SF/OS Your Blommor AllxYoungjae MarkJae 2Jae YugJae JackJae

ตอนที่ 12 : If: -2Jae-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 905
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    9 ก.ค. 58










ถ้าผมรู้ว่าเขาชอบกินเค้ก


ผมจะพาเขาไปที่คาเฟ่ทุกๆวัน



“ นี่แจบอมพรุ่งนี้ไปทานเค้กด้วยกันนะ " เพียงถามออกไปอย่างมีความหวัง ความเงียบนั้นคือคำตอบ เขาเพียงแค่จ้องมองไปที่อีกคนที่ให้ความสนใจเกมส์ที่อยู่ตรงหน้ามากกว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ



“ ไม่ว่าง " อีกคนเพียงแค่ละความสนใจจากเกมส์ยอดฮิตตรงหน้ามาตอบคำถามแล้วก็หันกลับไปที่เกมส์ยอดฮิตเหมือนเก่า



“แล้ววันเสาร์หน้าล่ะ?"



”ก็ไม่ว่าง"



“ แต่....พรุ่งนี้มีเค้กแบบที่นายชอบขายด้วยนะ " ยองแจมีเสียที่เจื่อนลงเล็กน้อย



“ ไม่อยากไป อยากไปก็ไปคนเดียวดิวะ รำคาญ!! " แจบอมส่งเสียงตะคอกและสายตาที่ค่อนข้างรำคาญไปให้คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟน

ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนจากโต๊ะที่นั่งด้วยกันและเดินกระแทกไหล่ยองแจจนเซ



".................."



ยองแจได้แต่มองแผ่นหลังของคนที่ขึ้นชื่อว่าคนรักที่กำลังจะหายออกไปเพราะระยะทางที่ห่างกันด้วยสายที่แสนเจ็บปวด








ถ้าผมรู้ว่าเขาชอบร้องเพลง


ผมจะไปดูการแสดงของเขา




“ นี่แจบอม ไปดูการแสดงของคณะเราไหม "  ยองแจเอ่ยถามพร้อมกับยื่นตั๋วที่นั่งพิเศษให้คนที่นั่งข้างๆ



“ เดี๋ยวขอดูก่อน " แจบอมเพียงแค่เอ่ยเพื่อตัดรำคาญคนรักเท่านั้นก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบตั๋วตรงหน้า



“ จริงนะ? แจบอมน่ารักที่สุดเลย " ยองแจรู้สึกดีใจที่คนรักไม่ได้ปฎิเสธเหมือนทุกครั้งที่ผ่าน ถึงแม้มันคือคำตกลงที่ดูก็รู้ว่าตอบเพื่อตัดความรำคาญก็เถอะ



“ อยากให้ถึงวันนั้นไวๆจัง " ยองแจที่เหมือนจะดีใจจนเกินไปจนเพลอพูดในสิ่งที่คิดออกมา


หลังจากนั้นทุกอย่างก็ตกอยู่ที่ความเงียบอีกครั้ง





วันนี้เป็นวันที่ยองแจจะขึ้นทำการแสดงกับคณะของตัวเองเป็นครั้งแรก

เขาตื่นเต้นมากเพราะนี่คืออีกหนึ่งความฝันของเขาถึงแม้มันจะเป็นเพียงการกระทำที่น้อยนิดก็เถอะ

วันนี้เขาแค่อยากให้อีกคนที่คนที่เขารักมากๆมาให้กำลังใจเขาก็เท่านั้น


แต่ตอนนี้ใกล้จะขึ้นทำการแสดงแล้วที่นั่งที่เป็นของแจบอมกับว่างเปล่า

ถึงแม้เขาจะปลอบใจตัวเองว่าแจบอมกำลังจะมารถที่นั้นอาจกำลังจะติดก็ได้


แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ว่างเปล่า


ยองแจร้องเพลงจบแล้ว


แต่ที่นั่งของแจบอมก็ยังคงว่างเปล่าเช่นเคย.....







