SF/OS Your Blommor AllxYoungjae MarkJae 2Jae YugJae JackJae

ตอนที่ 6 : Fem blommor: Gerbera -BamJae- 1/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 930
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    9 มิ.ย. 58

 




“ดอกเยอบีร่า"


Gerbera


เยอบีร่า เป็นไม้ดอกที่ปลูกง่าย มีสีสันหลากหลายและสวยสดใส จึงนิยมตัดดอกมาปักแจกันเพราะว่ามีอายุการปักแจกันนานสามารถอยู่ได้หลายวัน  

เยอบีร่าไม่ใช่จะมีเพียงแค่ความสวยงามเท่านั้น แต่ยังมีประสิทธิภาพในการดูดสารพิษภายในอาคารได้ดีอีกด้วย ความหมายของเยอบีร่ามีด้วยกันสองความหมายคือ ความบริสุทธิ์ไร้เดียงสา กับ ความเข้มแข็ง จึงแปลความมาได้ หมายถึง "จิตใจที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาแต่แฝงไว้ด้วยความเข้มแข็ง" หรือ “เธอคือแสงอาทิตย์ แห่งชีวิตฉัน”




สิ่งที่คนเรามักจะทำเวลาอกหักคืออะไร ??


การทำตัวเหมือนในเอ็มวีเพลงเศร้า นั่งร้องไห้ใต้ฝักบัวให้น้ำกระแทกหน้าเล่นๆ


หรือการร้องไห้บนเตียงอย่างเดียวดายในห้องที่มีแต่ความทรงจำ


การทำลายข้าวของที่เคยใช้ด้วยกัน


หรือการทำตัวเสเพล เข้าผับดื่มน้ำเมา ปาร์ตี้ให้ลืมความเศร้าแบบที่ผมทำอยู่ตอนนี้


คนที่ทำให้ผมเป็นบ้าได้ขนาดนี้เขาชื่อแจ็คสัน ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำอะไรผิดไป เขาแค่เดินเข้ามาบอกกับผมคำเดียวสั้นๆว่า “ ลาก่อน " พอผมถามหาเหตุผลว่าทำไมเขาต้องทิ้งผมไป คำตอบของเขามันก็เหมือนแฟนคนเก่าที่ผ่านๆมาบอก


“ เราว่าแบมกับเราเข้ากันไม่ได้ว่ะ คบกับนายเราเหมือนคบกับพวกเดียวกัน "


แต่ดวงเขาคงซวยยังไม่พอ งานที่เอาไปส่งอาจารย์เขาก็ถูกอาจารย์ปฎิเสธมาอย่างไม่ใยดี


ตอกย้ำความบัดซบของชีวิตให้มันต่ำลงไปอีก



ผมชื่อแบมแบม เป็นคนไทยที่ย้ายมาอยู่เกาหลีตามธุรกิจของครอบครัว

ผมอาศัยอยู่คนเดียวในคอนโดขนาดค่อนข้างใหญ่โตข้างๆมหาวิทยาลัยชื่อดัง เป็นนักศึกษาปี2ที่ชีวิตไม่มีอะไรเลย


ใช้ชีวิตเสเพลไปวันๆ มีเพื่อนก็แค่2-3คน ส่วนเรื่องแฟนยิ่งไม่ต้องไปพูดถึง

ถ้าผมคบกับใครนะ ไม่ถึง3-4เดือนก็เลิก ทุกคนให้เหตุผลแค่ว่าอยากยุติความสัมพันธ์ให้เหลือเป็นเพียงแค่เพื่อนก็เท่านั้น


ผมทำอะไรผิด!!!! แบมแบมได้แต่ตะโกนถามคำถามนี้ในใจ

ถ้าเป็นเคะแล้วชีวิตมันจะบัดซบขนาดนี้ ผมจะเปลี่ยนตัวเอง

ผมจะเลิกเป็นเคะและจะกลายมาเป็นเมะแทน!!  







