SF/OS Your Blommor AllxYoungjae MarkJae 2Jae YugJae JackJae

ตอนที่ 2 : Två blommor: Yellow lily -2Jae- [JBxYeongjae]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,447
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    15 พ.ค. 58








"ดอกลิลลี่สีเหลือง"

Yellow Lily

 

ดอกลิลลี่สีเหลือง แสดงออกถึงความอบอุ่นที่ห่วงใย ของความรักที่มั่นคง "ขอให้คุณปลอดภัยนะคนดี  เป็นดอกไม้ที่สื่อความหมายได้อย่างลึกซึ้ง ดอกลิลลี่สีเหลืองเป็นดอกที่จะแสดงออกถึงความห่วงใยและห่วงหาอาทร


 

 

   ในโรงพยายาบาลที่มีผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ไปมา มีชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีรูปร่างสูงยาวใบหน้าของเขามันดูดีราวกับสวรรค์สร้าง

แต่บนใบหน้าของเขานั้นไร้ซึ่งรอยยิ้ม สายที่ด้วยแข็งกร้าวจนน่ากลัวนั้น ทำให้เขาดูไม่น่าเข้าหามากยิ่งขึ้น  แต่ในมือของเขากับมีดอกลิลลี่สีเหลือง1ดอก ดอกไม้ที่ดูไม่เข้ากับบุคลิคของเขาเลยซักนิด

 

เท้ายาวๆของเขาเดินก้าวผ่านทางและห้องต่างของโรงพยาบาลอย่างไม่เร่งรีบ เขาเดินสวนกับเหล่าพยาบาลและเด็กฝึกงานหลายคนที่ต่างเข้ามาทักทายด้วยความเกรงกลัว เขาเพียงทักทายคนเหล่านั้นกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉย จนมาถึงห้องของเป้าหมาย

 

-0103 ชเว ยองแจ-

 

เขายืนมองที่ประตูเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเปิดประตูห้องออกเพื่อจะเข้าไปหาคนที่ได้ชื่อว่า คนรักของเขา"

ชายหนุ่มคนนั้นทอดสายตามองไปที่หนุ่มน้อยที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียง หนุ่มน้อยผู้นั้นมีหน้าตาที่อ่อนหวานราวกับขนม ผิวขาวราวกับสำลี เสียงลมหายใจที่เบาๆที่สูดเข้าออก เป็นสัญญาลักษณ์ได้ดีว่าหนุ่มน้อยผู้นั้นกำลังหลับไหลอยู่ ถ้ามีใครเข้ามาเห็นคงไม่อยากรบกวนการนอนหลับของเขาเป็นแน่ แต่ไม่ใช่กับคนที่รอคอยการตื่นของคนนอนอยู่บนเตียงอยากเขา อิม แจบอม

นี่เป็นเวลาสองเดือนแล้ว ที่เขาเข้าออกร.พ เพื่อมาเยี่ยมคนรักที่นอนอยู่บนเตียง เขามาพร้อมกับดอกลิลลี่สีเหลืองหนึ่งดอก เพื่อนำมันมาเปลี่ยนกับดอกเก่าที่อยู่ในแจกันข้างๆหัวเตียง การกระทำที่คนนอกอาจจะไม่เชื่อว่านี่คือแจบอม หนุ่มนักธุรกิจชื่อดังผู้แข็งกร้าวและเย็นชา ไหนจะสายตาที่แจบอมใช้มองยองแจนั้นอ่อนโยนเกินกว่าที่หลายคนจะเชื่อว่านั้นคืออิม แจบอมผู้แข็งกร้าว สายตาที่เต็มไปด้วยความรัก อ่อนโยน ห่วงหา และรอคอย แจบอมเดินเข้าไปใกล้เตียงของยองแจ เพื่อเปลี่ยนดอกไม้เป็นดอกใหม่

 

ยองแจ เมื่อไหร่นายจะฟื้นขึ้นมาหาฉันซักที" น้ำเสียงของเขานั้นดูเหนื่อยล้าเต็มทน

 

นายจะรู้บ้างไหมว่าคนรอมันทรมานนะ"

