดังแห่งหนึ่ง คิดแล้วก็ตลกดีเหมือนกัน วันเวลาและเรื่องราวเหล่านั้นมันผ่านไปนานแล้วแต่ฉันก็ไม่เคยลืม

เขาเดินวนไปวนมาทักทายแฟนคลับซ้ายทีขวาที รอยยิ้มของเขาก็ยังคงเหมือนเดิม มันเป็นรอยยิ้มที่ถูกส่งต่อให้คนอื่นเสมอ ซึ่งไม่ใช่ฉัน.. เสียงขับร้องที่แสนนุ่มทุ้มก็ยังคงไพเราะเหมือนเดิม เสียงมีเอกลักษณ์ที่ผสมผสานกับความอ่อนนุ่มและเข้มแข็ง จากที่ฉันแค่เหลือบมองพอแค่ได้เห็นกลายเป็นเงยหน้าขึ้นมามองตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

Well you done done me and you bet I felt it

I tried to be chill but you’re so hot that I melted

I fell right through the cracks

and now I’m trying to get back

ไม่รู้ว่าคิดไปเองไหมแต่วูบหนึ่งที่ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังมองมาทางนี้ หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นที่เราทั้งคู่ตัดสินใจยุติความสัมพันธ์ ฉันก็ไม่เคยกล้ามองหน้าเขาตรงๆ อีกเลย เราสองคนกลายเป็นคนอื่นเหมือนกับว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ไม่กี่ครั้งหรอกที่เราทั้งคู่จะบังเอิญเจอกันแต่มันก็เป็นเพียงแค่เผลอสบตาแค่ไม่กี่วิ และก็จะเป็นฉันทุกครั้งที่เลือกจะหลบตาเขาก่อน

ฉันก็แค่กลัวหัวใจดื้อด้านของตัวเองที่พร้อมจะเต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมานอกอกทุกครั้งที่เจอหน้ากัน..

และใช่.. เขาคือรักแรกของฉันเอง

พี่แฮกเกอร์


 

          (I'm Yours - Jason Mraz)



-แฮกเกอร์-

Talk
**มาแล้วจ้าาา



อ่านตอนพิเศษ ผาชัน & ใบบัว คลิกรูปนี้


เรื่องอื่นๆ ที่เป็นเล่มและอีบุ๊ค







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

33 ความคิดเห็น

  1. #28 NNNNB_NINJANORAH (@sakaodeoaun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 14:11
    ผู้ชายในบทที่1เป็นใครในนี้กันนะอยากรู้อะ
    #28
    0
  2. วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 16:06

    กลับมาแล้วววววววว

    #27
    0
  3. #26 MinPark (@PinKany44) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 17:42
    มาแล้วๆๆ
    #26
    0