First Love ปฏิบัติการตามล่าหาหัวใจของยัยคุณหนูตัวแสบ

ตอนที่ 9 : บทที่ 8 ความหวั่นไหวที่มากขึ้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 526
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 มิ.ย. 58

8

ความหวั่นไหวที่มากขึ้น

..แพ้ราบคาบ..T^T

แผนการออกห่างไม่สำเร็จอย่างไม่เหลือชิ้นดี.. ฉันโดนเขาขู่ว่าถ้าไม่ยอมไปด้วยเขาจะลงไปประกาศหน้าเสาธงว่าฉันเป็นผู้หญิง  ไอ้คนใจร้าย! วันนี้ฉันเข้าใจความรู้สึกของคนโดนแบล็คเมล์อย่างลึกซึ้งแล้วค่ะTOT

ใช้เวลาไม่นานเราก็มาถึงบ้านญาติของโอกิจนได้ ตอนแรกก็รู้สึกโกรธอยู่หรอกที่โดนบังคับลากให้มาด้วยจนต้องลาหยุดเรียนไปสองวันแล้วยังต้องแต่งเป็นผู้ชายเพราะเดี๋ยวเด็กคนที่ว่าหวงพี่ชายขนาดหนักจะมาทำร้ายถ้ารู้ว่าฉันเป็นผู้หญิง คิดว่าฉันอ่อนแอขนาดให้เด็กมาทำร้ายเหรอไงยะ!(สุดท้ายก็ต้องทำตามT_T) พอเขายื่นข้อเสนอน่าสนใจว่าจะช่วยตามหารักแรกให้เจอให้ได้ตอนกลับไปก็เลยเผลอ  เบื่อตัวเองที่โกรธใครได้ไม่เกินสองชั่วโมงจริงๆเลยT^T

 “เตรียมตัวให้ดีอย่าทำความแตกเด็ดขาด  เขาก้มลงมากระซิบเบาๆก่อนที่จะตัดสินใจกดกริ่ง...ใช่ตอนนี้เราอยู่ที่หน้าบ้าน(ญาติ)โอกิกันแล้วว>_<

ติ๊ง ต่องง

แอ๊ดดด~

เร็วเกินไปแล้ววว=[]=!

พี่โอกิยินดีต้อนรับกลับมา...นั่นใครเหรอคะ?”

อือ..อ๋อ เพื่อนพี่เองพอดีเป็นรูมเมทด้วยกันตอนอยู่ในโรงเรียนเลยพามาด้วย

OoO! ฉันจินตนาการไว้ว่าเด็กที่หวงพี่ชายขนาดหนักที่เขาบอกจะเป็นเด็กที่ไม่น่ารักดื้อซนไม่ฟังใครนอกจากพี่ชายอะไรทำนองนั้นแต่ตอนนี้เด็กที่อยู่ตรงหน้ากลับกลายเป็นเด็กที่น่ารักสุดๆ!แล้วยังดูเชื่อคนง่ายไร้เดียงสาใส่กระโปรงบานแล้วยังกอดตุ๊กตาหมีอีกเด็กแบบนี้เนี่ยนะที่ว่าหวงพี่ชาย!! ไม่-มี-ทาง!

แล้วพี่ชายคนนั้นชื่ออะไรเหรอคะ^O^”

ชื่อยูกิ..ครับ

หนูชื่อพาย ยินดีที่ได้รู้จักนะคะพี่ยูกิ^-^”

 “เอ่อ..เช่นกันครับ

รู้จักกันแล้วก็เข้าบ้านกันเถอะ พายพาพวกพี่ไปที่ห้องก่อนแล้วกันจะได้ไปเก็บกระเป๋า

ได้ค่ะพี่โอกิ มาทางนี้ค่ะ

พวกเราสามคนก็เข้ามาในบ้านแล้วเดินขึ้นไปที่ชั้นสองที่เป็นห้องนอน สิ่งที่ทำให้ฉันดีใจจนออกนอกหน้านิดหน่อย(ตรงไหน)นั่นก็เพราะ..ฉันได้นอนคนละห้องกับโอกิ! ลั้ลลา~ นี่เป็นสิ่งที่ฉันรอคอยมาเนิ่นนานน~>O<

ดีใจออกนอกหน้าไปมั้ย-_-“

ปละ..เปล่าสักหน่อย>_<”  เกือบลืมดัดเสียงเป็นผู้ชายแล้วไงล่ะน้องนายยังยืนอยู่ตรงนี้นะ!

