ไดอารี่หน้าที่ 82
" บางอย่าง "
....
ลืมเสียเถิด - ต้อม เรนโบว์
(ขอบคุณ Armenhotep)
... บางที การไป แบบนี้ เหมือนไม่ใส่ใจในบางสิ่ง อยู่ดีดี
" ใจก็เกิดอาการ อึดอัด ทั้ง ๆ ที่ กระแสใจนี้ ไม่ใช่ของเรา "
หน้าที่ของเรา คนที่ส่งให้เรามาเขียน จะเอาแต่ใจตัวเอง
อยากทำอะไรตามใจตัวเอง มันสบายใจดี แต่อีกอย่าง ก็ต้อง
คอยดูเพื่อน ๆ เช่นนั้น
" เวลาที่มี ทำไมประมาทกันนักนะ สิ่งที่่ผ่านไปแล้ว มันเอา
กลับคืนมาไม่ได้ มันก็แค่บททดสอบของชีวิต หากผ่านไปได้
ได้ได้สิ่งดีดี ตอบแทน .... แต่หากลดกิเลศตัวเองไม่ได้
ขัดเกลาจิตไม่ได้ ก็ดำดิ่ง อยู่ในวังวน " ทำไมถึงได้ตาบอดนักนะ "
***************************************
ว่าจะไม่แล้วนะ แต่เห็นความลำบากใจ ความทุกข์ใจ
มันจึงต้องมาดุ คนเราโตได้ ใจต้องโตตาม ประสบการณ์มีไว้
ให้นำมาใช้ดำเนินชีวิต ความเคยชินในการประกอบวิชาชีพในแต่
ละด้านเป็นการเรียนรู้สั่งสม จึงได้นำมาทำมาหากิน แต่นั่นไม่ใช่ว่า
จะรวมได้ให้ไปถึงความชำนาญใจทุกเรื่อง
แม้เรื่องคุณธรรมประจำใจ ความเมตตาจากเบื้องลึก " เขียนได้
ทำไม่ได้ ก็เพราะความเคยชิน อ่าน ๆ เรียน ๆ ใช้ ๆ แล้วนำมา
เขียนไป ทำไป แต่ใจหล่ะ ได้น้อมเข้ามาด้วย จะได้ยกระดับ
ให้ใจได้พัฒนา เวลาทำได้เป็นรูปธรรม ผู้อื่นสัมผัสรู้จะได้รู้ว่า
นี่หล่ะใจมา ...หากแม้นเกิดความลำบากใจ ความทุกข์ใจ
เป็นวงกระจาย ก็จะได้รู้ว่า ใจมาด้วยมันก็จะคลี่คลายทุกสิ่ง
" เหมือนคนทำความผิด สำนึกผิด ขอโทษแล้ว ขอโทษเล่า
แต่ไม่ได้น้อมใจมาจริง ๆ แล้วมีหรือจะผ่อนคลายทุกอย่าง ทุกผู้
ทุกเรื่องได้หล่ะ "
*******************************
มาเรื่องส่วนตัวบ้าง หลายคืนแว๊บคิดถึงแม่ ก็รู้สึกว่าอีกแล้ว !
แต่เฉยไปสักระยะ พอได้เวลาก็โทรคุย " แม่มีเรื่องไม่สบายใจ ก็ลูก
ๆ เขาหล่ะ ทีนี้ก็คุย เราไม่อะไร
มันรู้หมดแล้วไง ก็เฉย ๆ บอกแม่ว่า ก็เขาเป็นแบบนั้น แม่ก็ปล่อย
ตามเรื่องวาง ๆ มัน เดี๋ยวมันก็แบบนั้น เดี๋ยวมันก็ผ่านไป ...ได้ยิน
เสียงแม่สบายใจมาก " แม่บอกว่า กำลังจะไปบ้านป้า ๆ เราก็เลย
อ๋อ ๆ แม่หวัดดี พูดแค่นี้เสียงตอบกลับมาว่า ... ออ หวัดดีลูก มัน
ทำให้รู้ว่า แม่สบายใจที่ซู๊ดดด ! "
**************************************************
" บางที ความไม่สบายใจ เพราะแบกไว้เยอะ ใจไม่วาง
ค่อย ๆ วาง ค่อย ๆ ผ่อนคลาย ๆ ค่อย ๆ คิด ในขณะเดียว
กัน ก็ต้องค่อย ๆ ให้เวลาด้วย
เวลาจะนำพาเรื่องราวผ่านไป แล้วมันก็จะผ่านไป อย่าแบกรับกับ
