สิงห์ละมุน อุ่นหัวใจ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,028 Views

  • 26 Comments

  • 137 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,534

    Overall
    3,028

ตอนที่ 9 : หัวใจ...เดินหน้าหรือถอยหลัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    20 มี.ค. 62

     " ฝ้าย กันต์ วันนี้ไปดูกลุ่มพี่โอเตะบอลกับเรามั้ย" ผมเอ่ยถามทั้งสองคน ขณะที่พวกเรากำลังเก็บของลงกระเป๋า

หลังจากเรียนวิชาสุดท้ายเสร็จ ซึ่งเพื่อนร่วมคลาสคนอื่นๆต่างทยอยเดินออกจากห้องเรียนไปเกือบหมดแล้ว

     "ที่สนามบอลของมหาลัยน่ะเหรอ"

     "อืม ใช่ ไปดูเป็นเพื่อนเราหน่อยมั้ย"

     "แต่ทำไมอยู่ๆวันนี้ฮาร์ทถึงอยากไปดูล่ะ มีอะไรพิเศษรึเปล่า"

     "ไม่มีอะไรหรอก ก็พี่ลีโอเค้าชวนเราไปดูเท่านั้นเอง "พวกเราเก็บของเสร็จแล้ว จึงพากันเดินออกมาจากห้องเรียน

     "อ๋อ  พี่ลีโอชวนนี่เอง ไปดูก็ดีเหมือนกัน อยากรู้ว่ากลุ่มพี่ลีโอจะมีกองเชียร์มาดูเยอะเหมือนที่ได้ยินมารึเปล่า"

     "เอ๋ !กลุ่มพีลีโอนี่ฮอตเหรอ" ถึงแม้ว่าผมจะคิดว่า กลุ่มพี่ลีโอหน้าตาหล่อ ดูดีกันทุกคนก็เหอะ แต่ไม่ได้รู้ว่าพวกพี่

แกมีแฟนคลับด้วย

     "อะไรกัน ฮาร์ท ไม่รู้เหรอว่า กลุ่มพี่แกนี่ฮอตมากเลยนะ เวลาพวกพี่แกไปเตะบอลหรือเล่นบาสจะมีกลุ่มแฟนคลับ

ตามไปเชียร์อยู่เหมือนกัน ยิ่งพี่ทัพนี่ฮอตสุดสุด"

     "จริงอ่ะ เราตกข่าวอย่างแรงเลย ฮะ ฮะ" ผมยกมือขึ้นมาเกาศีรษะตนเองเบาๆ

     "มัวแต่เอาเวลาไปอ่านนิยายละสิ นี่ไม่รู้เหรอว่า มีหลายคนที่เค้าอิจฉาฮาร์ทที่พี่ลีโอมาสนิทสนมด้วยเลยน้า"

     "หา คนจะมาอิจฉาเราทำไม เราก็แค่รุ่นน้องต่างคณะเท่านั้น "ทำไมเวลาผมพูดประโยคนี้ออกไป ผมถึงรู้สึกวูบ

โหวงในอกอย่างบอกไม่ถูก

     "รุ่นน้องต่างคณะงั้นเหรอ" กันต์พูดพลางหันไปสบตายิ้มๆกับฝ้าย "พี่ลีโอแกคงต้องเอ็นดูรุ่นน้องคนนี้มากจนต้อง

มาทานอาหารกลางวันที่โรงอาหารคณะเกษตรบ่อยๆใช่มั้ยฝ้าย"

     "ช่ายยย  แถมตอนเย็น ยังคอยไปรับที่หอออกไปทานข้าวเย็นด้วยกันเกือบทุกวันอีก คงจะต้องเอ็นดูรุ่นน้องต่าง

