SF/OS Your Blommor AllxYoungjae MarkJae 2Jae YugJae JackJae

ตอนที่ 3 : Tre blommor: Red rose -JackJae-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    12 พ.ค. 58

                   


Red Rose
ดอกกุหลาบสีแดง  บ่งบอกถึงการตกหลุมรักหรือแอบปลื้มใครซักคน เป็นสื่อแทนใจเพื่อจะบอกให้รู้ว่ามีคนกำลัง แอบปลื้มอยู่ มีความรักที่สุดแสน จะลึกซึ้ง  มั่นคง เรียกได้ว่าความรักนั้น ไม่มีวันจืดจางไป จากหัวใจ  กุหลาบเป็นดอกไม้ของกามเทพ คิวปิด และอีรอส เป็นสิ่งนำโชคนำความรักมาให้แก่หญิงหรือชายที่ได้รับ


เราเป็นเด็กกลุ่มเดียวกัน เป็นพี่รหัสน้องรหัสกัน พี่เขาอยู่ม.6 ส่วนผมอยู่ม.4
พี่เขาเป็นคนร่าเริง,เล่นกีฬาเก่ง,ป๊อปในหมู่สาวๆ
ส่วนผมเป็นคนเงียบๆ,ขี้อาย,เด็กเรียนและไม่ได้ดังหรือป็อปเลยซักนิด
พี่เขาหล่อมีออร่า สูง(?) และรวย ส่วนผมก็แค่เด็กแว่นธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น
เราดูแตกต่างกันเกินที่จะมาอยู่กลุ่มเดียวกันได้ใครๆก็พูดแบบนั้น ผมมากลุ่มนี้ได้เพราะมีพี่แจ็คสันเป็นพี่รหัส บางครั้งเวลาไปเที่ยวก็ชอบเอาผมติดไปด้วยเลยทำให้เราสนิทกัน
ใครๆก็บอกว่าชเว ยองแจน่ะโชคดีที่ได้แจ็คสัน หวังมาเป็นพี่รหัส แต่ใครจะรู้ว่ายองแจไม่อยากเป็นน้องรหัสของผู้ชายคนนี้เลยซักนิด เพราะยิ่งยองแจเข้าใกล้ผู้ชายคนนี้มากเท่าไหร่จิตใจเขาก็จะยิ่งหวั่นไหว และอยากที่เป็นมากกว่าแค่พี่รหัสและน้องรหัสน่ะสิ
ในกลุ่มของเรามีกันแค่4คน มีผมพี่แจ็คสันและหนุ่มป๊อปของโรงเรียนอีกสองคนอย่างพี่เจบีและพี่มาร์ค เห็นไหมว่าชเว ยองแจน่ะเป็นกาฝากที่น่าอิจฉาขนาดไหน
เวลาเดินไปไหนมาไหนคนเดียวผมก็ได้สายตาเชือดเฉือนจากสาวๆในร.รตลอดเลย


วันนี้เป็นวันที่กลุ่มเรานัดมาติวหนังสือตอนเช้าที่โต๊ะประจำหน้าโรงเรียน ตอนนี้บนโต๊ะเต็มไปด้วยหนังสือและซากมนุษย์นักเรียนแบบผมกับพี่มาร์คและคุณลุงเจบีครับ
ส่วนแจ็คสันผู้สายเสมอก็ยังไม่มาหรอกครับ สงสัยมัวแต่ไปเต๊าะแบมแบมเด็กห้องA ชิชิ
คนขี้หลีเอ๊ย ถ้ายองแจเป็นแบมแบมนะ จะไล่มาตั้งแต่เห็นหน้าครั้งแรกแล้ว เชื่อสิ!!