วันนี้ก็เหมือนเดิมผมเดินเข้ามาในผับประจำด้วยความเคยชิน

“ สวัสดีแบมแบม วันนี้รับอะไรดี " พี่จูเนียร์ที่เป็นเจ้าของควบคู่บาเทนเนอร์ที่นี่เอ่ยทักผมด้วยรอยยิ้ม


“ สวัสดีครับพี่จูเนียร์ วันนี้ขอเป็น รัม (RUM)1ช็อตก่อนแล้วกันครับ "

แบมแบมตอบกลับจูเนียร์ด้วยความสนิทสนม


อาจเป็นเพราะผมมาที่นี่บ่อยและอีกอย่างมาร์คเพื่อนของผมก็เป็นแฟนพี่เขานี่นา


“ ทำไมวันนี้ดื่มอ่อนจังเลยล่ะ ทุกทีพี่เห็นแบมดื่มวอสก้าตลอด "


“ วันนี้ผมรอพวกมาร์คกับเจบีก่อนน่ะครับ จะมาปาร์ตี้ฉลองความโสดของผมกัน " ผมพูดพร้อมหัวเราะออกมาเบาๆ


“ อ๋อพี่ว่าล่ะทำไมมาร์คถึงให้พี่เตรียมห้องVIPไว้ให้ "


ทุกคนคงชินกับเรื่องนี้แล้วล่ะ เพราะถ้าผมคบใคร สุดท้ายมันก็จบด้วยการเลิกลาอยู่ดี


“ แล้วนี่ถูกบอกเลิกเพราะเหตุอะไรหรอ?? "


พี่เขาถามออกมาพร้อมทำหน้าสงสัยอาจเป็นเพราะเมื่อสามเดือนที่แล้วผมก็เขามาปรึกษาพี่เขาเรื่องนี้


“ ก็เหมือนเดิมครับ เรื่องเดิมๆ " หลังจากนั้นพี่จูเนียร์ก็หัวเราะออกมาเบาๆ


“ อีกแล้วหรอเนี้ย พี่ว่าแบม ลองเปลี่ยนตัวเองไหม เป็นเคะแล้วถูกทิ้งตลอด ฮ่า ฮ่า " พี่เขาหัวเราะออกมาเบาๆอย่างน่ารัก


“ ผมจะเป็นเมะให้ทุดคนดู!! "


“ แกเนี้ยนะจะเมะ "  มาร์คตะโกนออกมา


สงสัยเขาคงมาทันได้ยินผมคุยกับพี่เนียร์


“ ทำไมฉันจะเมะแล้วทำไม แกก็ระวังตัวไว้ให้ดีๆระวังพี่จูเนียร์จะมาหลงเสน่ห์ความหล่อของฉัน แล้วแกจะหนาว "


ผมเลือกที่จะยักคิ้วใส่มาร์คไปทีหนึ่ง พร้อมทำท่าจะเดินเข้าไปหาพี่จูเนียร์


“ หนาวมาก นยองน่ะเขารักแค่ฉันเดียวว่ะ ขอโทษด้วยนะน้องกันต์เพื่อนรัก คนนี้ของฉัน "


หลังจากนั้นมาร์คก็เดินเขาไปสวมกอดพี่จูเนียร์แบบเนียนๆ พร้อมส่งยิ้มยียวนมาให้ผม


“ มาร์คเค้าอายแบมนะ " พี่จูเนียร์ตีไปแขนของมาร์คเบาๆเพราะความเขินอาย


“ ไม่ต้องไปอายมันหรอกครับคนดี " มาร์คซุกหน้าลงไปที่ไหล่ของคนรักอย่างออดอ้อน


สองคนนั้นจะหวานไปไหนครับ!! เห็นใจคนโสดแบบผมบ้าง


“ เออแล้วแจบอมไปไหนว่ะ?? " แบมแบมถามขึ้นหลังที่ไม่เห็นหน้าเพื่อนรักอีกคน


“ เดี๋ยวมันก็มา ไปรับเพื่อนต่างคณะมาก่อนอะ " มาร์คเงยหน้าจากไหล่ของคนรักเพื่อตอบคำถามของแบมแบม


“ ใครอะมาร์ค?? นยองรู้จักรึเปล่า " พี่จูเนียร์ถามขึ้นด้วยความสงสัย

แล้วมีการทำหน้าลูกแมวสงสัยใส่มาร์คอีก โอ๊ยน่ารัก โอ๊ยกันต์พิมุกอิจฉา!!


