คัดลอกลิงก์เเล้ว

เพราะเธอคือรัก

โดย hwennly

ตลอดเวลาที่เธออยู่กับเขา กับความจริงที่ไม่เคยรุ้ สุดท้ายแล้วเธอจะทำเช่นไร.. ติดตามได้ใน เพราะเธอคือรัก

ยอดวิวรวม

199

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


199

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 เม.ย. 59 / 14:14 น.
นิยาย ͤѡ เพราะเธอคือรัก | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สำหรับเรื่องนี้ผู้อ่านจะได้เป้นตัวเอกในเรื่องนะคะ ซึ่งปลอมตัวเข้าไปในโรงเรียนชายล้วน เพื่อตามหาคนรักที่หาไป (โหวววว อะไรจะลงทุนขนาดนั้น) แต่ก้นั่นแหละค่ะ เพื่อความรักนี่เนาะ แล้วคุณจะทำยังไม่ เมื่อทุกอย่างที่คุณได้มามันไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ จะทิ้ง? หรือจะเก็บไว้ต่อไป? การตัดสินใจในครั้งนี้มันอยากมาก คงมีแค่ความรู้สึกผูกพันธ์เท่านั้นที่จะช่วยในการตัดสินใจ...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 เม.ย. 59 / 14:14


อ่า.. ไม่คิดเลยว่าฉันจะมาทำอะไรแบบนี้ 'ปลอมเป็นผู้ชาย' มาอยู่ในโรงเรียนชายล้วนแบบนี้เนี่ย คุณบ่นกับตัวเองในใจ พลางสาวเท้าไปเรื่อยๆ ถึงแม้จะกลัวว่าอาจต้องถูกจับได้ แต่คุณก้พยายามข่มตัวเอง แล้วทำตัวให้เนียนที่สุด

ปรึ่ก!
"โอ้ย!" ในขณะที่คุณเลี้ยวเข้าข้างตึกเพื่อไปยังโรงอาหารนั้น เหมือนคุณก็เดินชนเข้ากับอะไรสักอย่าง
"เป็นอะไรหรือเปล่า?" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเป็นกังวล ก่อนจะจับไหล่คุณทั้งสองข้างแล้วสำรวจร่างกายคุณ
"ไม่! ฉันไม่เป็นไร.." คุณรีบถอยห่างจากเขาออกมาก้าวหนึ่ง เพราะกลัวว่าจะถูกจับได้
"ห่ะ?" ร่างสูงเอ่ย "งั้นฉันไปล่ะ" ร่างสูงเดินผ่านคุณไป แต่กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เหมือนกลิ่นของแฟนคุณก็ลอยมาติดจมูก เอ่ะ?..
"เดี๋ยวก่อน" คุณหันไปหาเขา เท้าที่กำลังก้าวไปก็หยุดชะงัก..
"ว่า?" ทันทีที่เขาหันมา หัวใจของคุณก็เหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ ใบหน้าของคนตรงหน้า น้ำเสียง และยังกลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวเค้า
"ลี.. อูชิน.." ปากคุณพึมพำชื่อของคนรักออกมาเบาๆ แต่ใช่ว่าคนตรงหน้าจะไม่ได้ยิน
"อ่า.. รู้จักด้วยหรอ.." ร่างสูงถามแบบไม่ต้องการคำตอบ เพียงแค่ยิ้มให้เล็กน้อย
"ฉันอยากเข้าห้องน้ำน่ะ ขอตัวก่อนนะ ไว้คุยกัน" ร่างสูงใช้มือตบบ่าคุณเบาๆก่อนจะเดินออกไป
"..อูชินอา นายจำฉันไม่ได้หรอ.." ในใจคุณที่รู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก แต่ก้ต้องกลั้นน้ำตาไว้ รู้จักด้วยหรอ นั่นเป็นคำพูดที่ฟังเบาๆก้เจ็บเจียนตาย


เมื่อหนึ่งปีที่แล้ว

"อูชินอา ฉันอยากได้อันนี้ ช่วยฉันออกหน่อยสิ เดี๋ยวคืนให้นะ" คุณหยิบตุ๊กตาตัวน่ารักขึ้นมา แล้วก็ยื่นไปตรงหน้าอีกคน เขายิ้มเล็กน้อยก่อนจะดูที่ป้ายราคาบนตัวตุ๊กตา
"อะไรล่ะนั่น ตัวแค่สามพันวอนเธอจ่ายเองไม่ได้หรอเนี่ย ฮ่าๆๆ" ถึงปากจะหัวเราะเยาะ แต่มือกลับล้วงเงินจ่ายให้พนักงาน
"ไว้เลี้ยงข้าวฉันแทนล่ะกันนะ สำหรับสามพันวอนของเธอ หึ.." เขาวางมือหนาบนหัวคุณก่อนจะลูบผมนุ่มอย่างเอ็นดู

