First Love ปฏิบัติการตามล่าหาหัวใจของยัยคุณหนูตัวแสบ

ตอนที่ 17 : บทที่ 16 เขาคนนั้นคือรักแรก!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 451
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 มิ.ย. 58

16
เขาคนนั้นคือรักแรก!

หลายวันต่อมา..

พักกลางวัน

เอ่อ..คือ..อายาเมะคุง ฮายาชิคุงกำลังยืนรออยู่หน้าห้องนะ เขาฝากมาบอกน่ะ

อ๊ะ..ขอบคุณครับ

เพื่อนในห้องคนหนึ่งที่ฉันไม่ค่อยได้คุยด้วยเพราะนั่งหน้าห้องส่วนฉันได้ตำแหน่งหลังห้องไปครอง ฉันไม่ค่อยกล้าคุยกับคนอื่นกลัวว่าความลับจะแตกเลยกลายเป็นคนเงียบๆไม่ค่อยมีเพื่อนคนเดียวในห้องไปเรียบร้อยค่า~T^T

ครืดด~

ไง^^”

นายอีกแล้วเหรอ

เอาเถอะน่าๆ ไปหาไรกินกันเหอะ

ก็กินด้วยกันอยู่ทุกวันไม่ใช่หรือไงยะ-*-“ ฉันแอบกระซิบเบาๆ

ฮ่ะๆๆ ไปกันเถอะยูกิ

หมับ~

เขาเอื้อมมือมาคว้ามือฉันแล้วจูงไปโดยไม่สนใจสายตาของคนอื่นว่าจะมองพวกเราในแบบไหนจนมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านขนมปังที่กำลังสร้างสมรภูมิรบกันอยู่

คอยฉันอยู่ตรงนี้แป๊บนึงนะ อย่าหนีไปไหนล่ะ

ถ้าหนีฉันก็ไม่ได้กินขนมปังสู้ไม่หนีแล้วได้กินฟรีดีกว่า-3-“

คร้าบๆ

โอกิเข้าไปในสงครามแย่งขนมปังที่ทุกเที่ยงเขาจะอาสาเข้าไปซื้อให้แล้วฉันก็จะยืนรออยู่ข้างนอกทุกวันจนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ดูไปดูมาหมอนั่นก็เป็นคนดีเหมือนกันนะทั้งเรื่องที่เขามาช่วยไว้ในป่าก่อนหน้านี้ที่กระโดดลงจากหน้าผาโดยไม่คิดถึงชีวิตตัวเองแล้วยังมาช่วยไว้ตั้งหลายครั้ง..อย่านะ!อย่าหวั่นไหวกับอาการใจดีของเขาเด็ดขาดเลยนะไอริน! เพื่อไล่ความคิดนั้นออกไปฉันส่ายหัวไปมาจนสุดท้ายก็ต้องก้มหน้าเก็บอาการของตัวเอง

มาแล้ว..ก้มหน้าหาอะไรอยู่ล่ะนั่น=_=?”

ปละ..เปล่าๆๆหิวแล้วไปกันเถอะ-///-“

โอกิพาฉันขึ้นมากินขนมปัง(มันคือข้าวเที่ยงค่ะ)บนดาดฟ้าของตึกเรียนวันนี้มีลมเย็นพัดตลอดจนชวนหลับ ถ้าไม่ติดที่ว่า..ฉันยังนั่งแกะห่อพลาสติกที่ห่อขนมปังไว้ไม่ออกจนมันเละเทะไปหมดแล้วววTOT โอกิที่กำลังนั่งกินขนมปังของตัวเองอยู่อดไม่ได้ที่จะต้องมาเห็นฉันยังคงวุ่นกับการแกะห่อขนมปังที่ไม่มีท่าว่าจะออกได้ง่ายๆ

เอามาสิ

ฉันต้องให้ใครช่วยตลอดเลย ให้ตายเถอะT^T

อะ..อืม

ฉันยื่นขนมปังไปให้โอกิหลังจากนั้นไม่ถึงสองนาทีเขาก็ยื่นมันกลับมาด้วยสภาพที่ห่อพลาสติกพวกนั้นโดนแกะออกไปหมดแล้ว

ขอบใจนะ..”

เรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้แล้วจะไปทำอะไรเป็นเนี่ย-_-“

นี่นายหาว่าฉันโง่เหรอ!”

เปล๊า แต่แค่จะบอกว่าคนฉลาดส่วนใหญ่สามารถแกะห่อพลาสติกออกเองได้สบายๆ:P”

แล้วมันต่างกันตรงไหนยะ!!” ฉันแยกเขี้ยวใส่เขาก่อนจะกลับไปงับขนมปังที่เป็นต้นเหตุของการที่ฉันโดนด่าว่าโง่ครั้งแรกในชีวิตถึงจะโดนด่าแบบอ้อมๆก็เถอะ

ฮ่าๆๆ

สีหน้าตอนเขาฉีกยิ้มหัวเราะที่ไม่ค่อยได้เห็น..ก็ดูน่ารักดี ทำไมถึงไม่หัวเราะให้มันบ่อยกว่านี้นะ เอ๊ะ ไม่สิ แบบเดิมนั่นแหละดีแล้วฉันไม่อยากจะชมตาบ้านั่นว่าน่ารักบ่อยๆหรอกรู้สึกจั๊กจี้แปลกๆ บรึ๋ยย~>_<

16.00 .

หลังเลิกเรียน

ตะกุกก ตะกักก~

ทำไม..การที่ฉันซึ่งเป็นเด็กผู้หญิงพอมาให้แต่งเป็นผู้ชายแบบนี้ก็ต้องดูบอบบางเป็นธรรมดาแต่กลับต้องมาเจอพวกนักเลงในห้องใช้ให้ทำเวรแทนT^T ฮืออออ~ ลำบากที่สุดก็เป็นการที่ต้องถือถังขยะกองมหึมาจากห้องที่อยู่ชั้นสามลงมาหลังตึกเนี่ยสิแย่ที่สุดเลย! ถ้าฉันอยู่ห้องเดียวกับโอกิก็ดีหรอกจะได้มีเพื่อนคุยแล้วก็มีคนมาช่วยทำเวรพวกนี้ด้วยT_T ยิ่งตอนเลิกเรียนคนก็พากันกลับหอแต่ดูฉันสิยังต้องขึ้นๆลงๆอาคารอย่างโดดเดี่ยว รีบๆทำให้เสร็จแล้วรีบเผ่นกลับหอดีกว่า>_<

ตึก ตึก ตึก ตึก..

ฉันรีบสับขาลงบันไดให้ไวแล้วถือถังขยะไว้ในมือเป้าหมายคือโรงขยะหลังตึกแต่เพราะฉันมันตัวเล็ก(ถ้าดูในมุมมองเด็กผู้ชาย)ถังขยะเลยบังขั้นบันไดไปหนึ่งขั้น แล้วสิ่งที่จะเกิดหลังจากนั้นก็คือ..

ซะ..ซวยแล้ว

ตุ้บบ!

ชึบ~

คำพูดสั้นๆหลุดออกมาจากปากฉันก่อนที่ถังขยะจะร่วงลงไปกองกับพื้นชั้นล่าง เอ๊ะ..ฉันก็ต้องลงไปรวมอยู่กับกองขยะพวกนั้นแล้วสิ ทำไมฉันยังยืนอยู่ที่เดิม?

เป็นอะไรรึเปล่า

มะ..ไม่เป็นไรครับ

อยู่ดีๆก็มีเสียงของผู้ชายดังขึ้นหลังหัวแต่เพราะเสียงมันใกล้มากจนไม่กล้าหันไปดู แล้วฉันพึ่งรู้สึกตัวว่าที่ฉันไม่ตกลงไปก็เพราะเจ้าของเสียงเมื่อกี้จับเข้าที่แขนฉันจากข้างหลังได้ทัน ขอบคุณพระเจ้าไม่งั้นฉันก็คงกลายเป็นแบบขยะพวกนั้นไปแล้วแหงๆ=__=

นาย..อายาเมะ?”