“ นยองไม่รู้จักหรอกครับ " มาร์คจูบไปที่ปากของคนรักเบาๆ


“ มาร์คทำอะไรอายแบมด้วยซิ!! น้องนั่งอยู่ตรงนี้นะ!! "


“ ก็ค่าตอบคำถามของมาร์คไงครับ " มาร์คหันไปยิ้มหวานใส่คนรักที่ยืนหน้าแดงอยู่ข้างๆ


ยัง ยังไม่หยุดกันอีกคู่นี้!!  อย่าให้กันต์พิมุกมีแฟนเป็นของตัวเองบ้างนะ!!

จะหวานให้โลกอิจฉาเลย!! แล้วเมื่อไหร่แจบอมจะมาเนี้ย!! โว๊ะผมจะเบาหวานขึ้นเพราะคู่รักตรงหน้าแล้วนะ!!


“ สวัสดีทุกคน " มาแล้วครับแจบอมมาถูกเวลาเสียด้วย


ในขณะที่แบมแบมกำลังจะหันไปทักแจบอมเพื่อนสนิท แต่สายตาของเขามันไปหยุดอยู่ที่ร่างบางที่ยืนอยู่ข้างหลังแจบอมแทน


ชายหนุ่มร่างบางที่ใบหวานค่อนข้างไปทางหวานและน่ารักมากกว่าหล่อ

ถึงแม้ชุดที่เขาใส่จะมีเพียงแค่เสื้อยืดสีขาวแขนสั้นธรรมดาๆ

แต่มันติดอยู่ตรงที่คอเสื้อที่ลึกนั้นเกือบจะทำให้เห็นอกขาวอยู่รำไร

สวมทับพร้อมกับแจ็คเกตหนังสีดำเหมาะกับเสื้อยืดแขนสั้น

นอกจากนั้นยังมีกางเกงยีนส์สีดำขาขาดที่แนบเนื้อทำให้เขาเห็นเรียวขาสวยได้อย่างง่ายดาย

โดยรวมแล้วทุกอย่างมันเหมาะกับร่างบางมาก มันยิ่งขับเสน่ห์ของตัวเล็กคนนั้นออกมาจนทำให้เขาไม่สามารถถอนสายตายออกจากร่างบางนั้นได้เลย



แต่มันก็คงไม่ต่างกับอีกคน ชเว ยองแจ

เขาถึงกับนิ่งไปเมื่อสายตาของเขาได้สบกับอีกคนที่นั่งอยู่ที่บาร์นั้น

ร่างที่ค่อนข้างไปทางสูง โครงหน้าที่แอบมีความหวานนั้นแต่ถ้ามองดีๆคุณจะเห็นหล่อที่มีมากเหลือล้น เขาอยู่ในชุดสีดำสนิท ทั้งเสื้อแขนยาวแบร์นดังตัวนั้น ยิ่งควบคู่มากับกางเกงยีนส์สีดำตัวเท่ มันยิ่งทำให้เขาดูหล่อและมีเสน่ห์ชวนมองมายิ่งขึ้น ยองแจรู้สึกว่าเขาไม่สามารถถอนสายตาออกจากผู้ชายคนนี้ได้จริงๆ



ราวกับมีไฟฟ้าที่เข้าสู่หัวใจของคนทั้งสอง หลังจากเพียงทั้งคู่สบตากัน



“ สองคนนั้นนั้นจะจ้องตากันอีกนานไหมครับ " มีเสียงสวรรค์ที่ปลุกทั้งสองให้หลุดออกมาจากภวังค์


“ สวัสดีแจบอม นั้นพาใครมาด้วยว่ะ?? " แบมแบมเอ่ยทักแจบอม

พร้อมกับแอบถามชื่อร่างบางของอีกคนข้างหลังอย่างเนียนๆ


“ เอ่อนี่ยองแจนะทุกคน " แจบอมทำท่าแนะนำอีกคน

อ๋อ ยองแจซินะ ชื่อน่ารักเหมือนหน้าตาดี


“ ยองแจนี่เพื่อนเรา คนที่นั่งอยู่บนบาร์ชื่อแบมแบม ส่วนสองคนที่ยืนกอดกันอยู่ข้างชื่อมาร์คนะ อีกคนชื่อพี่จูเนียร์  " แจบอมพูดพร้อมชี้นิ้วบอกว่าใครเป็นใคร


