For_The_Rest_Of_My_Life
ไดอารี่หน้าที่ (41)
กลับมาจากรพ.พระมงกุฏ คิดถึง อยากเขียน
...วันอาทิตย์ที่ผ่านมา พี่ใหญ่นัดเจอที่ห้าง
แต่ก็ไม่ว่าง เพราะจะไปเยี่ยมคนป่วย
พี่สาว(พี่ที่วัด) ก็บังเอิญนัดกันที่เดียวกับพี่ใหญ่
ก็ไม่ว่างให้ พี่แกก็จะตามไปเยี่ยมคนป่วยด้วย
เออ ว่ะ ! ( จริง ๆ อยากไปเงียบ ๆ ก่อน)
คนเเถวนั้น ก็อยากไปห้างอีก อ้าว สามคนเลย !
ไปไปมามา ก็เลยต้องโผล่หน้าไป ส่วนรพ. ไป
แต่อีกวัน ที่เหมาะเจาะพอดี(พุธนี้หล่ะ)
..." เดินโฮมโปรนานมาก ซื้อของเข้าถ้ำ
ได้หลายอย่างเลยทีเดียว มีคนช่วยเข็นรถ
ก็เลยเบาแรง เครื่องใช้ เครื่องใช้ไฟฟ้า
จิปาถะ พอเลือกสิ่งที่เหมาะกับเราได้แล้ว
ก็รู้สึกว่า ใกล้หล่ะ ถ้ำของเราใกล้สวยเเล้ว
... ส่วนกุหลาบเลื้อย พี่ข้างที่ทำงาน ช่วย
รดน้ำให้ช้ำเย็น ทุกวันเลย
... ใจดีมากมาย ขอบคุณนะค่ะ "
" วันนี้เค้าแต่งตัวสไตย์นี้ (ใกล้เคียง เบา ๆ)
ที่ชอบพกไปด้วย ก็ผ้าคลุมไหล่ อันนี้ถอยมาใหม่
ยาวเท่าผ้าสไบย์ ชอบมากเลย ผ้าผสมด้วยใยใหม
พับได้กำมือเดียว สบาย ๆ สวยมากเลย
มีอันนี้ที่จะติดตัวเสมอ แทนผืนเล็ก
...ไม่รู้เป็นไงสิน่า จำได้ว่า ชอบมาตั้งแต่เด็ก
เหมือนติดผ้า ชอบเอามาทำเป็นผ้าโผกหัว
ผ้าคลุมไหล่ จนเดี๋ยวนี้ก็ต้องมีติดตัว
...ถึงราคาพอดู แต่บางและอุ่น ชอบมาก
เห่อมากมาย เขียนด้วยใจเบิกบาน แหะ ๆ "
... " วันอาทิตย์ พี่ใหญ่มาห้าง แต่เราไม่ได้
ตาม หากโทรตามก็ไม่สะดวกแน่ พอจะรู้
ว่าพี่ใหญ่มาธุระกับเรา คงคุยกันยาว
แล้วก็จริง รุ่งขึ้น ใกล้เที่ยงก็โทรมา คุยกัน
คุยไปเกือบสองชั่วโมง ไอ่เราก็เกรงใจ
เลยเป็นคนวางสายไปก่อน แบบนี้
...ได้แต่รับปากสิ่งที่เค้าวานให้โทรหา
พี่เจ้าของธุรกิจ ญาติ ๆ กัน เพราะ
เขาคงรับฟังเรา แต่จนวันนี้ก็ยังนั่งคิด
ว่าจะโทรวันสะดวก วันใหนยังไม่รู้
ด้วยที่ว่าบอกพี่ใหญ่ไปว่า เมื่อสะดวก
ก็จะโทรคุยและบอกให้ ถ้าไม่รับปาก
รู้เลยว่า พี่ใหญ่ก็รอฟังอยู่หลายรอบ
แต่ก็บอกเผื่อ ๆ ไปแบบที่ว่านั้น
...บางครั้งเราก็คิดเยอะเหมือนกัน
บางทีสิ่งที่ต้องพูดกันตรง ๆ ก็ต้องพูด
บางหนก็ทดสอบความคิด อารมณ์กันไป
เออ นะ มันก็ได้คิดอีกว่า
ถ้าหากตัวเองไม่ใช้ปัญญา หัดพูดบ้าง
ทำบ้างในสิ่งที่ควร มันก็ดีนะ เหมือน
ครั้งนี้ รับปากไป เพื่อให้เค้าสบายใจ
และเราก็ทำตามที่พูดอยู่ด้วย
แต่ก็ไม่รู้ว่าวันใหน ...พี่ใหญ่ก็คงรู้ว่า
อันใหนที่เราอาจพูด หรือไม่พูด แต่
อย่างน้อย ก็จะทำให้ เพื่อให้สบายใจ
... เอาเท่าที่ทำได้ เท่าที่จำเป็น
และสมควรดีกว่า จริง ๆ ก็เป็นคน
ไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านอยู่แล้วนะ
