First Love ปฏิบัติการตามล่าหาหัวใจของยัยคุณหนูตัวแสบ

ตอนที่ 7 : บทที่ 6 เดต(ที่เกือบ)พัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 581
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 มิ.ย. 58

6
เดต(ที่เกือบ)พัง

           ฉันกับโอกิเดินออกมาจากร้านสักพักก็มีแต่คนมองเป็นตาเดียวเพราะอะไรฉันก็ไม่รู้เหมือนกันแต่ระหว่างทางฉันกับเขาไม่ได้พูดอะไรกันเลยแม้แต่คำเดียวได้แต่เดินไปเรื่อยๆโดยที่ฉันไม่รู้ว่าเขาจะพาฉันไปที่ไหน แล้วฉันก็ดูออกว่าเขากำลังสำนึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำอยู่แน่ๆใบหน้าเขาไม่มีรอยยิ้มหรืออะไรให้พอเดาอารมณ์ได้เลยมันเป็นใบหน้าที่นิ่งจนมองไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่ฉันควรจะเปิดใจคุยกับเขาก่อนสินะ จะได้บอกทางอ้อมว่าฉันไม่เป็นอะไรแล้ว

“นี่ๆต้องเดินอีกไกลมั้ย นายกำลังจะพาฉันไปไหน?

กินข้าว  เล่นพูดแบบไม่เหลือบมามองฉันสักนิดแถมน้ำเสียงก็ราบเรียบพูดสั้นๆแบบตัดบทสนทนาอีกต่างหาก  งั้นก็เชิญสำนึกผิดต่อไปแล้วกัน!

ฉันไม่รู้จะถามอะไรต่อเลยเดินตามเขาเงียบๆไปเรื่อยๆจนมาหยุดที่ร้านราเม็งร้านหนึ่งที่มีกลิ่นหอมออกมานอกร้าน กินร้านนี้ก็เป็นความคิดที่ดีนะกำลังอยากกินอะไรอุ่นๆพอดีเลย>_<

เธอกินได้ใช่มั้ย

ได้สิ

เขาเงียบอีกแล้วและไม่จูงมือฉันเข้าไปในร้านเหมือนตอนเข้าร้านเสื้อผ้าด้วย เขาเดินเข้าไปจองโต๊ะหนึ่งแล้วส่งเมนูมาทางฉัน แต่ระดับฉันได้แค่มองดูรูปอาหารอย่างเดียว ก็คนมันอ่านไม่ค่อยออกนี่นา ภาษาญี่ปุ่นเชียวนะT^T

ฉันนั่งเหม่อมองหน้าโอกิตาไม่กระพริบเพื่อรอดูว่าเขาจะสั่งอะไรแต่พอเขาสั่งฉันก็ฟังไม่ออกอีกอยู่ดีเพราะเขาพูดภาษาญี่ปุ่นได้แถมยังพูดคล่องไม่มีพลาดเลยสักคำ

เธอจะเอาอะไร สั่งไปสิฉันเลี้ยงเอง

ปัญหาไม่ใช่เรื่องนั้นฉันอ่านไม่ออกนายก็สั่งให้หน่อยสิ

เฮ้อ..น่าจะบอกกันตั้งแต่แรก

เอาชามที่ผักน้อยไม่เผ็ดหมูเยอะๆแล้วก็ต้องแพงที่สุดด้วยนะ>O<”

เรื่องมาก-_-^“

สั่งตามที่บอกไปด้วย!“

เออ รู้แล้ว-_-^^”   

เขาเริ่มกลับมาเป็นสีหน้าปกตินิดหน่อยแล้ว เย่~ แล้วฉันจะดีใจไปทำไม-O-

กินเสร็จฉันก็ออกมายืนรอเขากำลังจ่ายตังค์อยู่นอกร้านก็พบกับคนหน้าตาคุ้นหน้าถึงสองคนกำลังเดินมาทางร้านราเม็งแล้วไม่นานฉันก็จำได้เป็นจังหวะเดียวกับตอนที่โอกิเดินเก็บกระเป๋าตังค์ออกมา

เป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดขนาดนั้น?”  โอกิถามทันทีที่เห็นว่าฉันเริ่มอาการไม่ดี แหงล่ะ!  ก็ตอนนี้ฉันเป็นผู้หญิงแล้วดันมาเจอ...

