First Love ปฏิบัติการตามล่าหาหัวใจของยัยคุณหนูตัวแสบ

ตอนที่ 16 : บทที่ 15 กลับสู่ชีวิตเดิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 ส.ค. 58

15
กลับสู่ชีวิตเดิม

หลายชั่วโมงต่อมา..

"..อายาเมะซัง"

"…อายาเมะซัง!"

"หืม-_O"  ..เอ๋? นี่มันยังไม่เช้าเลยนี่นา ใครมาเรียกฉันอีกเนี่ย..

"ไซโตะคุง?!"

"ชี่~~"

ไซโตะคุงโผล่มาที่เต็นท์ของฉันกับโอกิแต่ดูเหมือนโอกิจะเหนื่อยกับวันนี้มากก็เลยไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่นิดเดียว ไซโตะคุงเอามือขึ้นมาแล้วทำสัญญาณเหมือนกับว่า‘เงียบก่อนนะ’มาให้ฉันที่เกือบจะหลุดตะโกนออกไปเสียงดัง

“..มาทำอะไรเหรอคะ?"

"ไปเดินเล่นข้างนอกกันหน่อยมั้ย^--^"

 

หูยยยหนาววววว~>_< สองวันมานี้รู้สึกว่าจะมีคนมาปลุกฉันตอนยังไม่สว่างตลอดเลยแฮะ ดวงอาทิตย์ยังไม่ขึ้นเลยแท้ๆจะรีบตื่นไปไหนกันนะ แต่จะให้ปฏิเสธก็ดูจะเสียมารยาทเกินไป เกิดเป็นไอรินช่างลำบากนัก~

"ขอโทษนะครับที่ชวนออกมาในเวลาแบบนี้แต่ผมแค่อยากอยู่กับคุณสองคนถึงบรรยากาศมันจะมีแต่ต้นไม้ก็เถอะ^-^"

"มะ..ไม่เป็นไรค่ะ แต่เราเดินออกมาแบบนี้จะไม่หลง..ใช่มั้ยคะ?"

ขอเถอะ..อย่าพูดรัวนักจะได้มั้ย-_-^ ฉันฟังไม่ทันโว้ยยย

"ไม่หลงแน่นอนครับ"

"แล้ว..ทำไมไซโตะคุงถึงอยากอยู่กับฉันสองคนล่ะคะ?"

"เรื่องมันแน่อยู่แล้ว..ก็เพื่อจะทำแบบนี้ไง!"

"!!!"

ไซโตะคุงที่ยิ้มร่าเริงมาโดยตลอดตั้งแต่เจอกันตอนนี้กลายเป็นรอยยิ้มที่ดูน่ากลัวไปแล้ว เขาพุ่งเข้ามาจับข้อมือฉันแล้วกดฉันลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยใบไม้และเศษดิน ฉันดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะปล่อย นี่มันเรื่องอะไรกัน!!

"ไซโตะคุง?!"

"สาวไทย..น่ากินขนาดนี้ จะปล่อยไปก็เสียดายแย่เลย..เนอะ?"

เหตุการณ์ตอนนี้มันทำให้ภาษาญี่ปุ่นของฉันหลุดลอยหายไปไกลนึกคำพูดอะไรไม่ออกฟังก็ไม่รู้เรื่องสมองมันเบลอไปหมด แต่คำๆเดียวที่ฉันอยากพูดออกไปตอนนี้..

"..โอกิ"

"ฮะๆ มันไม่มาหรอก เรามาสนุกกันดีกว่า"

อีตาไซโตะ(เปลี่ยนระดับการเรียกกะทันหัน)กดจมูกลงมาซอกไซ้คอฉันไปทั่วจนขนลุกไปทั้งร่างแล้วก็รู้สึกถึงอะไรลื่นๆมาแตะที่ลำคอ อย่าบอกนะว่ามันเลียคอฉันนะ!!ไอ้สารเลว!!ฉันทนไม่ไหวจนด่าออกไปเป็นภาษาไทยเสียงดังลั่น

"ไอ้คนน่าขยะแขยง! น่าสมเพช หน้าไม่อาย ทุเรศ อุบาทว์ชาติชั่ว ไปตายซะไป!!"

