First Love ปฏิบัติการตามล่าหาหัวใจของยัยคุณหนูตัวแสบ

ตอนที่ 19 : บทที่ 18 วันอาทิตย์แห่งการตัดสินใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 พ.ค. 58

18

วันอาทิตย์แห่งการตัดสินใจ

เช้าวันต่อมา

ณ ห้องเรียนC

08.15 น.

"เฮ้ ยูกิ!"

"..ครับ?"

เมื่อพักเที่ยงของเมื่อวานจบลงทาเครุก็เริ่มติดฉันแจแล้วจะคอยวิ่งมาหาตลอดไม่ว่าจะตอนกลับไปหอ ตอนกินข้าวเที่ยงหรือว่าตอนเช้าในห้องเรียนแบบตอนนี้ก็ไม่เว้น  พอฉันเดินเข้ามาในห้องแล้วนั่งลงที่โต๊ะทาเครุก็พุ่งเข้ามาคุยกับฉันทันที=O= เขาดูตื่นเต้นกับการมีเพื่อนขนาดนี้เลยเหรอ ตอนแรกฉันนึกไว้ว่าจะต้องทำตัวตีสนิทแล้วเข้าใกล้ทาเครุให้ได้แต่ดูท่าตอนนี้ฉันจะไม่ต้องทำอะไรแล้วล่ะ=_=;;

"วันอาทิตย์นี้นายพอว่างมั้ย^O^"

"ก็.."

 

ก็ได้ๆ แต่กลับมาเรื่องเดิมก่อน นายจะไม่บอกใครเรื่องที่ฉันเป็นผู้หญิงแล้วใช่มั้ย?”

อืม แต่มีข้อแม้ว่าเธออายาเมะ ยูกิจะต้องไปเดทกับฉันทุกวันอาทิตย์ในฐานะเด็กผู้หญิง!

บ้าไปแล้ว-_-“

ไม่ได้บ้าเฟ้ยย ถ้าเธอไม่ทำฉันก็ไม่รับปาก

 

แต่ว่าถ้าเป็นตอนนี้เขาคงจะไม่ต้องการวันอาทิตย์ที่ต้องมาอยู่กับฉันแล้วล่ะ

 

"..ก็? หรือนายไม่ว่าง?"

"เปล่าเลย ผมว่างนะ..ว่างสุดๆเลยด้วย"

"งั้นวันอาทิตย์นี้เราไปเที่ยวเทศกาลฤดูร้อนกัน"

"..เทศกาลฤดูร้อน?"

"เอ๊ะ ไม่รู้จักเหรอ เทศกาลที่จะจัดขึ้นในฤดูร้อนของญี่ปุ่นหรือเรียกง่ายๆว่าเทศกาลชมดอกไม้ไฟไงเราลองไปด้วยกันสองคนเถอะ"

"เอ๋!? นะ..นั่นมันไม่ใช่เทศกาลของคู่รักหรอกเหรอครับO_O"

"ไม่เป็นไรหรอกน่า นายเป็นเพื่อนคนแรกตั้งแต่ฉันขึ้นมอปลายที่นี่มาเลยนะไปเที่ยวด้วยกันสักครั้งไม่เห็นจะเป็นอะไร"

"อ่า..ครับ ไปก็ได้

สำเร็จ! งั้นเจอกันวันอาทิตย์สิบเอ็ดโมงที่หน้าหอพัก ห้ามสายนะฉันเป็นคนไม่ชอบรอใคร!”

ครูเองก็ไม่ชอบรอใครเหมือนกัน-_-++“

ฉันกับทาเครุสะดุ้งเฮือกขึ้นมาพร้อมกันแล้วหันไปมองหาต้นเสียงที่กำลังยืนส่งสายตาอันแสนดุดันมาทางเราสองคนT^T

เย้ย!OxO”

“..ขอโทษครับT-T”

ไม่เป็นไร ส่วนโนดะคุงรีบไปนั่งที่ซะ-_-^^”

คร้าบ~ …แต่นายอย่าลืมมาตามนัดด้วยนะ!”

เขาทำท่าเหมือนจะเดินกลับไปที่นั่งของตัวเองที่อยู่แถวริมหน้าต่างแต่กลับเดินวกกลับมาที่โต๊ะของฉันอีกรอบ-O-;;

อะ..อืม-_-;”

โนดะ ทาเครุคุง กลับไปนั่งที่เดี๋ยวนี้!!=_=^^”

เข้าใจแล้วคร้าบบ~”

 

วันอาทิตย์

10.20 .