ถ้าผมรู้ว่าเขาชอบดอกไม้


ผมจะส่งดอกไม้ไปให้เขาทุกๆวัน




“ นี่แจบอม อีกไม่กี่วันก็จะวันวาเลนไทน์แล้ว นายอยากได้อะไรรึเปล่า? " วันนี้ก็คงเป็นอีกวันที่ทั้งสองใช้เวลาที่อยู่ด้วยกันด้วยความเงียบ



“ ไม่รู้ " แจบอมก็ตอบกลับมาตาใสไตล์ ยองแจก็ไม่รู้เช่นกันว่าความรักของเขาทั้งสองมันดูจืดจางแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่



“ ฉันอยากได้กุหลาบเหมือนตอนที่นายจีบฉันแรกๆจัง " ยองแจยังจำได้ไม่ลืม

ที่ทุกๆวันจะมีดอกกุหลาบสีแดงมาแขวนไว้ที่หน้าล็อกเกอร์ของเขา

แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่ามาจากไหน



ทุกๆวันเป็นมาแบบนี้หลายเดือนยองแจก็ดีใจนะที่คนคนนั้นดูมีความจริงใจดี

แต่ทุกอย่างมันเปลี่ยนเมื่อวันที่จากดอกกุหลาบเพียงดอกเดียวกับหายไป


ยองแจเคยคิดว่าเขาคนนั้นอาจจะถอดใจไปแล้ว

แต่ในขณะที่ยองแจกำลังจะเดินหันหลังกลับไป กับมีผู้ชายคนหนึ่งที่ยองแจรู้จักดี ก็เขาคนนั้นเป็นถึงเดือนคณะวิศวะเลยนี่นา ในมือของเขานั้นมีดอกกุหลาบสีแดงที่คุ้นตา


เขาเพียงเดินเข้ามาหาเขาพร้อมยื่นดอกกุหลาบให้และพูดประโยคที่ไม่มีแม้แต่ความโรแมนติกเลยด้วยซ้ำ


“คบกันนะ"


แต่ยองแจว่าคนที่แปลกกว่าก็คงจะเป็นยองแจเองนี่แหละ


เพราะเขาน่ะตอบตกลงไป


ยองแจก็คงจะได้แค่ฝันไปในตอนนี้เท่านั้นแหละ


แค่จะให้แจบอมคนเดิมกลับมายังยากเลย








ถ้าผมรู้ว่าเขารักผมมากขนาดไหน


ผมจะรักเขาให้มากขึ้น


ผมจะบอกรักเขาทุกๆวัน




“เรารักแจบอมนะ" ยองแจจัดการส่งข้อความที่เขียนไว้ไปให้คนรักที่อยู่คนล่ะที่



“นี่ยองแจ นายทนกับแจบอมไปได้ยังไง ถ้าเป็นเราเลิกไปแล้วนะ " จินยองเพื่อนสนิทของยองถามขึ้นระหว่างกำลังรอเรียน



“ก็เรารักเขานี่นา ส่วนแจบอมน่ะเราก็รู้ว่าเขารักเรา " แต่มันอาจจะน้อยลงจากเดิมก็เถอะ ยองแจก็คงได้แต่เอ่ยคำนี้เพียงในใจเท่านั้นแหละ



“ คนเย็นชาแบบนั้นน่ะมีหัวใจรึเปล่าก็ไม่รู้ นายทนคบไปได้ยังไง "

มีรึไม่มีเราก็คบกับเขาไปแล้ว


แต่สิ่งที่เราทำอยู่มันไม่ได้เรียกว่าทนคบเพราะการทนหรือการเฝือนมันมาจากการที่ไม่อยากทำไม่ใช่หรอ?


แต่สำหรับแจบอมยองแจอยากทำทุกอย่างเพื่อคนคนนี้



“............"สุดท้ายประโยคคำถามแนวนี้มักจะจบลงที่ความเงียบของยองแจเสมอ









ถ้าผมรู้ว่าคำพูดร้ายๆของผมทำร้ายจิตใจเขา


ผมจะไม่พูดมัน






ในวันที่เป็นหยุดของมหาวิทยาลัย เด็กหอแบบเขาก็คงจะเลือกการนอนตากแอร์เย็นๆมากกว่าการต้องไปเผชิญอากาศที่มีอุณหภูมิที่สูงลิบในช่วงหน้าร้อนเป็นแน่ แต่คงไม่ใช่กับยองแจตอนนี้