"พูดอะไรน่ะ ภาษาไทยงั้นเหรอ ท่าทางจะด่าเป็นชุดเลยนะ"

"ปล่อยฉันนะ!ไอ้สารเลว!!"  โปรโมชั่นพิเศษเฉพาะตอนนี้แถมให้อีกคำ!สะใจชะมัด!

"หึ น่าสนุกแล้วสิ"

ไอ้ชั่วไซโตะเริ่มเปลี่ยนจากการซอกไซ้และเลียที่คอฉันเป็นการไปซอกไซ้ในส่วนที่อยู่ต่ำกว่านั้นแทน แต่ยังไม่ทันได้ทำดั่งใจคอเสื้อของไอ้ไซโตะก็ถูกมือของใครบางคนกระชากออกไปด้วยความเร็วทำให้ฉันถูกปล่อยให้เป็นอิสระ น้ำตาของความดีใจที่เอ่อล้นออกมาเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่มาช่วยไว้ได้ทัน..เขามาช่วยฉันอีกแล้ว..

"..ฮึก..โอกิ.."

ผัวะ!

ผัวะ!

ผัวะ!

..

เสียงต่อยที่ดังรัวแบบไม่มีช่องว่างให้อีกฝ่ายได้ตอบโต้ทำให้ไซโตะน็อคเอ้าท์คาที่ แล้วยังไอ้แววตาสีคาราเมลที่ฉันชอบคู่นั้นตอนนี้มันกำลังกลายเป็นแววตาน่ากลัวเหมือนสัตว์ป่า แต่โอกิก็ยังไม่หยุดที่จะปล่อยหมัดใส่อีกฝ่ายจนฉันต้องออกเสียงห้าม

"พอแล้ว!พอได้แล้วโอกิ!"

"ไม่!มันลวนลามเธอ!ไอ้หื่นกามเอ๊ย!น่าหงุดหงิดเป็นบ้า!"

ผัวะ!

"หยุดเถอะ!ฉันไม่เป็นไรแล้ว..ฉันขอร้อง..นะ"

"…"   เขาหยุดตามที่ฉันขอร้องแล้วปล่อยมือที่กระชากคอเสื้อของไซโตะออกอย่างไม่สนใจใยดี

“..ขอบคุณนะ..ขอบคุณจริงๆ

โอกิยื่นมือมาลูบหัวฉันที่ยังนั่งก้นติดพื้นไม่ไปไหนอย่างแผ่วเบาตามเส้นผมที่ยุ่งเหยิง

ช่างเถอะ ไม่เป็นไรแล้วแน่นะ?”

“..อื้อ

หนีไปจากพวกนี้กันเถอะ..ถ้าขืนไอ้หัวฟักทองลุกขึ้นมาอีกฉันอาจจะต้องต่อยมันเพิ่มอีกสักหมัดสองหมัด

..หัวฟักทอง-O-

แต่ว่า..แล้วพวกนาเอะจังล่ะ?”

อย่าบอกนะว่าเธอยังจะอยากอยู่กับไอ้พวกนี้ต่อน่ะ

ป่าวสักหน่อย แต่แค่ไปบอกลาก่อนก็ยังดี

ตามใจเธอแล้วกัน ปล่อยไอ้หัวฟักทองไว้ตรงนี้เนี่ยแหละ

..เอางั้นก็ได้

ระหว่างทางเดินกลับไปที่เต็นท์ที่ฉันได้แต่เดินตามโอกิต้อยๆอยู่ข้างหลังก็รู้สึกถึงแสงไฟสลัวเหมือนไฟฉายที่ส่องไปมาเพราะมันยังคงเป็นเวลาเช้ามืดอยู่ มีความเป็นไปได้ว่า..ใช่แน่ๆ!คราวนี้ไม่ผิดแน่!