คณะคนนี้มากๆแน่เลย ฮิ ฮิ " ฝ้ายพูดเสร็จยังมีน่ามาหัวเราะคิกคักอีก  

     "มันไม่มีอะไรซักหน่อย พี่แกคงชอบมาคุยกับเรา เพราะเห็นว่าเราคุยสนุกมากกว่า "หลังจากผมตอบออกไปแบบ

นั้น ก็พูดตัดบทเปลี่ยนเรื่องไม่อยากให้สองคนนี้แซวต่อ  " ไปเหอะ เดี๋ยวพวกเราไปนั่งรอที่ร้านกาแฟข้างสนามบอล

กันดีกว่า อยากกินชาเขียวปั่นแล้ว"

               ถึงแม้ผมจะพูดตอบฝ้ายกับกันต์ไปแบบนั้น แต่ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยแอบคิดเหมือนกับสองคนนี้นะ  ว่า 

พี่ลีโออาจจะมาจีบผมรึเปล่า  แต่อีกความคิดหนึ่ง กลับบอกตัวเองว่า คงไม่ใช่หรอก อย่าคิดเข้าข้างตนเองเลย  ยังไม่

เข็ดอีกเหรอกับการคิดไปเองฝ่ายเดียว

             

               หลังจากพวกผมนั่งรอเวลาอยู่ในร้านกาแฟครู่ใหญ่ ติ๊ง ติ๊ง  เสียงไลน์เข้า  ผมหยิบมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู

     P’Leo : พี่อยู่สนามบอลแล้วครับ

     K.Heart   : ครับ  เดี๋ยวพวกผมออกไป

                 พวกผมสามคนออกจากร้านกาแฟ เดินไปทางสนามบอล  เห็นพี่มีนายืนอยู่กับกลุ่มพี่ลีโอ  โบกมือเรียกอยู่ 

พวกผมยกมือสวัสดีพี่ๆ    พี่มีนาเดินมาจูงมือผมให้ขึ้นไปนั่งบนแสตนด์ด้วยกัน   ฝ้ายกับกันต์เดินตามมานั่งข้างๆ

               พี่ลีโอเดินมาหยุดตรงหน้าผม  ยื่นพวกมือถือ กุญแจรถ และผ้าขนหนู มาวางบนตักของผม  บอก"พี่ฝาก

หน่อยนะครับ " แล้วก็เดินเข้าสนามไปเลย  ผมยังไม่ทันได้พูดอะไรซักคำ  ได้แต่มองตามแผ่นหลังของพี่แกไป  

     "อ๊ะ ๆ มีฝากของกันด้วย  มันยังไงกันน้า " พี่มีนาเอ่ยแซว   

     "อะไรครับพี่มีนา  ก็พี่ลีโอเค้าคงไม่รู้จะวางของไว้ตรงไหนอะครับ  "   ผมยกมือขึ้นมาเกาแก้มตัวเองเบาๆ  แก้เขิน

 เพราะก่อนหน้านี้เพิ่งถูกฝ้ายกับกันต์แซวไป ตอนนี้ยังมาถูกพี่มีนาแซวอีก ใจมันก็เต้นแรงหน่อยๆ   


               ผมเคยถามตัวเองนะว่า แอบคิดอะไรกับพี่ลีโอบ้างมั้ย ผมตอบได้เลย มันต้องมีหวั่นไหวกันบ้าง  การอยู่

ใกล้พี่ลีโอที่โคตรหล่อ เท่ห์  แถมยังใจดีกับผมอีก   เวลาเผลอไปสบตากับดวงตาคมสวยของพี่แก  เหมือนมีเสน่ห์

ดึงดูด   ชวนให้ตกหลุมรักได้ง่ายๆ  แต่ผมก็ตอกย้ำกับตัวเองเสมอนะ   ห้ามคิดเข้าข้างตัวเองเด็ดขาด

 

               และผมก็ได้รู้ว่า  การตอบรับคำชวนของพี่ลีโอ  มาดูพี่แกเตะบอลกับเพื่อนๆ เป็นสิ่งที่ผมทำผิดมหันต์ 

