SF/OS Your Blommor AllxYoungjae MarkJae 2Jae YugJae JackJae

ตอนที่ 14 : Desolate: -JackJae ft. Jackbam-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 847
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    18 ส.ค. 58

                                                                              
                                                                            


*Note เราแนะนำให้ฟังเพลงและเริ่มอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นนะคะ




그땐 그녀가 좋았어

ในตอนนั้นที่ผมชอบผู้หญิงคนอื่น~




“ แจ็คสัน นี่แบมแบมน้องรหัสเรา ” ยองแจหนุ่มน้อยหน้าใส ผู้ที่มีใบหน้าหวานเหมือนเด็กน้อย แก้มอ้วมๆนั้นกำลังยกยิ้มอย่างสดใสพร้อมกับแนะนำน้องรหัสที่พึ่งรู้จักได้วันนี้ให้บุคคลที่มีสถานะเป็นถึงคนรู้ใจของตน



ราวกับมีมนต์สะกด เพียงแค่คนทั้งสองได้สบตากันเพียงเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมของเด็กน้อยหน้าหวานอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลังยองแจก็เต้นแรง ยิ่งแจ็คสันยิ้มมาให้แบมแบมก็ยิ่งใจเต้นแรง



ถ้าไม่ผิดอะไร ความรู้สึกนี้มันคือการตกหลุมรักใช่ไหม?



แจ็คสันก็เช่นกันเพียงแค่เขาได้สบตากับคนน่ารักที่“แฟน”ของเขาแนะนำว่าคือ“น้องรหัส”

ส่วนลึกในหัวใจมันบอกว่าเขาสนใจ ยิ่งน้องเขาแสดงท่าทีเขินอายออกมา

มันยิ่งทำให้แจ็คสันถูกใจ



ใช่แจ็คสันกำลังถูกใจแบมแบมผู้ซึ่งเป็นน้องรหัสของยองแจคนที่มีสถานะเป็นแฟนของแจ็คสันเอง





니가 너무 지겨웠어

ก็เพราะตอนนั้นผมเบื่อหน่ายคุณ~




“ แจ็คสันวันนี้จะกลับมานอนที่หอด้วยกันไหม? ” ภายในห้องพักขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะกว้างเกินไปสำหรับคนคนเดียว วันนี้เป็นวันที่ยองแจต้องกลับมาอยู่คนเดียวอีกแล้ว



ตอนนี้ยองแจรู้สึกภายในห้องที่เคยพอดีสำหรับเราทั้งสองนั้นดูช่างกว้างขวางเกินไปสำหรับเขา ร่างบางเลือกที่ทำความสะอาดห้องเพื่อทำให้ตัวเองไม่เหงาและไม่ฟุ้งซ่าน เหตุผลที่ยองแจไม่ออกไปไหนก็เพราะเขาอยากกลับห้องมาอยู่กับแฟนมากกว่า



มือของเขากำลังเก็บทำความสะอาดห้องให้แฟนหนุ่มอย่างแจ็คสันอย่างตั้งใจ ส่วนมืออีกข้างก็กำลังถือโทรศัพท์เครื่องเล็กแล้วต่อสายไปหาใครอีกคน



“เราคงไม่กลับไปนะยองแจ พอดีมีงานที่คณะ” งานอีกแล้ว ช่วงนี้แจ็คสันงานยุ่งมากจนแทบไม่มีเวลาให้เขาเลยจริงๆ บางครั้งยองแจก็อยากจะงอแงบ้างแต่พอมาคิดอีกทีแจ็คสันคงต้องไม่ชอบๆแน่ๆ



“เราเข้าใจ งั้นทำงานเสร็จไวๆนะ อย่าทำงานเพลินจนลืมกินข้าวล่ะ” ยองแจพยายามเข้าใจแจ็คสันเสมอและมันคงจะเป็นแบบนี้เสมอไป