เดี๋ยวพายจะลงไปทำข้าวเที่ยงพวกพี่ก็อยู่ด้วยกันบนนี้ไปก่อนนะคะถ้าเสร็จแล้วพายจะมาเรียก

พายลงบันไดไปแล้วเหลือฉันกับโอกิอีกแล้วเหรอเนี่ยทำไมตอนที่ไม่อยากให้อยู่ด้วยกันถึงกลายเป็นได้อยู่ด้วยกันมากกว่าเดิมอีกนะT^T หนีไปจัดห้องตัวเองดีกว่า

เธอจะไปไหน?”

จัดห้อง

พายจัดไว้เรียบร้อยแล้วไม่มีอะไรให้เธอจัดหรอก

พูดถึงพายไหนนายบอกว่าพายเป็นเด็กหวงพี่ชายไงนายหลอกฉันเหรอ!”

ฉันไม่ได้หลอก ก็เธอทำให้พายเข้าใจว่าเธอเป็นผู้ชายก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่พายจะต้องมาหวงฉันแต่ถ้าเธอเข้ามาในฐานะผู้หญิงเธออยู่บ้านนี้แค่วันเดียวก็ไม่ได้

แค่เด็กน่ารักๆคนนี้คนเดียวถึงกับอยู่ในบ้านไม่ได้เลยเนี่ยนะ เว่อร์ซะไม่มี~

ขี้เกียจเถียงกับนายแล้ว ฉันจะไปช่วยพายทำข้าวเที่ยง-3-“

ถ้าไปตอนนี้คงจะไม่ต้องช่วยอะไรแล้วล่ะป่านนี้คงใกล้จะเสร็จแล้วอีกอย่างพายทำอาหารอร่อยกว่าเธอทำเยอะ-_-“

นายว่าไงนะ!! ดูถูกกันเกินไปแล้ว!”

ตึก ตึก ตึก

อ๊ะเสียงบันไดฉันต้องกลับไปโหมดเดิมแล้วสินะT-T

ข้าวเที่ยงเสร็จแล้วค่ะ^-^”

ขอบใจมากพาย ส่วนนายไปกินข้าวกันได้แล้ว

รู้สึกจั๊กจี้สุดๆที่โอกิเปลี่ยนจากที่เรียกฉันว่า เธอ’ มาตลอดเปลี่ยนเป็นคำว่า นาย’ แทน=_=

20 นาทีต่อมา

อร่อยอย่างที่เขาบอกอาหารที่พายทำมันอร่อยก็จริงแต่ฉันก็ทำออกมาไม่ได้แย่ไปกว่านี้เท่าไหร่หรอกนะ!

กินกันเสร็จแล้วพวกพี่เดินทางมาคงเหนื่อยแย่เลยไปอาบน้ำให้สดชื่นสักหน่อยมั้ยคะพายจะได้เตรียมน้ำรอให้^O^”

ฉันให้นายอาบก่อน”  โอกิพูด

โอเค

ห้องน้ำกับห้องอาบน้ำอยู่ชั้นล่างนะคะหรือถ้าพี่ยูกิต้องการอะไรก็ตะโกนบอกพายได้เลย

ขอบใจนะ

ฉันส่งยิ้มหวานๆไปให้พายแล้วพายก็ไม่ได้พูดอะไรแต่ยิ้มตอบกลับมาก่อนจะเดินออกจากห้องกินข้าวไปเหลือฉันกับโอกิอยู่แค่สองคนแล้วเขาก็เอาแต่เงียบไม่พูดอะไรดูเหมือนจะทำหน้าบึ้งนิดหน่อยด้วยแต่ใครจะไปสน

