First Love ปฏิบัติการตามล่าหาหัวใจของยัยคุณหนูตัวแสบ

ตอนที่ 22 : บทที่ 21 งานดอกไม้ไฟที่แสนเศร้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 419
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 มิ.ย. 58

21

งานดอกไม้ไฟที่แสนเศร้า

@ งานเทศกาลฤดูร้อน

กว่าเราจะมาถึงที่นี่ได้ก็ใกล้มืดมากแล้ว คนในรถไฟเท่าที่เห็นมีแต่พวกคู่รักและมีชุดยูกาตะหลายแบบหลายสีแต่เท่าที่ดูของฉันสวยที่สุดแล้วล่ะ แต่กว่าเราจะเดินฝ่าฝูงคนในสถานีมาได้ท้องฟ้าก็มืดสนิท งานเทศกาลฤดูร้อนที่ญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกของฉันกำลังรออยู่>O<

พอเราเดินเข้ามาในงานที่มีร้านอะไรต่อมิอะไรมากมายตั้งเรียงต่อกันเป็นทางยาว มีทั้งร้านขายของกินขายของเล่นหรือพวกหน้ากากผีญี่ปุ่นแถมยังมีอะไรให้เล่นให้กินอีกเยอะแยะไปหมด

"คนเยอะจังง ว้าววว น่ากินไปหมดเลยย จะไปร้านไหนก่อนดีเนี่ย"

"อยากไปร้านไหนก็เข้าร้านนั้น ง่ายๆแค่นี้ จบ"

"นี่นาย..ช่วยตื่นเต้นกับฉันหน่อยเถอะ*^*"

"ยะ..อย่ามองมาด้วยสายตาแบบนั้นนะ..เฮ้อ งั้นลองไปตักปลาทองมัั้ย"

"เย้! ไปสิๆๆ^O^"

"เธอเนี่ยนะ จะตื่นเต้นไปไหน-_-;"

ฉันวิ่งมายืนรอโอกิอยู่หน้าร้านตักปลาทองก่อนแล้วปล่อยให้เขาค่อยเดินตามฉันมาทีหลัง ถึงฉันจะใส่ยูกาตะอยู่ก็ตามแต่ฉันก็ขอใส่รองเท้าผ้าใบตามเดิม เท่านี้ฉันก็วิ่งได้สบายบรื๋อสะดือโบ๋แล้ว~

รอกันบ้างเซ่ จะรีบไปไหน ร้านมันไม่หนีไปไหนง่ายๆหรอก-_-;”

นายมันไอ้คนทำตัวขวางโลก-*-“

นี่เธอ!”

งั้นมาแข่งตักปลาทองกันถ้าใครตักได้ก่อนคือผู้ชนะ! ถ้านายชนะ  ฉันจะถอนคำพูดให้ก็ได้นะแต่ถ้าฉันชนะนายต้องพาฉันไปทุกร้านที่อยากไปโดยห้ามบ่น! กล้ามั้ยล่ะหรือกลัวจะแพ้~”

ของมันแน่อยู่แล้ว ฉันชนะแน่

เดี๋ยวก็รู้ว่าใครจะชนะ!”

โอกินั่งลงบนเก้าอี้เล็กๆข้างบ่อปลาทองแล้วหยิบที่ตักปลาทองที่ทำด้วยกระดาษบางซึ่งมันเป็นอุปสรรคใหญ่ที่สุดในการตักปลาทอง ฉันเองก็จะมัวชักช้าไม่ได้!  ฉันนั่งลงบ้างแล้วคว้าที่ตักปลาทองขึ้นมาถือไว้ก่อนจะค่อยๆเอามันจุ่มลงไปในน้ำถึงฉันจะไม่เคยตักปลาทองมาก่อนแต่ฉันก็เคยเห็นในทีวีมาบ้างแล้ว โอ๊ะ! ปลาทองว่ายมาใกล้ๆแล้ว! แกจงมาอยู่บนกระดาษของฉันซะดีๆ