เพราะผมไม่อาจห้ามใจตนเอง ไม่ให้ตกหลุมรักพี่ลีโอได้จริงๆ         

               ผมเหม่อมองไปยังแผ่นหลังกว้างยามวิ่งอยู่ในสนาม   ดวงตาคมมุ่งมั่น ขณะที่สองเท้าวิ่งไล่ตามลูกบอล

กลมๆดูมีเสน่ห์  ยามพี่แกยกมือขึ้นมาเสยผมด้านหน้าที่ตกลงมา ทั้งเท่ห์ทั้งน่าหลงใหล  ก้อนเนื้อที่อยู่ในอกข้างซ้าย

ของผมกำลังเต้นแรงอย่างบ้าระห่ำ   ผมละสายตาไปจากพี่ลีโอไม่ได้จริงๆ     

               กรี๊ดๆ  เสียงของผู้คนส่งเสียงเชียร์อยู่ข้างสนาม  รั้งสติผมให้กลับมา   ผมหันมองไปรอบๆ  ดูผู้คนที่มาดู

การเตะบอลของนักบอลในสนาม แน่นอนรวมถึงกลุ่มของพี่ลีโอด้วย ซึ่งก็เป็นอย่างที่ฝ้ายและกันต์บอกจริงๆ

               ผมมองดูการกระทำของกลุ่มคนที่มาเชียร์ บางคนยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูป  บ้างยกมือชี้ชวนกันดู  แล้วส่ง

เสียงกรี๊ด ตะโกนเรียกชื่อนักบอลที่อยู่ในสนาม  บ่งบอกถึงความรู้สึกชอบและหลงใหลในตัวนักบอล ผมคิดสะท้อน

กลับมาที่ตนเอง แล้วผมต่างกับคนเหล่านั้นที่ตรงไหน

               ถึงแม้ความคิดของผมจะยังสับสน แต่สายตาของผมกลับทำได้เพียงจับจ้องไปที่ผู้ชายตัวโตๆขี้เขิน ที่กำลัง

มุ่งมั่นเตะบอลเข้าประตูอยู่ในสนาม   เสียงร้องเฮ ดังขึ้นรอบสนาม  รวมถึงพี่มีนา ฝ้ายและกันต์ที่นั่งอยู่ข้างผม ต่าง

ปรบมือดีใจกันยกใหญ่  

               ผมมองภาพตรงหน้านิ่ง ในใจของผมสับสนเกินกว่าที่จะแสดงความดีใจกับการยิงประตูของผู้ชายใจดี

ที่มาสั่นคลอนหัวใจของผม ให้หวั่นไหวอีกครั้ง นึกถึงวันเวลาที่พี่แกหมุนโคจรตัวเองมาอยู่รอบตัวผม แม้จะเป็นระยะ

เวลาไม่นาน กลับทำให้ผมอบอุ่นหัวใจ 

               แต่หากผมปล่อยใจให้ถลำลึกไปกว่านี้  จะผิดหวังและเจ็บอีกหรือเปล่า  ผมเริ่มเกิดความลังเล   ว่าควรจะ

ปล่อยตัวเองเข้าไปหมุนอยู่ในวงโคจรเดียวกับพี่แกรึเปล่า   หรือควรจะถอยระยะห่าง กลับออกมา  หากพี่แกไม่คิด

เช่นเดียวกับผม  เราจะยังเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันได้หรือ

               ผมนึกว่า รักแรกที่จบลง ไม่มีผลอะไรกับผมแล้ว  แต่ความจริงมันไม่ใช่  รอยแผลเป็นยังคงอยู่  ผมต้อง

ตัดสินใจ ว่าผมจะลองเอาหัวใจตัวเองไปเจ็บอีกครั้ง  หรือ ผมจะถอยออกมา เพื่อปกป้องหัวใจตัวเอง 

................................................