แต่สิ่งที่ยองแจคงไม่ต้องกังวลก็คือแจ็คสันคงไม่ลืมทานข้าวแน่ๆ



“แบมแบมจะทานร้านไหนดีครับ” แจ็คสันเอ่ยถามหนุ่มน้อยน่ารักที่เดินควงแขนเขาอยู่



“เป็นอาหารจีนไหมครับ เรากินอาหารไทยจนเบื่อแล้ว ไปกินแบบที่พี่แจ็คสันชอบบ้างดีกว่า^^ ” แบมแบมบอกกับคนที่พึ่งเป็นแฟนกันไม่นานด้วยรอยยิ้มน่ารัก



ใช่เพราะตอนนี้ แบมแบมเป็นแฟนของแจ็คสัน: )






할 말이 많아지는 밤

ผมยังคงมีเรื่องราวมากมายที่อยากบอกคุณ~




ตื๊อ~ตึ๊ง~



เสียงข้อความที่มีคนส่งเข้ามาทางโทรศัพท์ทำให้ยองแจรีบวิ่งออกจากห้องน้ำมาดู


เพราะการรอใครซักคนมันมีอิทธิพลสำหรับทุกๆอย่างจริงๆ



ที่ยองแจรีบวิ่งมาแบบนี้เพราะคิดว่าแจ็คสันอาจจะส่งข้อความมาบอกว่าจะรีบกลับก็ได้ เพียงแค่คิดยองแจที่กำลังวิ่งไปที่โทรศัพท์เครื่องเล็กที่วางไว้ในห้องครัวก็ยิ้มออกมา



แต่สิ่งที่ยองแจอาจจะลืมไปก็คือ แจ็คสันไม่ชอบการส่งข้อความ



เพียงแค่เห็นข้อความและรูปที่ส่งความและรอยยิ้มที่เคยมีเริ่มเลือนหายไป ราวกับมีเข็มนับพันมาทิ่งแทงที่หัวใจของยองแจ


การเต้นของหัวใจที่เริ่มรู้สึกได้เลยว่ามันทำงานช้าลง น้ำตาที่ยองแจจำไม่ได้


แล้วว่าเขาได้เห็นมันครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กับไหลรินออกมาอย่างกั้นไม่อยู่




ยองแจเพียงแค่กดเข้าไปที่ข้อความนั้นอีกครั้งแล้วส่งข้อความไปหาแจ็คสัน




“เราเลิกกันเถอะแจ็คสัน”




เป็นยองแจเองที่เป็นฝ่ายบอกเลิกก่อนแต่ทำไมนะ


ห้วใจยองแจมันถึงเจ็บแทบเจียนตายขนาดนี้



ทำไมนะ?



หรือเป็นเพราะข้อความสั้นๆนั้น





เพราะบ้างครั้งความเชื่อใจมันอาจจะย้อนกลับมาทำร้ายตัวคุณเอง

                                      

-ผู้หวังดี-




JUST A LOSER 외톨이
แค่คนขี้แพ้ที่เดียวดาย
상처뿐인 머저리
คนโง่ที่เต็มไปด้วยบาดแผล
더러운 쓰레기 거울 속에 난 I’M A
เป็นขยะที่สกปรก ผมที่อยู่ในกระจกนั้น I'M A~




คลืด~



“พี่แจ็คสันฮะ พี่มีข้อความเข้ามาครับ” แบมแบมเอ่ยบอกคนที่นั่งอยู่ข้างกายก่อนที่จะนั่งดูหนังเช่นเดิม


“ขอบคุณที่บอกนะครับแบมแบม” เขาเพียงแค่ยิ้มให้คนรักเล็กน้อยก่อนที่เอือมมือมาหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูมาไว้ในมือ ก่อนที่จะปลดล็อคและเข้าไปในแอพพลิเคชั่นยอดฮิตที่มีคนส่งข้อความมา




“เราเลิกกันเถอะแจ็คสัน”



อะไร ยองแจกำลังจะแกล้งอะไรเขา


สิ่งที่เขียนอยู่นี่มันคืออะไร วันนี้ไม่ใช้วันที่1 เมษาใช่ไหม


จิตใจที่เคยสงบนิ่งของแจ็คสันกำลังสั่นไหว


หน้าตาและสายการแสดงออกทางสายตาของแจ็คสันทำให้แบมแบมรู้ว่าแจ็คสันมีเรื่องอะไรในใจ


“พี่แจ็คสันเป็นอะไรรึเปล่า” เพียงแค่แบมแบมวางมือลงบนไหล่แข็งแรงนั่นแจ็คสันก็สะดุ้งออกมาจากภวังค์ของตนทันที