หากอันใหนไม่เกี่ยวกับเรา ก็ได้แค่ฟัง
" ถ้าคนเราไปยุ่งเรื่องคนอื่นมากไป
ไปแบกรับทุกอย่าง จนชีวิตตามวิถี
ตามสมควรที่จะเดินของคน มันก็จะกลาย
เป็นว่า เรายุ่ง ยุ่งก็คือมั่ว บางครั้ง
มันเกี่ยวกับเราไม่มาก แต่เราทำให้มันดี
คิดว่าเราจะทำให้มันดี จนลืมไปว่า
อันนั้นมันเกินหน้าที่ที่ทำได้ เกินอำนาจ
ที่จะกำหนดทิดทาง เมื่อมองแล้วมัน
จะต้องมีผลยืดยาว สาวไกล ก็ไม่ควรแลก
คนฉลาดใช้ปัญญา คนเก่งบางครั้งใช้แต่กำลัง
บางทีก็อาจเป็นกำลังความสามารถ กำลัง
ความคิด ขาดปัญญาบางอย่าง ขาดการมอง
ไปอีกสักวาสักศอก ก็จะวุ่น เพราะมันเยอะ
เรื่องมันเยอะ แล้วเมื่อใดตัวเราจะสงบ อีก
วันใหน ใจเราจะสงบ ในชีวิตนี้ มันมีอะไร
ที่ให้ทำเยอะเเยะ แต่สิ่งที่ต้องเลือกทำนั่นสิ
มันสำคัญ อันใหนก่อนอันใหนหลัง " เอ่อ ..
แหม พอมันได้เขียน เขียนซะยาวเลย
ไปต่อเรื่องอื่นหล่ะ หุ หุ "
.... ที่เขียนอะไรต่อมิอะไรมากมาย เพราะดวงดาว
เค้าทำให้เรามีพลังใจที่อยู่เขียนต่อ ในเน็ตไม่มีเพื่อน
หมายถึงเพื่อนที่รู้จักกันจริง ๆ เห็นหน้ากัน พูดคุยกัน
แต่มีพี่ชายจริง ๆ หน่ะ นับถือเป็นพี่ชายจริง ๆ หน่ะ
มีอยู่คนเดียว " ไม่รู้หายไปใหน แต่ก็ขอให้สบายดี
รู้ว่าอยากอยู่เงียบ ๆ แต่น้องก็ยังคิดถึงและห่วงใย
เหมือนเดิม เคยเล่านิดเดียวให้ดวงดาวฟัง ในที่
แห่งหนึ่ง ว่ามีพี่แบบนี้ ที่นับถือเป็นพี่จริง ๆ เหมือน
พี่เราก็ เวลามีอะไรคอยดูแลให้ แม้บางครั้งพี่อาจ
สับสนในตัวเรา ว่ามันเล่นอะไรว่ะ มันเป็นอะไร
ของมัน มันบ้าบ๊อง หรือไรก็เถอะ นี่ไม่ใช่เรา
ไม่คิดนะ ถึงเราคิด แต่เราก็เป็นตัวของตัวเอง
ไม่ได้ต้องการให้ใครมารู้ ถึงเวลาก็รู้เอง ถ้า
อยากรู้ ... แต่ถ้าดวงดาวรู้ว่า เวลาเราเป็นอะไร
หรือมีอะไร เหมือน ๆ จะมาแนวไม่ดี ดวงดาว
เข้ามาอ่านเจอ ก็จะรู้ว่าพี่คอยดูอยู่ และตาม
ลบ ตามช่วย อันนี้ไม่ใช่ว่าเราไม่เห็น และเราไม่รู้นะ
...มันทำให้รู้สึกว่า คนกวนแบบนี้ ก็มีพี่คอยดูแล
จะว่าไปแล้ว ไม่ว่าอยู่ใหน ก็มีคนกลุ่มหนึ่งคอยช่วย
อันนี้เป็นมานานแล้ว เมื่อเลยดวงดาวมา ในเน็ต
ตรงนี้ก็มีพี่ชายพี่สาว แต่ว่าก็ไม่ได้รู้จักกันจริง ๆ
ไม่ได้ติดต่อใครเหมือนเก่า ถึงยังไงก็ยังคิดถึง
ระลึกถึงกันเหมือนเดิมไม่ลืมทุกคน
เพียงแต่ว่า " ตัวเราเอง คิดว่า หลายคนย่อม
มีทางเดิน มีช่วงของชีวิต แต่ล่ะคนมีเรื่องทำ
เรื่องต้องคิดมากมาย เราเข้มแข็ง และดูแล
ตัวเองได้แล้ว เมื่ออยู่ในจุดนี้ จากคนโก๊ะ ๆ
ซุ่มซ่าม เซ่อซ่า รู้ว่าโดนอะไรมาบ้าง หัวใจ
ไม่ได้บอบช้ำ ความรู้สึกในตอนแรกมีบ้าง
ที่ขุ่นมัวเมื่อเจอะไรมา แต่แป๊บเดียวนึกได้