ณ ห้องรูมเมท โอกิ&ยูกิ

เฮ้อ

มาถึงวันอาทิตย์จนได้ ถึงจะรู้สึกผิดอยู่บ้างที่ต้องผิดสัญญากับโอกิก็เถอะแต่บรรยากาศน่าอึดอัดที่ไม่ได้คุยกันมาตั้งสองอาทิตย์แบบนี้ใครจะไปพูดออกกัน  แต่จะให้ไปเที่ยวกับคนอื่นแล้วปล่อยให้ฉันรู้สึกผิดอยู่คนเดียวต่อไปฉันก็ไม่เอาเหมือนกัน

เอาล่ะโอกิกำลังนั่งพิมพ์อะไรไม่รู้อยู่หน้าจอโน๊ตบุ๊คดูจากการแต่งตัวน่าจะไม่ได้ออกไปไหน เหลือแต่ฉันที่มัวแต่ยืนทื่ออยู่กลางห้อง กล้าๆหน่อยสิไอริน! ถ้าปล่อยโอกาสที่จะได้คุยกันไป บรรยากาศน่าอึดอัดนี่มันจะแย่ลงกว่าเดิมนะ พูดออกไปเลยเอาให้เรื่องนี้มันจบๆไปซะ!

คือว่า..วันนี้ฉันไม่ว่างนะ

“…”

ตอบมาสักคำเซ่!! ทำไมจากที่ฉันเป็นฝ่ายงอนเขากลับกลายมาเป็นฉันต้องเป็นฝ่ายง้อเขาแทนล่ะ-O-

นี่! ถ้านายไม่ตอบ...”

โอกิหมุนเก้าอี้ก่อนจะผละสายตาจากหน้าจอโน้ตบุ๊คมาเป็นฉันแทน  เขามองมาด้วยสายตาเย็นชาและน่ากลัวไม่ต่างกับตอนที่เขาเคยต่อยไซโตะคุงเมื่อตอนนั้นไม่มีผิด สายตาที่เหมือนสัตว์ป่าดุร้ายและเย็นชาจนชวนให้หนาวสันหลัง ฉันไม่เคยได้สัมผัสมันจริงๆ..ยกเว้นตอนนี้ฉันได้รับรู้ความน่ากลัวของสายตาคู่นั้นแล้ว

 “เธอบอกเองว่าไม่ให้ฉันยุ่งเรื่องของเธอเพราะงั้นเดตวันอาทิตย์ก็คงไม่มีความหมายแล้ว อยากจะไปไหนของเธอก็เชิญ

นั่นสินะ..มันไม่มีความหมายอะไรเลยมาตั้งแต่แรกแล้ว! ขอบคุณนะที่ทำให้ฉันไม่ต้องไปติดอยู่กับนาย แล้วก็ขอบอกเลยว่าวันอาทิตย์ที่ผ่านมาทั้งหมดนั่นน่ะ...”

“…”

“..ฉันไม่เคยคิดรอคอยให้มันมาถึงเลยสักนิดเดียว!!”

“…”

แหมะ..แหมะ

ไม่เอาแล้ว! ไม่เอาอีกแล้ว! กับคนแบบนี้ไม่อยากยุ่งด้วยแล้วจริงๆ  น้ำตาพวกนี้มันไหลออกมาเองอีกแล้ว..เพราะอะไรกันนะที่ทำให้มันไหลออกมาจากดวงตาไม่ยอมหยุดแล้วยังไหลเพิ่มขึ้นอีก  สายตาคู่นั้นที่กำลังจ้องมองมาเริ่มดูปวดร้าว...ก็ดี! รู้สึกผิดสินะ รู้สึกผิดบ้างสักนิดก็ยังดี บ้าที่สุด!!

ปัง!!!

ฉันวิ่งออกมาจากห้องโดยไม่คิดจะหันไปมองคนที่อยู่ข้างหลัง แล้วสองขาของฉันก็ลงมาหยุดที่หน้าหอพัก ฉันนัดกับทาเครุเอาไว้ถึงจะต้องแต่งเป็นผู้ชายออกไปฉันก็เลือกชุดที่ดูดีที่สุดเท่าที่มี แต่หัวใจของฉันมันไม่ตื่นเต้นไปกับเดตครั้งนี้เลยเนี่ยสิ.. ใบหน้าที่มีคราบน้ำตากับหัวใจที่ไม่เป็นตัวเอง ถ้าจะต้องไปเที่ยวกับทาเครุในสภาพนี้มันสมควรแล้วรึเปล่านะ

ไง ยูกิ มาก่อนเวลาเหมือนกันเลยนะ^O^”

ทาเครุที่เดินออกมาจากประตูหน้าหอพักแล้วเดินตรงมาหาฉันพร้อมกับรอยยิ้มร่า ดูออกได้อย่างชัดเจนเลยว่าเขาคงจะตื่นเต้นมากผิดกับฉันที่พร้อมจะร้องไห้ออกมาได้ทุกวินาที

ทาเครุ ไหนนายบอกว่าไม่ชอบรอใครแล้วทำไมถึงออกมาก่อนล่ะครับ?”