นั่นมันชื่อฉัน..แต่ว่าเสียงแบบนี้ไม่คุ้นหูเลยแฮะ ฉันอดสงสัยไม่ได้เลยลองเหล่ตามองไปข้างหลังนิดหน่อยแล้วจำได้ทันทีว่าคนที่มาช่วยฉันไว้เป็นใคร เพื่อนร่วมห้องชื่อโนดะ ทาเครุหนุ่มหน้าหวานเหมือนกับฉันแต่ต่างกันตรงที่ว่าเขาไม่บอบบางแถมยังแข็งแรงเป็นนักต่อสู้ตัวยงเลยด้วยถึงจะตัวเล็กกว่าผู้ชายคนอื่นนิดหน่อย(ถึงเขาจะตัวเล็กยังไงก็สูงกว่าฉันอีกนั่นแหละT-T)

อืม ขอบคุณที่ช่วยไว้นะโนดะ

ก็แค่บังเอิญเดินลงมาพอดีไม่ช่วยก็คงจะดูแล้งน้ำใจเกินไป จริงมั้ย?”

 การที่มาพูดกับฉันแบบนี้มันไม่ทำให้รู้สึกดีขึ้นสักนิดเลยนะ-_-^

คงงั้นมั้งครับ..ขอตัวนะ

ฉันรีบตัดบทแล้วเดินลงบันไดไปเก็บซากถังขยะที่อยู่บนพื้นถึงจะรู้สึกขยะแขยงมืออยู่บ้างแต่คงต้องเก็บขยะพวกนี้เข้าถังอยู่ดี เฮ้อ..คุณหนูแบบฉันต้องมานั่งเก็บขยะจากพื้นเข้าถังก็คราวนี้แหละ..

หมับ!

โนดะที่โผล่มาข้างๆตอนไหนไม่รู้พุ่งมาจับข้อมือฉันที่กำลังจะก้มลงเก็บขยะให้หยุดชะงักกลางอากาศอยู่สามวินาทีแล้วปล่อยมือออก

วันนี้..เป็นเวรฉัน ขอโทษด้วย เพราะงั้นไม่ต้องมาทำให้หรอก กลับหอนายไปเถอะ

โนดะที่พูดด้วยสีหน้าลำบากใจแล้วก้มลงเก็บขยะพวกนั้นเอง ไม่ใช่ภาพที่จะได้เห็นกันบ่อยๆเลยนะเนี่ย ฉันนั่งมองดูโนดะกำลังเก็บขยะเข้าไปทีละชิ้นแล้วก็คงรู้สึกขยะแขยงมือเหมือนกับฉันนั่นแหละ เก้ๆกังๆบอกไม่ถูกสายตาฉันก็ดันไปเหลือบเจอเชือกที่พันไว้กับข้อมือเขาพอดีแถมยังเห็นเป็นครั้งแรกด้วยแต่รู้สึกคุ้นกับมันได้ยังไงก็ไม่รู้ เหมือนกับเคยเห็นมันมาก่อน มันเป็นเชือกสีดำพันไปมาที่ข้อมือ..และมีจี้เป็นรูปพระจันทร์มันดูคล้ายกับสร้อยจี้รูปดาวของฉันจัง..

..

อย่าบอกนะ..ไม่จริงน่า..

โนดะ!สร้อยข้อมือนั่นของนายเหรอ

อันนี้น่ะเหรอ ก็..”

นี่พวกนักเรียนตรงนั้น!!เวลาป่านนี้แล้วรีบลงจากอาคารเรียนซะ!”

อาจารย์ใหญ่ที่มักจะมาตรวจบนอาคารหลังเลิกเรียนประจำทุกวัน ทำไมต้องมาไล่เอาตอนนี้ด้วยเนี่ย!