“ สวัสดีครับทุก ผมยองแจนะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก " ยองแจพูดพร้อมกับก้มหัวลงเพื่อทักทายทุกคน


เสียงใสใสที่ออกจากปากร่างบางนั้นทำให้แบมแบมถึงกับคิดในใจว่ายิ่งฟังเสียงก็ยิ่งน่ารัก


“ แล้วยองแจมากับแจบอมได้ไงอะ " มาร์คบุคคลขี้สงสัยถามขึ้น


“ อ๋อเราเห็นแจบอมบอกว่าจะมีปาร์ตี้ฉลองความโสดของเพื่อนนะ เราเลยขอติดมาด้วย เพราะเราก็พึ่งถูกบอกเลิกมาพอดีนะ ฮ่า ฮ่า " ยองแจหัวเราะออกมาเบาๆหลังจากที่พูดเสร็จ


คนอะไรขนาดถูกบอกเลิกยังยิ้มและหัวเราะได้ขนาดนี้


“ ถูกบอกเลิกหรอ น่าเศร้าจัง " พี่จูเนียร์เอ่ยพร้อมทำหน้าเศร้าใจ


“ เอ่อ เราไปห้องVIPกันไหม จูเนียร์เตรียมไว้ให้มาร์คแล้วใช่ไหมครับ?? " มาร์คเอ่ยขัดเพื่อไม่ให้บรรยากาศดูอึดอัดไปมากกว่านี้


“ อือ พร้อมแล้วมาร์ค " พี่จูเนียร์ตอบพร้อมพยักหน้าเบาๆให้แฟนหนุ่ม


“ เดินตามฉันมานะ " มาร์คเดินไปที่ชั้นบนของผับ


“ เออ ฉันก็ว่างั้นแหล่ะ ไปยองแจ ไปแบม " แจบอมเดินมาเพื่อดันหลังเพื่อนทั้งสองให้เดินตามมาร์คไป


ภายในตัวร้านตกแต่งด้วยโทนสีส้มและสีดำ โดดเด่นด้วยเคาน์เตอร์บาร์ขนาดใหญ่ แบ่งพื้นที่ร้านออกเป็น 2 ชั้น

ชั้นแรกจะเน้นแสง, สี, เสียงและมีพื้นที่กว้างๆไว้ให้ขาแดนซ์ลุกขึ้นมาเต้นกัน ส่วนข้างๆฟอร์เต้นนั้นจะมีเคาน์เตอร์บาร์ขนาดใหญ่ซึ่งเป็นที่ขึ้นชื่อของที่นี่


ส่วนชั้นบนนั้นจะมีความเป็นส่วนตัวกว่าเพราะชั้นนี้จะเป็นห้องเก็บเสียง

แต่ภายในห้องจะเป็นกระจกใสที่สามารถมองเห็นผู้คนจากชั้นแรกได้

การที่จะขึ้นมานั่งในห้องนี้ได้ คือต้องใช้เวลาในการจองก่อนถึงหนึ่งหรือสองวัน

แต่ถ้าสำหรับลูกค้าVIPสามารถเข้ามาใช้ได้เลย


หลังจากที่พวกเราเดินขึ้นมาจนถึงชั้นบนนั้น

พี่จูเนียร์ก็พาเราเข้าไปที่ห้องห้องหนึ่ง ซึ่งมีโซฟาสีแดงเพลิงวางไว้


“ ใครจะดื่มอะไรไหม สั่งได้เลยนะ เดี๋ยวมื้อนี้พี่เลี้ยงเอง " พี่จูเนียร์พูดนั่งลงไปข้างๆมาร์ค


ลำดับการนั่งเป็นนี้นะครับ ยองแจนั่งข้างแจบอม ส่วนมาร์คนั่งข้างพี่จูเนียร์ และผมนั่งอยู่ตรงข้ามกับยองแจ


“ แบมขอเป็นวอสก้าแล้วกันครับ " ผมเอ่ยชื่อเครื่องดื่มที่ผมชอบออกมา


“ เอ่อ ผมขอเป็นแค่ Cosmopolitan ธรรมดาก็พอนะครับ พอดีผมไม่ค่อยชอบดื่มแบบเพียวๆ"