“ เฮ้ย พวกแก ใครแกล้งฉันเนี้ย!! "  นั่นมาแล้วครับพี่แจ็คสัน มาพร้อมเสียงโวยวายจริงๆเลยนะ

“ ใครแกล้งอะไรแกว่ะเตี้ย?? "  พี่มาร์คผู้ยอมเงยหน้าจากหนังสือขึ้นมาถามพี่แจ็คสันครับ
ส่วนพี่เจบีนะหรอ เขาเข้าฎานไปนานแล้วครับ สงสัยถ้าจะนอนฝันดี ยิ้มซะเหงือกบานเชียว

“ ก็เนี้ยเจ้าดอกกุหลาบกับคุกกี้ในล็อกเกอร์ฉันเนี้ย ใครแกล้งฉันบอกมาดีๆ " พี่เขาถามพร้อมยื่นเจ้าคุกกี้กับดอกกุหราบมาให้ดู ถ้าจะยื่นมาขนาดนี้เอามันตีหน้าผมเถอะครับ--*

“ ใครจะไปแกล้งแกว่ะ ไร้สาระ " ผมเห็นด้วยกับพี่มาร์คแบบสุดซึ้งครับ

“ แกรึเปล่ายองแจ แกแกล้งฉันใช่ไหม " พี่แจ็คสันถามผม พร้อมทำหน้าสงสัยเสียเต็มประดา

“ อะไรเนี้ยพี่แจ็คสัน ใครจะไปแกล้งกัน ไร้สาระจริงๆเลยนะ " ใครจะไปแกล้งให้ของแบบนี้กัน นอกจากเขาอยากให้จริงๆ

“ อาจจะเป็นคนที่มาแอบชอบแกป่าวว่ะสั้น " ใช่ครับพี่มาร์ค ผมแต่ตอบไปในใจอะนะ

“ เออใช่ว่ะ ฉันก็ออกจะหล่อแบบนี้เนอะ " เอ่อ หลงตัวเองไปนะครับ ผมแอบชอบคนแบบนี้ไปได้ยังไงกันเนี้ย --*

“ อะไรของแกยองแจ มาทำสีหน้าแบบนี้ แกอิจฉาฉันล่ะสิ เพราะแกคงไม่มีคนเอาของแบบนี้มาให้ใช่ไหมล้าาา " --* พี่แจ็คครับ ด้วยความเคารพนะครับ ถามผมก่อนไหมว่าอยากได้รึเปล่า

“ ไร้สาระน่ะพี่แจ็ค เลิกสนใจเรื่องนี้แล้วมาอ่านหนังสือได้ล่ะ "

“ ไอ้บีๆๆ มานอนยิ้มเหงือกบานอะไรตรงนี้ว่ะ " แล้วพี่จะไปปลุกเขาทำไมล่ะครับ ปล่อยเขานอนไปเถอะ

“ งื้อ งื้อ// ขนมใครว่ะ กินนะ ดูน่าอร่อยจัง " ยี้ พี่บีทำอะไรเกรงใจน่าตาตัวเองด้วยพี่
ไม่ใช่เอามือเปลื้อนน้ำลายไปเช็ดเสื้อแบบนั้น พอตื่นขึ้นมาก็จะกินเลยอีก--*

“ เอ่อใช่แจ็ค ถ้ามึงไม่เอา กูกินกันนะ " เอ่อพี่มาร์คก็เห็นแก่ของกินไปอีกคน
ส่วนผมก็นั่งอ่านหนังสือครับ ไม่อยากเงยหน้าขึ้นไปสนทนากะบุคคลเห็นแก่กินพวกนั้น

“ อ่ะ ยองแจกินดิ๊ ใกล้จะหมดล่ะ มัวแต่สนใจแต่หนังสือ "

“ ไม่เอาพวกพี่กินกันไปเถอะ ผมอ่านหนังสืออยู่เดี๋ยวหนังสือจะเปื้อนเอา "

“ เด็กดื้อเอ้ย " หลังจากนั้นพี่เขาก็ยื่นขนมมาให้ พี่เขาป้อนผมครับ ผมก็เลยกัดไปคำนึง
งื้อออ รู้สึกเหมือนแก้มร้อนๆจังเลยครับ .////.

“ เป็นอะไรยองแจ ทำไมแก้มแดงจัง " อีพี่มาร์คนี่ก็สังเกตุจังเลย!!

