First Love ปฏิบัติการตามล่าหาหัวใจของยัยคุณหนูตัวแสบ

ตอนที่ 10 : บทที่ 9 บางอย่างที่แปลกไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 มิ.ย. 58

 

9
บางอย่างที่แปลกไป

หลังจากที่ขึ้นไปสงบสติอารมณ์ตัวเองบนห้องได้สักพักพายก็กลับมาแล้วข้าวเย็นก็เสร็จแต่มีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปจากทุกคนบนโต๊ะกินข้าวที่ไม่เหมือนกับตอนเที่ยงเพราะตั้งแต่ที่ลงมาจากห้องฉันก็ไม่ยอมมองหน้าแล้วยังไม่ยอมพูดกับโอกิสักคำ ถ้าทำแบบนี้ฉันไม่มีทางหวั่นไหวอยู่แล้วแต่สิ่งที่แปลกที่สุดตอนนี้คงจะเป็นข้าวของฉันมากกว่า...

ฉันลองชะเง้อมองชามข้าวของพายกับโอกิเล็กน้อยแต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติแต่ข้าวของฉันกลับมีสีออกเหลืองหน่อยๆรสชาติก็จืดชืดแห้งซะไม่มีข้าวก็ยังไม่ค่อยสุกมีเมล็ดแข็งๆแถมมาอยู่ในข้าว แต่ที่เลวร้ายที่สุดก็คงจะเป็นน้องมดและสรรพสัตว์ที่เข้ามาตายในชามข้าวฉันนี่แหละ!!นี่มันข้าวค้างคืนจากศตวรรษที่เท่าไหร่!ล้อกันเล่นใช่มั้ยเนี่ยยย=[]=!!

พาย..คือว่า...”  ฉันทำหน้าอึ่กอั่กพูดไม่ออกบอกไม่ถูกว่าควรจะเริ่มจากตรงไหนแล้วเพราะอะไรข้าวของฉันคนเดียวที่ผิดปกติ!

คะ?”

คือ..มีข้าวเหลืออีกมั้ย ข้าวของพี่มันดูแปลกๆ”  ไม่ใช่ดูแปลกๆ...แต่มันแปลกสุดๆ!

วันนี้ใช้หมดพอดีเลยค่ะไม่มีเหลือเลย แต่ถ้าพี่ต้องการเดี๋ยว..”

ไม่เป็นไร พี่ไม่หิวแล้วล่ะ ขอตัวไปเดินเล่นข้างนอกนะ

ฉันรีบหยุดคำพูดต่อไปของพายทันทีที่รู้ว่าพายจะพูดอะไรต่อไป ดึกป่านนี้แล้วฉันคงไม่ใจร้ายขนาดใช้ให้เด็กตัวแค่นี้ไปซื้อข้าวให้ตัวเองตอนนี้หรอกนะ ฉันรู้สึกได้ว่าตอนที่ฉันลุกเดินออกมาจากห้องกินข้าวมีสายตาของเขามองมาที่ฉันที่บอกว่าไม่หิวทั้งๆที่ได้กินข้าวเข้าไปแค่ช้อนเดียว ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้กับฉันด้วยนะยิ่งหิวๆอยู่ด้วยสิT^T ฉันไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดีจะให้ขึ้นห้องไปตอนนี้คงน่าเบื่อแย่ลองไปเดินเล่นรอบๆบ้านนี้ดูดีกว่า..

..มันเป็นความคิดที่ผิด ฉันเดินออกมาจากตัวบ้านไม่นานขาก็เริ่มที่จะไม่อยากเดินต่อเพราะมันทั้งมืดและขาสั่นพั่บๆด้วยอากาศที่หนาวถึงหัวใจของต่างจังหวัดในประเทศญี่ปุ่นเพราะมีลมหนาวพัดมาตลอด ข้างหลังบ้านเป็นทางติดกับป่าอะไรสักอย่างที่เพิ่มอากาศให้หนาวขึ้นไปอีก ฉันไม่น่ามาเดินเล่นเวลานี้เลยย>_< อาหารก็ไม่ตกถึงท้องแล้วยังมาเดินให้เสียพลังงานเล่นเดี๋ยวคืนนี้ก็ได้หิวตายกันพอดี

นี่เธอ!”

