" อีกสามนาทีเที่ยงคืน เรารีบล๊อคบล็อกก่อนเลย หุ หุ "
วันนี้หนักหัวจังค่ะ มาที่ใจไม่พอ มาวนเวียนอยู่ในหัวอีก ก็เลยเพิ่งเสร็จธุระส่วนตัวนี่หล่ะ
ทำสปาผมตัวเอง ... เมื่อก่อนนี่นะ ไม่ค่อยจะสนใจเรื่องพวกนี้หรอก เพื่อน ๆ เป็นสาวหมดเลย ไอ่นี่หล่ะ แมนคนเดียว หลังจากเป็นกุลสตรีนั่งพับเพียบถักโคเชมานาน อ่ะ อะไรมันก็เปลี่ยนแปลงกันได้
หลังจากดูอ่อนแอ บอบบาง เจอสาว ๆ กลุ่มใหญ่รังแก (แหม พูดเเล้วเหมือนนิยายน้ำเน่า) มีคนสองกลุ่มคอยปกป้อง อีกช่วงก็เลยแมนฟ้าลุย ๆ
มีแป้งแคร์กระป๋องเดียว
เพื่อน ๆ เข้าห้องน้ำแต่งหน้า แต่เราเทโครม ถู ๆ ทาหน้าจบ ! (ใช้ครีมเนื้อบาง ๆ กลัวหน้าสะสม)
ช่วงที่สาม มีทุกอย่าง เยอะกว่าคนอื่นแนะ ครบเซ็ท อิ อิ " หลังจากภูมิแพ้นี่ ทำให้เปลี่ยนไป
ต้องดูแลตัวเอง มากมาย
แต่จริง ๆ แล้ว กายสังขารที่เราอาศัย เราต้องหมั่นคอยดูแล และรักษาดวงใจ อ่ะ เป็นเพลง เอ้าจริง ๆ นะ ใจก็ต้องรักษา ใครไม่รักษาโดน !!!
หลวงพ่อพระพรมโมลี(ในขณะนั้น) ท่านบอกว่า " กายต้องดูแล "
คุณแม่ท่านบอกว่า " อย่าปล่อยตัว ต้องดูแล
รู้ใหมลูก ดูแลให้ไม่เศร้าหมองนะ ไม่ใช่อย่างนี้ " แล้วท่านก็รวบผมให้พี่คนหนึ่ง และบอกพวกเรา
ทุกคนดูแลสุขภาพ
ไม่ได้ถือศีลแปด " ทุกอย่างจัดเต็ม แล้วแต่วัน วันใหนอยากแต่งตัวยังไงก็อย่างงั้น ใจมันอาร์ตมากก็
งี้หล่ะค่ะ ชอบดีไชน์ ก็เลยแนว ๆ
นี่ไม่ค่อยเเข็งแรงเท่าเมื่อก่อนนะ ก่อนนั้นยังไม่ได้แพ้ ฝนกับทะเลทำให้ปอดบวมไอเรื้อรังเป็นเดือนเลย ไอทั้งวันทั้งคืน จนกลายเป็นโรคภูมิแพ้ในที่สุด แต่ตอนนี้ดูแลตัวเองดีแล้ว
แข็งแรงแล้วหล่ะ ลุยได้เลย
สุขภาพนี่สำคัญนะค่ะ ตอนก่อนทรุดเหมือนกัน น้ำหนักลดทีนึง อาทิตย์เดียวซูบไปเลยเห็น ๆ
พอเข้าใจแล้วว่า " เราต้องอาศัยกายนี้ดำเนินชีวิต
ต้องดูแลทุกอย่าง ให้เหมือนหัวใจเรา ก็เลยเป็นห่วงพี่ ๆ เหมือนกัน รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ
นรินดูแลตัวเองมาตลอดเลย ผิวก็เลยพออยู่ได้
ดีดี เขาว่ากันว่า หน้าอ่อนกว่าอายุเกือบสิบปี
จริงเท็จยังไงนี่ ก็ ไม่รู้เหมือนกัน เบื่อหน้าตัวเองเห็นทุกวัน แต่ว่า สิ่งที่ต้องทำคือ " ดูแลสุขภาพนั่นหล่ะ อย่าปล่อยตัวให้ตัวเองร่างกายแย่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พยุงตัวเอง ดูแลตัวเอง นะค่ะ
นรินทำอย่างนี้มา เพราะรู้ดีว่า ปล่อยไปก็แย่ตัวเอง ก็เลยต้องดูแลตัวเอง และอยากให้ทุกคนดูแลตัวเองมาก ๆ อยากไปใหนก็ไป
กินอะไรก็กิน ทำใจให้สบาย ๆ มีเวลาว่างพอ ก็ตะเวนเป็นนินจาเหมือนนรินก็ได้
เก็บเกี่ยวสิ่งรอบตัว อยู่กับธรรมชาติ อะไรประมาณนี้หล่ะ ชีวิตมันก็เท่านี้