“ ป่วยรึเปล่ายองแจ?? หืออ ก็ไม่เห็นมีไข้นิ๊ "
ถามเฉยๆก็ได้ครับ ไม่ต้องเอามือมาวัดขนาดนี้./////.
ผมว่าแก้มผมต้องแดงกว่าเดิมแน่เลย

“ อ๊าว แดงกว่าเดิมอีก ป่วยรึเปล่าเนี้ย ไปห้องพยาบาลไป เดี๋ยวพี่ไปเป็นเพื่อน " พี่เขาลุกขึ้นพร้อมทำท่าจะเดินมาลากผมไปห้องพยาบาลครับ

“ ไม่ต้องหรอกๆพี่แจ็คสัน สงสัยแดดเมืองไทยมันร้อนหน่ะ ดูดิ๊ ร้อนขนาดนี้ บางทีผมก็สงสัยนะว่านี่แดดเมืองไทยหรือนรก ร้อนจัง บรู้วว " ผมพูดพร้อมพัดลมผ่านหน้าตัวเองเบาๆครับ

“ ก็ดีแล้ว นึกว่าป่วย ยิ่งใกล้สอบ อย่าป่วยนะรู้รึเปล่า "
พี่เขาดูท่าจะเชื่อนะครับ พอพูดเสร็จยังมีหน้ามายีผมคนอื่นอีก.////.

“ ผมรู้แล้วครับบบบ อย่ามายีผมคนอื่นแบบนี้สิพี่แจ็คสั๊นนนน เดี๋ยวหมดหล่อหมด "
มันเขินด้วย แต่ก็รู้สึกดีมากๆเลยนะครับ

“ นายเนี้ยนะหล่อ ฉันเห็นมีแต่น่ารัก 55555"
พอพูดเสร็จก็ไม่จำเป็นต้องยิ้มละมุนขนาดนี้ก็ได้ครับ.///.

“ อะแฮ่มม มาร์ค ต้วนกับอิม แจบอมยังอยู่ตรงนี้นะรู้ยัง " หลังจากพี่มาร์คพูดเสร็จ
พวกเราก็สะดุ้งเลยครับ

“ หยุดมาสร้างแลนด์มาร์คตรงนี้ได้แล้วเพื่อนรัก เราสงสารมดแถวนี้แรง เดี๋ยวมันจะเบาหวานขึ้นกัน " --* มดมันเป็นเบาหวานด้วยหรอครับพี่มาร์ค

“ มาร์คมึงแม่งขัดจังหวะ กำลังฟินๆเลย " นั้นมาแล้วครับ ตัวชงให้ผมคู่กับพี่แจ็คล่ะนะ

“ แกนี่ก็ชงจังเลยเจบี ฉันกับยองแจเป็นแต่รุ่นพี่รุ่นน้องกันนะ " ใช่เนอะ เราก็คงเป็นได้แค่รุ่นน้อง เจ็บจังเลยครับกับคำนี้

“ มาพูดแบบนี้ยองแจมันเสียหายนะโว๊ย ยิ่งไม่มีคนมาจีบ พอได้ยินแบบนี้เดี๋ยวจะหายไปหมด 555555 " พี่แจ็คสันครับใครจะมาจีบผมล่ะ ก็วันๆผมก็อยู่กับแต่พี่ๆเนี้ย

“ ไปไหนก็ไปป่ะพี่แจ็คสัน เสียเวลาอ่านหนังสือจริงๆเลย " ผมพูดแล้วก็แกล้งทำสีหน้าไม่สนใจใส่เขา ยิ่งอยู่เดี๋ยวผมก็จะยิ่งอ่อนแอมากกว่าเดิม