เรื่องนี้ทำให้ผมรู้ว่ายองแจไม่ชอบดื่มแบบเพียวๆ แบบที่ผมกับกลุ่มเพื่อนชอบดื่มกัน


“ แล้วนายล่ะแจบอม " พี่จูเนียร์ถามแจบอมหลังที่มันเงียบไปนาน


“ ผมเอาแบบไอ้แบมเลยพี่ "


“ งั้นเป็น วอสก้า2 Cosmopolitan 1 ส่วนมาร์คเอาเป็นเหมือนเดิมเนาะ " พี่จูเนียร์ทวนรายการพร้อมยิ้มหวานใส่มาร์คที่นั่งอยู่ข้างๆ


คู่นี้เขาหวานกันจริงนะครับ กันต์พิมุกล่ะอิจฉา อย่าให้ผมมีบ้างนะ!!


“ งั้นเดี๋ยวพี่ไปชงมาให้นะ "



หลังจากที่พี่จูเนียร์ออกไป พวกเราก็คุยและทำความรู้จักกับยองแจไปเรื่อย

มันเลยทำให้ผมรู้ว่าร่างบางที่อยู่ตรงหน้าน่ะ เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับผม

ปีเดียวกันแต่แค่ต่างคณะ แต่พอถามว่าทำไมตอนรับน้องไม่เห็นเจอเขา

เขาก็บอกแค่ว่าเขาไม่ได้รับน้องเพราะป่วย


เขาเป็นเพื่อนบ้านของไอ้แจบอมมาตั้งแต่เด็กๆสนิทกับแจบอมมาก

แต่ทำไมแจบอมไม่เคยพาคนน่ารักแบบนี้มาให้ผมรู้จักเลยล่ะครับ

ไอ้เพื่อนคนนี้มันน่าโดนเตะจริงๆ


“ เครื่องดื่มมาแล้วจ๊ะ " พี่จูเนียร์มาพร้อมกับเครื่องดื่มที่พวกเราสั่งไป


“ ขอบคุณครับ " พวกเราทุกเอ่ยออกมาพร้อมเพียงกัน


“ ดื่มกันให้สนุกนะ เดี๋ยวพี่จะลงไปดูบันชีข้างล่าง "

อ้าวงั้นก็แสดงว่าปาร์ตี้วันนี้จะมีเพียงแค่สี่คนหรอเนี้ย น่าเสียจัง


“ เดี๋ยวนยอง มาร์คไปด้วย " มาร์คพูดพร้อมลุกขึ้นไปยื่นข้างๆพี่จูเนียร์


“ งั้นเดี๋ยวพวกพี่ไปก่อนนะ ดื่มให้สนุกๆนะ เหล่าหนุ่มโสด ฮ่า ฮ่า " พี่เขาไปพร้อมกับรอยยิ้มล้อเลียนพวกผม


ใช้ซี้พวกผมมันโสดนิ๊ อย่าให้ผมมีความรักขึ้นมานะ จะหวานให้อิจฉากันทั้งโลกเลย!!


“ ฮ่า ฮ่า พวกเพื่อนๆนายน่ารักจังแจบอม " ยองแจเอ่ยขึ้นหลังจากที่ห้องนี้ตกอยู่ในความเงียบ


“ ใช่แล้ว เห็นไหมเราชวนยองแจมาด้วยตั้งนาน แต่นายก็ไม่มา "


“ ก็เราไม่ค่อยชอบที่แบบนี้นายก็รู้ " ยองแจไม่ชอบเที่ยวกลางคืน


กริ๊งงงงงง))))


เสียงโทรศัพท์ของแจบอมที่ดังขึ้นทำให้การสนทนาของทั้งสองเงียบลง


“ ฮัลโหลครับ ครับ ครับ ผมจะรีบออกไปครับ " แจบอมวางสายก่อนที่จะหันหน้ารู้สึกผิดมาทางพวกผม