 

     " ไอลีโอ  วันนั้นที่ไปส่งน้องฮาร์ท  น้องเค้าเป็นยังไงมั่งวะ "  ไอมีนาถามผม ขณะที่เรานั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะหินอ่อน

หน้าตึกคณะวิศวะ  เพื่อรอเวลาเข้าเรียนในวิชาต่อไป

     "วันไหน  ยังไง " ผมไม่แน่ใจว่าไอมีนาถามถึงวันไหน

     "เอ๊ะ!  ไอ้นี่  ก็วันที่น้องฮาร์ทไปดูพวกมึงเตะบอล  ตอนไปส่งน้องที่หอ น้องดูแปลกๆบ้างมั้ย"  แปลกๆเหรอ  ผม

ค่อยๆนึกย้อนไปถึงท่าทางของน้องวันนั้น   ไม่เชิงแปลก ดูผิวเผินก็ปกติ  แต่พอเผลอ  น้องจะเหมือนครุ่นคิดอะไรอยู่

ในใจแว๊บนึง  จากนั้นกลับมาเป็นปกติ " ถามทำไม  มึงสงสัยอะไรน้อง"

     " ก็กูแอบสังเกตน้องให้มึงไง  ปกติพวกผู้หญิงเห็นมึงเตะบอลนี่ กรี๊ดกร๊าดกันสนั่น  กูก็อยากรู้ปฏิกิริยาของน้อง

เค้าบ้าง  จึงคอยลอบแอบมอง  แรกๆน้องมองมึงตาเยิ้มเลยนะเว้ย กูนี่คิดว่า มึงมีหวังชัวร์ แต่พอได้ยินเสียงกองเชียร์

ที่ยืนอยู่รอบสนามกรี๊ดมึง ตะโกนเรียกชื่อมึง พี่ลีโอ  พี่ลีโอ   กูแอบเห็น น้องสะดุ้งนิดนึง  จากนั้นก็ดูแปลกไปว่ะ  ยิ่ง

ตอนที่มึงเตะบอลเข้าประตู  ทุกคนต่างปรบมือเชียร์ ดีใจกันใหญ่  แต่น้องนั่งนิ่ง  มองจ้องไปที่มึง แววตาดูสับสน

แปลกๆ  แต่พอฝ้ายกับกันต์ชวนคุย น้องก็กลับเป็นปกติแล้ว "  ไอมีนา พูดโคตรยาว

               พวกไอว่าน ไอทัพ ไอปลื้ม เริ่มหันมาสนใจเราสองคนบ้างแล้ว หลังจากพวกมันเอาแต่นั่งก้มหน้าเล่นเกมส์

ในมือถืออย่างเมามัน

     " หรือว่า  น้องหึงมึงที่มีสาวกรี๊ดเยอะวะ " ไอว่านเริ่มแสดงความคิดเห็น

     " กูว่า ไม่ใช่  ท่าทางน้องไม่ได้เหมือนคนกำลังหึงว่ะ"  ไอมีนามันไม่คิดแบบไอว่าน

     " มึงจำวันที่น้องมาสมัครค่ายกันได้ปะ " ไอทัพพูดขึ้นมาบ้าง " ไอรักแรกของน้องคือไอมูน "  แล้วไง  "มันเป็นถึง

เดือนคณะ"  ก็ใช่  " มีผู้หญิงกรี๊ดเพียบเหมือนกัน  แล้ว ไอลีโอก็ไม่ต่างกัน"

     " ไอลีโอ มึงต้องไปทำตัวให้ขี้เหร่ว่ะ จะได้ไม่มีผู้หญิงมากรี๊ดมึงมาก " ไอปลื้มพูดเสริม

     " ไม่ใช่เว้ย  กูไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น"  ไอทัพมันพูด  พลางส่ายหัวให้ไอปลื้มกับไอว่าน