“พี่ต้องรีบไป พี่ขอตัวก่อนนะ” ยังไม่มีแม้คำร่ำลาแจ็คสันก็ลุกขึ้นและรีบวิ่งออกไปทันที แบมแบมที่กำลังยื่นมือออกไปรั้งไว้ก็ต้องรีบเก็บมือตัวเองไว้ทันที ก็คนที่ก่อเรื่องไว้มันคือเขาเองนี่นา





반복되는 여자들과의 내 실수
ความผิดพลาดซ้ำๆของผมที่เกี่ยวกับผู้หญิงเหล่านั้น
하룻밤을 사랑하고 해 뜨면 싫증
รักพวกเธอเพียงแค่คืนเดียว พอเช้าก็เกลียดพวกเธอ
책임지지 못 할 나의 이기적인 기쁨
เพราะความเห็นแก่ตัวของผม
하나 땜에 모든 것이 망가져버린 지금
ทำให้ตอนนี้ทุกๆสิ่งได้แหลกสลาย~~



ตอนนี้ไม่ว่าอะไรก็ไม่สามารถขัดขวางแจ็คสันได้



เขาวิ่งมาจากห้างทันที่ได้รับข้อความนั้น


เขากังวลมากจนขาดสติไปเลยด้วยซ้ำ


ไม่สนแม้แต่เหงื่อที่ไหลรินอยู่บนใบหน้า


ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อและความแดงที่เกิดมาจากการวิ่งนานๆและความร้อน


เสื้อผ้าที่เคยดูดีตอนนี้กับหลุดลุ่ยราวกับแจ็คสันไปมีเรื่องกับใครมาก่อนหน้านี้


ตอนนี้แจ็คสันมาถึงห้องที่เราทั้งสองเคยอยู่ด้วยกันแล้ว

อาจจะเป็นเพราะระยะทางของห้างและหอพักไม่ไกลกันมากทำให้แจ็คสันมาไว


มือของกดไปที่กริ๊งหน้าห้องอย่ารัวๆแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบ



เขาจึงลองที่จะเคาะประตูด้วยมือของตัวเองแทนอย่างรีบร้อนไม่สนเลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้มือของเริ่มแตกและมีเลือดไหลเล็กน้อย


“ยองแจ…ยองแจออกมาคุยกับฉันก่อนนะ” น้ำเสียงที่ออกแนวขอร้องถูกส่งมาจากแจ็คสันชายหนุ่มผู้เข้มแข็งซึ่งตอนนี้กำลังเคาะประตูข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง


“พอเถอะแจ็คสัน ไปอยู่กับคนที่นายเลือกเถอะ
อย่ามายุ่งมากับเราเถอะ อย่ามาทำให้เราเจ็บไปมากกว่านี้เลย

เราจบกันแค่นี้เถอะนะ เราขอร้อง
ได้โปรดปล่อยเราไปเถอะ” เสียงที่ยองแจปลั่งออกมามันมีแต่ความเสียใจ เสียใจที่เคยไว้ใจ หลายครั้งที่เคยมีเรื่องอะไรแบบนี้สิ่งที่ยองทำได้คือทน



แต่ครั้งนี้มันมากเกินไป เขาทนไม่ไหวจริงๆ ความเข้มแข็งที่เคยมีมามันถูกทำลายไปพร้อมกับความเชื่อใจที่มีให้ทั้งสองแล้วจริงๆ



“เราขอโทษยองแจ ให้โอกาสเราเถอะนะ ได้โปรดเปิดประตูเถอะ”


“พอเถอะแจ็คสัน โอกาสของนายมันหมดไปตั้งแต่ที่นายเลือกที่จะไปมีคนใหม่แล้ว ปล่อยเราไปเถอะได้โปรด”




หลังจากนั้นทุกอย่างก็ตกอยู่ในรวามเงียบ ร่างที่เคยยืนอยู่กับร่วงลงบนพื้นอย่างหมดแรง


