ป่วยคราวนี้หมดยาไปหลายขนานมาก แล้วเราก็เป็นพวกดื้อยาอีก ดื้อ...ในที่นี้หมายถึงดื้อไม่อยากกินนะ คือก็เป็นคนกินยาเม็ดเหมือนกินขนมได้อยู่ แต่เพราะปกติก็ต้องกินยาของโรคประจำตัวอยู่แล้ว ดังนั้นยาที่นอกเหนือจากนั้น ถ้าไม่จำเป็นก็แทบไม่ยอมกินเลย แล้วน้องสาวคนดีเขามีอนาคตอยากเป็นเภสัชกรมาก เลยค่อยจัดยาให้ตลอดการป่วยในครั้งนี้ เราก็จะดื้อบ่นตลอดว่า

"กินอีกแหละ....??"

"ตัวนี้ต้องกินด้วยเหรอ...ไม่ต้องกินก็ได้ม้าง"

"เพิ่งจะกินไปเมื่อกี๊เองนะ ยังไม่ถึงเวลาเลย"

"มีแต่ยาเต็มกระเพาะไปหมดแล้วเนี่ยะ..."

"แทบจะกินยาแทนข้าวแล้วนะ..."

"เบื่อโว้ย !!!! "

ประมาณนี้แหละ...ใครมาเป็นพยาบาลให้เราคงปวดหัวแย่ โดนหาว่าเลี้ยงไข้ไว้อีกเพราะไม่ยอมหายสักที แต่ก็ถูกบังคับกินจนหมด แม้จะได้ผลมั่งไม่ได้ผลมั่งก็ตาม ส่วนเมื่อก่อนรักษาโดยวารีบำบัด (แด๊กแต่น้ำตลอด) กินน้ำเป็นโอ่ง

นอนฟัง BAS 009 คลอตามพลางคิดว่า "ทำไมเพลงป่ะป๊าหม่าม๊ามันซึ้งจังว่ะ?"

และอาการป่วยยังทรงๆ ทรุดๆว่า เลยแล้วว่าฉันต้องป่วยไม่ธรรมดา เพราะมีลางสังหรณ์เมื่อคืนนี้ ถ้าเป็นหวัดธรรมดาสัปดาห์เดียวก็น่าจะหายแล้ว น้องกวนติงบอกว่า

"เป็นไข้หวัดนกรึเปล่า?"

"บ้าเร๊อะ...ไอ้นกนี่แหละที่เป็นไข้หวัด" เล่นมุขอีก...

แต่จะว่าหวัดก็ไม่ใช่ น้ำมูกไม่มีแล้วเหลือแต่อาการไอกับอึดอัดเวลาหายใจ เหมือนคนเป็นโรคหืดหอบ... เวลาไอทีแทบตาย

เลยเพิ่งไปหาหมอมาเขาบอกมาว่า........

"หลอดลมอักเสบนะครับ....ต้องใช้เวลารักษานานหน่อย" 

เราต้องยอมลาออกจากงานไปเลย เพราะเกรงใจเพื่อนร่วมงานคนอื่นเขา เนื่องจากไม่รู้จะหายป่วยเมื่อไหร่? (โรคประจำตัว+โรคนี้ = ทำให้อาการหนักกว่าชาวบ้านเขา) ให้เขารอมันไม่ดี ส่วนหลังป่วยกะว่าจะรับอะไรมาขายแทนการไปทำงานเป็นลูกจ้างน่ะ ดีตรงที่เราจะได้มีเวลาอัพบลอคมากขึ้น ฮิฮิ ^___^ <--- เป็นการลาออกจากงานที่แฮปปี้จังนะ...)

เจอกันคราวหน้า.... อย่าพาชั้นลงนรกไปก่อนล่ะ....