 

ไหนนายบอกว่ารักฉันไง นายคงไม่ได้ทิ้งฉันใช่ไหม" สายตาที่แจบอมใช้ทอดมองยองแจนั้นมันเต็มไปคำอ้อนวอน อ้อนวอนให้คนรักฟื้นขึ้นมา

 

มันนานแล้วนะที่นายนอนเล่นอยู่แบบนี้ ฟื้นขึ้นมาได้แล้วนะคนดี "

 

ฟื้นขึ้นมาฟังคำว่ารักของฉันได้แล้ว ฉันขอโทษที่วันนั้นฉันไม่ฟังคำเตือนของนาย " เขากระซิบกับคนบนเตียงด้วยน้ำเสียงที่ที่มีแต่ความสินหวังและรู้สึกขอโทษ

 

 

 

-  2 เดือนก่อนหน้านี้ -

 

แจบอม วันนี้นายไม่ออกไปคุยกับคนๆนั้นได้ไหม " น้ำเสียงที่ดูเป็นห่วงของคนปลายสายนั้นทำแจบอมลังเลใจ

 

ฉันขอโทษนะยองแจ พี่ทำเพื่อนายนะ พี่ยกเลิกการไปคุยกับเขาไม่ได้ " เสียงที่แจบอมพูดออกไปนั้น มันมีแต่ความรู้สึกผิด

 

นายทำตามที่ฉันขอซักครั้งไม่ได้หรอ ได้โปรดอย่าไปเลยนะ ฉันรู้สึกไม่ดีเลยจริงๆ " คำขอร้องที่เกือบเปลี่ยนการตัดสินใจของชายหนุ่ม ถูกขัดไปด้วยเสียงของลูกน้องคนสนิทของเค้า แจ็คสัน"

 

เจ้านายครับ ได้เวลาที่เราจะต้องไปแล้วครับ "

 

ยองแจ ได้เวลาที่ฉันจะต้องไปแล้ว "

 

นี่แจบอม อย่าพึ่งไปนะ อย่าพึ่งไป " น้ำเสียงที่ดูขอร้องของยองแจนั้นทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจตัดสายร่างบางนั้นทิ้งซะ

 

ไปจัดเรื่องนี้ให้มันจบซะทีเถอะแจ็คสัน "

 

 

 

การคุยครั้งนี้ดูเหมือนจะจบด้วยดีถามไม่ใช่เพราะฝั่งตรงข้ามเล่นตุกติก พวกนั้นใช่กำลังคนที่มากกว่าเพื่อที่จะทำร้ายเขา การต่อสู้ที่ดูเหมือนฝั่งเขาจะเสียเปรียบนั้นทำให้แจบอม อารมณ์เสีย

 

แค่นี้ก็อารมณ์เสียแล้วหรอครับ คุณแจบอม " น้ำเสียงยียวนของฝั่งตรงข้าม นั้นทำให้แจบอมอยากจะชกซักหมัด ถ้าไม่ติดว่าเค้าเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

 

นายต้องการอะไรกันแน่มาร์ค "

 

ต้องการ เหอะ ฉันก็ต้องการให้นายคืนยองแจให้ฉันไงล่ะ"

 

ยองแจเป็นของฉัน นายไม่มีสิทธิมายุ่งกับเขา" สายตาที่แจบอมมองมาร์คนั้นมีความแข็งกร้าวและหวงแหน

 

แต่นายเป็นคนแย่งเขาไปจากฉัน!! ถ้านายไม่เข้ามา ยองแจเค้าก็จะเป็นของฉัน!!"