"ถ้าสนุกสนานกันมามากพอเเล้ว ก็ไปเรียนกันเถอะ ใกล้เวลาเข้าเรียนเเล้วล่ะ"
พี่เจบีพูดพลางทำท่าทีเก็บหนังสือและอุปกรณ์ต่างๆลงในกระเป๋า เปลี่ยนสีหน้าจากอารมณ์ขันเฮฮามาเป็นสีหน้าปกติที่ดูเหมือนคนปกติ จากที่เมื้อกี้ดูเหมือนจะ...*- เฮ้อ... แต่ประโยคนี้ของพี่เจบีก็ทำให้เรื่องสนทนาเพี้ยนๆของเราในกลุ่มจบลงจริงๆนะ ทุกๆคน ต่างเตรียมตัวแยกย้ายกันเพื่อจะไปเรียน

ในขณะที่ผมกำลังลุกจะเดินกลับห้อง ก็มีมือของใครคนหนึ่งดึงแขนของผมไว้

“ ให้พี่เดินไปเป็นเพื่อนไหมยองแจ?? " ประโยคคำถามที่ดูเป็นห่วงนั้นหลุดมาจากพี่แจ็คสันครับ

“ ไม่เป็นไรหรอกพี่แจ็ค ผมเดินคนเดียวได้ ไปล่ะนะ บายยย "
ถึงใจผมอยากจะให้เขาเดินไปส่งมากขนาดไหน แต่ผมก็ได้ปฎิเสธไป
เพียงเพราะผมไม่อยากให้พี่เขาใกล้ชิดผมมากเกินไป ใจผมไม่ได้แข็งแรงขนาดนั้นนะครับ

หลังจากวันนั้นผมก็ได้รับดอก
กุหลาบ1ดอกกับขนมที่ไม่ค่อยจะซ้ำกันซักวัน มันน่าสงสัยตรงที่ขนมนี้เหมือนไม่ใช่ขนมที่ซื้อมาจากร้านนะครับ มันเหมือนเป็นขนมที่ทำเองมากกว่า
เพราะรสชาติจะคล้ายกันบวกกับการจัดกล่อง
ผมไม่เคยกินขนมแบบนี้ที่ไหนแต่ถ้าถามว่าอร่อยไหม ผมคงตอบได้เลยว่าอร่อยมากๆครับ
อร่อยซะจนผมติดใจ คงจะเลิกกินไม่ได้แล้วสินะ วันนี้เป็นวันที่ผมมาร.รเช้าที่สุดในโลกเลยล่ะ

เพราะอะไรนะหรอ ผมมาดักรอเจ้าของขนมหวานไงครับ ผมมาแอบดูที่ล็อกเกอร์ของตัวเองเหมือนโจรแบบนี้เพราะเขาคนนั้นเลยนะ ยังไงวันนี้ผมก็ต้องรู้ให้ได้ว่าเขาเป็นใคร

นั้นเขามาแล้วครับ เครื่องแบบนักเรียนแบบนี้ ต้องเป็นเด็กม.4แน่ๆ รูปร่างที่ไม่บอบบางมาก
แผ่นหลังที่คุ้นเคยนั้นทำผมสงสัย มันคล้ายกับแผ่นหลังของใครบางคนที่ผทรู้จักเลยนะ
แผ่นหลังของเด็กคนนั้นน่ะ ผมเลยตัดสินใจลองเข้าไปทักเขาดู

คนเราถ้าชอบกันก็ต้องเปิดเผยสิ ไม่ใช่มาปิดบังแบบนี้ แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นใคร

“ เฮ้ นายน่ะ นายคนที่กำลังทำอะไรกับล็อกเกอร์ของฉัน " ผมลองเรียกเขาดู
เหมือนเขาจะตกใจมากๆเลยนะน่ะ สะดุ้งซะ 55555 ตลกจังเลยนะ

“ ซวยล่ะ " เหมือนผมได้ยินเสียงเขาเบาๆครับ ยิ่งได้ยินเสียงยิ่งรู้สึกว่าใช่

“ นายมาทำอะไรที่ล็อกเกอร์ฉัน..กัน "