               ผมนั่งฟังพวกมันพูดคุยกัน เงียบๆ  ค่อยๆคิดตามที่ไอทัพมันอยากจะสื่อ  ผมรู้ว่าน้องไม่ได้คิดเรื่องการมีผู้

หญิงๆมาตามกรี๊ดผมหรอก  น้องมีเหตุผลที่ลึกซึ้งกว่านั้น

     " โอ๊ยยย  ไอทัพ  มึงฉลาด   กูว่า ใช่ว่ะ  ต้องใช่แน่ๆ " ดูเหมือนไอมีนาจะเก็ทตามไอทัพบ้างแล้ว  แต่ไอว่านกับไอ

ปลื้มยังคงทำหน้าบื้ออยู่

     " น้องฮาร์ทอาจจะเริ่มชอบมึง  แต่ก็คิดว่าตัวเองเป็นหนึ่งในอีกหลายคนที่ชอบมึง  คงลังเลว่า จะชอบมึงต่อ หรือ

 หยุดชอบมึง ไอมูนมันสร้างบาดแผลที่มองไม่เห็นในใจน้อง กูไม่ได้บอกว่า น้องยังชอบไอมูน  แต่มึง  ไอลีโอ   ความ

กลัวสิ่งที่ไม่แน่นอน  อาจทำให้น้องเลือกที่จะปกป้องหัวใจตัวเอง  น้องคงกลัวที่จะเจ็บอีกครั้ง "  ไอมีนาหัน

ไปมองหน้าไอทัพ " กูพูดตรงกับที่มึงคิดใช่มั้ยวะ"

      " ใช่   มึงไม่โง่เหมือน......." แล้วหันไปมองทางไอว่านกับไอปลื้ม แถมทำปากเหยียดๆ

     " พวกกูไม่โง่  กูแค่คิดไม่ทัน  โว้ย "   ยังมีหน้ามาเถียง

     " สิ่งที่มึงทำนะไอลีโอ  จะคิดว่าจีบก็ใช่  จะคิดว่ามึงแค่ใจดีแบบพี่ช่วยน้องมันก็ได้อยู่  น้องคงไม่กล้าคิดเข้าข้างตัว

เองว่ะกูว่า" 

     " นี่มึงเป็นปรสิตในสมองของน้องเหรอ ไอทัพ   ถึงเข้าใจความคิดน้องเค้าขนาดนี้ "

     " มึงเข้าใจใช่มั้ย  มึงต้องรุกฆาต " ไอทัพพูดต่อ โดยไม่สนคำพูดของไอปลื้ม

               รุกฆาตเหรอ    ก่อนหน้านี้ การที่ผมค่อยๆขยับเข้าใกล้น้องทีละนิด ค่อยๆหมุนวนตัวเองไปอยู่รอบตัวน้อง

อย่างช้าๆ  เพราะอยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างเรา ค่อยเป็นค่อยไป  ผูกพันกันทีละนิด   

               จากการที่ผมยิ่งเข้าใกล้น้อง ยิ่งทำให้ผมรู้ว่า น้องเป็นคนพิเศษมาก   น่ารัก  เป็นธรรมชาติ  ตลกนิดๆ  แต่

เป็นคนทุ่มเท ตั้งใจจริงในสิ่งที่ตนเองทำ    ถ้าสิ่งที่ผมทำมายังไม่ชัดเจนพอ  นับจากนี้ผมจะพุ่งชน  จะทำให้ชัดไป

ถึงหัวใจน้อง ว่า ผมชอบน้องมากแค่ไหน

 

ปล.  ขุ่นพี่ลีโอออ มัวแต่ชักช้า น้องจะถอยแล้ว ไรท์ขอเตือน ถ้าพี่ลีโอไม่รีบทำอะไร เดี๋ยวจะอกหักนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #12 เฮกเซนเอง (@eyelove123) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 10:07
    เป้าหมายมีไว้พุ่งชนค่ะพี่ ไปโล้ดดด
    #12
    0