ตอนนี้ประตูทั้งสองด้านกับมีสองสิ่งมีชีวิตที่กำลังร่ำไห้อย่างเงียบๆอยู่ทั้งสองด้าน



เหตุการณ์นี้ไม่มีใครที่ไม่เจ็บ



แต่คนที่เจ็บมากกว่าคือคนถูกกระทำ




ส่วน
คนที่กระทำก็เจ็บ





เจ็บเพราะคนที่ทำให้
คนที่ตัวเองรักเจ็บก็คือตัวเราเอง





슬픈 밤 (너를 보낸 후에)
ในค่ำคืนที่แสนเศร้า (หลังจากที่ปล่อยคุณไป)
니가 없는 이 밤 (늦어버린 후회)
ค่ำคืนที่ไม่มีคุณ (เสียใจก็เมื่อตอนที่สายไปแล้ว)
익숙해진 니가 (Cuz I’m stupid)
ผมมีคุณจนเคยชิน (เพราะผมมันโง่)
다신 돌아오지 않을 이 슬픈 밤에
แต่คุณไม่ต้องการจะกลับมาในค่ำคืนที่แสนเศร้านี้เลย



หลังจากผ่านค่ำคืนแสนเศร้านั้นไป แจ็คสันก็ไม่เคยหลับลงเลยซักครั้ง

เพราะเพียงแค่หลับตาภาพของใครอีกคนก็ลอยเข้ามาในหัวตลอดเวลา


ภาพที่ทั้งสองเจอกันครั้งแรก


ภาพที่แจ็คสันตามตื้อยองแจ


ภาพที่ทั้งคู่ตกลงเป็นแฟนกัน


ภาพที่ทั้งสองยิ้มให้กัน


และภาพสุดท้าย ภาพที่แจ็คสันทรุดตัวลงร้องไห้ที่หน้าประตูห้องของยองแจ


แจ็คสันไม่เคยคิดเลยซักครั้งว่าถ้าชีวิตขาดยองแจไป มันจะเป็นยังไง


แต่ตอนนี้เขาได้รับรู้แล้ว


มันช่างเงียบเหงา


มันช่างโหยหา


เขาคิดถึงยองแจ


คิดถึงทุกอย่าง


ตัวนุ่มนิ่มที่น่าฟัดตลอดเวลา


แก้มอ้วมๆที่แจ็คสันชอบหอม


คิดถึงกลิ่มตัวหอมๆ


และคิดถึงรอยที่สดใสนั้น


แต่ทุกอย่างมันพังแล้ว


และคนที่ทำมันพังก็ไม่ใช่ใคร มันคือตัวเขาเอง





Hey 니가 없는 밤이 이렇게 외로운 지 몰랐어, 나 몰랐어
เฮ้! ผมไม่รู้เลยว่าค่ำคืนที่ไม่มีคุณมันจะอ้างว้างได้ขนาดนี้~


ขวดที่หนึ่ง

ขวดที่สอง

ขวดที่สาม

และอีกหลายขวดต่อมา


สิ่งที่แจ็คสันรู้และคิดอยากจะพึ่งพามันมากตอนนี้ก็คือแอลกอฮอล์


เพราะมันทำให้แจ็คสันลืม


ลืมทุกอย่าง


ลืมรอยยิ้มนั้น


ลืมกลิ่นกายที่แสนน่าหลงไหลของยองแจ


ลืมว่าเคยทำให้คนที่รักเจ็บขนาดไหน


ลืมทุกๆอย่างจริงๆหรอ?