“ อ้าว อย่าพึ่งไปสิ " ผมยังพูดไม่จบเลยครับ เขาก็วิ่งไปแล้ว
ในตอนที่ผมกำลังจะเดินไปที่ล็อกเกอร์ให้ทายว่าผมเจออะไรครับ สร้อยข้อมือล่ะ

“ เฮ้อ ไหนดูหน่อยวันนี้ทำอะไรมาให้กิน " มันเป็นคุกกี้รูปเจ้ากระต่ายน้อย
ขนมนี่น่ารักมุ้งมิ้งเหมือนคนทำเลยนะ........: )

“ ถ้าแอบชอบกันขนาดนี้ทำไมต้องปิดบังด้วยนะ เจ้าเด็กดื้อเอ้ย "



โต๊ะประจำหน้าโรงเรียน ตอนนี้พวกเราเลิกเรียนแล้วกำลังจะกลับครับ
แต่ต้องมานั่งรอเจ้าเด็กน้อยยองแจก่อน เห็นวันนี้ยองแจบอกว่าคุณครูจะปล่อยช้ากว่าปกติ
ผมคิดเรื่องนี้มาตั้งแต่เช้า คิดไปก็สงสัยไป

“ เฮ้ยมาร์ค,เจบี ฉันมีเรื่องมาปรึกษาว่ะ "
ผมทนเก็บความสงสัยนี้ไม่ไหวเลยต้องมาระบายกับไอ้ลิงสองตัวนี้

“ อะไรครับสั้นเพื่อนรัก " มาร์คตอบผม ส่วนเจบีมันมัวแต่เหม่อกับโทรศัพท์
สงสัยคุยกับสาวที่ไหนมั้งครับ อย่าไปสนใจมันเถอะ เข้าเรื่องได้แล้ว


“ อันนี้เอาแบบจริงจังเลยนะ " ผมพูดพร้อมทำหน้าจริงจังใส่พวกนั้น


“ ทำไมต้องทำหน้าจริงจังว่ะ รึแกไปทำใครท้อง!! " มาร์คถามผมพร้อมทำหน้าตกใจ


“ ท้อง พร่องง!!! คืองี้นะ เรื่องเจ้าของดอกไม้กับขนมในล็อกเกอร์ฉันอะ ”
หลังจากที่ผมพูดจบเจบีละสายตาจากโทรศัพท์มาจ้องผม
แหม่ เห็นเงียบแต่เก็บเพียบนะครับคุณเจบี


“ ฉันคิดว่าเป็นยองแจว่ะ "


“ อื้อแล้วไง " คือไม่ตกใจหน่อยหรอ?? คือทำหน้าเฉยมากคือไรครับคุณมาร์ค ต้วน!!


“ แกไม่ตกใจหน่อยหรอว่ะ "


“ ไม่อะ ไม่เห็นมีอะไรน่าตกใจเลย ใครเขาก็รู้กันหมดแล้วว่ายองแจชอบใคร
มีแต่แกเนี้ยแหล่ะที่ไม่รู้อะไรเลย "
อ้าว แสดงว่ามีแต่ผมคนเดียวที่ไม่รู้หรอ??


“ แล้วถึงยองแจจะชอบแกจริง แกจะชอบน้องกลับรึเปล่าแจ็คสัน " เจบีมันถามผมครับ


“ แล้วพวกคิดว่าไงอะ " หลังพูดเสร็จผมก็ยิ้มมุมปากให้พวกมันทีนึง


“ พวกพี่ผมขอโทษที่ทำให้รอนะครับ กลับบ้านกันเถอะ " มาแล้ว เจ้าเด็กยองแจตัวแสบ


พวกเราเดินมาด้วยกันจนถึงป้ายรถเมล์ บ้านพวกเราไปคนละทางครับ

มาร์คกับเจบีไปด้วยกัน ส่วนผมบ้านอยู่ใกล้ร.ร ไม่ต้องนั่งรถ ยองแจคือคนที่บ้านมารับ

เราล่ำลากันนิดหน่อย หลังจากนั้นรถเมล์ก็มา

ตอนนี้เหลือแค่ผมกับยองแจ มันเงียบผิดปกติมากๆ ถึงแม้จริงๆยองแจจะพูดไม่ค่อยเยอะ

แต่มันก็ไม่เงียบจนอึดอัดแบบนี้ ผมเลือกทำลายความเงียบนั้นด้วยการชวนเขาคุยครับ


“ เออ แล้วนี่ยองแจกลับบ้านตอนไหนอะ เลยเวลาที่คนขับรถจะมารับไป10นาทีแล้วนะ "