“ อะไรว่ะแจบอม " ผมถามมันออกไปเพราะส่วนมากแจบอมจะไม่ชอบทำสีหน้าแบบนี้


“ คือฉันมีงานด่วนว่ะ งานที่ส่งครูไปมันมีปัญหาอะ คือฉันต้องรีบไปแล้วอะ "


“ ขอโทษด้วยนะยองแจ ขอโทษด้วยนะโว๊ยแบม เดี๋ยวคราวหน้าค่อยมาฉลองกันใหม่ เดี๋ยวถ้าแก้งานเสร็จล่ะเดี๋ยวกูกลับมา "

แจบอมพูดด้วยน้ำเสียงรีบร้อนพร้อมกับวิ่งออกไป



หลังจากนั้นทั้งห้องก็ตกอยู่ที่ความเงียบอีกครั้ง


“ เอ่อ......เอ่อ " ยองแจทำท่าเหมือนจะพูดอะไรซักอย่าง แต่เขาก็เลือกที่จะเงียบไปแทน


“ เอ่อ เรามาเล่นเกมส์กันไหม? " ผมถามเขาเพื่อชวนคุยและลดบรรยากาศกดดันนี้ลง


“ เกมส์อะไรหรอ'__') " ดูเหมือนยองแจเองก็สนใจที่จะเล่นเกมส์กับผม


“ เกมส์ผลัดกันตอบคำถามไหม หลังจากตอบคำถามแล้วถึงจะได้ดื่ม "


“ ได้เลย เราอยากเล่นแล้ว แบมถามมาเลย ^^" ยองแจเผลอทำสีหน้าออดอ้อนใส่แบมเหมือนที่ทำกับเพื่อนเวลาที่อยากทำอะไร


“ ยองแจเรียนคณะอะไร "


“ อ่า เราเรียนคณะนิเทศศาสตร์ล่ะ "


ยองแจรีบยกค็อกเทลขึ้นมาจิบเบาๆ ความอร่อยที่แล่นเข้ามาในสมองทำร่างบางรู้สึกดี ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายถามบ้าง


“ ทำไมแบมถึงถูกบอกเลิกหรอ? " ยองแจถามพร้อมทำสายตาแพรวพราวใส่แบมแบม


เขาเลือกที่พิงเรือนร่างของตัวเองลงไปที่โซฟาตัวนุ่ม อีกมือหนึ่งก็ยกแก้ววอสก้าขึ้นมาหมุนเพื่อดูน้ำใสใสในแก้วเล่น


“ จำเป็นต้องรู้ด้วยหรอ? "


ริมฝีปากของกันต์พิมุกเหมือนจะยกยิ้มออกมา นานแล้วนะที่เขาไม่ได้เจอคนแบบนี้ ถึงจะดูมั่นๆแต่ก็มีอารมณ์ขันทำให้บรรยากาศไม่น่าเบื่อ ยองแจนี่น่าสนใจจริงๆสินะ

“ อ้าวก็แบมบอกให้ถามคำถามที่อยากรู้นี่นา>o< " ร่างบางของยองแจเอ่ยออกมาพร้อมทำหน้าหมุ่ยใส่แบมแบมอย่างน่ารักน่าชัง


“ แล้วทำไมไม่ถามพวกคำถามแบบเรียนอะไร อายุเท่าไหร่? " นั้นสิทำไมถึงไม่ถามกัน


“ ก็เรารู้อยู่แล้ว เราจะถามทำไม ฮ่า ฮ่า " เย็นชาจังนะ แต่ก็น่ารักดี


“ เราถูกบอกเลิกเพราะไม่เหมือนฝ่ายรับน่ะ ฮ่า ฮ่า ตลกใช่ไหมล่ะ "


แบมแบมเอ่ยออกพร้อมทำท่าทางว่ามันเป็นเรื่องปกติ

เหมือนกับว่าบทสนทนานั้นเป็นแค่เรื่องดินฟ้าอากาศธรรมดาๆ


ยองแจที่ฟังก็ดูเหมือนจะตกใจกับคำตอบของเขาพอตัว ดูจากที่ร่างบางรีบวางแก้วเครื่องดื่ม พร้อมใช้สายตามองมาที่เขาตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า


“ โอมายก็อซ....จริงๆหรอเนี้ย แต่เราว่าแบมก็ดูเป็นฝ่ายลุกมากกว่ารับอีกนะ ฮ่า ฮ่า " ยองแจหัวเราะกับคำตอบของตัวเอง