เหมือนอย่างที่หลายๆคนบอก คนเรามักเห็นค่าของของที่สำคัญมากๆตอนปล่อยมันหลุดมือไปแล้ว



แจ็คสันพึ่งเข้าใจและรู้ซึ้งมัน ก็เมื่อยองแจปล่อยมือเขาไปแล้ว


ไม่มีอีกแล้ว คนสำคัญคนเดิม


คนที่คอยอยู่เคียงข้างไม่ว่าจะเจอเรื่องร้ายขนาดไหน





당장 보고 싶어 보고 싶어 네가 Ooh
ผมอยากเจอหน้าคุณในตอนนี้ ผมคิดถึงคุณจริงๆ~

난 준비 돼 있어 모질게 욕을 해도 돼
ผมพร้อมแล้ว, คุณจะสาปแช่งรุนแรงใส่ผมยังไงก็ได้~




แจ็คสัน หวัง คิดถึง ชเว ยองแจจริงๆ


ตอนนี้เขายอมทุกๆอย่างจริงๆ


ยอมแลกแม้กระทั่งหัวใจตัวเองเพื่อให้ร่างบางกลับคืนมา


“เราจะไม่กลับมาคืนดีกันจริงๆหรอยองแจ”


“พอเถอะแจ็คสัน อย่าทำให้เราต้องเจ็บไปมากกว่านี้เลยนะ”


นั้นคือประโยคสุดท้ายที่เราคุยกัน


แจ็คสันปล่อยโทรศัพท์เครื่องเล็กในมืออย่างไม่ใยดี


มันเจ็บจริงๆ เจ็บเหมือนเจียนตายเลยก็ว่าได้



ก้าวที่หนึ่ง เขาเห็นที่เราทั้งสองเคยเดินไปด้วยกัน


ก้าวที่สอง เขามองเห็นรอยยิ้มสดใสของยองแจที่เคยมอบให้


ก้าวที่สาม เขาเห็นยองแจที่กำลังยืนรออยู่ที่ปลายทาง


ก้าวที่สี่  ปัง!~เขาเห็นคนที่รักถูกพรากกับไปตา
แต่เขากับทำอะไรไม่ได้เลย
ยองแจจากเขาไปแบบไม่กลับคืนมาแล้วจริงๆ…


หวืดดดด


หวังว่าครั้งนี้มันจะความทรมานครั้งสุดท้าย
เขาเพียงแค่หลับตาลงและรอรับความเจ็บปวดนี้


ฉันกำลังไปหานะยองแจ หวังว่าจะให้อภัยคนโง่ๆแบบเขา


กรี๊ดดดดดดดด
ช่วยด้วยค่ะมีคนกระโดดตึกลงมา!!


และนั้นคือสิ่งที่แจ็คสันได้ยิน ก่อนที่ทุกอย่างจะดับไป


ตลอดกาล…








Talk with me 

อย่าขว้างรองเท้าใส่เราค่ะ 55555555 หายไปนาน(?)เลย พอดีไปช่วยผชมาค่ะ สตรีมเพลงปั่นวิว+ความขี้เกียจของเราเอง เอาไป20%ก่อนเนอะเดี๋ยวอีก80%จะตามาตอนหลัง><

เราขอโต๊ดดดดดดด ฮือแต่งไปมั่วไปสรุปไม่รู้ทำไมถึงมาจบแบบนี้ㅠㅠ  เอาความเศร้าตัวเองมาลงฟิค
i'm sorry  วันนี้กัซกลับมาจากแอลเอแล้ว~ งานเมื่อวานสนุกๆมากเลย กัซได้แสดงความสามารถที่ตัวเองมี+ชุดทำกัซดูเด่นมากค่ะ เป็นปลื้มมากๆ
ป.ล.ทุกคนเราจะแต่งเรื่องยาวค่ะ ฝากติดตามผลงานเขียนกากๆของเราด้วยนะคะ