จ๋อมม~

แควกก~

ไม่นะ ขาดไปแล้วหนึ่งอันTOT ฮือออ~

หึหึอ่อนหัดจังนะ

แควกก~

โอกิหันมาด่าฉันด้วยความสะใจเลยทำให้ที่ตักของตัวเองขาดเป็นเพื่อนฉันไปตามๆกันหึ สม=_=^^

อ่อนหัดจังนะ ฮุฮุ

อย่ามาล้อเลียนกันนะเฟ้ย อันต่อไปฉันไม่พลาดแน่

จ้าๆ ภาวนาขอให้โชคเข้าข้างแล้วกัน

แควกก~

แควกกก~

แควกกกก~

ทั้งกระดาษของฉันกับโอกิต่างคนต่างขาดจนตอนนี้ยังไม่มีใครได้ปลาทองสักตัว นี่ฉันจะเอาตังค์ทั้งหมดมาเล่นตักปลาทองจวนจะหมดเกลี้ยงแล้วน้าT^T

เอ่อ..นี่.. / ฉันว่า..”

ฉันกับเขาพูดออกมาพร้อมกันมันเลยกลายเป็นเรื่องที่รู้ใจกันทั้งๆที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาไปได้ยังไงไม่รู้

ฮ่ะๆ เราเสมอกันนะ  เขาพูดพร้อมกับฉีกยิ้มแล้วหัวเราะร่าเหมือนเด็กO///O

 นั่นสิ ไปเล่นอย่างอื่นต่อกันดีกว่า

          ฉันกับเขาลุกขึ้นแล้วเดินแวะเวียนไปตามร้านต่างๆ ฉันหัวเราะและเขากำลังยิ้ม

เพียงแค่ได้เดินข้างกันหัวเราะด้วยกันก็ทำให้ฉันมีความสุขได้ตั้งขนาดนี้หรือว่าฉันจะ..ไม่ได้นะ! อย่าคิด อย่าหวั่นไหว อย่าเข้าใกล้..แต่สิ่งที่ห้ามเอาไว้มันกลับตรงกันข้ามทุกอย่าง จะโกหกหัวใจตัวเองไปถึงไหน รู้หัวใจตัวเองได้แล้วนะไอริน..ว่าเธอน่ะ..ชอบ.. อ้ากกก มันจะแปลกเกินไปแล้วว! แต่ถ้าจะสารภาพรักก็ต้องตอนจุดดอกไม้ไฟนี่แหละโอกาสเหมาะที่สุด เฮ้ย เดี๋ยวนะ! ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ แล้วสรุปฉันชอบโอกิแล้วงั้นเหรอ?/// ฉันจะมาเถียงกับตัวเองในใจเพื่ออะไร!? จริงๆแล้วน่ะ ปัญหาคือรักแรก..ฉันจะต้องผิดสัญญากับทาเครุงั้นเหรอ...ทำยังไงดี  ถ้าจะให้เลือกระหว่างไม่โกหกหัวใจตัวเองกับทำตามสัญญาเมื่อหกปีก่อนฉัน..ฉันเลือกไม่ได้

เป็นอะไรไป? อยู่ๆก็ซึมขึ้นมาจะกลับกันเลยมั้ย

มะ..ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย จะกลับได้ยังไงเล่า ดอกไม้ไฟกำลังจะเริ่มแล้วนะ