หลังจากที่คุณและเขาไปทานอาหารเรียบร้อยแล้ว ก็คิดจะกลับบ้านกันเลย เพราะเที่ยวมาทั้งวันร่างกายอ่อนล้าเต็มที จู่ๆเขาก็กระชากแขนคุณอย่างแรง
"คุณ!! ระวัง!" เอี๊ยดดด!! ปึก! สิ้นเสียงอูชิน เขาก็ผลักคุณออกจากบริเวณนั้นจนคุณเซถลาห่างจากเขาไปหลายก้าว และก็ตามมาด้วยเสียงเบรกรถ ก่อนจะปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งของอูชิน..
"อูชิน!!" คุณรีบวิ่งไปดูแลเขา ในสภาพที่โชกไปด้วยเลือด

คุณนั่งรออูชินคนรักของคุณอยู่หน้าห้องไม่ไปไหน จนกระทั้งแพทย์ออกมา
"เขาเป็นยังไงบ้างคะ?" คุณพยายามใจเย็นที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่ทั้งตัวกลับสั่นไม่หยุด.. กลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป..
"เขาปลอดภัยดีครับ แต่มีเปอร์เซ็นว่าอาจจะความจำเสื่อมนะครับ เนื่องจากกระโหลกศีรษะถูกกระทบกระเทือนอย่างแรง ส่วนร่างกายแค่ถูกเศษกระจกบาดเอาก็เท่านั้นครับ"
คุณหมออธิบาย ก่อนจะเดินออกจากบริเวณเพื่อทำหน้าที่ต่อ

"แม่คงต้องพาเขาไปรักษาที่อเมริกาน่ะจ๊ะ แม่อยากให้เขาหาย หนูคงเข้าใจใช่ไหมคะ?" แม่อูชินบอกหลังจากที่ได้ทราบเรื่อง มือของท่านสั่นเทาไม่แพ้คุณเลย น้ำตาที่อาบแก้มของท่านบ่องบอกได้ดีว่าสะเทือนใจกับเหตุการณ์ในครั้งนี้อย่างมาก
"ค่ะ หนูเข้าใจค่ะ ถ้าเป็นไปได้หนูก็อยากไปดูแลเขาด้วย แต่ว่า.." เนื่องด้วยแม่ของคุณก็ป่วยอยู่ จึงเป้นเหตุผลสำคัญที่ไม่ควรไปไหนอย่างยิ่ง (อย่าฆ่าไรท์นะ แค่เรื่องสมมติ)
"แม่เข้าใจจ่ะ หนูมีคนต้องดูแล" ท่าพูดแทรกขึ้น ท่านยิ้มให้คุณอย่างอบอุ่น ถึงแม้ใบหน้าและแววตาจะถุกบดบังด้วยน้ำตาอยู่ก็ตาม รอยยิ้มนี้ทำให้คุณอุ่นใจขึ้นบ้างเล็กน้อย


หนึ่งปีต่อมา(หนึ่งอาทิตย์ก่อน ปัจจุบัน)

คุณเปิดกล่องพัสดุที่ถูกส่งมาจากอเมริกา ในกล่องมีภาพถ่ายคุณแม่อูชิน และชายหนุ่มที่หน้าตาดูดีพร้อมด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเช่นเดียวกับแม่ของแฟนคุณ เป็นรอยยิ้มที่คุณเห็นแล้วไม่ว่ามองเท่าไรก็ไม่เคยเบื่อ
"อูชินอา.. ฉันคิดถึงนายนะ" คุณพลิกด้านหลังรูปก็เห็นข้อความ

'ถึง(ชื่อคุณ)เด็กดี

หวังว่าจะได้พบกันเร็วๆนะจ๊ะ อีกสามวันแม่จะกลับเกาหลีแล้ว หนูคงยุ่งมาก แต่แม่หวังว่าหนุจะมาเยี่ยมแม่บ้างนะ อ้อ แม่ได้สมัครเรียนไว้ให้ลูกชายด้วย แต่ไม่แน่ใจว่าเขาจะคุ้นหรือเปล่ากับที่ใหม่ อูชินน่ะ เขาอาการดีขึ้นมากแล้ว แต่ก้มีบางเรื่องที่ยังจำไม่ได้บ้าง หนูไม่ต้องห่วงนะ แม่จะดุแลอย่างดี 

ด้วยรักจากแม่'

หลังจากที่อ่านจบน้ำใสๆก้อาบที่แก้มเนียนของคุณ ทำไมคุณรู้สึกโหยหาเขาขนาดนี้..

