Mafia Bloodlines จีบให้ได้...ถ้านายแน่จริง!

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 ::: ฟูจิวาระ คานัน ::: เรื่องนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 พ.ย. 61


บทที่ 2


            Kanan Part


         เช้าวันใหม่ที่แสนสดใส...สำหรับคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน


สำหรับฉันมันเป็นเช้าที่ค่อนข้างจะแย่นะ ถามว่าทำไมถึงแย่น่ะเหรอ?


ขยะที่ถูกใส่อยู่เต็มตู้ล็อกเกอร์ของฉันคงพอจะเป็นคำตอบที่เหมาะสมได้


“โอ้โห...วันนี้คานันจังของพวกเราดูท่าจะฮอตเป็นพิเศษนะเนี่ย”


“เลม่อนจังอย่าแซวคานันจังสิ เดี๋ยวก็โดนโกรธเอาหรอก”


เสียงสองเสียงที่สดใสร่าเริงดังขึ้นที่ด้านหลังของฉัน ไม่ต้องหันกลับไปมองก็รู้ว่าใครเป็นเจ้าของเสียงพูดเจื้อยแจ้วนี้


เสียงแรกที่เอ่ยแซวฉันเป็นเสียงของเด็กสาวร่างเล็กลูกครึ่งญี่ปุ่น-อิตาลี ถึงจะอยู่มัธยมปลายแล้วก็ยังตัวเล็กราวกับเด็กม.ต้น เธอมีผิวที่ขาวมาก แต่ไม่ถึงกับซีด ผมสั้นสีเหลืองเลม่อน แถมยังชอบติดกิ๊ฟรูปเป็นรูปเลม่อนผ่าซีกแบบที่ไว้ประดับบนขอบแก้วเครื่องดื่ม ดวงตาสีน้ำผึ้งมีประกายสดใสซุกซนตลอดเวลา


เห็นตัวเล็กๆ แบบนี้ แต่เจ้าตัวก็เป็นถึงทายาทรุ่นที่ 4 ของตระกูลโฮตารุ ซึ่งเป็นตระกูลยากูซ่าที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของญี่ปุ่น แถมยังเป็นทายาทรุ่นที่ 6 ของตระกูล ฟลอเอ็นเต้ ซึ่งเป็นตระกูลมาเฟียที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 2 ในอิตาลี เป็นว่าที่ผู้นำของสองตระกูลใหญ่ในวงการมาเฟียเลยนะ ธรรมดาซะที่ไหน


และเด็กสาวที่มีชื่อยาวกว่าลางรถไฟชินคันเซ็นคนนี้ มีชื่อว่า โฮตารุ ลิเฟีย เลมอนเนด ฟลอเอ็ตเต้


ส่วนเจ้าของเสียงอีกคนหนึ่งเป็นชายหนุ่มผิวขาว หน้าหวาน ผู้มีผมสีชมพูอ่อนยาวประบ่าซึ่งมักติดกิ๊ฟรูปสตอเบอรี่สีแดงกับสีชมพูเข้มที่เธอเป็นคนให้เขาไว้ตั้งแต่ตอนเด็กๆ เสมอ เขาใส่คอนเทกเลนต์สีพั้นซ์ด้วยเลยดูจะกลายเป็นผู้ชายมุ้งมิ้งไปเลย


เอ่อ...เขาชื่อ คาซามะ อิจิโกะ ขนาดชื่อยังมุ้งมิ้งน่ารักเลยคิดดู สารภาพตามตรงตอนเด็กๆ ฉันก็เคยเข้าใจผิดว่าอิจิโกะเป็นเด็กผู้หญิงเหมือนกัน แต่รับรองได้ว่าเขาซึ่งเป็นทั้งเพื่อนร่วมชั้นและเป็นทั้งลูกพี่ลูกน้องของฉันคนนี้เป็นผู้ชายเต็มร้อยแน่นอน


ส่วนฉันเป็นใครน่ะเหรอ?


ฉันชื่อ ฟูจิวาระ คานัน เป็นนักสืบ!


(นั่นมันโคนันแล้ว!)