“ งื้ออ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับพี่แจ็คสัน ทำไงดี คุณลุงคนขับก็ไม่โทรมาบอกผมเลย "

หลังจากที่ยองแจพูดเสร็จ ผมก็ได้ยินแรงสั่นจากกระเป๋ากางเกงเขาครับ


“ สวัสดีครับคุณลุง หือ ว่าไงนะครับ อ่าาา โอเครับ ผมรอได้ เจอกันครับ " พูดไรกันอะ


“ เอ่อ พี่แจ็คสัน พอดีรถมีปัญหานิดหน่อยอะครับ พี่กลับไปก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวผมนั่งรอคุณลุงตรงนี้เอง "

ยองแจหันมาบอกผมด้วยสีหน้ากังวล

“ ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่นั่งรอเป็นเพื่อนๆๆ พี่ไม่รีบกลับบ้าน "

ใครจะปล่อยเด็กน้อยคนนี้อยู่คนเดียวก็จะใจร้ายเกินไปแล้วครับ

ยิ่งสีดูเหมือนจะร้องไห้นั้นอีก ใครจะปล่อยทิ้งให้อยู่คนเดียวได้ลงคอ

แจ็คสัน หวังคนนี้จะไม่ทน!!

“ ขอบคุณมากๆนะครับ มีพี่มาอยู่ด้วยผมจะได้ไม่เหงา ^^ "

สีหน้ายองแจดูมีรอยยิ้มขึ้นเยอะเลยครับ ดีแล้วล่ะเด็กคนนี้น่ะเหมาะกับรอยยิ้มที่สุดแล้ว


“ แล้วนี่หิวรึเปล่า? พี่มีขนมนะ " ผมถามเขาด้วยความเป็นห่วง เพราะนี่ก็เย็นมากแล้ว


“ ขอบคุณครับ ผมหิวมากๆเลยตอนนี้ แฮร่ : P "

หิวก็คือหิวครับไม่ต้องมาทำท่าน่ารักด้วยการลูบท้องแล้วแลบลิ้นแบบนั้น><

“ อะ คุกกี้รูปกระต่าย "

ผมหยิบเอาขนมอันนี้ออกมาจากกระเป๋าครับ ดูเหมือนยองแจจะสตั้นไปนิดหน่อย


“ หยิบไปเร็ว ขนมของคนนี้อร่อยนะ คนทำต้องน่ารักมากๆเลยเนอะพี่ว่า "

แก้มยองแจดูแดงมากๆเลย ยิ่งที่มือสั่นๆที่ยื่นมาหยิบขนมนั้นอีก

ทำไมผมไม่สังเกตุสิ่งรอบตัวเลยนะ อาการของยองแจมันก็แสดงออกมาขนาดนี้


“ อร่อยไหม?? "


“ ก็อร่อยดีนะครับ ใครให้พี่มาหรอ?? " ก็ตัวเองแหล่ะที่ให้มา


“ มีคนแอบชอบให้มาน่ะ "


“ แล้วพี่ไม่รู้จักหรอครับว่าเขาเป็นใคร " รู้นะ รู้จักดีด้วย


“ พี่ไม่รู้หรอก เพราะเขาไม่เคยบอกว่าเป็นใคร เขาไม่เคยเปิดเผยตัว เราไม่เคยเจอกันซักครั้ง
มีแต่เจ้าดอก
กุหลาบกับขนมพวกนี้แหล่ะที่เขาให้พี่ บ้างครั้งพี่ก็คิดว่าบ้านเขาน่าจะเปิดร้านทำขนมนะ "