 

ยองแจไม่ใช่ของนาย ต่อให้ฉันไม่เข้ามา เค้าก็ไม่ใช่ของนายมาร์ค!! "

 

ยองแจรักฉัน!! ก่อนหน้าที่จะมาเจอนาย เค้ารักฉัน นายเข้าใจไหม!! " มาร์คตะคอกใส่แจบอมด้วยความโมโห

 

ต่อให้ตอนนี้ยองแจไม่ได้รักฉัน ฉันก็คืนเขาให้นายไม่ได้มาร์ค!! " แจบอมตะคอกมาร์คกลับด้วยน้ำเสียงโมโหเช่นกัน

 

ทำไมนายถึงคืนเค้าให้ฉันไม่ได้!! "

 

เพราะฉันรักเขา นายเข้าใจไหม!! "

 

รัก เหอะ เหอะ ฉันก็รักเขามาก่อนแกอีก!! ฉันรักเขามาตั้งนาน แต่แกแค่เข้ามา เค้าก็เปลี่ยนไป เค้าให้ความสนใจแกมากกว่า แกมาเพื่อแย่งเขาไปจากฉัน!!! " น้ำเสียงของมาร์คมันมีความเสียใจที่ปนอยู่ความโมโห

 

ถ้าไม่มีแก ยองแจก็จะกลับมาหาฉัน งั้นก็ตายซะเถอะ!! " มาร์คพูดก่อนที่จะยกปืนขึ้นมา

 

มาร์ค แกยังมีครอบครัวที่รักแก แกทำแบบนี้ไม่ได้นะ ถึงแกฆ่าฉัน ยองแจก็ไม่กลับไปหาแกหรอก!! "

 

ขนาดใกล้ตายแกยังปากดีได้ นั้นอย่าอยู่เลยแจบอม "

 

ปั้ง// อย่าาาาาาา

 

ยองแจ/ ยองแจ!! " อยู่ดีก็มีร่างบางของยองแจที่เข้ามาบังแจบอม แทนคนที่จะโดนยิงจะเป็นแจบอม แต่กลับกลายเป็นยองแจ

 

มาร์ค หยุดซักทีเถอะนะ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของแจบอมหรอก แต่มันคือความผิดของเราเอง ผิดที่เรารักแจบอมไม่ใช่มาร์ค เราขอโทษ" ยองแจพูดออกมาด้วยน้ำเสียงรวยริน เพราะความเจ็บที่ได้มาจากการโดนยิง

 

ยองแจ นายไม่เป็นไรใช่ไหม นายทำแบบนี้ทำไม " น้ำเสียงของแจบอมมันสั่นจนน่าใจหาย

 

แจบอมปลอดภัยก็ดีแล้ว แต่ถามว่าทำไมเราถึงมาบังกระสุนให้ มันก็คงเพราะเรารักแจบอมไงล่ะ " เพียงแค่นั้นยองแจก็หลับไป

 

ม่ายยยยยยยยยยย" แจบอมตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง

 

ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ได้ยิง " มาร์คพูดออกมาด้วยความตกใจคำพูดที่ดูเหม่อลอยเหมือนคนเสียสติ

 

 

 

--ตัดไปที่ร.พ--

 

นานมากแล้วที่ยองแจเข้าไปในห้องฉุกเฉิน แจบอมเดินไปมาอย่างกังวลอยู่หลายนาที ในที่สุดคุณหมอก็ออกมา ออกมาพูดประโยคที่เหมือนทำร้ายโลกทั้งใบของแจบอม

 

ยินดีด้วยครับคนไข้ไม่เสียชีวิต แต่ทางเราขอแสดงความเสียอย่างนึงคือ จุดที่คนไข้โดนยิงมันเป็นจุดสำคัญ คนไข้อาจจะยังไม่ฟื้น หรืออาจจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปตลอดชีวิตก็ได้ครับ "

 

 

 

--ปัจจุบัน--

 