ฉะ..ฉันเห็นเพื่อนร่วมห้องสองคนนั้นกำลังเดินมาทางนี้!”

สองคนไหน?”

สองคนตรงถนนฝั่งโน้นไงเล่า!”

“...อาจจะใช่รู้สึกคุ้นหน้าพวกมันอยู่

ก็ใช่น่ะสิ!ทำยังไงกันดีหนีก็ไม่ทันแล้วด้วยพวกมันข้ามมาแล้ว

ไม่นะ!ฉันไม่อยากให้ความลับแตกรอบที่สอง  แต่ถ้าจะให้วิ่งเดี๋ยวก็ได้กลายเป็นจุดสังเกตุกันพอดีแบบนั้นยิ่งแย่ไปใหญ่แต่ถ้าจะให้หลบก็ไม่รู้จะไปหลบที่ไหนก็ตรงร้านราเม็งมันไม่มีซอกซอยให้หลบ เดินหนีไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วT_T

หวาา ระหว่างที่ฉันกำลังสับสน โอกิก็ถอดเสื้อแจ็คเก็ตออกมาคลุมหัวฉันแล้วจับไหล่ฉันดึงเข้าหาตัวเหมือนกับ..แฟนกำลังกอดกันอยู่เลย>_<

เดินไป..แล้วก็ไม่ต้องหันมามองหน้าฉันด้วย”  โอกิก้มลงมากระซิบเบาๆข้างหู แต่ฉันกลับได้ยินเสียงของเขาชัดเจนทั้งๆที่เสื้อแจ็คเก็ตยังคงคลุมหัวฉันอยู่

อืม

ตึก ตัก ตึก

เสียงหัวใจฉันดังไปพร้อมกับเสียงเท้าที่กำลังก้าวไป มือของเขายังจับไหล่ฉันไม่ไปไหนเสื้อแจ็คเก็ตเองก็เหมือนกันมันยังคลุมหัวฉันอยู่สภาพเดิม ฉันกับเขาเดินไปแบบนี้เรื่อยๆ ทั้งๆที่รู้ว่าห่างจากสองคนนั้นมาตั้งนานแล้ว...

เรากำลังจะไปที่ไหน?” ฉันถามโดยที่ไม่ได้หันไปมอง

ไม่รู้เหมือนกัน

นายไม่ได้วางแผนเอาไว้รึไงว่าจะพาฉันไปไหนบ้างเหมือนที่คู่อื่นเขาทำกันน่ะฝ่ายชายจะต้องวางแผนเอาไว้ก่อนสิถึงจะถูก ไม่ได้เรื่องเลยนะ=_=”

ขอโทษแล้วกันที่ฉันมันไม่ได้เรื่อง!ฉันก็แค่คิดว่าอยากจะพาไปไหนก็ไปก็แค่นั้นเอง

งั้นเข้าร้านเกมส์เซ็นเตอร์ตรงนั้นมั้ยๆ*O*” สายตาดันเหลือบไปเห็นร้านเกมส์เข้าพอดิบพอดีถ้าไม่มีที่จะไปถ้าแวะเข้าไปเล่นสักหน่อยคงไม่เป็นไร

แล้วแต่เธอ ก็ฉันโดนด่าว่าไม่ได้เรื่องไปแล้วจะทำอะไรได้-*-“

ฉันพึ่งจะรู้ตัวว่าเขาได้เอามือออกจากไหล่ฉันไปแล้ว แถมยังดึงเสื้อแจ็คเก็ตออกทำเอาผมฉันยุ่งเหยิงไปหมด ให้ตายเถอะ!=*=

ฉันถือโอกาสที่เขาดึงเสื้อแจ็คเก็ตออกจากหัวฉันเสร็จไปคว้ามือเขาไว้แล้วจูงเข้าร้านเกมส์เหมือนที่เขาทำกับฉันไว้เมื่อเช้า ฉันรู้สึกว่าตอนที่ฉันเอื้อมไปคว้ามือเขาไว้โอกิมีอาการสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตด้วย 