เธอไม่เห็นต้องฝืนทนดูก็ได้ งั้นเอาเป็นว่าอยากกลับเมื่อไหร่ให้รีบบอกฉัน

“...อื้ม

ปุ้ง~ ปุ้ง~

วินาทีที่ท้องฟ้าถูกแต่งแต้มไปด้วยพลุหลากหลายสีสันที่เกิดขึ้นภายในพริบตามันเป็นภาพที่ชวนฝันและสวยงามมากไม่เหมือนกับที่เห็นมาก่อนในทีวีเลยสักนิดของจริงมันสวยเกินกว่าจะให้ฉันบรรยายได้ สิ่งนั้นมันเหมือนอยู่ใกล้จนอยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสแต่ถ้าลองมองในมุมมองของความเป็นจริงมันเป็นสิ่งที่สัมผัสไม่ได้เหมือนในจินตนาการ ลองคิดๆดูแล้ว มันก็เหมือนกับโอกิที่ในตอนนี้วินาทีนี้เขากำลังยืนอยู่ข้างฉันก็จริง แต่ฉันไม่สามารถคว้าเขาเอาไว้คนเดียวได้...

ฉันเหล่มองเขาด้วยหางตา ฉันเห็นโอกิกำลังยืนมองดอกไม้ไฟพวกนั้นตาไม่กระพริบถึงจะชอบทำตัวเบื่อโลกไปบ้างแต่เขาก็มีส่วนที่ดีในแบบของเขาแล้วฉันก็ได้เห็นเขาในส่วนนั้นมามาก ความรู้สึกนี้...ฉันชักรู้สึกอยากบอกออกไปขึ้นมาแล้วสิ.. ฉันแค่อยากบอกออกไปให้เขาได้รู้แต่ไม่หวังจะคบกันในฐานะของคนรัก ทางเลือกที่ฉันเลือกเองไม่เคยมีผิดพลาดอยู่แล้ว ฉันแค่ไม่อยากแบกรับความรู้สึกนี้ไว้คนเดียวเท่านั้นเอง ฉันคงไม่เห็นแก่ตัวมากเกินไปใช่มั้ยนะ

โอกิ...”

ดอกไม้ไฟสวยจังนะ

อะ..อื้ม สวยสิ สวยมากๆเลย

โทษที เมื่อกี้นี้เธอพูดว่าอะไรนะ

คือว่าตั้งใจฟังให้ดีๆนะ

“…”

ฉัน…”

ตึก ตัก ตึก ตัก

ฉันก้มหน้าลงเพื่อเก็บอาการของตัวเองเพราะใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวและใจเต้นแรงจนเหมือนเสียงของหัวใจฉันกำลังแข่งกับเสียงของดอกไม้ไฟ คนตรงหน้ากำลังสนใจฉันมากกว่าพลุพวกนั้นแล้วกำลังรอสิ่งที่ฉันกำลังจะพูดอย่างเงียบๆ แต่มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนโดนกดดันมากกว่าเดิมสิบเท่า

คือฉัน…”

พูดมาเลย ฉันรอฟังอยู่

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วตัดสินใจเงยหน้าขึ้นไปสบตากับเขาที่กำลังส่งแววตาสงสัยมาให้

ฉันชอบโอกินะ

ปุ้งง~!

เสียงดอกไม้ไฟดวงใหญ่ถูกจุดขึ้นไปบนท้องฟ้าซึ่งมันเป็นดอกไม้ไฟที่ดูสวยที่สุดและเป็นดวงสุดท้ายของงานวันนี้

โอกิยืนอึ้งเหมือนไม่เชื่อหูของตัวเอง ใบหน้าเขาเริ่มมีสีแดงจนลามไปถึงใบหู เขาสบตากับฉันอยู่อย่างนั้น..นี่ฉันยังพูดไม่จบเลยนะอย่ามัวแต่ยืนอึ้งสิ>////< ฉันสูดลมหายใจเข้าอีกรอบแล้วเริ่มพูดต่อจากประโยคเมื่อกี้

ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ฉันพึ่งรู้ตัวว่าฉันชอบนาย ฉันหวั่นไหวทุกครั้งที่อยู่กับนาย ใจฉันต้องการนายให้มาอยู่ข้างๆ ถ้าไม่มีนายฉันก็จะไม่เป็นตัวของตัวเอง...แต่ว่าฉัน..ฉันไม่คาดหวังให้นายมาตอบรับความรู้สึกของฉันหรือหวังจะได้คบกันเป็นแฟนนะ...”

ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ"

ดะ..เดี๋ยวนะ คือเก็บไว้ก่อน! ฟังฉันให้จบก่อน.. นายไม่ต้องลำบากใจจนต้องมาตอบรับความรู้สึกของฉันหรอกขอแค่ได้พูดออกไปก็พอแล้ว ฉันยังต้องรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับรักแรกอยู่..ไม่สิ ควรจะเรียกว่าสัญญาที่ให้ไว้กับทาเครุสินะ เพราะงั้นไม่ต้อง..ตอบรับ..ความรู้สึกของฉัน..ก็ได้..ฮึก..ฮึก

ฉันพูดทุกอย่างออกไปหมดแล้ว..แต่อย่างหลังมันไม่ใช่สิ่งที่ฉันอยากจะบอกเลยสักนิด แต่ฉันจะทำยังไงได้ล่ะ ฉันจะต้องไม่ผิดคำสัญญาแต่ฉันไม่ขอเก็บความรู้สึกนี้ไว้ คนเห็นแก่ตัวแบบฉันมันมีแค่ทางนี้ทางเดียวเท่านั้น..ขอโทษนะ

“..เข้าใจแล้ว ขอบคุณนะที่พูดออกมา

ขะ..ขอไปห้องน้ำแป๊บนึงนะ

ฉันวิ่งพร้อมน้ำตาที่อัดอั้นไว้ไม่อยู่ เป็นช่วงเวลาพอดีกับโชว์ดอกไม้ไฟที่ได้จบลง คนเริ่มพากันทยอยกลับ ความจริงฉันไม่ได้อยากไปห้องน้ำหรอก.. ขอแค่ที่ไหนก็ได้ที่ให้ฉันได้ทำใจให้สงบแล้วเดินหน้าในทางที่ควรเดิน ทำไมชีวิตถึงโหดร้ายแบบนี้นะ..ทั้งๆที่รวบรวมความกล้าบอกออกไป มีใครบ้างที่ไม่ต้องการให้อีกฝ่ายตอบรับความรู้สึกกลับมา คนที่คิดแบบนั้นมันไม่มีอยู่จริงหรอก..แต่ที่ฉันทำไปเพราะมันยังมีเหตุผลสำคัญขวางกั้นอยู่

พลั่ก!

เดินให้มันระวังๆหน่อยสิ สาวน้อย~”   เอ๊ะรู้สึกคุ้นเสียงจัง เสียงนี้เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

“..สุมิมาเซน(ขอโทษค่ะ)”

ฉันปาดน้ำตาออกแล้วเงยหน้าหาต้นเสียงของคนที่ฉันวิ่งไปชนไหล่เข้า อ๊ะ..ไม่จริงน่า ทำไมต้องเป็นคนนี้ด้วย!

เอ๊ะ..นี่มันแม่สาวไทยที่เจอในป่าไม่ใช่เหรอ!!"

"ซะ..ไซโตะ!"

ตอนนี้เขาอยู่คนเดียวแล้วฉันก็อยู่คนเดียว สถานการณ์ชวนเสียเปรียบเห็นๆ ถ้าอยู่ต่อไปแย่แน่! ต้องรีบหนี..