"ยังไม่กลับค่ะ" แม่บ้านของบ้านอูชินตอบคุณ คุณไปหาเขาทุกวันหลังได้รับจดหมาย
คุณพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินออกมาจากรั้วบ้าน
ในระหว่างที่คุณเดินอยู่สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับหญิงวัยกลางคนที่คุ้นหน้าเป็นอย่างดี คุณแม่อูชิน ท่านนั่งอยู่ในร้านกาแฟกำลังคุยกับใครสักคนที่ สวย รุ่นราวประมาณคุณเลย คุณจึงรีบเข้าไปทักทาย
"คุณแม่ สวัสดีค่ะ มาเมื่อไรกันคะ ทำไมไม่บอกกันเลย ไปหาที่บ้านก้บอกยังไม่กลับ" คุณถามท่านด้วยความสงสัย แต่ไม่ลืมที่จะโค้งให้บุคคลแปลกหน้าตามารยาท ซึ่งเธอเองก็ทักทายตอบกลับมาอย่างดี
"เอ่อ..." น้ำเสียงของท่านและดูไม่สบายใจเล็กน้อย "แม่เพิ่งมาถึงน่ะจะ ยังไม่ได้เข้าบ้านเลย" ท่านยิ้มแห้งๆให้คุณก่อนจะยกกาแฟขึ้นจิบ
"ใครคะคุณแม่?" สาวสวยที่นั่งตรงข้ามท่านได้เอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย
"(ชื่อคุณ) สนิทกับอูชินน่ะจ่ะ" ท่านตอบ "แม่ต้องรีบกลับแล้วนะ ขอตัวล่ะ" ท่านรีบจูงแขนสาวสวยคนนั้นออกไป
"แต่หนูยังไม่ได้แนะนำตัวกับเธอเลยนะคะ" 
"รีบๆกลับกันเถอะ ไม่เป้นไรหรอก" เสียงทั้งสองค่อยๆดังเเผ่วลงตามระยะทางที่ห่างออกไปจากตัวคุณ

ปกติต้องบอกว่า แฟนของอูชินนี่นา.. คุณคิดกับตัวเอง หรือเธอจะเป้นคนที่เข้าตาคุณแม่ไปแล้ว แล้วจะเขี่ยฉันออกไปจากอูชินหรอ กลับมาก้ยังไม่บอกกันเลย.. เพราะคุณเป้นคนฉลาดเลยดูอะไรออกได้ง่าย หลังจากนั้นคุณก้ไปสืบหาข้อมูล จนได้รู้โรงเรียนของอูชิน..





อ่า.. ที่แท้เพราะจำกันไม่ได้นี่เอง คุณแม่ถึงได้หาสาวสวยคนนั้นมาให้รู้จักสินะ.. หลังจากที่คุณคิดถึงเรื่องในอดีต คุณก็ได้มาสิ้นสุดอยู่ที่โรงอาหารโดยมีคิมบับและกิมจิของโปรดของคุณอยู่บนโต๊ะตรงหน้า