เอาใหม่...ฉันเป็นทายาทรุ่นที่ 7 ของตระกูล ฟูจิวาระ ซึ่งเป็นยากูซ่าอันดับ 2 ของประเทศ


เรียนอยู่ที่โรงเรียนจินไค เป็นโรงเรียนมัธยมปลายที่เปิดรับนักเรียนที่เป็นทายาทมาเฟียเป็นส่วนใหญ่ อาจมีพวกลูกคนรวย พวกหัวกะทิที่เป็นนักเรียนทุนปะปนมาบ้าง แต่ก็เป็นส่วนน้อย ถ้าจิตใจไม่เข้มแข็งพอก็ไม่สามารถที่จะเรียนร่วมกับพวกเราที่เป็นทายาทมาเฟียได้หรอก มีบางคนลาออกไปทั้งทีพึ่งเข้ามาเรียนได้เพียง 1 วันด้วยซ้ำ


เอ่อ...โรงเรียนจินไคเป็นโรงเรียนสหศึกษาที่เปิดรับทั้งนักเรียนชายและนักเรียนหญิง ขนาบข้างด้วยโรงเรียนจินไดที่เป็นโรงเรียนชายล้วนและโรงเรียนจินเมย์ที่เป็นโรงเรียนหญิงล้วน


จบเรื่องการแนะนำตัวและแนะนำโรงเรียนไว้เพียงเท่านี้


หันมาสนใจขยะในล็อกเกอร์ของฉันอีกรอบ ปกติฉันจะไม่ได้ล็อกประตูตู้ล็อกเกอร์หรอก เพราะไม่ได้ใส่ของอะไรที่ใครอยากขโมยเอาไว้ แถมไม่เคยคาดคิดด้วยว่าจะมีคนกล้ามาหาเรื่องกับลูกสาวตระกูลยากูซ่าที่ยิ่งใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศอย่างฉันคนนี้


แต่วันนี้ก็มีคนกล้ามาลองดีแล้ว ดูเหมือนฉันจะรักสงบมากเกินไป คนพวกนี้ถึงได้ไม่เกรงกลัวและล้ำเส้นเข้ามาในโซนอันตราย!


เห็นทีว่าฉันคงต้องแสดงอิทธิพลของการเป็นทายาทของตระกูลยากูซ่าอันดับ 2 ให้เห็นเป็นบุญตากันสักหน่อยแล้ว!


“เดี๋ยวผมช่วยคานันจังเก็บขยะพวกนี้ไปทิ้งนะ”เสียงของอิจิโกะทำให้ฉันหลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเอง


“ไม่ต้อง”อิจิโกะที่กำลังจะเอื้อมมือมาช่วยหยิบขยะออกจากตู้ล็อกเกอร์ของฉันหยุดชะงัก แล้วหันมามองหน้าฉันอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงไม่ยอมให้เขาช่วย


“แต่...”


“ใครทำคนนั้นก็ต้องมาเก็บ”


“แล้วคานันจังรู้เหรอว่าเป็นฝีมือใคร”


“ไม่รู้”


“อ้าว?”


“แต่ฉันคิดว่าพอจะรู้นะ”เลม่อนเอ่ยขัดบทสนทนาระหว่างฉันกับอิจิโกะ พวกเราสองคนหันไปมองหน้าเลม่อนและเอ่ยถามเธอแทบจะพร้อมกัน


“ใคร”>>>ฉัน


“ใครเหรอเลม่อนจัง”>>>อิจิโกะ


“ไม่แน่ใจ แต่น่าจะเป็นพวกแฟนคลับของคิริฮาระ อากิระ ห้อง 2-B นั่นแหละ”


“คิริฮาระ?”ใครกัน? ไม่เห็นจะรู้จัก


“ก็ผู้ชายผมดำ ตาสีน้ำทะเลที่มาสารภาพรักกับคานันจังเมื่อวาน แล้วก็โดนคานันจังปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยไง”เมื่อวาน? พอลองทบทวนเรื่องเมื่อวานดูใหม่ ก็ดูเหมือนจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นจริงด้วยแฮะ พอจะนึกหน้าหมอนั่นออกอยู่หรอก ถึงแม้ว่าจะเลือนรางมากก็เถอะ


ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องให้นายริๆ ระๆ อะไรสักอย่างเนี่ยแหละเป็นคนรับผิดชอบสินะ


แอบย่องมาลงนิยายตอนดึกๆ

ใครยังไม่นอนเข้ามาอ่านกันได้นะจ๊ะ

อ่านแล้วเม้นพูดคุยกันได้น้าาาา

ไรเตอร์คนนี้จะได้ไม่เหงา แง TOT



T
B

1 ความคิดเห็น