สีหน้าดูโล่งอกหลังจากที่ผมบอกไป


“ บ้านยองแจเปิดร้านขนมรึเปล่าอะ " เขาดูตกใจที่ผมถามแบบนี้


“ เปิด ใครๆก็เปิดได้รึเปล่าครับพี่ ร้านขายขนมเนี้ย "


“ นั้นสิเนอะ แต่พี่คิดว่าพี่ชอบเขานะ ยองแจคิดว่าไง "

แก้มทั้งสองข้างของยองแจมันขึ้นสีจนแดงเหมือนมะเขือเทศสุกเลย


“ พี่..พี่จะคิดไงก็เรื่องของพี่สิครับ ไม่เกี่ยวกับผมซักหน่อย "

ไม่เกี่ยวน้อยน่ะสิ เจ้าเด็กดื้อเอ้ย บอกไปขนาดนี้แล้ว ยังไม่เปิดเผยตัวอีก น่าตีจริงๆเลยนะ


“ ยองแจพี่เจอกำไลอันหนึ่งที่มันหล่นหน้าล็อกเกอร์พี่เมื่อเช้า มันเป็นของของคนนั้น เจ้าเด็กขนมหวานน่ะ และมันก็คือของนาย นายไม่คิดจะบอกพี่จริงๆหรอว่ามาแอบชอบคนอื่นเขาแบบนี้ "

ผมจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา มันมีแต่ความเขินที่เขาซ่อนเอาไว้
เขาไม่กล้าจ้องหน้าผมตรงๆเลยซักนิด เอาแต่หลบสายตาไปมา


“ นายไม่คิดจะบอกพี่จริงหรอว่าใครคือเจ้าของขนมพวกนี้ " ผมเอาหน้าเข้าไปใกล้เขามากขึ้น


“ เอ่อ...เอ่อพี่แจ็คสัน อย่าเอาหน้าเขามาใกล้แบบนี้สิ "
เขาพยายามใช้แรงที่มีพลักผมออก
แต่คิดว่าแรงที่มีเพียงน้อยนิดของเขาจะสู้กับแรงนักกีฬาแบบผมได้หรอ

“ ถึงนายไม่บอกพี่ก็รู้นะ นายมาทำให้พี่ติดเจ้าขนมหวานพวกนี้ นายทำพี่น้ำหนักขึ้น นายทำพี่หวั่นไหว นายทำพี่ใจสั่นทุกครั้งที่อยู่ด้วย นายทำพี่ยิ้มทุกครั้งที่นึกถึง นายทำพี่เกือบคล้ายคนบ้า นายต้องรับผิดชอบ " ผมเอนตัวเข้าไปหาเขามากขึ้น

“ นายต้องรับผิดชอบด้วยการทำขนมมาให้พี่ทุกวัน นายต้องมาใกล้ๆพี่ตลอด นายห้ามมาวิ่งในหัวใจพี่บ่อยๆ นายต้องมาดูแลพี่ตลอดไป ตกลงไหมครับ ชเว ยองแจ "


“ อื้อๆ อย่าเอาหน้าเข้ามาใกล้สิครับพี่แจ็คสัน เอาหน้าออกไปได้แล้วนะ นี่มันหน้าโรงเรียนนะครับ "

คิดว่าพี่แคร์หรอยองแจ หึหึ คิดผิดแล้วครับ ในขณะที่จมูกเราเกือบจะแตะกันนั้น


“ ปรื้น ปรื้น คุณหนูครับ " เสียงแตรรถทำผมตกใจจนปล่อยตัวของแจไป


“ ผมไปแล้วนะครับพี่แจ็คสัน " ยองแจรีบเก็บกระเป๋าแล้ววิ่งไปนั่งในรถ


“ เฮ้ย เดี๋ยวยองแจ เดี๋ยว " ใขณะที่ผมกำลังเรียกยองแจ รถก็ได้เคลื่อนตัวไปแล้วครับ


“ ไปแล้วนะครับพี่แจ็คสัน บายยย : P " เจ้าเด็กดื้อเอ้ย มีการเปิดกระจกมาแลบลิ้นใส่ผมอีกนะ เฮ้อออ ก็นายน่ารักแบบนี้ไง ฮยองเลยหลงรักนาย
.
.
.
.
ฮยองรักนายนะเจ้าเด็กขนมหวาน
เด็กดื้อที่น่ารักของฮยอง