enjoy reading

SF by KATTUNGEN





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

190 ความคิดเห็น

  1. #161 imagine_me (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 02:06
    โอ้ยยวทำไมทำแบบนี้ ทำไมคิดสั้นแบบนี้ล่ะชีวิตยังมีค่านะ เมื่อก่อนเคยพยายามให้ยองแจรักได้ ตอนนี้ก็ทำได้แค่พยายามมากกว่าเดิม. คนที่เคยรัก เคยทำให้เค้ารักได้มาแล้วครั้งนึงแล้วทำไมจะลองดูอีกสักครั้งไม่ได้เล่า คิดแบบนี้ไม่ดีกว่าหรือไง เห้อออ ทำแบบนี้คนที่อยู่จะเป็นยังไง ยองแจจะรู้สึกผิด จะเสียใจแค่ไหน จะโทษตัวเองว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้คิดสั้นแบบนี้หรือเปล่า สุดท้ายนายก็ทำให้ยองแจร้องไห้อยู่ดี 
    #161
    0
  2. #112 0110n (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 17:38
    ........ กินต้มจุดไปร้อยคำ... varf?r! !!!! แหกปากร้องเสียงดัง ให้จบแบบนี้จริงๆหรอมมมมม ตัวเองนอกใจแล้วก็ทิ้งคนที่รักไปแบบตลอดกาล สติหายไปไหนนหมดดด ครายยยย คนที่รักนายเขาจะอยู่ยังไงงง ทำไมถึงแก้ปัญหาแบบนี้นะ แจ็คสัน... สงสารแจแรงมาก แค่นี้แจก็เสียใจจะแย่แล้วยังต้องมาเจออะไรแบบนี้

    ??? เสียใจ นี่ทำใจไว้ตั้งแต่บอกให้เปิดเพลงแล้วนะ ไม่คิดว่าจะจบแบบนี้.. หัวใจหล่นตุ๊บ! เลยตอนที่มีคนกริ๊ด แล้วบอกมีคนโดดตึก นี่อ่าปากค้างนานมาก เกือบร้องไห้แล้วอีกนิดเดียว...
    #112
    0
  3. #89 maprangseetha (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 17:59
    ทำไมจบแบบนี้!!! ร้องไห้หนักมากกกก คนที่จากไปก็คือจบ แต่คนที่ยังอยู่นี่สิจะเป็นยังไง แจจะเสียใจแค่ไหนที่ตนเองเป็นต้นเหตุ แจจะทรมานขนาดไหน/อินแรงมาก
    #89
    0
  4. #88 ~~OoSuperEunhyukHae1311oO~~ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 07:25
    ฮืออออ ไม่ดิ ไม่จบแบบนี้ดิ TT
    #88
    0
  5. #87 red moon on the wall (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 00:00
    ว้ากกกกกกกกกกกกกก เกลียดหวังมาก สงสารแจ แต่แบบพออ่านตอนสุดท้าย หวังคิดสั้นทำม้ายยยยยย ฮรือออออ ฆ่าตัวตายไม่ใช่ทางออกของปัญหานะเฟ้ย
    #87
    0
  6. #86 PastOfMark (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 22:00
    จบแบบ ฆ่าฉันให้ตายเสียดีกว่า~ ปวดหัวใจสุด T^T
    #86
    0
  7. #85 LoLn130392 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 18:47
    อิแจ็ค ไมเมิงติดสั้นเยี่ยงนี้!!!
    แหม...ไรท์ก็ มันดราม่าอะ T^T
    #กระโดดหลบรองเท้าแปป
    #85
    0
  8. #84 maprangseetha (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 17:49
    แจ็คสัน!!!!!!!! กล้ามากนะทำงี้กับแจได้ไง ส่วนแบมไม่รู้หรอ??? ว่าแจ็คมีแฟนอยู่แล้วอ่ะ ขึ้นๆๆๆเสียใจแทนแจ
    #84
    0
  9. #83 L'Ollipop (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 09:09
    ต้องขอบคุณผู้หวังดี ไม่งั้นแจแจเขางอก ออกจากห้องไม่ได้ เพราะติดเขา
    เจแต่จบนะแจ อดทนนะลูก
    ใครกันน้อ อยากรุจิงๆ
    ปล หวังว่าคงไม่ใช่แบมที่เปนคนส่งมานะ-*-
    #83
    0
  10. #82 PastOfMark (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 06:45
    เห้ยทำไมแจ็คทำแบบนี้ห๊ะะะ นิสัยไม่ดี แล้วใครเป็นคนส่งข้อความมาหายองแจกันนะ
    #82
    0
  11. #81 alice_alitsara (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 06:44
    พออ่านตอนนี้แล้วมันรู้สึกจุกจนแทบหายใจไม่ออกเลยฮือ
    #81
    0
  12. #80 alice_alitsara (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 06:43
    พออ่านตอนนี้แล้วมันรู้สึกจุกจนแทบหายใจไม่ออกเลยฮือ
    #80
    0