หายแล้ว สบายเหมือนเดิม "
.... " ตั้งแต่เข้าเน็ตมา ยังไม่เคยเจอเพื่อนสักคน
ไม่เคยโผล่หัวให้ใครเห็น เพราะว่าเราชอบเงียบ ๆ
เข้ามาเขียนเพราะใจ มาเพราะกำลังใจ แล้วก็คิดว่า
หากเรามีใคร เราก็ต้องมีเวลาดูเเลกัน เพื่อน พี่ น้อง
เราก็ต้องเอาใจใส่กัน มันเรื่องระเอียดอ่อน หากแม้น
เกิดความไม่เข้าใจกันนิดเดียว แล้วมันต้องเคลียร์
แล้วถ้าเป็นเน็ต เราจะเอาอะไรไปเคลียร์ แม้แต่ใจ
เรายังไม่รู้จักกัน เอาง่าย ๆ แค่คนหลายคน
ที่เรารู้จัก ที่เราเห็นกันอยู่ทุกวัน ยังว่ายาก พูด
ก็เเทบฟังไม่ค่อยได้ยิน ใจก็เลยไม่ค่อยเห็นข้างใน
มันก็เลยต้องพยายามใส่ใจมัน ก็ยังต้องอย่างที่พูด
... " ที่เขียน เพียงคิดว่า เมื่อตอนมาก็มาเพื่อเขียน
แล้วก็ไป ไม่ได้คิดว่า ต้องเจอใคร พบใคร
มันยากมาก ที่เราจะต้องถนอมคนที่เราคบเราพบ
ให้ได้นาน สิ่งนี้หล่ะ ที่เราเลยคิดว่าคนล่ะครึ่งทาง
ไม่แน่ว่า ความเข้าใจ ความเป็นคนดี จะนำพา
ให้เราได้เจอกันอีก ก็คิดเท่านั้น
...เลยเขียน ๆ ทัก ๆ หายต๋อม ... แต่ทุกคน
ที่รู้จักแค่เพียงตัวหนังสือ มันก็ทำให้เราจดจำเค้า
เพื่อนรักคนเดียวของเราเมื่อตอนที่เข้าเน็ตใหม่ ๆ
แม้ตอนนี้ ไอ่เพื่อนแก่มันหายหัว แต่เราก็รักมัน
ไม่รู้เค้าเป็นใคร เค้ายังไม่รู้เราเป็นใคร แต่เราก็
ไม่ลืมเพื่อนรักคนนี้เลย เป็นแค่เพื่อนในเน็ต
เห็นแค่ตัวหนังสือคอยเป็นเพื่อน ตัวหนังสือ
มันมีค่ากว่าอย่างอื่น เพราะตัวหนังสือคือใจ
ออกมาจากใจคนคนนั้นจริง ๆ แค่นี้หล่ะ เรา
เพียงแค่นี้เองที่เราต้องการ " ยังรอการกลับมา
ของนายอยู่นะเพื่อนรัก ไปเจอสาวแล้วทิ้งเพื่อน
ลืมไปเลยนะ "
************************************
... พอกลับจากรพ. แทนที่จะพัก ไม่หล่ะ
ร่ายยาวเลยดีกว่า เราก็แบบนี้ มีหลายอย่าง
เป็นแบบนี้หล่ะ หากเจออะไร ก็ทีเดียว
หลายอย่าง เสร็จเยี่ยมคนป่วย หากเเข็งแรง
ก็คงไม่เลื่อนทำบุญครบรอบน้องชาย
...จำเป็นก็เลื่อนนิดหน่อย ไม่เป็นไร คนเป็น
ยังอยู่ ก็ถนอมชีวิตไว้ ผ่าไปเปลี่ยนกันไป
อันใหนเสื่อมก็ซ่อม เปลี่ยน ตามนั้น
... เอาอะไรกับสังขาร ไม่เที่ยง
ก็แค่กายหยาบ เอาอะไรกับซากที่เดินกันอยู่
คนรู้ตัวก็ปลงอนิจจัง ทุกวันนี้แยกมันได้
จิตดีที่อยู่ในกายที่นำพาให้เราทำอะไรบางอย่าง
" เราคิดแล้ว ว่าเราอยากทำอะไรต่อ
เมื่อมีให้ทำ เรารู้แล้วว่าเราจะทำอะไร
เรารู้แล้ว ว่าจะใช้เวลาและโอกาสดีที่มี
ใช้ให้เป็นประโยชน์ สะสมสั่งสม ....
มันมีอะไรจะเขียนมากมายเลย แต่ว่า
พักบ้างก็ดี หลายวันตะลอนเชียวเรา
นอนหล่ะ บาย ๆ "
(เฮ้ย ! จบเอาง่าย ๆ เลยนะ
ก็ แหงหล่ะ นอน นอน จะไปน๊อน ! )
ความคิดเห็น