ครืดด~

เมื่อก้าวเข้ามาในร้านเกมเซ็นเตอร์ก็ได้เห็นเครื่องเล่นเต็มไปหมดแต่ที่อยากเล่นที่สุดก็คือตู้คีบตุ๊กตานี่แหละเป็นตู้ที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาแมวสีส้มสีดำสีขาวแล้วก็สีชมพูตาโตน่ารักสุดๆ  อ๊ายยย~ อยากได้จังเลยแต่ฉันไม่ค่อยมีโชคด้านนี้เท่าไหร่...

     เฮ้อ.. ฉันถอนหายใจแบบเซ็งๆแต่โอกิดันเห็นเข้าแล้วน่าจะรู้ว่าทำไมฉันถึงถอนหายใจอยู่หน้าตู้คีบตุ๊กตา

อยากได้ใช่มั้ยล่ะ

ไม่เห็นจะอยากได้ตรงไหนก็แค่ตุ๊กตา กัดฟันพูดไปนี่มันก็ทรมานเหมือนกันนะT^T ก็ฉันไม่อยากให้เขามาหัวเราะที่ฉันไม่กล้าคีบมันนี่นา!

ปล่อยมือฉันแปปนึงสิ”  หืม..ปล่อยมือ? นี่ฉันลืมปล่อยมือเขาตั้งแต่เข้าร้านเลยเหรอเนี่ยน่าอายจริง-////-

ทะ..โทษที

เกร้ง~

เสียงหยอดเหรียญจากตู้คีบตุ๊กตาดังขึ้นแต่ฉันพูดไปแล้วนะว่าไม่อยากได้ถึงจะกัดฟันพูดไปก็เถอะแต่เขาก็ได้ยินหรือว่าจะอยากได้เอง เอ่อ..คงไม่ใช่หรอกมั้ง-_-

สุดท้ายฉันก็ยืนลุ้นจนตัวโก่งไปด้วย โอกิขยับมือไปมาเหมือนมืออาชีพตรงที่บังคับทิศทางแล้วไปหยุดที่คีบอยู่ที่แมวตัวสีชมพูแต่ตัวอื่นที่เป็นสีอื่นก็ดูจะคีบง่ายกว่านะทำไมถึงไปเล็งตัวนั้นที่ดูจะหยิบยากกว่าตัวอื่นๆแต่มันเป็นตัวสุดท้ายที่เป็นสีชมพู

ติ๊ด~ 

เขากดปุ่มไปแล้วO_O ฉันเอามือไปเกาะกระจกตู้คีบแบบไม่ทันตั้งตัว...

แกร้ง~

ถึงจะเกือบตกแต่สุดท้ายก็สามารถคีบมันมาได้ เย้!!>O<

ฉันให้

เขายื่นมันมาตรงหน้าฉัน  ยิ่งดูใกล้ๆยิ่งน่ารักกก บอกเลย...ถ้าฉันไม่เอาก็โง่แล้ว!

ขอรับไว้แล้วกันนน>_<”

ทีตอนแรกบอกว่า ไม่เห็นจะอยากได้ตรงไหนก็แค่ตุ๊กตา’ แต่พอลองคีบดูดันลุ้นยิ่งกว่าฉันซะอีกนะยัยบ้า

ก็ฉัน...ไม่คิดว่านายจะยอมคีบให้

เห็นฉันใจร้ายขนาดนั้นเลย=__=”

ไม่ใช่สักหน่อย โอกิหันหน้าไปทางอื่นแล้วพูดอะไรไม่รู้งึมงำอยู่คนเดียวแต่พอลองมองที่ปากดีๆก็จับใจความได้ประมาณว่าไม่คิดจะชมกันบ้างรึไง

 นี่เขาคิดว่าตัวเองเป็นเด็กสามขวบรึเปล่าเนี่ยแต่ถึงยังไงฉันเองก็ควรจะขอบคุณเขาหน่อย ก็เขาคีบมันให้ฉันตั้งแต่แรกเลยนิ