คะ..ใครออกมาก่อนเวลากัน-O-;;;“

ก็เมื่อกี้ทาเครุยังบอกว่า…”

ช่างมันเถอะน่า! ไปกันสักทีเถอะๆ

ทาเครุพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือฉันแล้วพาวิ่งออกจากโรงเรียน ฉันเห็นเขาตื่นเต้นได้แบบนั้นมันก็ทำให้ฉันเริ่มยิ้มออก แต่จะพูดให้ถูกมีแต่ปากของฉันเท่านั้นแหละที่ยิ้ม แน่นอนว่าใจของฉันมันไม่ยอมยิ้มตาม

พวกเราสองคนวิ่งออกมาจนพ้นเขตโรงเรียน ทาเครุหยุดวิ่งแล้วปล่อยมือมาเดินข้างฉันแทนแถมยังไปเดินข้างที่อยู่ใกล้ถนนให้อีกต่างหาก ในตอนนี้ฉันเป็นผู้ชายนะทำไมถึงทำอย่างกับฉันเป็นผู้หญิงต้องคอยดูแลปกป้องอะไรขนาดนั้น-O-

วันนี้นายแต่งตัวธรรมดาจังนะ แค่ใส่เสื้อมีฮู้ดสีดำกับกางเกงยีนส์มันจะไปเท่ตรงไหน

ไม่อยากให้คนที่แต่งตัวธรรมดาเหมือนกันอย่างทาเครุมาพูดแบบนี้ใส่เลยจริงๆนะครับ-_-;”

ไม่ได้มาเดตกับสาวสักหน่อยจะเท่ไปให้ใครที่ไหนดูกันเล่า แต่พูดว่าไม่ได้มาเดตกับสาวก็ไม่เชิงแฮะ นายเหมือนผู้หญิงจะตายไป ถ้าฉันจะคิดว่ามาเดตกับสาวก็คงได้ล่ะมั้ง ฮ่ะๆ ล้อเล่นน่ะ

ระ..เหรอครับ

ยะ..ยิ่งเมื่อกี้ตอนจับมือ..เอ่อมือนายมันโครตเล็กเลยด้วยแถมนุ่มอีกต่างหาก อ๊ากกกก นายกำลังจะทำให้ฉันคิดอะไรพิลึกๆขึ้นทุกทีแล้วนะ!”

มือฉันเล็กเหรอ? จะว่าไปมันก็จริงตอนเขาจับมือพาฉันวิ่ง มือของทาเครุแทบจะคุมมือฉันหมดเลยตั้งแต่มาที่ญี่ปุ่นฉันโดนผู้ชายจับมือมากี่ครั้งแล้วนะ แล้วคนที่ฉันจับมือด้วยก็มีแต่โอกิมาตลอด อ๊ะ! หยุดเลยนะไอริน หยุดคิดถึงเขาเดี๋ยวนี้นะ!

แต่ผมไม่ได้ชอบผู้ชายด้วยกันนะ”  แต่ฉันก็ไม่ได้คิดจะชอบผู้หญิงด้วย-_-;

เฮ้ย! เดี๋ยวนะ นี่นายหาว่าฉันชอบผู้ชายด้วยกันเหรอ!”

ก็ดูทาเครุจะคิดอะไรกับผมมากขึ้นทุกทีนี่นา”  ขอแกล้งเล่นหน่อยนะรักแรกของฉัน คิกคิก>O<

ม่ะ..ไม่ใช่นะ พอกันที! เปลี่ยนเรื่องแล้วรีบไปสถานีรถไฟกันได้แล้ว

ปล่อยให้เป็นแบบนี้แหละดีแล้ว.. ลืมเรื่องของโอกิซะแล้วมาเริ่มต้นสิ่งใหม่ๆกับรักแรกของฉัน นี่แหละคือสิ่งที่ฉันควรทำ เดี๋ยวสิ..แล้วทำไมฉันจะต้องลืมเรื่องของเขาด้วยทั้งๆที่ไม่เคยรักกันมาก่อนสักหน่อย

เราสองคนเดินคุยกันมาเรื่อยๆจนถึงสถานีรถไฟ ถ้าฉันได้ขึ้นรถไฟไปแล้ว ฉันจะลืมเรื่องของเขาที่ผ่านมาให้หมด แล้วเริ่มต้นใหม่กับทาเครุได้สักที แต่นี่มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ  ทาเครุคือรักแรกของฉันนะสร้อยนั่นวันนี้เขาก็ยังใส่มา ถึงจะรู้อยู่เต็มอก...แล้วเพราะอะไรถึงทำให้สองขาของฉันมันไม่ยอมขยับไปไหน แถมในใจยังแอบคิดว่าอยากจะวิ่งกลับไปซะตอนนี้เลยด้วยซ้ำ สงสัยจะโดนโอกิด่าว่า 'ยัยบ้า' บ่อยเกินไปจนมันซึมซับมาสินะ