ระหว่างที่ฉันกำลังยืนขาสั่นอยู่ก็มีเสียงดังมาจากข้างหลังที่ไม่ใช่ใครที่ไหนมีแต่เขานั่นแหละ.. แต่ฉันก็ทำเป็นไม่สนใจแล้วกำลังจะก้าวเท้าเดินต่อแต่ก็ถูกมืออุ่นๆของเขาคว้าเอาไว้แน่น

ปล่อย

เธอเป็นอะไรตั้งแต่ก่อนกินข้าวแล้ว ทำเป็นไม่สนใจคิดจะเมินหน้ากันก็เมินแล้วก็เรื่องข้าว..ที่จริงหิวใช่มั้ยล่ะข้าวของเธอน่ะมันแย่ยิ่งกว่าข้าวหมาอีก”  นานๆทีฉันก็คิดอะไรตรงกับเขานะ-_-

ฉันบอกไม่หิวก็คือไม่หิวแล้วอีกอย่างมันเป็นข้าวฉันไม่ใช่ข้าวนายสักหน่อย

พูดอะไรไปตอนนี้เธอก็คงไม่ฟัง  เอ้านี่

เขาพูดทั้งๆที่ยังไม่ยอมปล่อยมือแล้วเอามืออีกข้างที่ถือขนมปังอยู่ยื่นมาทางฉัน หรือว่า..เขาจะแอบเอามันมาให้ฉันงั้นเหรอ?เพื่ออะไร?ก็บอกไปแล้วไงว่าไม่หิว!(กัดฟันพูดนะใจจริงหิวไส้จะขาดT-T)

ทำไม

เอามาให้เธอ จะกินหรือไม่กินก็อีกเรื่องเขาพูดแล้วยัดขนมปังห่อนั้นมาไว้ในมือที่ก่อนหน้านี้เขาจับมันอยู่

แล้วก็ถ้ากินเสร็จก็เข้ามานอนได้แล้ว..ถ้าเธอไม่สบายแล้วใครจะไปหารักแรกของเธอล่ะ

เขาพูดประโยคทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแล้วเดินเข้าไปทางประตูหลังบ้านทิ้งให้ฉันยืนอยู่กับขนมปังห่อนึงแต่แค่นี้ก็ยังดีกว่าไม่ได้กินขอแค่ผ่านคืนนี้ไปให้ได้ก็พอแล้ววว ทานล่ะนะคะ^O^

ผ่านไปห้านาที..

การยัด..เอ่อ..เขมือบขนมปังที่เร็วที่สุดที่เคยกินมาเพราะความหิวและความหนาวมันกำลังเร่งฉันอยู่จนทำให้ยืนไม่ได้นาน ถ้าขืนยังยืนอยู่อีกฉันคงจะกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งท่าที่กำลังยืนเขมือบขนมปังอยู่ที่สวนหลังบ้านก็เป็นได้-O-

ฉันแอบย่องเข้ามาในบ้านทางประตูหลังแล้วเดินให้เสียงเบาที่สุด ตอนที่เข้ามาบ้านก็มืดไปหมดแล้วในใจลึกๆก็พอกลัวอยู่บ้างแต่ยังดีที่เปิดไฟห้องน้ำทิ้งไว้ให้ ฉันรีบเดินขึ้นมาจนถึงห้องก็รีบจัดการนอนทันทีแต่ตอนที่กำลังกางผ้าห่มก็รู้สึกเหมือนมีอะไรเปียกๆชื้นๆอยู่บนผ้าห่ม กางออกดูก็เห็นรอยด่างๆออกสีออกส้มๆแดงๆคล้ายกับ..เลือด..แต่มันคงไม่ใช่หรอกมั้ง..แต่ถึงจะใช่หรือไม่ใช่ฉันจะไม่มีทางเอามันมาห่มแน่ๆ ฉันโยนผ้าห่มที่มีรอยปริศนาสีแดงนั่นลงที่พื้น น่าขนลุกจะตายไป บรึ๋ยย~