คุณเพิ่งมาเรียนวันแรก หลังจากที่เปิดเรียนมาอาทิตย์นึงแล้ว
"อ่า.. เพื่อนฉันคงจะมีเร็วๆนี้สินะ การทำตัวแมนๆนี่มันยากจัง" คุณพึมพำกับตัวเองเบาๆ
"ยากขนาดนั้นเลยหรอ?" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง คุณจึงรีบหันไปด้วยความตกใจ
"มาอยู่นี่เอง หาตั้งนาน" ใช่ คนตรงหน้าของคุณคือคนที่กำลังนึกถึง แต่ว่า.. เขาไม่ชอบทานกิมจินี่นา คุณขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนที่จะเห้นถ้วยที่บรรจุกิมจิไว้ในนนั้น
"จำฉันได้แล้วหรอ?" คุณถามไปด้วยความสงสัยปนน้อยใจ เพราะเมื่อกี้ยังพูดแทงใจดำอยู่เลย
"จำได้สิ คนหน้าหวานๆแบบนาย หายากในโรงเรียนจะตาย เพิ่งย้ายมาสินะ ฮ่าๆ ดูซุ่มซ่ามด้วย" ร่างสูงได้ใช้ตะเกียบเคาะหัวคุณเบาๆ ก่อนจะลงมือทานข้าว
นี่เขาเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยหรอ ความจำเสื่อม แต่นิสัยก้เปลี่ยนไปด้วย ทั้งอาหารการกิน และก้การพุดจา..
"จะไม่ทานหรือไง ไอ้ตุ๊ด.." เขาวางตะเกียบที่ปากถ้วยก่อนจะเอ่ยขึ้น หลังจากที่คุณเอาแต่จ้องเขา
"ใครตุ๊ด?" คุณถามเพราะสงสัยจริงๆ
"นายไง ก้เห็นบ่นว่า ทำตัวแมน มันยาก" เขายังไหล่ ก่อนจะลงมือทานอาหารต่อ
คุรเหวอเล้กน้อยกับคำพูดนั้น นี่แม่เอาอะไรล้างสมองนายกันอุชิน จำไม่ได้เลยสักนิดเลยหรอ ฉันเป้นคนรักนายนะ! คุณได้แต่ด่าเขาในใจ
"งั้นก็อย่าไปบอกใครล่ะ เดี๋ยวฉันไม่มีเพื่อนจะลำบาก" คุณเล่นตามน้ำเป็น ซึ่งมันจะดีมากเมื่ออยู่ในที่ที่มีบุรุษแล้วคุณจะแสดงอาการแต๋วแตกออกมาก็ไม่ถูกสงสัย เพราะคนจะได้คิดว่าคุณเป็นเกย์
"อื้ม ฉันน่ะเฉยๆกับเรื่องพวกนี้อยุ่แล้วหละ.." ห่ะ? เฉยๆหรอ เมื่อปีที่แล้วยังบอกว่าไม่ค่อยจะถูกชะตากับคนพวกนี้ "เพราะที่อเมริกาฉันเจอเยอะล่ะ พวกเขาเปิดเผยนะ" เขาพูดต่อ
อ่า.. แต่ว่าที่นี้เกาหลีนะ ถ้ามีใครรู้ว่าเป้นเกย์ฉันคงโดนเกลียดแน่เลย
"แต่นี้เกาหลี" คุณพูดสั้นๆ ก่อนจะยื่นน้ำให้อีกคนตรงหน้า เขามองงๆ
"นายชอบนิ เอาไปดิ" เขาทำหน้าไม่เข้าใจ สักพักก่อนจะถอนหายใจเบาๆแล้วรับไปด้วยดี
ทำไมเขาต้องทำหน้าแบบนั้น ก้ชอบน้ำฝรั่งจะตายไม่ใช่หรอ ฉันคิดถึงหรอกเลยซื้อมา.. คุณเบะปากเล็กน้อย
"ฉันว่า.. เรามาสนิทกันเถอะ ห้องฉันว่างพอดี" เขายักคิ้ว
"ห่ะ? ห้อง? สนิท?" คุณหน้าขึ้นสีเล็กน้อย ก้นะ ต่างคนต่างสิบแปดสิบเก้ากันแล้ว ใครๆก้ต้องคิดเรื่องนั้นกันแหละ
"นายไม่รู้หรอ ว่ามหาวิทยาลัยนี้ เขาให้พักประจำเท่านั้น" ร่างสูงยังคงตีหน้าซื่อ
"ห่ะ? พักด้วยหรอ ฉัน..ไม่รู้" จู่ๆความคิดก้ตีกันไปหมด คุณลืมอ่านรายละเอียดต่างๆเกี่ยวกับมหาลัย เรียกว่าไม่อ่านเลยก้ได้ แค่จำแผนที่และตึกเรียนก้พอแล้ว
"นายนี่จริงๆ งั้นรีบกินแล้วไปทำเรื่องกัน ฮ่าๆ" เขายิ้มขำออกมาอย่างร่าเริง

หลังจากทำเรื่องการเข้าพักเรียบร้อย..
"เห็นมะอยู่ห้องเดียวกันแล้ว ง่ายจะตาย"
"ง่าย จะ ตายยยย กว่าจะขอร้องได้ เหนื่อย.." ใช่แล้วคุณทั้งสองได้เป็นรูมเมทกัน

หลายวันต่อมาพวกคุณก็สนิทกันมากขึ้น ซึ่งคุณก็มั่นใจแล้วว่าเขาความจำเสื่อมจริงๆ คุณก็พยายามหาทางทำให้เขาจำคุณให้ได้

"วันนี้จะกินไรดี" เขาหันมาถามคุณ
"อยากกินพิซซ่าอ่ะ นะไปกินกัน" คุณทำตาแป๋วอ้อนเขา
"ได้สิ ฮ่าๆๆ"

ร้านอาหาร..