เพราะเขากำลังเดินช่วยคนที่ขึ้นว่าแฟนซื้อของทำโปรเจคส่งอาจารย์

ถึงแม้แดดจะร้อนมากขนาดไหน แต่เมื่อแจบอมขอความช่วยเขา เขาก็ต้องมา



“ แจบอมเราพักก่อนได้ไหม " ยองแจที่ตอนนี้หน้าแดงไปหมดแล้วเพราะความร้อนจากแสงแดดเอ่ยถามแฟนหนุ่มที่กำลังเลือกซื้อของอยู่



“ จะพักก็ดิ จะมาถามทำไม " ร่างสูงของแจบอมจากปรกติเขาเป็นคนที่หงุดหงิดง่ายอยู่แล้ว การที่ต้องมาเจอกับอากาศร้อนๆมันก็ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดมากขึ้น



“ แต่แจบอมก็ควรจะพักด้วยนะ หน้านายแดงไปหมดแล้ว " ยองแจแค่เป็นห่วงแจบอมที่ตอนนี้หน้าแดงไปหมดไหนจะเหงื่อที่เหมือนจะมีเยอะมากกว่าทุกๆวันอาจจะทำให้แจบอมหงุดหงิดได้



“แม่งจะพักก็พักดิ ตัวไม่ได้ติดกันซักหน่อย โตแล้วป่ะวะ คนยิ่งหาของไม่เจออยู่" แจบอมยกมือขึ้นมาขยี้เส้นผมอยากหัวเสียก่อนที่จะเดินตามหาวัสดุที่ต้องการต่อ



ยองแจเพียงก้มเช็ดน้ำตาที่ใกล้จะไหลรินออกมา เขาไม่อยากมาทำตัวอ่อนแอให้แจบอมรำคาญไปมากกว่านี้ ก่อนที่ยองแจจะก้าวขาออกเดินตามแฟนหนุ่มร่างสูงไป








ถ้าผมรู้ว่าเราจะทะเลาะกัน


ผมจะไม่พูดคำพูดบ้าๆนั้นออกมา



วันนี้ก็เป็นปกติที่ยองแจจะมาอยู่บ้านแจบอม เวลาที่มาบ้างครั้งเรามักจะทำอาหารทานด้วยกัน แต่ตอนนี้กลับมียองแจเพียงคนเดียวบนโต๊ะอาหาร



“ นี่แจบอมนายจะกลับมาตอนไหนหรอ? " ยองแจส่งคำถามผ่านเสียงโทรศัพท์มือถือเพื่อถามอีกคนที่อยู่ปลายสาย



“ อะไรนะ ไม่ได้ยินเลย // ทำอะไรอยู่คะสุดหล่อ "



“ ฉันจะรอนะ " ยองแจเอ่ยพร้อมตัดสายทันทีที่ได้ยินของหญิงปริศนาที่ลอดมาตามสาย

เขาไม่อยากไปขัดความสุขของอีกคนหรอก เพราะเขาไม่อยากทำให้แจบอมหงุดหงิด




ยองแจนั่งรอเป็นเวลานานจนเพลองีบหลับไปบนโต๊ะทานอาหาร


ขณะนี้นาฬิกาเครื่องสวยที่แขวนอยู่บนฝาผนังบอกเวลาเป็นเลขสิบสองแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืน แต่แจบอมก็ยังไม่กลับมา


แกร๊ก


เสียงเปิดประตูทำให้ยองแจรีบวิ่งไปรับอีกคน

แจบอมที่ตอนนี้สภาพแตกต่างไปจากปรกติ อาจจะเป็นเพราะวันนี้ร่างสูงออกสังสรรค์กับเพื่อนเพราะโปรเจคที่ทำผ่านลุล่วงไปด้วยดี


ตัวที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์แรงมาก ผมที่ดูจะเสียทรง ยองแจรีบเข้าพยุงคนรักไปที่ห้องนอนทันที


หลังจากที่ปล่อยร่างที่เสียสติของแจบอมไว้บนเตียง ยองแจก็รีบไปหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้คนรัก