ป่านนี้คงจะหลับกันหมดแล้วฉันก็คงไม่กล้าไปปลุกพายเพื่อถามเรื่องผ้าห่ม ส่วนโอกิ..ฉันจะหลีกเลี่ยงการที่ต้องไปยุ่งกับเขาให้มากที่สุดเพราะงั้นฉันไม่ไปขอความช่วยเหลือเด็ดขาด ทางเลือกสุดท้ายและเป็นทางเลือกที่ต้องทำใจก็คือ..นอนตัวสั่นกอดกระเป๋าจนถึงเช้าTT^TT

 

 

จนตอนนี้เปลือกตาล่างกับเปลือกตาบนก็ยังไม่ปิดลงหรือพูดง่ายๆคือนอนไม่หลับบT_T เหนื่อยก็เหนื่อยแต่ถ้าหนาวขนาดนี้ใครจะไปหลับลงกันได้แต่นอนสั่นดิกๆมาสิบนาทีก็ยังไม่ยอมหลับ ส่งใครก็ได้ช่วยฉันที ฮือออ~TOT

แอ๊ดด~

...เอ๊ะ?ใครมาเปิดประตูห้องฉันเอาป่านนี้ ห้องถูกปิดไฟจนมืดจนมองไม่เห็นว่าใครมาเปิดประตูแล้วประตูก็ปิดลงหรือว่า...จะเป็นโจรบุกบ้านตอนดึก!!

นั่นใครน่ะอย่าเข้ามานะกรี๊ดใครก็ได้ช่วย...อุ๊บ!”

ไอ้โจรบ้านี่ขึ้นมาบนเตียงแล้วยังขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับเอามือมาปิดปากฉันไว้จนออกเสียงกรี๊ดไม่ได้แล้วยังจับไหล่ฉันแล้วเขย่าแรงๆเหมือนกำลังจะเรียกสติฉัน..เอ๊ะ เรียกสติ? แต่จะทำไปทำไม?หรือว่าไม่ใช่โจร?  พอสติฉันเริ่มกลับเข้าที่เข้าทางมากขึ้นก็รู้สึกว่าสัมผัสมือจากตรงปากกับตรงไหล่มันคุ้นเคยเอามากๆ อ๊ะ…!

นึกให้ดีก่อนจะโวยวายสิว่าฉันเป็นใคร...ยัยบ้า  

ใช่แล้ว!! เขาอีกแล้วคนที่ฉันพยายามไม่ยุ่งให้มากที่สุด

โอกิ!”

ยัยบ้า อย่าตะโกนสิเดี๋ยวพายตื่น

ก็นายทำฉันตกใจเข้ามาก็ไม่บอกสักคำว่าเป็นใครแล้วใครจะไปรู้กันอย่างแรกที่ต้องคิดก็ต้องเป็นโจ..”

ฉันพูดแล้วหยุดชะงักไป นึกขึ้นได้ว่าฉันจะต้องพูดกับเขาให้น้อยลงแต่มันดันกลับมาเป็นแบบเดิมอีกแล้วเนี่ยสิ ฉันไม่รู้ได้เลยว่าเขาทำหน้ายังไงเขาเองก็คงไม่รู้ว่าฉันทำหน้ายังไงที่รู้สึกได้ตอนนี้ก็มีแค่ความมืดกับเสียงพูดของเราสองคน

เป็นอะไร?”

