First Love ปฏิบัติการตามล่าหาหัวใจของยัยคุณหนูตัวแสบ

ตอนที่ 23 : บทที่ 22 ช็อก ช็อกและ...ช็อก!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 420
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 มิ.ย. 58

22

ช็อก ช็อกและ...ช็อก!

เช้าวันต่อมา

ชีวิตได้ถูกปลดปล่อยย ยะฮู้ววว>O<  เมื่อคืนพอฉันใช้สมองคิดไปคิดมาแล้วที่สารภาพรักไปมันก็ไม่เลวนะ รู้สึกโล่งๆใจอย่างบอกไม่ถูก ล้าลา~

ฉันว่าฉันก็เดินไปห้องเรียนตามปกติเหมือนทุกวันนะ  แต่ทำไมรู้สึกเหมือนมีแต่คนมองตลอดทางก็ไม่รู้โดนมองแบบนี้ตั้งแต่ชั้นหนึ่งยันขึ้นชั้นสามซึ่งมันแปลกเกินไป  ฉันก็แต่งตัวเหมือนเดิมไม่มีอะไรผิดพลาดสักหน่อยคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง^O^  อาจจะเป็นเพราะเช้าวันนี้ฉันอารมณ์ดีไปหน่อยทำให้ยิ้มมากเป็นพิเศษเลยกลายเป็นที่ผิดสังเกตสินะ ใช่แน่ๆเลย~

ครืดด~

(O_O!)

(OoO!!)

(O[]O!!!)

นั่นคือใบหน้าทักทายยามเช้าอันแสนน่ารัก(ประชด!)ของเพื่อนร่วมห้องที่เห็นฉันเปิดประตูเดินเข้ามา=_=;; พวกนี้มันเป็นอะไรกันนักหนาเนี่ย! ลองเดินไปถามทาเครุที่กำลังนั่งกุมขมับอยู่ตรงริมหน้าต่างดีกว่า

อรุณสวัสดิ์ ทาเครุ^^”

“…”

เขาอาจจะไม่ได้ยิน งั้นลองเดินไปนั่งยองๆอยู่ตรงหน้าโต๊ะเขาเลยละกัน ขออนุญาตนะคะ~

ชึบ~

เฮ้! ทาเครุ^O^”

เห้ยยย!”

โครมมม!!

เห็นหน้าฉันยังกับเห็นผี-___- พอฉันโผล่หน้าเข้าไปใกล้ทาเครุก็ตกใจจนถอยเก้าอี้ด้วยความเร็วจากนั้นทั้งคนทั้งเก้าอี้ก็พากันล้มหงายหลังไปกับพื้น วันนี้ฉันยิ้มจนหน้าตามันดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือไงยะ! เริ่มไม่สบอารมณ์แล้วสิ

โอ๊ยยย เจ็บวุ้ย

นี่ทาเครุ  วันนี้หน้าผมมันมีอะไรติดอยู่งั้นเหรอครับช่วยบอกผมทีสิ^_^+”

กะ..ก็ไม่มีอะไรติดอยู่แต่ว่าเช้านี้นายทำหน้าตาชื่นบานเข้ามาในห้องได้คงไม่รู้เรื่องตรงบอร์ดใช่มั้ย

“...บอร์ด?”

ไม่รู้จริงๆสินะ.. งั้นมาด้วยกันหน่อย

เดี๋ยวสิครับ! จะรีบไปหน๊ายยยยย!”

ทาเครุดันตัวลุกขึ้นแล้วคว้ามือฉันวิ่งออกจากห้องภายในเวลาสามสิบวินาที(มั้ง) ฉันรีบสับขาลงบันไดแทบไม่ทันเพื่อไปยังบอร์ดที่อยู่ชั้นสองซึ่งห้องเรียนของเราอยู่ชั้นสี่!  ฉันเป็นผู้หญิงนะ! วิ่งเร็วแบบนี้ขาฉันก้าวไม่ท๊านนนนน! ขาฉันจะฉีกแล้วววว! แม่จ๋า!~ หนูกลัวว!

นี่ฉันจะมีชีวิตรอดกลับไปรึเปล่าTTOTT

แฮ่กแฮ่ก..

แชะ แชะ~

ฉันโดนทาเครุพาวิ่งจนมาถึงหน้าบอร์ด แต่เนื่องจากมีคนมุงดูแล้วกำลังถ่ายรูปอะไรสักอย่างอยู่หน้าบอร์ด  ไอ้เราก็ยิ่งตัวเตี้ยๆอยู่ด้วย แล้วแบบนี้มันจะไปเห็นได้ยังงายยยT^T

ทาเครุบอกผมมาเลยเถอะว่าเช้านี้มันเกิดอะไรขึ้น มีอะไรอยู่ที่บอร์ดงั้นเหรอครับ

เดี๋ยวนายก็ได้เห็น รอแปป...”

เริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีแล้วสิ...ถ้าพูดมาอย่างนั้นแสดงว่าสิ่งที่อยู่บนบอร์ดตอนนี้ต้องเกี่ยวกับฉันแน่

พวกแก!! เงียบแล้วถอยออกมาจากบอร์ดเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่อยากมีเรื่องกับโนดะ ทาเครุ!”

“…”

เสียงตะโกนสุดพลังเสียงของเขาได้ผลดีเกินคาดจากที่พวกคนมุงส่งเสียงดังคุยกันเมื่อกี้ ณ ตอนนี้ได้เงียบลงไปแล้วแต่มันกลับเงียบขึ้นไปอีกพอเห็นหน้าฉันที่ยืนอยู่ข้างกับทาเครุแล้วทุกคนก็พร้อมใจกันเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูกันเป็นแถว แถมยังมีพวกที่กล้ายื่นโทรศัพท์มาเทียบกับหน้าฉันไม่หยุด ไอ้พวกไม่มีมารยาทเอ๊ย=*=

ดี งั้นก็หลีกทาง!!”

ทาเครุยังคงออกคำสั่งอย่างเผด็จการต่อไป ตอนนี้จะว่าเขาเป็นคนที่น่ากลัวที่สุดในโรงเรียนคนหนึ่งเลยก็ว่าได้เพราะเพิ่งไปมีเรื่องกับพวกนักเลงหมาหมู่ของโรงเรียนอื่นมาแถมยังชนะกลับมาจนเป็นข่าวดัง

ว่าแล้วพวกไม่มีมารยาททั้งหลายก็หลีกทางให้ราวกับพระราชาของประเทศใดประเทศหนึ่งมาเสด็จอยู่ตรงหน้าถ้าไม่ติดที่ว่าไม่มีพรมแดงกับรถม้า(?) อ่ะนะ-_-;

เดินไปดูสิยูกิ ว่าทำไมนายถึงโดนมองด้วยสายตาแบบนั้นตั้งแต่เช้า

อะ..อื้อ

ตึก ตึก ตึก

ฉันเดินดุ่มๆไปยังหน้าบอร์ดแล้วหลับตาปี๋อย่างขี้ขลาด>_< ก็มันช่วยไม่ได้นี่  เล่นมากดดันกันซะขนาดนั้น  ถ้าเกิดเป็นเรื่องที่ฉันรับไม่ได้ขึ้นมาจะทำยังไงยิ่งตอนนี้โอกิก็ไม่ได้อยู่ข้างๆด้วย กลัวจัง...กลัวจนไม่กล้าลืมตาขึ้นมาดูเลย ทั้งๆที่ฉันเดินมาหยุดตรงหน้าบอร์ดแล้วแต่ตามันกลับไม่ยอมเปิด

แต่จะมามัวเสียเวลาไม่ได้...เอาไงเอากันวะ!

พรึ่บ~

…O_O มะ..ไม่จริง น่ะ..นี่มัน

นาย..ไม่ใช่สิ เธอจะอธิบายรูปพวกนี้ได้ยังไงยูกิหรือว่าควรจะเรียกยูกิจังดีนะ

“…O_O”

ความรู้สึกตอนนี้คงมีแต่คำว่า..ช็อก ช็อกและช็อก สิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำเอาขาสั่นจนเข่าอ่อนล้มลงกับพื้นเพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือรูปของฉันกับโอกิ...และเป็นรูปที่ถูกถ่ายเมื่อคืนตอนที่เขาเข้ามาจับไหล่ฉันก่อนจะดึงเข้าหาตัวเพราะเจอกับไซโตะแล้วยังมีรูปตอนตักปลาทองและรูปอีกเยอะแยะตอนที่เราสองคนอยู่ด้วยกัน  มันกำลังถูกแปะอยู่ที่บอร์ด รูปทั้งหมดที่ถูกถ่ายเป็นรูปของฉันที่ใส่ยูกาตะทั้งนั้น แล้วทำไมทำไมถึงรู้ว่าเป็นฉันล่ะ..ใครเป็นคนถ่ายรูปพวกนี้แล้วจะทำไปเพื่ออะไร?