“...ระวังตัวด้วยอย่าให้ถูกจับได้โอกิพูดเบาๆ

รู้แล้วน่า

ฉันเดินขึ้นไปชั้นสองหยิบของที่ต้องใช้อาบน้ำแล้วก็จะไม่มีทางลืมกกน.เด็ดขาด!!ความทรงจำที่เลวร้าย(ที่สุด)T^T  ถ้าฉันไม่ลืมมันไว้ในกระเป๋าเขาป่านนี้ก็คงยังไม่รู้เรื่องของฉันแน่..แต่มันกลับกลายมาเป็นอย่างนี้ได้ยังไง..ฮือออ~

พี่ยูกิเตรียมน้ำไว้ให้แล้วนะคะอาบได้เลยค่า เสียงพายตะโกนมาจากชั้นล่าง

ขอบคุณมากครับ

ฉันเดินแบกกระเป๋าใบเล็กที่เอาไว้ใส่ของอาบน้ำลงไปชั้นล่างแต่ก็ไม่มีใครอยู่เพราะงั้นไม่มีทางที่ฉันจะถูกจับได้แน่นอน~

..

...รู้สึกว่าฉันจะอยู่ในนี้นานเกินไปแล้วนะ-_-; ฉันลุกขึ้นเดินออกจากอ่าง ก้มลงหยิบของขึ้นมาทีละชิ้นแต่ตอนนั้นเป็นจังหวะที่ประตูห้องน้ำถูกเลื่อนออกโดยใครบางคน  อ๊ะ..ฉันลืมล็อกประตู...

 “กรี๊ดดดดดด

เสียงกรี๊ดของคนที่มาเปิดประตูแบบกะทันหันดังขึ้นแซงก่อนที่ฉันจะกรี๊ดตาม งั้นแสดงว่าคนที่มาเปิดประตูเป็นผู้หญิงแล้วจะเป็นใครไปไม่ได้เพราะตอนนี้ผู้หญิงในบ้านนี้มีแค่ฉันกับ...พาย

“..พาย..คือ...เอาเป็นว่าฟังพี่อธิบา..”

กรี๊ดดดดดดด

พายเอาแต่หลับหูหลับตากรี๊ด ไม่สนใจที่ฉันพูดเลยสักนิด แต่ตอนนี้ฉันอยู่ในสภาพที่ไม่ได้ใส่อะไรไว้เลยนะขอแค่ผ้าเช็ดตัวมาพันก็ยังดี จากนั้นฉันก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันเสร็จแล้วก็มีเสียงเท้าใครบางคนวิ่งมาที่ห้องน้ำ คราวนี้โอกิก็มาโผล่อยู่หน้าห้องน้ำ เอ้ามากันให้หมดบ้านเลย หมดย๊างงงT^T

เกิดอะไรขึ้นอย่าบอกนะว่า...เฮ้ย!!”

กรี๊ดดดดดด

ก็อย่างที่เห็นT-T”

ฉันกับโอกิมองหน้ากันเลิ่กลั่กแต่ดูเหมือนเขาจะรู้ว่าต้องรีบทำอะไรสักอย่าง

พายใจเย็นๆก่อนนะเรื่องนี้เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟังเอง

กรี๊ดดดดดด  พายไม่ฟัง!!”

พาย!”

กรี๊ดดดดดด” 

พาย!! เงียบแล้วฟังพี่เดี๋ยวนี้!”

กรี๊…”

เขาตะคอกเสียงใส่ด้วยคำไม่กี่คำก็ทำให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังจะไม่มีสติกลับมาเป็นคนเดิม

ยูกิต้องปลอมตัวเข้ามามันมีเหตุผลนะไม่ได้เพราะอยากจะทำแล้วฉันก็เป็นคนบังคับให้ทำด้วย คนที่หลอกพายน่ะไม่ใช่ยูกิแต่เป็นฉัน จะโกรธอะไรก็มาลงที่ฉันนี่!”

“...เข้าใจแล้ว พายจะไม่โกรธอะไรใครทั้งนั้น พายแค่ตกใจไปเอง ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พายจะทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้วกันแต่นับจากตอนนี้พี่ยูกิจะแต่งเป็นผู้หญิงตอนอยู่ในบ้านนี้ก็ได้นะคะ^_^”

ประ..ปรับอารมณ์เร็วโครต!