ไม่มีอะไร

เมื่อกี้ตอนที่ฉันจับไหล่เธอทำไมมันถึงได้เย็นขนาดนั้น

ก็เปล่านิ

แล้วทำไมถึงยังไม่หลับมัวทำอะไรอยู่

เปล่า

จะกวนประสาทกันรึไง!เป็นอะไรของเธอกันแน่!”

ถ้าฉันเป็นเขาฉันเองก็คงโมโหไม่น้อยเลยเหมือนกัน ก็รู้อยู่หรอกว่าการตอบแบบนี้มันน่ายั่วโมโหขนาดไหนแต่ถ้ามันทำให้เขาเลิกยุ่งกับฉัน..

ไม่มีอะ...อุ๊บ!”

ภายใต้ความมืด มีมืออุ่นๆสองข้างมาประคองแก้มฉันไว้แล้วหลังจากนั้นก็มีริมฝีปากอุ่นๆลงมาทับริมฝีปากฉันอย่างรุนแรง เขาบดขยี้ริมฝีปากฉันอย่างไม่ปราณีแล้วรู้สึกถึงอุณหภูมิในร่างกายฉันที่ก่อนหน้านี้มันหนาวสั่นกลายเป็นร้อนระอุในระยะเวลาอันสั้นความร้อนแรงนั้นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนต่างคนจะต้านทานไม่ไหว จูบครั้งนี้มันผิดกับจูบแรกอย่างสิ้นเชิง ฉันเริ่มเอามือไปวางบนไหล่เขาแล้วกำเสื้อเขาไว้แน่นแล้วสิ่งที่ฉันห้ามมันไว้ไม่ได้คือ..น้ำตาที่มันเริ่มไหลออกมาอาบแก้มแล้วผลลัพธ์ก็ออกมาเหมือนเดิม..พอเขารู้ว่าฉันร้องไห้ก็รีบผลักฉันออกแล้วรีบปล่อยมือออกจากแก้มของฉัน ใช่..เขาเคยสัญญากับฉันไว้ว่าจะไม่จูบฉันอีกแต่...

นายผิดสัญญา...”

ฉันแค่ปิดปากนั่นไม่นับว่าจูบ

“...ปิดปาก?”

ก็เธอเอาแต่พูดว่า ไม่มีอะไร’ สำหรับคนอย่างฉันมันยิ่งทำให้น่าหงุดหงิดฉันเลยต้องทำแบบนี้ไม่งั้นคนอย่างเธอก็จะไม่หยุดพูดว่า ไม่มีอะไร’ สักที

ขี้..โกง

แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เธอหายหนาวไปนิดหน่อยใช่มั้ยล่ะ

“...นายรู้ได้ไงว่าฉันกำลังหนาว

ฉันเห็นพายถือขวดน้ำอะไรสักอย่างเข้ามาในห้องเธอตอนแรกก็ไม่คิดอะไรแต่อดห่วงไม่ได้เลยจะเข้ามาดูแต่เธอดันมาทำฉันอารมณ์เสีย!”

งั้นก็เห็นแล้วว่ามันไม่มีอะไรจริงๆกลับห้องตัวเองได้แล้ว เชิญ

ไม่มีอะไรที่ไหนกันตัวเธอเย็นขนาดนี้เนี่ยนะบอกว่าไม่มีอะไร!”

“…”

 “เรื่องข้าวเรื่องผ้าห่มที่มันเป็นแบบนี้ก็เพราะว่าพายรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิง เธอจะเชื่อฉันได้รึยังว่าพายไม่ใช่เด็กที่น่ารักไร้เดียงสาอย่างที่เธอเห็นเพราะงั้นอย่าไปยุ่งกับพายให้มากที่สุด เข้าใจมั้ย

นายต่างหากที่ฉันไม่ควรยุ่งด้วยมากที่สุด!