ยูกิ มันหมายความว่ายังไง คนในรูป...ผู้หญิงคนนั้นคือนายใช่มั้ย บอกฉันมาสิ

เสียงทาเครุที่ดังขึ้นมาจากด้านหลังเป็นเสียงที่ใกล้มาก  ถ้าให้ทายเขาคงย่อตัวลงมานั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้างหลังฉัน  ฉันไม่มีแรงแม้แต่จะขยับปากพูดแต่ถึงจะมีแรงฉันก็ไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไรมาเถียงเขาหรอก  หลักฐานมันฟ้องอยู่ชัดๆเลยไม่ใช่เหรอ ฉันควรจะทำยังไงดีโอกิ

นายเงียบนายไม่ใช่เพื่อนฉันมาตั้งแต่แรกแล้ว นายไม่ใช่ยูกิที่ฉันรู้จัก ลาก่อน

          ทาเครุลุกออกไปแล้วข้างหลังฉันตอนนี้ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนอีกแล้ว

ตอนนี้ฉันรู้แค่ว่าจะมาจบแบบนี้ไม่ได้ ฉันไม่ได้อยากจะให้เรื่องบ้าๆแบบนี้เกิดขึ้น  รักแรกที่ฉันตามหามาตั้งหกปีจะมาจบเพราะเรื่องบ้าๆแบบนี้ฉันรับไม่ได้!!

พอคิดได้อย่างนั้นแล้ว ฉันก็มีแรงพูดสวนกลับไปในทันที

ใช่! ฉันไม่ใช่เพื่อนของนายตั้งแต่แรกแล้ว!!”

ฉันลุกขึ้นหันไปตะโกนใส่ทาเครุที่กำลังจะขึ้นบันไดกลับไปชั้นสี่แต่ถูกฉันยื้อไว้ด้วยพลังเสียง ฉันเดินออกจากฝูงชนที่รวมพลกันยืนมองฉันไม่ยอมไปเข้าเรียน ฉันดึงยางมัดผมคู่ใจที่มักจะมัดไว้ตลอดเวลาเพื่อให้ดูเหมือนผู้ชายออกแล้วทิ้งมันลงกับพื้นพร้อมกับยกเลิกการแอ๊บแมนทุกอย่าง ปรับเสียงให้กลับไปเป็นผู้หญิงปกติ กลับมาสู่โหมดผู้หญิงที่ชื่อไอรินรักแรกของเขา  ตั้งแต่นี้ไปจะไม่มีอายาเมะ ยูกิอีกแล้ว ต่อจากนี้จะไม่มีการปิดบังอะไรทั้งนั้น!

มากับฉันหน่อย

เฮ้ย เธอ!เดี๋ยว!”

ฉันเดินไปยืนประจันหน้ากับทาเครุอย่างไม่แคร์สายตาใคร  ในเมื่อฉันรู้จักเขาดีกว่าใครๆว่าเขาไม่ได้เป็นคนน่ากลัวอย่างที่คนอื่นคิดแล้วเรื่องอะไรฉันจะต้องกลัว

ฉันดึงแขนเสื้อเขาแล้วลากลงบันไดตั้งแต่ชั้นสองลงมาชั้นหนึ่งโดยไม่พูดอะไรสักคำแต่ฉันก็ยังไม่ยอมปล่อยจนเดินมาถึงหลังตึกเรียนที่ไม่ค่อยมีใครใช้ทางนี้ ฉันจึงรีบปล่อยมือจากแขนเสื้อของเขาแล้วเดินไปยืนประจันหน้าอีกครั้ง

ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยในเมื่อนายรู้แล้วว่าฉันเป็นผู้หญิง

ฉันกับเธอมีเรื่องต้องคุยกันด้วยเหรอ

มีสิ ฉันขอถามก่อนเลยว่านายไม่รู้สึกคุ้นหน้าฉันมาก่อนเลยเหรอรวมถึงสร้อยเส้นนี้ด้วย

ฉันจับสร้อยจี้รูปดาวชูให้เขาได้ดูแบบชัดๆ

“...ไม่นิ ฉันไม่คุ้นหน้าเธอเลยแล้วก็สร้อยเส้นนั้นด้วย

หะ? มันต้องคุ้นสิ...หมายความว่ายังไง

ไม่สักนิดเลยเหรอ?! แล้วสร้อยที่อยู่บนมือนายตอนนี้ล่ะมันมาจากไหน

สร้อยนี่น่ะเหรอ ฉัน…”

เขาทำท่าทางอึกอักเหมือนกับลังเลอะไรสักอย่างแล้วไม่ยอมพูดต่อให้จบ นี่ฉันงงไปหมดแล้วนะ

ฉัน? ฉันอะไรบอกมาสิทาเครุ

เอาวะ ฉันไปเจอสร้อยเส้นนี้ตกอยู่แถวๆข้างสนามตอนเลิกเรียนก่อนที่ฉันจะไปช่วยเธอตอนนั้นแล้วดันเก็บมาด้วยเพราะเห็นมันดูเท่ดี แต่ฉันเพิ่งมารู้เอาตอนหลังว่าใครเป็นเจ้าของสร้อยเส้นนี้

 “…ใครเหรอ

 “ฮายาชิ โอกิ หมอนั่นเป็นเจ้าของสร้อย มันมาหาฉันเช้าวันถัดมาหลังจากที่ฉันเก็บสร้อยได้แล้วยังมาออกคำสั่งกับฉันอีกว่าให้เก็บสร้อยเส้นนี้ไว้ให้ดีอย่าทำมันหายอีกเด็ดขาด  ตอนแรกก็กะว่าจะคืนให้แต่เจ้าตัวดันปฏิเสธ แปลกคนปะล่ะ...เฮ้ย! เป็นอะไรน่ะ!”