..โอกิ!ดูนั่นสิ!”

โอกิหันไปทางที่ฉันชี้ก็เห็นเป็นแบบเดียวกันเราสองคนเลยหันมามองหน้ากันอย่างมีความหวังแล้วพร้อมใจตะโกนกันเป็นเสียงเดียว

พวกเราอยู่ตรงนี้ค่ะ/ครับ!!”

“..พี่ยูกิ!พี่โอกิ!”

คนที่วิ่งมาหาพวกเราเป็นคนแรกก็คือพายที่วิ่งมาถึงก็เข้ามากอดโอกิกับฉันแล้วร้องห่มร้องไห้ไม่ยอมหยุดซึ่งฉันเองก็ดีใจจนทรุดลงไปกองกับพื้น เรื่องที่เกิดขึ้นมากมายในป่าที่นี่มันทำให้เหนื่อยเกินไปแล้ว

ยังโอเคอยู่รึเปล่า?” โอกิถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง เขาคงคิดว่าฉันยังช็อกกับเรื่องเมื่อกี้อยู่สินะ..ก็ยังช็อกอยู่จริงๆนั่นแหละ เรื่องนั้นมันไม่สำคัญอีกแล้วที่สำคัญคือเราจะได้ออกจากที่นี่กันสักที!

ไม่ต้องห่วงๆ^^”

ไม่นานพวกคุณตำรวจก็วิ่งตามพายมาติดๆแล้วจัดการส่งพวกเราไปโรงพยาบาลทันทีเพื่อเช็คร่างกายแล้วก็ทำแผลที่แขนของโอกิหลังจากนั้นก็ส่งเรากลับบ้านครบทั้งสามคนทุกอย่างกลับมาดำเนินตามปกติแต่เพราะเลยเวลาที่ลาโรงเรียนเอาไว้ ก่อนที่จะเป็นเรื่องใหญ่จึงต้องรีบกลับทันทีส่วนฉันต้องกลับมาแต่งเป็นผู้ชายเหมือนเดิม

กลับมาเยี่ยมกันบ้างนะคะ^-^”

จะหาเวลามาแล้วกัน เดี๋ยวอีกสักพักพวกน้าๆคงจะกลับมาแล้วล่ะ

ค่ะ^O^ พี่ยูกิรักษาตัวด้วยนะคะ ขอโทษกับเรื่องคราวนี้จริงๆคะ ถ้าพายไม่...”

ไม่เป็นไรๆ อย่าคิดมากเลยนะ แล้วเจอกันอีกครั้งนะจ๊ะ^^”

ไปกันได้แล้ว เดี๋ยวถ้าตกรถไฟแล้วกลับสายกว่านี้จะแย่เอา

รักษาตัวด้วยนะค้า!”

พายยืนโบกไม้โบกมืออยู่หน้าบ้านพักใหญ่ให้ฉันกับโอกิแล้วทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติของจริงชีวิตที่ต้องกลับไปที่โรงเรียนเพื่อตามหารักแรกหวนกลับมาอีกครั้งเพราะเรื่องในครั้งนี้อาจจะทำให้ฉันหวั่นไหวกับเขาไปมากแต่ถึงยังไงเหตุผลที่ต้องมาที่นี่ก็ยังคงไม่เคยคิดจะลืมมันออกไปจากหัว แต่แปลกนะฉันไม่อยากจะจำมันให้ขึ้นใจแบบนี้เหมือนกัน..

@@@@@





สวัสดีค่ะ ช่วงนี้อัพตอนช้าไปหน่อย ต้องขอโทษด้วยนะคะ (_ _)
ติดทำอะไรหลายๆอย่างเลย จะพยายามมาอัพให้ต่อเนื่องมากที่สุดค่ะ!

 

 

B B

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #10 CCharmmy (@charissa-en) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 00:41
    รออยู่น้าาาาา
    #10
    0