เหตุการณ์ในวันนั้น มันยังติดอยู่ในความทรงจำของผมไม่ลืม

จนมาถึงวันนี้ ยองแจก็ยังไม่ฟื้น ผมเฝ้ารอเขาฟื้นทุกๆวันผมมักสวดมนต์ขอพรพระเจ้าให้เค้าปลอดภัย แต่เหมือนเพราะเจ้าท่านคงใจร้ายกับผมเกินไป ท่านถึงยังไม่ทำให้ยองแจฟื้นสักที การรอคอยมันทรมานเหลือเกิน แต่ผมก็คงทำได้เพียงแค่รอ เพราะผมไม่มีวันรู้ว่ายองแจจะฟื้นเมื่อไหร่ ในหนึ่งวันผมหมดเวลาไปการนั่งเฝ้ายองแจ บ้างครั้งผมก็หาหนังสือมาอ่านให้เขาฟัง ตอนนี้ผมไม่สนใจอะไรเลยนอกจากเค้า งานที่มีทุกอย่างผมก็ยกให้แจ็คสันเป็นคนดูแลแทน ร่างกายที่ดูเหมือนเพียงหลับไหลของยองแจ มันทำให้ผมอยากรู้ว่าเขากำลังฝันอะไรอยู่ จะฝันถึงผมบ้างไหม แล้วเมื่อไหร่เค้าจะตื่นจากความฝันนั้นซักที ใจของผมมันเจ็บไปหมด. การที่ได้แต่รอให้เขาฟื้นขึ้นมาแต่เรากับทำอะไรไม่ได้เลย

 

ยองแจ วันนี้ฉันไปเยี่ยมมาร์คมาด้วยนะ เค้าดูน่าสงสารมากๆจริงๆ "

 

มาร์คอยากเจอยองแจนะ รีบๆตื่นได้แล้วนะคนดี เราจะได้ไปเยี่ยมมาร์คกันไง " รีบๆตื่นขึ้นมาหาเขาได้แล้ว

 

ยองแจไม่สงสารมาร์คหรอ มาร์คเค้าทรมาณมากๆเลยนะ " ไม่ใช่แค่มาร์คหรอก จิตใจผมก็ทรมาณเช่นกัน

 

ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปหลายอย่างเลยนะ สวนแบบนายอยากได้ไงมันเสร็จแล้วนะ บ้านที่รอแค่นายเข้าไปอยู่กับฉันไง "

 

การ์ดแบบที่นายอยาดได้ ทะเลที่นายอยากไปไง ตอนนี้ฉันเคลียร์ทุกอย่างหมดแล้ว เวลาแบบที่นายเคยต้องการไง ในตอนนั้นฉันยังให้นายไม่ได้ แต่ตอนนี้ฉันพร้อมจะให้นายทุกอย่างแล้ว ทำไมนายไม่ลุกขึ้นมาล่ะ ลุกขึ้นมาทำทุกอย่างแบบที่นายอยากทำไง " น้ำเสียงของแจบอมดูสั่นเครือ แผ่นหลังที่ดูเข้มแข็งของเขานั้นสั่นไหวไปตามแรงสะอื้น

 

ฟื้นขึ้นมาหาฉันได้แล้วนะคนดี ฟื้นขึ้นมาเพื่อเป็นเจ้าสาวของฉันได้แล้ว นายอยากได้ชุดแต่งงานสีขาวแบบที่นายชอบไม่ใช่หรอ ชุดที่ฉันบอกกับนายว่ามันไม่เข้ากับนาย แต่ฉันก็สั่งให้ทางร้านเตรียมชุดนี้ไว้  ไหนจะงานแต่งที่ทะเลแบบที่นายฝันไว้ไง ทุกอย่างมันพร้อมหมดแล้วนะ ฉันรอแค่นายคนเดียวจริงๆ " น้ำตาจากผู้ชายที่เข้มแข็งอย่างอิม แจบอมเป็นเครื่องที่แสดงได้ดีว่าเขาเจ็บปวดกับเรื่องมากขนาดไหน

 

แจบอมนั่งร้องไห้จนลืมสังเกตสิ่งต่างรอบตัวไป ถ้าเขาลองสังเกตซักนิด เค้าจะรู้ว่าคนรักของเขานั้นเริ่มรู้สึกตัวแล้ว

 

แจบอม......... " ยองแจเอ่ยชื่อขึ้นคนรักขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

 

ยองแจนายฟื้นแล้ว นายฟื้นแล้ว ขอบคุณพระผู้เป็นเจ้า " แจบอมตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจ

 

น้ำ..น้ำ...." อาจจะเป็นเพราะหารนอนหลับที่นานจนเกินไป ทำให้เสียงของยองแจนั้นฟังแทบไม่ได้ศัพท์