"ไม่มีความพยายามไหนที่จะไม่เห็นผล ความพยายามที่มาจากความรู้สึก
ความพยายามที่มาจากหัวใจ ถ้าคุณ
ใช้ตามองคุณอาจจะไม่เห็น แต่ถ้าลองใช้ความรู้สึกและหัวใจมองคุณจะมองเห็นมันอย่างชัดเจน......: ) "




Talk with me

สวัสดีค่ะ มาแล้วกับแจ็คแจไม่รู้ว่าจะมีคนรอไหม>< มาอัพช้าไปชั่วโมงกว่า(?) ที่มาช้ากว่าที่บอกไว้ไม่มีอะไรค่ะ เราขี้เกียจ 55555 เราอยากแต่งให้มันออกมาสดใสๆอะค่ะ แต่มันไม่ค่อยสดใสเท่าที่ควร แต่งแนวนี้ยากที่สุดเลยค่ะ TT^TT หวังว่าจะenjoyกับมันนะคะ : )

Short fic by KATTUNGEN


B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

190 ความคิดเห็น

  1. #173 mondayalot (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 00:44
    ฟินจนมดขึ้นเลยอ่าาาาา
    หวานอิ้บอ้ายยย
    #173
    0
  2. #169 Faibook42 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 16:23
    น่ารักอ่า ชอบมากๆๆ
    #169
    0
  3. #158 imagine_me (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 23:10
    แจ็คแจน่ารักเกินไปแล้วนะ.   ชอบๆๆๆๆ
    #158
    0
  4. #51 ~~OoSuperEunhyukHae1311oO~~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 20:52
    กรี๊ดดดด แจคแจคอดน่ารักกกก
    #51
    0
  5. #36 nanija (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 23:50
    ชอบแจ๊คแจอ่าา มาแต่งอีกได้ม้ายยย
    #36
    0
  6. #30 poppinzero (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 08:59
    โง้ยยยยยยยย มันหวานมาก จะฟินตายแล้ว ฮือออออ
    #30
    0
  7. #29 TSD.N (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 16:26
    เขินนนน เขิน  บอกคำเดียวเลยว่าเขินมากกกก เฮ้ยคือเกรียนมากกกก น่ารักจริงๆเรื่องนี้ อ่านไปจิกหมอนไป เด็กดื้อออ งืออออชอบบอ่าา คือดิ้นมากตอนแจ็คสันพูด น่ารักจริงๆคู่นี้ ><
    #29
    0
  8. #27 igot7 36 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 09:41
    แอร๊!!!>< น่าย้ากกกกกกก น่าย้ากกกกกกมากกกกกกก ต่อไปเค้าขอแบมแจได้ป่ะ? 55555>< คู่แรร์สุดๆอ้ะ! สู้ๆนะไรท์^^
    #27
    0
  9. #26 Elf Junior (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 20:43
     F I G H T I N G!!! สู้ๆนะ
    #26
    0
  10. #25 cat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 19:25
    โง้ยยยย น่ารักกกกก
    #25
    0
  11. #24 TontarnYJ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 13:08
    เขินมากกกกกกกกอ่านไปเขินไปไม่ไหวแล้วน้าาาาาา>///<

    สู้ๆนะคะมาต่ออีกเร็วๆนะ

    ปล.ตอนนี้หมอนที่ห้องขาดละ(เวอร์ไปมั้ย555555)
    #24
    0
  12. #23 L'Ollipop (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 10:52
    ตัลลัคคค ทำไมตัลลัคได้ขนาดนี้ อยากได้แจแจมาเปนของตัวเอง55555
    #23
    0