" ครอบครัวสำคัญ คนใกล้ตัวนั่นหล่ะดูแลกันซ้า "
" นรินดูแลอย่างนี้เลย พิมพ์เล่าเรื่องราว ให้กำลังใจ ถ้าวันใหนรู้สึกว่า มีใครต้องการ
" กั้ม ลัง ใจ " (ก็ ยิ้มปากกว้างเหมือนเดิม)
" ง่วง ๆ เหมือนกันนะ อาทิตย์นี้เป็นกรรมกรใช้แรงงาน ก็มาพิมพ์ก่อนล่ะกัน ทำอะไรเสร็จก็อย่างว่านั่นหล่ะ มันหนัก ๆ หัว ก็เลยสปาตัวด้วย แหม ตอนแรกกะไม่เขียนกลัวรู้ อิ อิ อะไรจะเยอะขนาดนั้น แต่รู้สึกผ่อนคลายดี จริง ๆ มีครบเซ็ทนะ ตู้อบตัวด้วย ก็นี่หล่ะ
ต้องขอบคุณภูมิแพ้เขาหล่ะ ถ้าไม่งั้น คงไม่ต้องมาดูแลตัวเองขนาดนี้แน่เลย น่าจะห้าวเป้งซะมากกว่า
ถึงจะอย่างนี้ แต่ก็เป็นแมนฟ้านะ "
" ไม่ไหวล่ะ จะหลับจริง ๆ นะเนี่ย มีวันนี้หล่ะ ที่เป็นอย่างนี้ งั้นไปนอน บาย ๆ นะค่ะ ฝันดีนะ "
**********************
วันนี้ 1/11/13 เช้านี้ลั้นลา แล้วก็นั่นหล่ะน๊า !
พี่ที่ส่งปลาทูแม่กลอง ต้องหน้างอคอหัก ใช่ม่ะ
...หักคอ เขาจะรับที่ทำสด แล้วมาขายเลย
เราก็ซื้อไว้หล่ะ ยิ่งฉลาดน้อยอยู่
พี่เห็นว่าสวย ๆ (อะไรก็ไม่รู้สวย ๆ เฮ้อ ! ไม่อยากจะเขียนบ่อย ๆ อาย ) คราวหน้าเก็บเสื้อผ้าไว้ให้เขา พี่ขอเลย ก็อืม ๆ จัดให้
เพราะที่มีเยอะเกิน แบบนี้ หอบฟางอ่ะน่า
เก็บไว้นาน ๆ มันก็เยอะ ไม่ได้ใช้ ก็แบ่งให้
เขาบอกจะขอไปให้หลานใส่ด้วย เยี่ยมเลย
ใช้ประโยชน์
" เสื้อผ้า ชุด เราเยอะเหมือนกันนะ ดูไปดูมาก็ อืม เยอะ แต่ใช้
เมื่อตอนที่ไปปฏิบัติธรรมประจำต่อเนื่อง จะถวายผ้าไตร
และปัจจัย (อืม เขียนไปต้องจอดก่อน ดูข่าวแม่ทุม ผลทุกอย่างเกิดจากเหตุ เคยพูดไม่กี่ประโยคกับใครไม่รู้ จำไม่ได้ล่ะ ครั้งนี้ครั้งที่สองที่รู้สึกเหมือนเดิม ) ... ต่อ ๆ ทำอย่างนี้หล่ะ แต่ใจไม่คิดอะไรมากเลย ไม่คิดว่าทำแล้วต้องได้บุญ ได้อะไร ไม่
แต่คิดอยากทำบุญจังเลย แค่นี้จบ ในหัวไม่มีการคิดต่อ ก็เป็นแบบนี้เลย ตัวเองเป็นแบบนี้
พักหลังจะมีเสื้อผ้าที่ลดราคาและมีตัวเดียวรวมอยู่ในกลุ่มเนื้อผ้ากลาง ๆ แต่ราคาเท่ากัน เรามองลงมาจากชั้นบน เห็นว่า " อยู่ตรงนั้น " ก็จะเป็นแบบนี้ประจำเลย แล้วก็มีแค่ชุดเดียว ใส่ได้เหมาะกับคนเดียว จากสามพันกว่าบาท
เหลือตั้ง ! " สามโร้ยห้าสิบ " แหะ ๆ ส่วนที่ลดราคาหลัก ๆ เนื้อผ้ากลาง ๆ ก็จะอยู่เต็มเลย แล้วก็มีพนักงานนั่นหล่ะ เดินไป หยิบส่งกับมือตอนที่เรายืนอยู่ตรงนั้น
แบบนี้เป็นบ่อย ๆ เจอบ่อย ๆ แต่ถ้ามันไม่ใช่ ก็ไม่ใส่เลย ไม่ชอบ ต่อให้สวยแค่ใหน ดีแค่ใหน ก็ไม่เอา รำคาญ ไม่สบายตัว อะไรประมาณนี้หล่ะ
ดูไป เหมือนเรื่องธรรมดา แต่ถ้าให้ซื้อจริง ๆ ในราคาเต็ม ไม่ซื้อ เพราะก็มีอยู่บ้างแล้ว พอใช้ แต่ช่วงหนึ่งนั้นมีเรื่องแบบนี้เรื่อย ๆ จนวันนี้