 

น้ำ นายต้องการน้ำ " การที่แจบอมทำแบบนั้นมันทำให้เขาดูหมดลุคคุณชายผู้เคร่งขรึมไปเลย

 

หลังที่ยองแจดื่น้ำไป ทำให้เสียงที่แหบแห้งกลับมาสดใสและน่าฟังอีกครั้ง

 

ฉันนอนหลับไปนานเท่าไหร่หรอแจบอม " ยองแจถามแจบอมด้วยความสงสัย

 

“ 2เดือนน่ะ 2เดือนที่นายทำให้แทบจะเป็นบ้าตาย เพราะความคิดถึง "

 

“ 2เดือนเลยหรอ ทำไมฉันถึงหลับไปนานขนาดนี้นะ "

 

ใช่มันนานมาก มากซะจนฉันสงสัยว่าในฝันที่นายอยู่ในนั้นจะมีฉันบ้างไหม "

 

แจบอม แล้วมาร์คล่ะ??!! มาร์คเขาอยู่ไหน " ยองแจถามแจบอมด้วยน้ำเสียงร้อนรน

 

มาร์คเขากำลังอยู่ในที่ที่เหมาะสมกับเขา ถ้านายหายดีแล้วเราค่อยไปหามาร์คกันเนอะ พักผ่อนเถอะนะคนดี "

 

ในวันยองแจออกจากร.พ

แจบอมวันนี้เราไปเยี่ยมมาร์คกันเถอะนะ ฉันไม่อยากปล่อยเขาไว้คนเดียวแบบอดีตที่ผ่านมา "

 

โอเคครับ วันนี้เราจะไปเยี่ยมมาร์คกัน " แจบอมบอกกับยองแจด้วยรอยยิ้ม

 

แจบอมพายองแจเดินมาที่ตึกหลังที่พักของยองแจเพียงตึกเดียว

 

แจบอมนายฉันมาที่นี่ทำไม?? มาร์คคงไม่ได้อยู่ที่นี่ใช่ไหม " ในแววตาของยองแจมันมีแต่ความกลัวทั้งหมด

 

ยองแจนายดูนั้นสิ " แจบอมไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม เพียงแค่ชี้นิ้วเพื่อให้ยองแจได้เห็นมันด้วยตาเท่านั้นเอง

 

มาร์ค............" ยองแจหลุดครางชื่อของเพื่อนรักออกมา

 

ภาพที่ยองแจเห็นมันทำให้เขาน้ำตาแทบไหลริน ภาพที่มีชายคนหนึ่งกำลังนั่งเหม่อลอยและพูดคุยกับเจ้าตุ๊กตาหมีที่ยองแจเคยให้ ซึ่งชายคนนั้นก็คือมาร์ค " เพื่อนรักของเขา

 

แจบอมทำไมมาร์คถึงเป็นแบบนี้ ทำไม " ยองแจถามแจบอมออกมาด้วยน้ำเสียงที่มีแต่คำว่าสงสาร

 

มาร์คเขากำลังได้รับกรรมจากการกระทำที่เขาก่อไว้ ไม่เป็นไรนะยองแจ " หลังจากที่แจบอมพูดเสร็จ เขาก็ดึงยองแจเข้ามาซบที่อกเพื่อปลอบโยนร่างบางที่กำลังร้องไห้จนตัวโยนอยู่ขณะนี้

 

นายไม่ต้องกังวลเรื่องมาร์คนะ ทุกอย่างฉันจะเป็นคนจัดการเอง  เค้าจะหาย เชื่อฉันนะ "

 

ตอนนี้สิ่งนายควรจะทำคือรักษาตัวดีๆเข้าใจไหม จะได้หายไวๆ "

 

ขอบคุณนะแจบอม ขอบคุณที่รอ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งไหน ขอบคุณจริงๆ ฉันรักนายนะ "

 

ก็เพราะคำว่ารักคือเหตุผลที่ทำให้ฉันไม่ไปไหน มันคือเหตุผลที่ทำให้ฉันรอ ฉันก็รักนายยองแจ "