ขะ..ขอบใจนะ

เดี๋ยวพายจะออกไปซื้อของมาเตรียมทำข้าวเย็นแล้วนะ เอาอะไรกันรึเปล่าคะ?”

ไม่ล่ะ”  โอกิตอบเสียงเรียบ

งั้นไปก่อนนะคะ

ครืดด~

สถานการณ์ที่เจอบ่อยที่สุด...ฉันกับโอกิอยู่ด้วยกันสองคนฉันที่อยู่ในสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเหมือนกับครั้งแรกที่เจอกันรู้สึกเหมือนทุกอย่างกลับไปเริ่มใหม่เลยแฮะ

ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็รีบแต่งตัวออกมาได้แล้วถึงตาฉันอาบน้ำบ้าง

“งั้นนายก็ออกไปก่อนสิ=_=”

ถ้าฉันไม่เฝ้าเดี๋ยวก็มีใครมาเห็นอีก

ตาบ้าไม่มีแล้วย่ะออกไปเลย

คนเขาหวังดีดันไม่เอาอีก-_-“

เขาทำหน้าเซ็งๆแล้วเดินออกไป แหงล่ะใครจะไปอยากให้คนอย่างตานั่นมายืนเฝ้าในห้องน้ำ ฉันรีบแต่งตัวอย่างไวที่สุดแต่ว่าไม่พันผ้าหน้าอกเพราะอยู่ที่นี่มันไม่จำเป็น~ ส่วนชุดชั้นในมันติดกระเป๋ามาเลยหยิบขึ้นมาใส่แทนแต่เสื้อผ้าชั้นนอกยังคงเป็นเสื้อเด็กผู้ชาย พอเปิดประตูเดินออกไปก็เห็นว่าเขาไม่ได้ไปไหนแถมยังยืนกอดอกถือผ้าเช็ดตัวอยู่หน้าประตู

เสร็จแล้ว ใช้ต่อได้เลย

แต่งตัวไวดีนี่

ก็ฉันไม่ใช่จำพวกผู้หญิงรักสวยรักงามนั่งทาครีมโบ๊ะแป้งสักหน่อย

ไม่แปลกใจเลยJ

เอ๊ะ...นายหมายความว่าไง!”

ไม่รู้สิ~”

หนอย! เขาเดินถือผ้าเช็ดตัวกับของใช้เข้าไปแต่ฉันก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดีก็ตอนนี้มีแค่เราสองคนทั้งบ้าน กะจะยืนพิงประตูห้องน้ำเล่นสักพักคงไม่เป็นไรมั้ง

นี่...ขอถามอะไรอย่างสิ  หลังจากที่ยืนเงียบมานานแล้วได้ยินแต่เสียงน้ำ ฉันก็เริ่มเปิดประเด็นที่จะพูดขึ้น

ว่ามา

ถ้าหากฉันเจอคนที่เป็นรักแรกแล้วฉันก็อาจจะกลับไทยไปรอเขาเรียนจบอยู่ที่นั่น ฉันก็คงจะไม่ได้เจอนายอีกแล้วเนอะ

 พอพูดเข้าจริงก็รู้สึกเหมือนว่าพอถึงตอนนั้นฉันก็คงจะเหงาอยู่ไม่น้อยเลย..จะไม่มีคนให้มายืนเถียงกันทุกวันอีกแล้ว...

มันเป็นเรื่องของอนาคตฉันไม่รู้หรอก พอถึงตอนนั้นฉันกับเธออาจจะไม่ได้เป็นแบบที่เป็นอยู่ก็ได้

“...งั้นเหรอ

เธอจะเอามาคิดให้ปวดสมองไปทำไมถึงตอนนั้นเดี๋ยวก็รู้เองแหละ

นั่นสิ

ว่าแต่เธอเถอะยืนคุยกันแบบนั้นมันต้องตะโกนจะเข้ามาคุยข้างในก็ได้นะฉันไม่ถือ

ไอ้บ้า!! ไม่ต้องก็ได้ยะ ยังไงตะโกนคุยกันมันก็ดีกว่าอยู่แล้ว

ฮ่ะๆ เธอนี่จริงจังไปซะทุกเรื่องเลยนะ

มันผิด..รึไงเล่า

เวลาที่เขาหยอกฉันแกล้งฉันแบบนี้มันก็ทำให้รู้สึกอุ่นใจแล้วก็ไม่เดียวดาย แต่ว่าขอให้มันน้อยๆหน่อยเถอะ=__=