คร้าบๆกำลังรีบเก็บขยะอยู่ครับ-_-”

โนดะตอบเสียงเนือยแล้วลงมือกับกองขยะข้างหน้าต่อ

ฉัน..เจอแล้ว!รักแรกของฉันคือโนดะ ทาเครุ!  ถึงมันจะไม่น่าใช่ก็เถอะแต่สร้อยเส้นนั้นไม่ผิดแน่อยู่แล้ว  มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ..รักแรกของฉันเรียนอยู่ที่นี่แล้วเขาคนนั้นต้องมีสร้อยเส้นนั้นเพียงคนเดียว ตั้งแต่ย้ายมาฉันเห็นคนที่มีสร้อยแบบฉันคือโนดะเป็นคนแรก แม้ว่าเขาจะดูเหมือนพวกนักเลงนิดหน่อยแต่ก็มักจะโดดเดี่ยวเพราะบุคลิกที่พร้อมจะมีเรื่องตลอดเวลา  ฉันกลัวมาตลอดถ้ารักแรกของฉันหน้าตาเหมือนปลาปักเป้าจะทำยังไง=_= โชคดีที่เป็นโนดะเพราะเขาเองก็หน้าตาดีพอตัวอยู่เหมือนกัน ฉันจะต้องเข้าหาเขาให้มากกว่าเดิมแล้วพอสนิทกันเมื่อไหร่ตอนนั้นฉันจะบอกความจริงกับเขาด้วยตัวเอง!

ให้ผมช่วยนะ^--^”  ตอนนี้ก็ต้องแอ๊บแมนต่อไปT^T

ตามใจสิถ้าอยากจะมือเลอะก็ทำไป

ตอบให้มันรักษาน้ำใจมากขึ้นหน่อยก็ดีนะ=_=

 

21.00 .

ห้องรูมเมท โอกิ&ยูกิ

นี่มันจะถึงเวลานอนอยู่แล้วนะ!!ไปไหนของหมอนั่น ตั้งแต่กลับมาห้องฉันคิดไว้ว่าจะฉลองที่เจอรักแรกแล้วสักหน่อยแต่ดันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยไม่ยอมกลับแบบนี้มันแปลว่าอะไร?!! ปล่อยให้ฉันต้องมานั่งรอสุดท้ายก็ต้องกินข้าวคนเดียวทำการบ้านคนเดียวมันไม่ตลกเลยนะ! วันนี้อุตส่าห์อารมณ์ดีแล้วเชียว อีตาบ้า!!

..10 นาทีต่อมา..

รออีกแค่นิดเดียว..อดทนไว้ก่อนไอริน..

..30 นาทีต่อมา..

ไม่รงไม่รอแล้วโว้ย!คอยดูเถอะฉันจะงอนข้ามวันเลยคอยดู!!” ตะโกนให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ชิ!L

ก๊อก ก๊อก ก๊อก~

ใครมาน่ะ?! ถ้าเป็นโอกิก็สามารถเปิดเข้ามาได้สบายแต่ถ้ามาเคาะประตูแสดงว่าเป็นคนอื่นแถมตอนนี้ฉันยังไม่ได้แต่งตัวเป็นผู้ชาย จะทำยังไงดี..

อายาเมะซังเปิดประตูหน่อย ฉันเองโฮชิ

บอกให้มันเร็วกว่านี้ไม่ได้รึไง-_-^

แอ๊ดด~

ถ้าโอกิล่ะก็..”

ยังไม่กลับใช่มั้ยล่ะ^-^”

เอ๊ะ รู้ได้ยังไง?”

ฉันเห็นมันกำลังหาอะไรสักอย่างอยู่ตรงข้างสนามตั้งแต่หลังเลิกเรียนแล้ว ถามไปมันก็ไม่ตอบฉันก็เลยจะมาบอกให้เธอไปดูมันหน่อย

“..เข้าใจแล้ว จะไปด้วยกันมั้ยคะ?”

ไม่ดีกว่า ขืนไปก็ต้องโดนมันชวนทะเลาะกันอยู่ดี ฉันไปนะ

ขอบคุณมากค่ะ

ปัง~

หาเรื่องให้ฉันอีกจนได้นะ อีตาบ้าโอกิ! ว่าแต่..ไปหาอะไรอยู่ที่ข้างสนามกันนะ?