ยองแจเริ่มจากการถอดรองเท้าหนังคู่โปรดของแจบอมและถุงเท้าเพื่อให้ร่างสูงสบายตัว ก่อนที่จะปลดกระดุมเพื่อให้แจบอมหายใจสะดวกขึ้น


แต่ตอนนี้คนที่หายใจติดขัดกับเป็นยองแจเอง เพราะตอนนี้บนตัวของแจบอมนั้นมีรอยเล็บที่ข่วนเป็นทางยาวและมีรอยแดงๆตามตัว ไม่ใช่ว่าอ่อนต่อโลกจนไม่รู้จว่าลอยนั้นคืออะไร



“ นี่แจบอมลุกขึ้นมาคุยกันให้ดีๆก่อน " ยองแจปลุกคนรักให้ลุกขึ้นนั่งเพื่อจะได้คุยกันให้สะดวก



“ รอยพวกนี้คืออะไร "



“ นอยอะไรอีกวะ แม่งคนจะนอน เหนื่อย!! " ยองแจเพียงแค่กำมือเข้าหาเพื่อระบายความโกรธและเสียใจ


“ เราทนนายมาตลอดเพราะเรารู้ว่านายก็ยังรักเรา เราเคยขอแจบอมมาตั้งแต่ที่เริ่มคบ นายจะทำไงกับเราก็ได้ แต่เราขอให้นายมีแค่เราอย่าทำร้ายจิตใจเราก็พอ นายลืมมันไปแล้วรึเปล่า " ยองแจเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ


ตอนนี้ไหล่บางกำลังสั่นไหว


“................... "



“ เราเลิกกันไหม "


“ จะเลิกก็เลิกดิวะ ถ้าแค่นายทนไม่ได้ก็อย่าทน " แจบอมเอ่ยออกมาพร้อมกับเตรียมตัวจะนอนลงไปอีกครั้งตอนนี้หัวของเขามันดูมึนไปหมดแล้ว





ยองแจรีบวิ่งออกจากห้องของแจบอมทันที ก่อนที่จะมาทรุดตัวลงบนพื้นใกล้ๆประตูห้องนั้น ตอนนี้ร่างกายของยองแจมันอ่อนแอไปหมดแล้ว

หัวใจของเขามันแตกสลายไปหมด จนตอนนี้ยองแจไม่รู้จะทำอะไร

สุดท้ายยองแจก็ได้แต่มานั่งร้องไห้เพราะการกระทำของแจบอมครั้งแล้วครั้งเล่า เขารักคนคนนี้มาก มากพอๆกับที่คนคนนี้ทำให้เขาเจ็บ








ผมจะไม่ทะเลาะกับเขา




ผมจะรั้งเขาเอาไว้




ผมจะขอโทษเขา




ผมจะกอดปลอบเขาตอนที่เขาร้องไห้




ถ้าหากผมได้รู้ว่าผมจะต้องเสียเขาไป




ผมจะทำทุกๆอย่าง.......









แจบอมลอบมองคนรักที่ตอนนี้กำลังนั่งเหม่อลอยบนเตียง

เขาก็คงเป็นมนุษย์คนหนึ่งขี้ขลาดมาตลอด


เขาอยากจะเอ่ยคำพูดทุกอย่างพวกนี้ให้ร่างบางได้รับรู้แต่เขาไม่กล้า

คำพูดที่ว่า


“ ยองแจฉันขอโทษนะ "



ถ้าวันนั้นเขาเลือกที่จะรั้งยองแจไว้ทุกอย่างมันคงไม่เป็นแบบนี้



ถ้าเขาดูแลยองแจดีๆยองแจก็คงไม่เป็นแบบนี้



ถ้าย้อนอดีตกลับไปได้เขาจะไม่ทำให้ร่างบางต้องร้องไห้



และเขาจะรักยองแจให้มากๆ เหมือนที่เขารู้ตัวเมื่อจะเสียอีกคนไป



ยองแจประสบอุบัติเหตุหลังจากที่วิ่งลงมาจากห้องของเขา

เขาจำได้ทุกอย่างบนโลกของเขามันดูเหมือนแตกสลายไปหมด.....