เขาเลือกที่จะหยักไหล่เป็นคำตอบเท่านั้น ก่อนที่จะยกวอสก้าขึ้นดื่มเป็นรางวัลในการตอบคำถาม


“ แต่ก็ไม่ใช่ว่าเราไม่รู้ตัวหรอกนะว่าเราเป็นแบบไหน เราแค่ไม่รู้จะจีบใครก่อนมากกว่า แต่เราบอกไว้เลยนะ หลังจากนี้เราจะเป็นเมะอย่างเดียว พร้อมลุกให้กับคนรักคนนั้นของเราคนเดียว "


“ จะสงสารหรือดีใจกับคนคนนั้นของแบมดีนะ ฮ่า ฮ่า "

ยองแจดูเหมือนดูเหมือนตลกกับขำตอบของเขาไม่หาย ดูจากรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของร่างบางคงเป็นคำตอบได้ดี


“ ตานายแล้วยองแจ "


“ แล้วนายล่ะถูกบอกเลิกเพราะอะไร "


“ เฮ้อก็เพราะไอ้แฟนเฮงซวยคนหนึ่งเท่านั้นแหล่ะ อย่าไปพูดถึงมันเลย มันจะให้เราอารมณ์เสียเปล่าๆ  "


ร่างบางกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงเครียดแค้น ก่อนที่จะยกค็อกเทลขึ้นดื่มจนหมดแก้ว ไหนจะคว้าวอสก้าที่วางอยู่ข้างๆขึ้นมาดื่มแบบไม่กลัวว่าตัวจะเมาหรืออย่างไร


แบมแบมทำท่าจะยกมือขึ้นห้ามแต่ก็คงไม่ทันแล้ว เพราะยองแจกระดกมันไปทั้งแก้ว ด้วยความแรงของเหล้าทำให้ร่างบางเบ้หน้าด้วยความแสบลำคอและรสชาติแปลกๆ


อาการและสีหน้าที่ร่างบางแสดงออกมานั้นทำให้แบมแบมรู้ว่าแม่เสือสาวตนนี้คงเป็นมือใหม่หัดดื่มเหล้าแน่ๆ

เพราะว่าสำหรับคนที่ดื่มจนชินแบบเขาจะมองว่ามันคือรสชาติที่พอดีและอร่อย แต่คงไม่ใช่กับร่างบางตรงหน้า

หวังว่ายองแจจะไม่คออ่อนจนดื่มแก้วเดียวก็เมานะ


เพียงแค่หนึ่งนาทีร่างบางของยองแจก็เริ่มแดงขึ้นเพราะฤิทธิ์ของแอลกอฮอล์  

เขาบอกว่าคนเมาน่ะ ยิ่งเมาก็ยิ่งยั่ว เหมือนตอนนี้แบบที่เขากำลังจะเจอใช้ไหม


เพราะสายตาที่ยองแจใช้ทอดมองแบมแบมนั้นมันทั้งดูยั่วยวนและเชิญชวน

ไหนจะเสื้อขาวที่ตอนนี้คอกว้างๆของมันล่นลงมาจนทำให้เห็นอกขาวและเม็ดทับทิมสีชมพูนั้นอย่างชัดเจน


จนทำให้คนที่แอบมองมาอย่างแบมแบมได้แต่กลื้นน้ำลายลงคออย่างลำบาก

คนเมาที่นั่งยั่วอยู่นั้นก็คงไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองดูน่ากินขนาดไหน


“ ยองแจเมามากแล้ว เดี๋ยวเราไปส่งนะ " ที่แบมแบมอาสาไปส่งร่างบางได้ก็เพราะเขาไปบ้านแจบอมบ่อยจนคุ้นชิน


“ อื้อ อื้อ กลับบ้าน " ยองแจรีบลุกจากโซฟามากเกินไป ทำให้ร่างบางเกือบที่ล้มลงไปกับพื้นแต่ดีที่แบมแบมนั้นไวพอที่จะมารับร่างคนเมาได้