..ยัยบ้า

เสียงของโอกิผุดขึ้นมาในหัว ฉันที่กำลังยืนรอทาเครุกำลังซื้อตั๋วรถไฟอยู่ถึงกับหันมามองอาการสะดุ้งเฮือกของฉันด้วยสายตาเป็นห่วง โกหกไม่ได้เลย ความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้... รู้ตัวเองดีอยู่แล้วล่ะแต่แค่ไม่อยากจะยอมรับมัน กลบเกลื่อนไม่ได้เลย ความรู้สึกที่ว่า…

"เป็นอะไรรึเปล่ายูกิ"

"รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย..วันนี้คงจะ..."

"ไม่ไหวสินะ ดีแล้วล่ะ ถ้าเป็นอะไรก็รีบบอกแบบนี้แหละดีแล้วก็เพื่อนกันซะอย่าง"

"..งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะ"

"กลับคนเดียวไหวแน่เหรอ? ฉันก็ไม่มีที่อื่นให้ไปต่ออีกนะ เดินกลับพร้อมกันก็ได้"

..ความรู้สึกนี้ อยากจะรีบไปหาแม้ว่าเขาจะพูดจาโหดร้ายใส่ก็ช่างมันแล้ว ฉันไม่สนคำพูดพวกนั้นหรอก!

"ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้มีรายการทีวีที่อยากดูขึ้นมาน่ะ ผมยังพอไหวอยู่นะไม่ต้องห่วง"

"เฮ้ เดินกลับดีๆนะ อ๊ะ! เดี๋ยวก่อน!"

"??"

"เพื่อนกันมันก็ต้องมีเบอร์กันก่อนสิ"

ตะ..แต่ว่าโทรศัพท์ของฉันสีมันออกจะน่ารักไปหน่อยนะ ตอนอยู่ในห้องเรียนก็ไม่เคยเอาขึ้นมาเลยสักครั้ง

"คือ.."

"เอามาเถอะ เดี๋ยวรายการทีวีที่อยากดูมันจบก่อนนะ"

ฉันยอมเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงแต่โดยดีก่อนจะหยิบโทรศัพท์หน้าจอสัมผัสสีชมพูมีที่ห้อยพวงกุญแจเป็นรูปโบว์ออกมาอย่างน่าอาย ผู้ชายคนไหนในโลกใช้ของได้น่ารักมุ้งมิ้งขนาดเน้!TOT

"ว่าแล้วเชียวโทรศัพท์ของยูกิต้องเป็นประมาณนี้"

"นั่นหมายความว่าไงครับ-_-"

"ปละ..เปล่า^_^;;"

ทาเครุหยิบมือถือไปจากมือฉัน ใช้เวลาประมาณสองนาทียืนกดอะไรอยู่สักพักแล้วส่งมือถือคืนกลับมาให้ฉัน

"เรียบร้อย!เดี๋ยวจะโทรไปคุยด้วยบ่อยๆนะ รีบกลับไปกินยาแล้วดูรายการโปรดซะ"

"ขอบคุณมากนะครับ!"

ฉันเก็บมือถือของตัวเองที่มีเบอร์ของทาเครุเป็นคนแรกตั้งแต่มาที่ญี่ปุ่น จะว่าไปแล้วฉันอยู่กับโอกิตลอดก็เลยไม่เคยคิดจะขอเบอร์มือถือเขามาก่อน ทาเครุทำมือเหมือนบอกว่า 'ไปได้แล้ว' ใส่ฉันที่ยังคงยืนมองมือถือของตัวเองอยู่ ฉันก้มหัวขอบคุณแล้วหันหลังออกตัววิ่งกลับไปที่โรงเรียนทันที  โอกิ! ที่นายมาพูดจาแบบนั้นใส่ฉันได้ อย่าคิดว่าเรื่องจะจบง่ายๆนะตาบ้า!! ที่ฉันกลับไปหานายก็เพราะฉันไม่อยากผิดสัญญาเรื่องเดต นี่แหละคือสิ่งที่ใจฉันอยากให้ทำ!

@@@@@


สวัสดีค่ะ หลังจากเปิดเทอมชั้น ม.3 มา นี่เป็นการได้เปิดคอมฯครั้งแรกเลยย  

การบ้านมหาโหดจริงๆ+ความขี้ลืมT^T เลยทำให้ยอดแฟนคลับลดลงไปเยอะเนื่องจากอัพได้สภาพเหมือนหอยทากเป็นตะคริว ต้องขออภัยจริงๆนะคะ จะพยายามแก้ข้อเสียของตัวเองตรงนี้ให้ได้ค่ะ

แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!






B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น