ฉันน่ะ... ยังไงก็จะไม่แยกจากเธออีกเด็ดขาด...”  เขาพูดเบามากแล้วแถมยังมีแต่เสียงน้ำจนฉันได้ยินแค่บางช่วงเท่านั้น

เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะฉันไม่ได้ยิน

ฉันพูดกับตัวเอง

ไม่สติไม่ดีก็คงจะเพี้ยน ถ้าถึงกับต้องคุยกับตัวเองน่ะ-*-

ฉันไม่...”

“...?”

“..ฉันไม่ทิ้งเธอไปไหนหรอกถึงเธอจะมีแฟนแล้วฉันก็จะไปตามหาเธอให้เจอถึงที่ไทยเลยคอยดูสิ

พูดแบบนี้เดี๋ยวฉันก็เข้าใจว่านายชอบฉันกันพอดี..แต่หลังจากคำพูดนั้นฉันได้แต่ยืนก้มหน้างุดๆพอนึกถึงประโยคเมื่อกี้ทีไรหน้าฉันก็เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ ตาบ้า!พูดอะไรที่มันชวนคิดแล้วยังเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้อีกต่างหาก

“อะ..อืม ฉันจะคอยดู///

ครืดด~

เฮ้ย!O/////O”

ดันออกมาตอนที่ฉันกำลังหน้าแดงเนี่ยนะเวลาอื่นมีตั้งเยอะทำไมต้องออกมาตอนนี้ด้วยยT/////T

เป็นอะไร?”

ม่ะ..ไม่มีอะไร ฉันขึ้นไปข้างบนก่อนนะ

เฮ้ เดี๋ยว!”

ว๊าย

โอกิจับที่ข้อมือฉันแล้วดึงจนฉันต้องหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มๆแบบหนีไม่ได้ แค่หลบหน้านิดหน่อยก็ต้องทำถึงขนาดนี้เลยรึไง>///<

เธอ...หน้าแดงหรือว่าไม่สบาย?”

ไม่ใช่ๆๆ(>_<   >_<)”

แล้วทำไมถึงหน้าแดงเธอแพ้อะไรแล้วเผลอกินเข้าไปรึเปล่า

ฉันไม่ใช่นายนะที่แพ้ฝุ่นแล้วหน้าแดงน่ะ!”

อะ..=[]=!”

ช่างฉันเถอะน่า!!”

สุดท้ายก็ต้องตะคอกแล้วเดินขึ้นไปชั้นสองแล้วหนีเข้าห้องตัวเองจนได้ ฉันวิ่งเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูเสียงดังพร้อมกับเอาหัวไปแนบกับประตูเพื่อทบทวนความรู้สึกตัวเองที่มันไม่แน่นอนขึ้นทุกวัน ถ้าเกิดฉันหวั่นไหวกับเขาไปมากกว่านี้ล่ะก็..รักแรกที่ฉันคิดถึงมาตลอดจะรู้สึกยังไงแล้วถ้าเขาคนนั้นรู้ถึงตัวตนของฉันแล้วเห็นฉันเป็นแบบนี้เขาจะอภัยให้มั้ยนะที่ฉันรู้สึกแบบนี้.. มันถึงเวลาแล้ว!ฉันจะต้องไม่ใจอ่อนไม่หวั่นไหวอีกต่อไปแล้ว!!


@@@@@




สวัสดีค่ะ เจอกันอีกแล้วว
ตอนนี้ก็เข้าเดือนเมษาแล้วเชื่อว่านักอ่านหลายคนคงจะอ่านไปเหงื่อซกไปใช่มั้ยล่ะ เพราะผู้เขียนเองก็อัพไปเหงื่อซกไปเหมือนกันก็อากาศมันร้อนแหละเนอะ ฮ่าๆ
แต่ก็จะอัพต่อไปเพื่อนักอ่านผู้น่ารักทุกคนนะ บั๊ยบายย

B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น