มันอีกเลยทุกเรื่อง หากเรารู้ว่าเราโตพอแล้ว ก็ไม่ทำอะไรที่ อย่าคิด
เองสิว่า ทำอะไรคนอื่นจะมองไม่รู้
เพียงแต่ว่า คนเราทุกคน มีจิตเมตตา ส่วนที่ยกหางมันไม่ดีต่อชีวิต
ตนและคนเขา อย่าไปยกยอผู้อื่น เเต่ให้คอยให้กำลังใจ แต่หากว่า
ตัวไม่มีเพาเวอร์พอ ก็นิ่งดู
ให้กำลังใจกันอยู่เงียบ ๆ มันจะได้มีช่องว่าง ให้คนได้ใช้"เวลา"
เรื่องทุกเรื่อง ทุกสิ่งทุกอย่าง ต้องมีเวลาเป็นเครื่องกำหนด ช้าเร็ว
ก็เท่านั้น
" ไม่อยากเขียนแบบนี้้ แนวนี้เท่าไหร่ หากว่า ไม่มีบางสิ่งมา
ก็ยังเป็นห่วงว่า จะทำยังไง เพื่อจะเดินทางตรง " ความหนัก
แน่น สำคัญกับจิตมนุษย์เสมอ เพียงแต่คนชล่าใจ เลยเดินสะเปะ
สะปะ " เราคงมีอะไรต่อกัน มันถึงได้วนกลับเข้ามา
ด้วยเป็นแบบนี้
*********************************
ใครอยากทำอะไรก็ทำ แต่อย่าไปเบียดเบียนกัน แม้ใจก็อย่าทำ
เพียงแค่เกิดมาร่วมโลกกัน ก็ทุกข์ทนพอแล้ว น่าสงสารพอแล้ว
" ไอ่เราก็ด้วย น่่าสงสารตัวเอง ฮ่ะ ๆ แต่ว่า ยังดี ที่มีตา
ครั้งนี้มาแบบนี้ ครั้งหน้ามาอีกแบบ แล้วก็จบล่ะ ....
แต่ก็อยากชิมลางโลกดูสักนิด ฮ่า ๆ ใหน ๆ ก็ใหน ๆ แล้ว
คนเราก็มีกรรมเป็นของตัว กรรมดี กรรมชั่ว ก็ตัวนั่นหล่ะ ทำ "
***************************
.... เฮ่อ ! ขอบ่นเบื่อสักหน่อยเถอะ เข้าสู่พลังงานแล้วมันเป็นงี้
ปิดทุกอย่างก็สบายดีนะ เเต่เหมือนไม่เห็นแก่ใคร งั้นอย่าเข้ามาเขียน
หายไปเลยซะดีกว่า เขียนอะไรก็ได้ อย่างน้อยให้มันได้บันเทิง
ก็ยังดี แต่ต่อไป อยากเขียนตามเรื่อง " ฮ่า ๆ มาเรื่องของเรา
แนวเพ้อ ๆ ไปเรื่อย ฟุ้งนิดฟุ้งหน่อย ใครจะไปว่าอะไร มันเป็นธรรมดา
นี่หล่ะชีวิต มีทิ้งท้ายอยู่ว่า
... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทุกอย่างมีหนทางของมัน เวลาก็ร่วมด้วย
กำลังใจมีอยู่รายล้อม เพียงเราอย่างมองข้ามไป แล้วทุกอย่าง
ก็จะกลับมาเป็นปรกติ และดีกว่าเดิมอีก แต่ผ่านด่านนี้ไปได้
ยังมีบททดสอบอีกมากมาย ยิ่งเราเข้าใกล้ธรรมะ เรายิ่งต้องเจอ
กับบททดสอบอย่างมาก แล้วแต่หนทางของคนอีก
... ปัจจุบันโลก อากาศ อวกาศ มันแตกต่างไปเรื่อย
เวลานั่นหล่ะ คงไม่มีอะไรมากมาย หมั่นรักษาศีล
ชีวิตสงบ อยู่รอดปลอดภัย แล้วเราจะกลับมาใหม่นะ
" งูเขียวน้อยอยู่ใหนหว่า ไปซ่าส์ที่ใหนบ้าง
สบายดียกมือขึ้น แหะ ๆ ท้าย ๆ เริ่มเข้าระบบ
ไปดีกว่า ลัั้น ลา รักษาตัวด้วยนะ มนุษย์ "
**************************************
ปล. ไปหน้าสงบ ส่วนตัว ฟุ้ง ๆ สวย ๆ ฮ่า ๆ ทางนู้นดีกว่า
ความคิดเห็น