ฉันรีบแต่งตัวกลับมาเป็นเด็กผู้ชายเหมือนเดิมพอเดินมาถึงข้างสนามมันเป็นอย่างที่โฮชิพูดไว้ไม่มีผิด โอกิกำลังคุ้ยหาอะไรสักอย่างบนสนามหญ้าเสื้อนักเรียนของเขาเปื้อนไปหมดแถมยังไม่รู้ตัวที่ฉันมายืนมองอยู่ตรงนี้ด้วย..ของที่หาอยู่คงจะสำคัญไม่น้อย

“..ถ้ามาหายแบบนี้ก็แย่น่ะสิ

ของสำคัญจริงๆด้วย พอรู้แบบนี้แล้วงอนไม่ออกเลยแฮะ

หาอะไรอยู่น่ะให้ฉันช่วยหาเอามั้ย?”

เห้ย!มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!”

ก็มาตั้งแต่ถ้ามาหายแบบนี้ก็แย่น่ะสิแล้ว..สรุปว่าหาอะไรอยู่?”

“..ไม่ใช่เรื่องของเธอสักหน่อย มันดึกแล้วเธอน่ะกลับห้องไปเลย

อะไรของนายฉันอุตส่าห์มาช่วยหานะ!”

ฉันไม่ได้ขอให้เธอมาช่วย ถ้าว่างมากก็ไปนอน..”

ถ้าจะไล่กันถึงขนาดนี้..

ก็ได้!ต้องการแบบนั้นก็เอาสิ!ฉันจะไม่ช่วยอะไรนายอีกแล้วนายก็ไม่ต้องมาช่วยฉันแล้วเหมือนกันเพราะว่าฉันเจอรักแรกของฉันแล้ว! เขาชื่อโนดะ ทาเครุเขามีสร้อยเหมือนกับของฉันถ้าเข้าใจแล้วก็ไม่ต้องมายุ่งกันอีกแต่ฉันจะขอนายเป็นครั้งสุดท้าย ช่วยเก็บเรื่องของฉันไว้เป็นความลับเพราะฉันจะเป็นคนบอกเรื่องนี้กับเขาเองเมื่อถึงเวลา ลาก่อน!!”

“..งั้นเหรอ..ดีใจด้วยนะ

คำพูดที่หลุดออกมาจากปากโอกิทำให้ฉันชะงักไปนิดหน่อย ไม่คิดว่าเลยว่าเขาจะพูดแบบนี้แต่ในเมื่อฉันพูดออกไปแล้วจะถอยหลังกลับไม่ได้ เขาไม่อยากให้ฉันยุ่งฉันก็จะไม่ยุ่ง!

ฉันเดินออกมาโดยไม่ตอบอะไรกลับไปแล้วหลังจากนี้เราสองคนจะไม่มีอะไรที่ต้องติดค้างกันอีก ฮึก..ทำไมล่ะ..ทำไมฉันต้องร้องไห้แล้วทำไมไอ้น้ำอุ่นๆพวกนี้มันไหลออกมาเองเพราะอะไร..ฉันไม่เข้าใจ

..

“..ว่าแล้วเชียวถ้าเป็นคนอื่นเธอคงจะดีใจมากกว่าเป็นฉัน...”

 

@@@@@

 


สวัสดีค่ะ คำพูดก่อนจบตอนเป็นของพระเอกของเรานะคะ(เผื่อใครไม่รู้ แฮะๆ)
จะเป็นยังไงต่อไปเมื่อโอกิถูกแย่งตำแหน่งรักแรกไปโดยไม่รู้ตัวเพราะเจ้าสร้อยตัวปัญหา
มาคอยลุ้นกันต่อไปเรื่อยๆนะคะ รักนักอ่านทุกคนน้า

B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #11 CCharmmy (@charissa-en) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 21:22
    คือโอกิทำสร้อยหายยยย ;(
    #11
    0