"คิดถึงจังน้า~ เมื่อครั้งที่แล้วทำไว้เจ็บแสบมากแผลตรงหน้ายังบวมอยู่เลยเห็นมั้ย แล้ว..แฟนสุดรักสุดหวงของคุณล่ะไปอยู่ที่ไหนแล้วJ"

พูดอะไรน่ะ ลืมไปแล้วรึไงว่าฉันฟังภาษาญี่ปุ่นเร็วๆหรือประโยคยาวๆไม่ได้

"อ๋อ~ เป็นสาวไทยก็ต้องพูดให้ฟังช้าๆสินะ แฟน-คุณ-ไป-ไหน-แล้ว "

แฟน? ไปไหน? ..อ๋อ เข้าใจแล้ว เขาหมายถึงโอกิใช่มั้ยนะ?(เข้าใจยังไงมิทราบ) แต่จะตอบว่ายังไงดีจุดชมดอกไม้ไฟเขาพูดว่าอะไรนะ@_@  งั้น...

"ฮานาบิ(ดอกไม้ไฟ)"

"เธอหมายถึงจุดชมดอกไม้ไฟใช่มั้ย"

หงึก หงึก~

ฉันฟังไม่ออกหรอกพยักหน้าไปงั้นแหละ แต่ได้ยินคำว่าดอกไม้ไฟก็น่าจะหมายถึงสิ่งที่ฉันเข้าใจ=_=

ชึบ~

"ว้าย"

อยู่ดีๆก็มีมือปริศนามาจับเข้าที่ไหล่แล้วดึงเข้าหาตัวจนฉันเซหลังไปติดกับแผงอกกว้างพร้อมกับมีเสียงที่คุ้นเคยยิ่งกว่าดังขึ้นที่เหนือหัว

"ไหนบอกว่าไปห้องน้ำไงยัยบ้า!"

เขาจับไหล่ฉันแน่นกว่าเดิมพอเห็นว่าคนที่ฉันยืนคุยอยู่เป็นไซโตะคนที่เขาพึ่งต่อยจนสลบคามือเมื่อไม่นานมานี้=__=

"อะ..โอกิ! มะ..มาได้ยังไง?"

"แฟนสุดรักสุดหวงมาอยู่ตรงนี้แล้วผมคงไม่มีโอกาสได้คุยกับเธอแล้วล่ะแม่สาวไทยแล้ว-เจอ-กัน-ใหม่-นะ~"

อ๊ะ..ค่ะ!”  เอ๊ะ..แต่ฉันไม่ได้อยากเจอกับไซโตะอีกรอบสักหน่อยจะตอบกลับไปทำไมกันเนี่ย-*-

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่านั้นฉันรู้สึกได้ถึงพลังงานทางกระแสจิตเป็นสิ่งที่คล้ายกับออร่าสีดำที่ถูกส่งมาจากตัวของคนที่ยืนติดอยู่ข้างหลังฉันมากกว่า ยังกับจะสาปส่งใครไปลงนรกอะไรทำนองนั้น-_-;

เอ่อ..คือ..”

ถ้าฉันไม่เอะใจว่าห้องน้ำมันอยู่อีกทางแต่เธอกลับวิ่งตรงมาทางนี้ก็คงจะโดนหมอนั่นจีบอีกรอบสินะ

..จริงเหรอO_O”

อย่าว่าแต่วิ่งมาผิดทางเลย ห้องน้ำอยู่ส่วนไหนของงานยังไม่รู้เลยค่ะTOT

แล้วจะโกหกไปเพื่ออะไร กลับกันเหอะ

อือ

บรรยากาศระหว่างเราสองคนมันเปลี่ยนไป..จะว่ายังไงดีล่ะ เหมือนเขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างกับฉันตลอดเวลาเลย แต่เขาก็ไม่ยอมบอกออกมาฉันก็เลยไม่อยากจะไปคาดคั้นกับคนที่ไม่อยากบอก ก็ต้องปล่อยมันไป~ แต่ฉันก็ไม่เคยคิดถึงขั้นนี้เลยว่าหลังจากที่ฉันสารภาพรักไปแต่ไม่ขอจะคบกันมันจะทำให้ไม่เป็นตัวของตัวเองแบบนี้ ฉันควรจะทำยังไงดี ใครก็ได้มาบอกฉันทีTTOTT


@@@@@



BB


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น