และมันทำให้มือของเขาตอนนี้มันไปอยู่เอวบางของยองแจแล้วสิ


แบมแบมอุ้มร่างของยองแจเพื่อลงไปที่รถ

เขาจัดท่านั่งให้ร่างบางเพื่อยองแจจะได้นั่งได้สบายและไม่ปวดหลัง


“ กลับบ้านไปนอน~~ คิดถึงคุณเตียงแล้ว "

เสียงหวานๆของยองแจเอ่ยออกมาเบาๆ แต่แบมแบมก็พอจับใจความได้ว่าร่างบางต้องการอะไร


แบมแบมใช้เวลาขับรถประมาณครึ่งชั่วโมงก็มาถึงบ้านสีขาวสะอาดตา

เขาเปิดประตูรถแล้วใช้วงแขนที่มีมัดกล้ามเล็กๆอุ้มร่างบางมาไว้ในอ้อมแขน


เขาสามารถเดินเข้าไปห้องของยองแจได้อย่างถูกต้อง อาจเป็นเพราะมีเสียงเล็กๆที่เหมือนผึ้งตัวน้อยคอยบอกทางข้างๆหูเขามาตลอด


แบมแบมวางร่างของยองแจไว้บนเตียงอย่างเบามือ

ก่อนที่จะก้มห่มผ้าให้ยองแจเพราะกลัวว่าร่างบางจะหนาว


“ งื้อ Goodnight kiss ก่อนเร็วสุดหล่อ "

ยองแจยู้ริมฝีปากบางเพื่อมารอรับการร้องขอแบบตะวันตกสไตล์


ริมฝีปากบางสีชมพูนั้นมันน่าจูบเกินกว่าที่แบมแบมจะต้านทานความอยากกินร่างบางของตัวเองได้ ไหนจะแพขนตาสีดำยาวสวยนั้น แก้มสีชมพูที่ปรั่งออกมาเพราะฤิทธิ์แอลกอฮอล์อีก


แบมแบมก้มลงไปจูบที่ริมฝีปากบางของยองแจนั้นอย่างบางเบาก่อนที่จะผละออกมา


หลังจากที่ยองแจได้รับจูบแบบที่ตัวเองต้องการแล้วร่างบางก็หลับไหลเข้าสู่นิทราแสนหวานไป


จนทำให้คนที่มองดูอยู่อย่างแบมแบมยิ้มออกมากับความน่ารักนั้น

เหตุผลที่เขาปล่อยยองแจไปอาจเป็นเพราะเราพึ่งเจอกันครั้งแรก และอีกอย่างถ้าเขาจะทำเขาต้องให้อีกคนมีสติสัมปชัญญะครบร้อยเปอร์เซ็นก่อน


“อาจเป็นเพราะเขาอกหักรึเปล่านะพระเจ้าถึงได้ส่งร่างบางที่อยู่บนเตียงมาให้ : ) "







“ Est- ce que vous croyez dans les destinées?  

 คุณเชื่อในพรหมลิขิตหรือเปล่า?? "


“ but i believe in destiny : ) "







Talk With Me


เราชอบมาตอนดึกๆค่ะ>< เมื่อวานขี้เกียจเลยป่วยเฉพาะกิจ เอาแบมแจมาเสริฟค่ะ หวังว่าจะชอบนะคะ 

จริงๆมันมีตอนต่อไปอีกนะคะ แต่เราขี้เกียจยังไม่แต่งต่อหรอก: P เนียร์แจเจอกันตอนหน้าอาจจะช้าๆหน่อยนะคะ 

เรามีสอบㅠ ㅠ

Enjoy reading ค่ะ><


SF by KATTUNGEN



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

190 ความคิดเห็น

  1. #109 0110n (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 14:48
    โธ่ แบม 555555555555555555
    #109
    0
  2. #53 ~~OoSuperEunhyukHae1311oO~~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 21:31
    น่ารักกกกกก งื้อออออ
    #53
    0
  3. #44 L'Ollipop (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 20:53
    555555555 ขำเหตุผลแบม น่าสงสารจิง ใจก้อยากรุตอนต่อนะ 5555544 แต่ ทูยองก้น่ารัก คิคิ
    #44
    0
  4. #43 Elf Junior (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 18:20
     รีบๆมาต่อนะคะ 
    #43
    0