"
เพราะรักจึงรอ แต่ว่าในคำว่ารอคอยมักมีปาฏิหารเสมอ
พระผู้เป็นเจ้ามักจะเห็นใจคนที่มีความรักเสมอ เราเชื่อแบบนั้น.....: ) "

 

 


Talk with me 
มาคุยกับเรานะคะ ทีแรกว่าจะมาอัพทุกๆวันจันทร์ แต่อดใจไม่ไหว มาอัพก่อน
จะมีคนเข้าใจฟีลที่เราจะสื่อไหม เราอยากให้เห็นถึงความรักที่พี่บีมีให้แจนะคะ
เพราะรักถึงรอ
มีคนเข้ามาอ่านด้วย>< ขอบคุณสำหรับคนที่คอมเม้นท์ให้เราด้วยนะคะ>< สำหรับคนที่ไม่เม้นท์ พลีสสสส เราไม่ได้วอนท์เม้นท์นะคะ
แต่เราแค่อยากรู้ว่าฟิคที่เราแต่งมันโอเคไหม
มันมีอะไรที่ต้องแก้ไขรึเปล่าเท่านั้นเอง สำหรับแม่ยกแจ็คแจที่รอ เจอกันตอนหน้านะคะ
ไม่หมั่นใจว่าจะวันไหน เพราะฟิคเราเป็นแค่shortนะคะ มันจะสั้น กลัวว่าอัพบ่อยมันจะจบเร็ว 5555555


Short fic by KATTUNGEN 
 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

190 ความคิดเห็น

  1. #28 TSD.N (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 15:48
    ละมุนนนนมากกก คือดีอะ สงสารมาร์คคมากตอนจบ คือน้ำตาจะไหลตอน ที่แจบอมพูดกับคนที่นอนป่วย เฮ้ยคือตอนนั้นคิดว่าดราม่าแน่ๆตอนจบคือยองแจน่าจะหลับไม่ตื่นแต่เลื่อนมาอ่านต่อคือแบบเฮ้ยยยพื้นแล้วเว้ยยย คืออยากมีคนมารอแบบยองแจบ้างจัง5555 เพราะรักจึงรอ ขอตัวไปอ่านต่อก่อนนะคะ
    #28
    0
  2. #22 BABY_MILD👻 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 23:25
    ละมุนน อิมแจลุคนี่ ชอบจังงง -////-
    #22
    0
  3. #21 Rpn Im-sone (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 14:30
    โหวว พี่บีเท่มากอ่ะ ชอบลุคนัี้
    #21
    0
  4. #19 คนที่มีเมนชื่อมาร์ค (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 10:24
    ต่อเลย เป็นกำลังใจให้นะ ^_^ สงสารมาร์คอ่ะ
    #19
    0
  5. #18 Pan2544 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 22:24
    สงสารแจบอมอ่ะ คนรอนี่มันทรมานมากเลยเนอะ
    #18
    0
  6. #17 Pan2544 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 22:24
    สงสารแจบอมอ่ะ คนรอนี่มันทรมานมากเลยเนอะ
    #17
    0
  7. #11 Elf Junior (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 13:18
    สู้ๆนะคะ ไรท์เตอร์ #หน่วยกำลังใจ ^_^
    #11
    0
  8. #10 L'Ollipop (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 11:46
    ปล เรื่องมันต่อเนื่องกันกับตอนที่แล้วป่ะคะ?????
    #10
    1
    • #10-1 kray krislay(จากตอนที่ 2)
      4 พฤษภาคม 2558 / 13:57
      เรื่องไม่ต่อเนื่องกับตอนที่แล้วนะคะ มันแยกเป็นตอนๆ><
      #10-1
  9. #8 L'Ollipop (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 11:32
    เข้าใจความรู้สึกปมนะ คนรอมันทรมานกว่าอยุแล้ว ดีจัยที่แจแจฝื้น จะมีฉากสวีทมะคะ ขอกุ๊กกิ๊กๆ ไรงิ คิคิ
    #8
    0
  10. #7 MorrBorr.MarkBam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 10:47
    ละมุนมากเยย ชอบบ
    #7
    0