แหมะ~แหมะ~…

ถ้าลองคิดให้ดีจากที่ทาเครุเล่ามาทั้งหมดในวันนั้นเขากลับดึกเพราะไปหาอะไรอยู่ข้างสนามโดยไม่ยอมบอกฉันเพราะสิ่งที่เขาหาอยู่คือสร้อยเส้นนี้เขาก็เลยบอกฉันไม่ได้ แล้วบังเอิญวันที่ทาเครุเก็บมาก็ดันมาเจอฉันอีก โอเค เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง ฉันเข้าใจผิดไปเองทุกอย่างแต่ตอนนี้ฉันเข้าใจดีแล้ว

โกหกน่า...เรื่องที่เขาพูดมาต้องเป็นเรื่องโกหกแน่ๆ โอกิเนี่ยนะที่เป็นรักแรกของฉัน เขาเป็นคนแรกที่ฉันเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง  เขาเป็นคนแรกที่รู้ตัวตนที่แท้จริงของฉัน  ไม่อยากจะเชื่อเลย หรือว่าเมื่อวานที่เขาบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วยคือเรื่องนี้เองเหรอ

น้ำตาฉันไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ถึงขนาดว่าฉันจะร้องไห้ทำไมแล้วร้องไห้เพราะอะไรเศร้าหรือดีใจกันนะ คนที่ฉันสารภาพรักเป็นคนเดียวกับรักแรก  กระจ่างหมดแล้วล่ะว่าเขาคือคนเดียวกัน

ขอสร้อยเส้นนั้นคืนได้รึเปล่า

ได้อยู่แล้ว ฉันรอให้มาเอาคืนไปอยู่พอดี  มันรู้สึกไม่ดีที่เอาของคนอื่นมาใส่น่ะถึงฉันจะไม่รู้ว่ามันคือเรื่องอะไรแต่ฉันจะเอาใจช่วยนะ เพื่อนคนแรกของฉัน!”

“..เอ๊ะ?”

ไม่แปลกใจเท่าไหร่เลยที่รู้ว่านายเป็นผู้หญิงเธอน่ะหน้าหวานกว่าฉันตั้งเยอะ เอ้า!”

ทาเครุเอาสร้อยที่เส้นของมันขาดเขาจึงเอามันมาพันไว้ที่ข้อมือแทน เขาถอดมันยื่นมาให้ฉัน พอมันมาอยู่ในมือ พอรู้ถึงเจ้าของของมันแล้วรู้สึกอุ่นใจมากขึ้นเยอะเลยล่ะ บอกไม่ถูกเหมือนกัน

ขอบใจนะ ฉันไปล่ะ ถ้ามีโอกาสเราคงได้เจอกันอีกนะ

นั่นเธอจะไปไหน?”

ฉันจะทำเรื่องลาออกแล้วกลับไทย ก็นี่มันโรงเรียนชายล้วนนี่นา จะมาให้ผู้หญิงอย่างฉันลอยชายอยู่ในโรงเรียนนี้ต่อไปคงทำไม่ได้แล้ว

แล้วเรื่องของฮายาชิ เธอจะทำยังไงต่อ

ฉันยังยอมรับมันไม่ได้เต็มร้อยแต่ฉันจะทำความเข้าใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อน  แล้วเมื่อฉันพร้อม ฉันจะกลับมาหาเขาพร้อมกับสร้อยเส้นนี้เอง

เส้นทางที่ฉันเลือกเดิน... ไม่เคยผิดพลาดเสมอ  

ใช่ ฉันเชื่อแบบนั้น


@@@@@


สวัสดีค่า สุดท้ายก็อัพให้จบไม่ทันเดือนที่แล้วจนได้ แต่เหลืออีกไม่กี่ตอนแล้วจริงๆคราวนี้

ขอโทษที่ต้องผิดสัญญาค่ะ มันไม่ทันจริงจริงงงงน้าาาาTOT

เพราะงั้น...อดใจรอกันหน่อยนะคะเหล่านักอ่านทั้งหลายเอ๋ยย^^ วันนี้ก็มีเรื่องจะพูดเท่านี้แหละค่ะ บ๊ายบายย~


BB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น