ยังไม่มีอีกเลย(มีพอแล้วด้วย เยอะพอใช้)
ไม่ได้เอ้า แต่สาขาแต่ละที่ เขาก็คงมีการทำงานกันตามการบริหารงานหล่ะ
(ขี้เกียจเขียน )
เครื่องสำอางค์ยิ่งก็อีกอย่าง ตอนก่อนแพ้มาก ๆ เดินผ่านไกลจากแผนกน้ำหอม ยังได้กลิ่น ต้องเดินหนี แต่ตอนนี้นะรึ ฮึ ๆ ชอบใช้มากมันสดชื่นดี
คนแพ้มาก ๆ ไม่มีโอกาสได้ใช้ของธรรมดา เหมือนชาวบ้านเขา ถ้าใช้เมื่อไหร่ มันจะทำลายทุกระบบ ผิว หน้า ปากเจ่อเลยทีเดียว แล้วมันก็จะสะสม บ้างก็สารปะหลอด ฯ ไม่รู้ว่าโชคดีไง ความที่แพ้
ทำให้ใช้สิ่งที่เหมาะกับเรา ปัจจุบันเราก็เลยไม่มีปัญหากับตัว ตอนนี้ใช้เครื่องสำอางค์กลาง ๆ ได้บ้างนิดหน่อย ลองดูแล้ว แต่ว่า ก็ไม่จำเป็นหรอกอย่างเดิมหล่ะดีแล้ว
แว่นกันแดดเหมือนกันนะ ดูฟิล์ม ดูเลนส์ สี ให้เหมาะ เลือกคุณภาพ " สายตาเราจะไม่มีปัญหาเลย แพงหน่อยแต่ไม่ทำลาย ปกป้องแทน แต่ถ้าเราซื้อแบบทั่ว ๆ ไปมีขายหน้าธนาคาร อย่างเทห์ ๆ เก๋ ห้าสิบบาท หรือมากกว่าบ้างนั้น อนาคต เตรียมรักษาดวงตาได้เลย เพราะมีผลทำลายสายตา ถ้าแบบนั้นอย่าใส่มันเลย เอาผ้าขาวม้าโพกหัวดีกว่า คาดก็ได้ เทห์บ้าน ๆ ก็ดี ที่เหลือก็เอาไว้ผูกเปลนอนเวลาเดินป่า อิ อิ "
ตอนก่อนสายตาสั้นร้อยกว่า ก็ว่าเบรอแล้วนะ เพิ่งเริ่ม ทีนี้ทำไง ก็กินฟิซออยล์ไง ตัดแว่นแล้ว แต่ใช้ไม่นาน ฟิซออยล์รักษาวันหนึ่งสามเวลา
หกเดือนเริ่มดี และเบรอสลับกัน พอนาน ๆ
เริ่มดีขึ้น ๆ สองปีผ่านไป ไม่รู้เหมือนกันว่าสายตาสั้นได้หายไปเมื่อไหร่ หนักท้ายทอยมึนปลายประสาทหายไปเลย ไปมากินซะเจ็ดปี แหะ ๆ
ตอนนี้ ขี้เกียจแล้ว แต่ไม่มีปัญหา
เอาไว้ ค่อยว่ากันใหม่ แต่หน้าจอนี่สิ ทำให้ต้องใช้สายตา แสงที่กระทบบ่อย ๆ พักไม่พอ ทำให้เป็นแดร็กคูล่า แต่ถ้าพักเพียงพอ ก็ไม่เป็นไร
" ทุกอย่างที่เอาใจใส่ คือของที่เราเลือกแล้ว และดีที่สุด เหมาะกับเรา พอเท่าที่ทำได้ ไม่ใช่ติดหรู
แว่นกันแดดก็ถ้าว่าแพงก็แพงนะ แต่คงไม่เท่าคนที่เขาซื้อได้เรื่อย ๆ หรอก
ซีร็อค (zero x...)เกือบหมื่นแต่รักษาสายตามาหลายปี มีชิ้นเดียวคู่ชีพ มันทำให้สายตาที่เคยแย่มาก ๆ ช่วงหนึ่งที่เจอแดดแล้วปวดตาอย่างทรมานจนหยุดไม่เดิน เดินเข้าร้านแว่นตา เลยได้เธอมา ได้มาตอนที่เห็นและเป็นหนัก ๆ นั่นหล่ะ ไฟล์บังคับ "
ตอนนั้นอยู่เมืองใหญ่ต่างจังหวัด พอหาได้ และกลางวันที่แดดจ้า กำลังไปทำธุระพอดีเลย นึกถึงความเจ็บปวดที่ถูกแสงกระทบ
อืม ใช่ย่อยนะ ไม่รู้มีใครเป็นแบบนี้บ้าง
นี่ถ้าวันนั้นไม่รีบดูแลสายตาตัวเอง ป่านนี้ไม่รู้ว่าเราจะมองเห็นโลกใบนี้อย่างไรบ้างนะ คิดแล้วก็ยิ้ม ๆ
********************************
ความคิดเห็น