ขอบคุณนะโอกิ^--^” ฉันกอดตุ๊กตาแมวไว้แน่นแล้วพยายามยิ้มให้ดูจริงใจที่สุด

อะ..อื้ม ไม่เป็นไร/// เขาหน้าแดงอีกแล้ว..ฉันว่าคงจะไม่ใช่เพราะแพ้ฝุ่นแล้วล่ะมั้ง

หลังจากที่ฉันกับโอกิวนเวียนอยู่ในร้านเกมส์เซ็นเตอร์อยู่นานสองนานก็เดินออกมาพร้อมกับของมากมายทั้งตุ๊กตาแมวแล้วก็ถุงขนมเล็กๆน้อยๆที่ได้มาเพราะเขาทั้งนั้น สนุกสุดๆ!เกมส์เซ็นเตอร์จ๋า~ฉันต้องมาที่นี่อีกแน่>_<

ครั้งนี้ฉันรู้แล้วว่าจะพาเธอไปไหนต่อ

นี่เรายังจะไปกันอีกเหรอ?

ไปตอนนี้เนี่ยแหละกำลังดีพระอาทิตย์กำลังตกดินวิวที่ทะเลสาบกลางสวนสาธารณะแถวนี้กำลังสวยเลย

งั้นก็แล้วแต่นาย

โอกิพาฉันเดินต่อไปแต่ไม่ไกลนักก็เจอกับสวนสาธารณะอย่างที่เขาบอกเดินจนเข้ามาถึงทะเลสาบกลางสวนสาธารณะที่พูดถึงแล้วที่สำคัญมันสวยจริงๆ แสงพระอาทิตย์ตกดินที่สะท้อนกับน้ำทำให้เหมือนทั้งทะเลสาบกลายเป็นสีส้มแต่มันจะกลายเป็นสีชมพูก็ตรงที่มีคู่รักมากมายกำลังยืนดูเหมือนกับพวกเราในตอนนี้แต่ฉันไม่ได้เป็นคู่รักนะแค่มาเดตด้วยกันเฉยๆ>_<

สวยจังเลยเนอะ

ใช่..อยากกลับเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกัน

อื้ม!”  ฉันยืนกอดตุ๊กตาแน่นขึ้นไปอีกเพราะถ้ามันตกลงน้ำไปฉันคงจะเสียดายแย่

พวกนาย!O_O”  อยู่ๆก็มีเสียงลึกลับที่ฉันเคยได้ยินมาก่อนเร็วๆนี้ดังขึ้นจากข้างหลัง แต่มันไม่ใช่เสียงของโอกิมันเป็นเสียงของ...

โฮชิ!!” >>ฉัน

เฮ้ย!!” >>โอกิ

ฉันกับโอกิมองหน้ากันเลิ่กลั่กต่างคนต่างหน้าซีดทำอะไรไม่ถูกสถานการณ์มันไม่เหมือนกับตอนเช้าสถานการณ์แบบนี้มันเจอซึ่งๆหน้าแบบนี้แก้ไขอะไรไม่ทันแล้ว!

นั่นยูกิแน่ๆฉันจำไม่ผิดแต่ฉันจำได้ว่านายเป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอ?!”
     ประกาศๆ..ความลับแตกอีกรอบแล้วจ้าาT^T แตกชนิดที่ว่าเผลอพูดชื่อเขาออกไปซะเต็มปาก ไร้เหตุผลจะกลบเกลื่อนถึงจะกลบได้ก็คงไม่มิดT_T

คือ..ที่จริงแล้วฉันเป็นผู้หญิงแต่ปลอมตัวเข้ามาเพราะเหตุผลส่วนตัวไม่มีอะไรจริงๆนะอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครได้มั้ย ฉันขอร้อง นะๆ*O*

“ห๊ะ! ปลอมตัว!?..เฮ้อ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรฉันไม่เอาไปบอกใครหรอก..แล้วแกมาทำอะไรที่นี่กับยูกิ”  โฮชิหันไปถามจากโอกิบ้างแต่ดูจากคำพูดน่าจะรู้จักกันมาก่อน

มันเรื่องของฉัน แกไม่ต้องยุ่ง!”