"เอาฮาวาเอี้ยนถาดกลางค่ะ" ซวยแล้ว!! คุณเผลอหลุดคำออกมา ทั้งพนักงานก้มองหน้าคุณอย่างงงๆ คุณแทบไม่กล้าจะขยับตัว ถ้าเขรู้ว่าคุณปลอมตัวเขาต้องโกรธคุณมากแน่นนอน.. "เอ่อ.. เท่านี้แหละ" คุณบอกพนักงาน
"อ่า.. ขอโทษค่ะ ฮาวาเอี้ยนนะคะ รอสักครู่ค่ะ" พูดจบพนักงานก้เดินกลับไปที่เคาท์เตอร์
"..." เขานิ่งมองคุณสักพักก่อนจะเอ่ย
"นาย ไม่จำเป้นต้องพูดค่ะก้ได้มั้ง ฉันว่าสาวคนนั้นคงไม่ชอบพูดชายปากหวานเวอร์แน่นอน หรือไม่เธอก็อาจจะมีแฟนแล้วก้ได้" เขายักไหล่
อ่า.. นี่เขาไม่สงสัยใช่ไหม ขอบคุณพระเจ้า
"้จะบ้าหรอ.. ก้ฉันเป้นตุ้ดไง.." คุณทำเสียงหวานแกล้งเขา
"โถ่!" เขายิ้มให้คุณ
"ขออนุญาติเสริมน้ำค่ะ" พนักงานคนเดิมเดินมาเพื่อนบริการ
"อุ้ย!!" ลูกค้าเดินชนเธอจึงทำให้น้ำหกรดเสื้อของคุณ
"ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ อย่าเอาเรื่องฉันเลยนะคะ แต่ฉันจะทำยังไงดีล่ะ" เธอกระวนกระวาย
"เอ่อ.. ไม่เป็นไร คุณไปก่อนเถอะ" คุณไล่พนักงานออกไป
"นายเป้นไงมั่งไปห้องน้ำกัน" พูดจบเขาจูงแขนคุณพาไปห้องน้ำ นี่มันห้องน้ำชาย... คุณกังวลใจเล็กน้อย
"เปียกหมดเลย.." แล้วจู่ๆเขาก้ลากคุณเข้าในห้องน้ำ
"เห้อย!" คุณอุทานออกมา "นายเข้ามาด้วยทำไม?!" คุณถามเขา เพราะตอนนี้คุณกับเค้าอยุ่ด้วยกันในห้องน้ำที่แสนแคบ
"ช่วยนายเปลี่ยนไง ฉันใส่เสื้อมาสองตัวด้วย.. มาถอดๆ" พูดจบเขาก็พยายามถอดเสื้อให้คุณ
"ไม่ต้องมายุ่งเลย ปล่อยๆ ออกไปนะ" คุณพยายามพูดให้เบาที่สุดเพราะกลัวคนได้ยิน
"นายจะกลัวอะไรผู้ชายด้วยกัน" เขาขมวดคิ้วแต่มือก็ยังพยายามที่จะถอดเสื้อคุณ สุดท้ายมือเขาบังเอิญโดนกับหน้าอกของคุณ เขารั้งมือไว้นิ่ง
"..." เขาและคุณต่างเงียบ
"ขอโทษ.." พูดจบเขาก้เปิดประตูออกไปทิ้งคุณไว้ในห้อง แล้วเขาก็ถอดเสื้อตัวนอกของเขายื่นให้คุณเพื่อเปลี่ยน