อ้อนวอนกับพระเจ้าอยู่ตลอดเวลาแต่เหมือนท่านคงจะเห็นใจเขาบ้าง เลยเลือกที่จะไปพรากเขาไป แต่ท่านก็ลงโทษเขาด้วยการพรากความทรงจำที่ร่างบางเคยมีต่อเขามันหายไปหมดทุกอย่างเช่นกัน


และตอนนี้เขากำลังรับผิดจากสิ่งที่เคยกระทำ


เขามาที่โรงพยาบาลนี้ทุกๆวัน ในทุกๆวันจะต่างกันออกไป


ยองแจบอกว่าชอบดอกไม้แจบอมก็มักจะมากับดอกไม้



ยองแจบอกว่าชอบร้องเพลงแจบอมก็จะมาเล่นกีต้าให้เสมอ



แจบอมจะซื้อเค้กร้านประจำมาให้ยองแจเสมอ



เขาไม่ต้องการให้ยองแจจำเรื่องราวในอดีตได้


เพราะถ้าจำได้แล้วยองแจต้องเจ็บเขาก็ไม่ต้องการ



เขาแค่อยากจะลองเริ่มใหม่บ้าง เริ่มใหม่คนเดิมที่เขารักมาเสมอ


อยากลองเป็นคนใหม่คนคนที่ทำอะไรให้คนที่เขารักบ้าง.........





เพราะบ้างครั้งความรักมันไม่มีหรอกคนที่ให้มากหรือให้น้อย

แต่มันอยู่ที่ว่าเขาแสดงออกมามากขนาดไหนก็เท่านั้นเอง


และบ้างครั้งมันก็มีจุดอิ่มตัวที่ทุกๆคู่ต้องเจอ


แต่ถ้าลองจับมือแล้วก้าวข้ามปัญหาไปด้วยกัน


เพราะตอนจบของความรักมันไม่ได้เศร้าจนสุดหรือสุขจนมากเกินเสมอไป......


ความจริงก็คือ ความรักมันไม่ได้ง่ายสำหรับเราแม้แตคนเดียว

มันไม่เคยง่าย แล้วมันก็ไม่มีวันง่ายด้วย


The truth is....

Love isn't easy for any of us

It neverhas been and it never will be.




 



talk with me

มันกากจริงๆค่ะㅠ ㅠ แอมซอรี่ ไม่รู้ว่ามันเศร้าไหม เราแนะนำให้เปิดเพลงฟังไปด้วยค่ะ
เอามาลงเป็นกำลังใจให้คนที่ไฝว้เพื่อบัตรมีตนะคะ ส่วนคนที่ได้แล้วยินดีด้วยนะคะ//เพราะเราไม่ได้ไป เศร้าใจㅠ ㅠ

Enjoy reading na ka


SF by KATTUNGEN



SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

190 ความคิดเห็น

  1. #180 Pupaepool(เปเป้จัง) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 23:18
    ดีนะไม่อ่านบนรถไฟฟ้า
    #180
    0
  2. #174 PSN' _ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 00:41
    น้ำตาไหล หน่วงมากอะ
    #174
    0
  3. #71 คุณครูเจนจิรา. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2558 / 00:40
    สงสารอ่ะ ฮือ สงสารทั้งคู่เลย แจบอมดูแลแตงดีๆ นะ
    #71
    0
  4. #70 maprangseetha (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 23:00
    หน่วงมากอ่ะ แรกๆสงสารแจมาก แต่พอหลังๆสงสารแจบอม แต่กว่าจะคิดได้นะแจบอม เฮ้ออ่านแล้วหน่วงๆยังไงไม่รู้ค
    #70
    0
  5. #69 L'Ollipop (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 08:52
    เข้ากับอารมเศร้าของเราตอนนี้ที่ไม่มีบัตรไปดู งื้อ
    #69
    0
  6. #68 ~~OoSuperEunhyukHae1311oO~~ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 00:17
    น้ำตาจะไหลฮะ แจบอมรุ้ว่ารักก็สายไปแล้ววฮือออ หน่วงงงง ปล. เค๊าก็ไม่ได้ไปมีตเหมือนกันไรต์
    #68
    0