ฉันเป็นพี่ชายแกนะโว้ย ถึงจะห่างกันไม่ถึงปีแต่ยังไงฉันก็เกิดก่อนแกก็ควรจะนับถือฉันด้วย!”

แกเกิดก่อนนั่นก็ใช่แต่ที่ไม่ใช่คือแกไม่ใช่พี่แท้ๆของฉันสักหน่อย!”

นี่แกไอ้โอกิ!”

ไอ้โฮชิ!!”

เดี๋ยวนะ ฉันกำลังยืนดูอะไรอยู่เนี่ยศึกปะทะพี่น้องหรือยังไง? ยืนฟังตั้งแต่ต้นแต่ก็ไม่เข้าใจที่สองคนนี้พูดกันเลยแฮะ

ชิ!เห็นหน้าแกแล้วหงุดหงิดชะมัดยาด! กลับกันเถอะยูกิ

เขาเรียกชื่อฉันแล้วO_O แต่มันก็ไม่ใช่ชื่อจริงๆของฉันอยู่ดี..

โอกิคว้ามือฉันเร็วมากจนแทบตั้งตัวไม่ทันฉันได้แต่หันไปยิ้มบางๆให้โฮชิแล้วบอกเชิงว่าขอโทษด้วยขอตัวก่อนนะคะแล้วก็ถูกลากจนมองไม่เห็นโฮชิอีกฉันก็เลยยิงคำถามที่สงสัยมาตั้งแต่ที่พวกเขาทะเลาะกันทันที

โฮชิเป็นพี่ชายนายเหรอแล้วทำไมถึงทะเลาะกันแล้วที่ว่าไม่ใช่พี่ชายแท้ๆนี่มันยังไงกันแน่...”

หยุดๆฉันกำลังจะเล่าให้ฟังอยู่นี่ไง

ก็รอฟังอยู่*O*”

พ่อฉันมีแม่สองคนแล้วแม่ฉันกับแม่ของอีกฝ่ายก็ดันมีลูกเหมือนกันนั่นก็คือฉันกับไอ้โฮชิฉันดันเกิดช้ากว่าหกเดือนก็เลยกลายเป็นน้องมันแต่ฉันไม่ค่อยถูกชะตากับมันสักเท่าไหร่หรอกยิ่งพอเจอหน้ามันแล้วมันชวนให้หงุดหงิดคิดถึงเรื่องในอดีตที่มันทำไว้แล้วมันน่าโมโห!!”

เรื่องในอดีต?”

“เรื่องไร้สาระ ไม่ต้องสนใจหรอก”  ถ้าเขาไม่อยากบอกฉันก็ควรจะไม่ไปถามถึงมันสินะ

งั้นก็ช่างมันเถอะฉันไม่ถามก็ได้

สุดท้ายฉันก็เป็นคนทำเดตครั้งแรกของเธอพัง

ไม่พังสักหน่อย!วันนี้สนุกมากๆเลยแถมยังได้ใส่เสื้อผ้าสวยๆอีกฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณนายนะ^O^”

หึ เดตกับคนอย่างฉันซะอย่าง

“=_=”   โรคจิตไม่พอยังหลงตัวเองอีก... นายนี่มัน..

กลับกันเถอะ

วันนี้ก็อาจจะเป็นวันที่น่าจดจำวันนึงของฉันก็อาจจะใช่ ฉันไม่เคยได้ทำอะไรแบบนี้มาก่อนทั้งเข้าร้านเกมส์หรือมาชมวิว ได้แต่กักตัวเองอยู่ในบ้านไปวันๆ...เรื่องอดีตไม่ต้องไปสนใจมันหรอก เพราะวันนี้ตอนนี้ฉันสนุกมาก!


@@@@@




สวัสดีค่ะ มีใครอ่านมาจนถึงตอนนี้มั้ยเอ่ยย
มีผิดพลาดตรงไหนบอกกันได้เลยน้า
เจอกันตอนหน้าค่ะ!


B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #20 Sayo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 21:08
    ยูกิเฉลยง่ายจังน๊า
    #20
    0