อืม

คืนนี้นอนด้วยกันเถอะ

เดี๋ยวนะ! มะ..มันแปลกไปมั้ยไอ้คำว่า นอนกันเถอะ’ มันเป็นคำเชิญชวนไม่ใช่รึไง! นี่เขาคิดอะไรอยู่! ถึงฉันจะยอมให้เขาจูบได้ง่ายๆแต่เรื่องอย่างว่าอย่าได้คิดว่าฉันจะยอมไอ้โรคจิตความคิดหื่นที่สุดในสามโลก!

ไม่น้า!>O<”

อะไรของเธออีก-_-“

ฉะ..ฉะ..ฉันไม่นอนกับนายเด็ดขาดออกไปปปป!”

ไม่ใช่ฉันหมายถึงว่าให้ฉันนอนเฝ้าเธอในห้องนี้แค่นั้นเอง  อา..ฉันเข้าใจผิดไปเองเหรอเนี่ย น่าอายจัง>_<

กะ..ก็บอกกันก่อนสิ

หรือว่า...เธออยากจะทำแบบนั้น

มะ..ไม่ใช่ก็นายพูดจาให้มันชวนคิดเองนะ!”

เอาเถอะ เธอน่ะนอนได้แล้ว เดี๋ยวอยู่เฝ้าเธอสักพักฉันจะได้กลับห้องไปนอนบ้าง

แต่นายไม่เห็นจะต้องมาเฝ้า...”

นอน!”

ฮึ่ย!”

ฉันล้มตัวลงนอนบนเตียงส่วนโอกิก็นั่งลงที่พื้นข้างเตียงฉันแล้วน่าจะเอาหลังพิงเตียงไว้เพราะฉันเห็นแผ่นหลังของเขาในภาพที่ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ ไฟในห้องที่ไม่ได้เปิดแต่ได้แสงไฟสลัวมาจากข้างนอกแทนแค่นั้น..ตอนนี้ที่เห็นชัดสุดก็คงเป็นแผ่นหลังใหญ่ๆของเขาที่หันมาทางฉัน..ถ้าได้ลองกอดดูมันจะอุ่นมั้ยนะ..ขนาดตอนที่จับมือทุกครั้งมือของโอกิอุ่นมากเลย..ว้าย ฉันเผลอคิดเรื่องลามก(?)ได้ไงเนี่ย!>////<

หลับไปรึยัง

อุ๊ย! ตกใจหมด=O=

ยัง

เอ้า ฉันหยิบมาให้

หา?”

อยู่ๆก็มีผ้านิ่มๆถูกยัดขึ้นมาบนเตียงจนมันบังหน้าไปหมด พอลองจับดูดีๆแล้วก็รู้ว่ามันคือผ้าห่มที่ไม่มีน้ำหรือรอยอะไรเลอะทั้งนั้น เขาตั้งใจเอามันมาให้ฉันงั้นเหรอ ใจดีเหมือนกันนี่นา

ขอบใจนะ^--^”

ระ..รีบนอนได้แล้ว

อื้ม

ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ฉันอยู่ในห้องนี้เพียงคนเดียวไม่มีผ้าห่มที่ให้ความอุ่นแบบนี้เลยแท้ๆแต่พอได้มันมากลับรู้สึกว่าไม่อยากที่จะขาดมันไปอีกครั้ง...


@@@@@


สวีดัด..สวัสดีค่ะ แฮะๆ 
วันนี้โผล่มาอัพตอนดึกเนื่องจากตั้งแต่เที่ยงได้ไปตะลุยเที่ยวกรุงเทพมาค่ะ(ใครถามม)แต่จริงๆก็ไม่ถึงกับเที่ยวทั่วกรุงเทพหรอกนะคะความจริงไปแค่งานสัปดาห์หนังสือกับห้างทั่วๆไปแค่นั้นเองง
ขอพักเรื่องไร้สาระไว้เพียงเท่านี้...
//แวะมาคุยกันบ้างน้า ติชมกันได้ค่ะ ขอให้ติดตามตอนต่อไปเรื่อยๆจะดีมากเลยค่ะ!


B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น