หลังจากทานอหารเสร็จจนกระทั้งตอนนี้พวกคุณอยู่ที่ห้องกันแล้ว คุณทั้งสองแทบไม่ได้คุยกันเลย
"เอ่อ.." คุณเอ่ยขึ้นหลังจากที่ทนไม่ไหวกับความเงียบงสบนี้
"ปลอมตัวเข้ามาทำไม หลอกคนอื่นเพื่อ? เธอมาทำอะไรที่นี่?" เขาพุ่งคำถามใส่คุณ
"คือฉัน.." ตอนนี้คุณเหมือนโดนหนามทิ่มที่ใจอย่างแรง จุกจนพูดไม่ออก
"ฉันอยากเจอนาย.. แม่นายไม่ยอมให้ฉันเจอตั้งแต่นายกลับมาจากอเมริกา แม้แต่ท่านกลับมายังไม่บอกสักคำ แล้วไหนจะยังหาผู้หญิงคนอื่นมาให้นายหมั้นอีก ไหนแม่นายบอกชอบฉันไง.." คุณระบายออกมาทั้งน้ำตาที่อาบแก้ม
"..." เขานิ่งเงียบไม่พูดอะไรสักคำ
"แม้แต่ตอนที่เราเจอกัน นานยังจำฉันไม่ได้ ฉันเจ็บนะ ฉันรู้ว่านายความจำเสื่อม แต่นายจะลืมฉันได้ขนาดนั้นจริงๆหรอ แล้วคนที่อบอุ่นก็ยังเเทบไม่เหลือในตัวนาย นายเปลี่ยนไปมาก นายเป้นถึงขนาดนี้เลยหรอ นาย.."
"พอได้แล้ว" เขาเอ่ยขึ้นขัดจังหวะของคุณ ก่อนจะเอื้อมมือมาปาดน้ำตาให้คุณเบาๆ ก่อนจะยิ้มอ่อนโยนให้คุณ
"ขอโทษนะ.." เขาเอ่ย "แต่ตอนนี้ฉันไม่ใช่คนที่เธอรักหรอกนะ"
คำพูดนี้ยิ่งทำให้ใจคุณแทบสลาย คุณได้แต่มองตาเขาทั้งที่สายตาของคุณพร่ามัวด้วยน้ำตาใสๆที่ล้นเอ่อเต็มเบ้า
"คนที่เธอรักคืออูชิน.. น้องชายฝาแฝดของฉัน" คำพูดที่เขาเอ่ยทำให้คุณงง
"น้องชาย?" คุณถามซ้ำ
"ฉันคือชอนจี ฉันรู้ตั้งแต่แรกว่าเธอน่ะเข้าใจผิดว่าฉันคืออูชิน แต่ฉันไม่คิดว่าจะเป้นแฟนหมอนั่นนะ" เขาอมยิ้มเล็กน้อย แต่สายตาที่เขามองคุณเหมือนมีความเศร้าใจอยู่ในนั้น
"ฉันไม่รู้ว่าอูชินมีแฝด.." คุณปาดน้ำตาตัวเอง แล้วครุ่นคริดเรื่องต่างๆที่ผ่านมา
"เธอรักอูชินมันก็ดีแล้ว แต่ว่า.. ฉันก็รักเธอนะ หลายวันที่ผ่านมานี้เธอทำให้ฉันหวั่นไหว แล้วยิ่งได้รุ้ว่าเธอเป็นผู้หญิงฉันก็ยิ่งดีใจ แต่.. ฉันไม่ใช่อูชิน" คุณได้แต่นิ่งเงียบฟังเขาพูดแต่หัวใจของคุณไม่เงียบด้วย มันเจ็บปวดยิ่งกว่าเมื่อกี้ ความสนิทของคุณกับชอนจีมันเป้นเรื่องจริงที่รู้กันอยู่แล้วทั้งสองคน คุณคิดว่าคุณได้รักชอนจีไปแล้วล่ะ
"ฉัน.."
"แต่ว่า" เขาเอ่ยแทรก "อูชินจะหมั้นกับเธอคนนั้นแล้ว แม่โทรมาบอกเมื่อเช้า ฉันเสียใจด้วยนะ"
"งั้นหรอ.. ฝากความยินดีถึงเค้าด้วยนะ ฉันคงไม่ได้รักเค้าแล้วล่ะ"
"เธอทำใจได้หรอ?" เขาเอ่ยถามอย่างสงสัย
"ได้สิ ก้ฉันมีนายอยู่นี่นา" คุณยิ้มอ่อน ก่อนจะโผลเข้ากอดชอนจี ซึ่งชอนจีก็กอดตอบคุณเช่นกัน
"ขอบคุณที่ให้ฉันได้รักเธอนะ"





THE END







-------------------------------------------------------------------------------------------

จบอย่างมั่วๆ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ hwennly จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 เมษายน 2559 / 10:56
    พลิกล็อคได้รุนเเรงเเละรวดเร็วมากค่ะไรท์ 555555 สรุปคือคู่ ชอนจี โอเครจบ 55555
    #1
    0