สิงห์ละมุน อุ่นหัวใจ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,715 Views

  • 24 Comments

  • 134 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,221

    Overall
    2,715

ตอนที่ 8 : หัวใจ...ยามว่างของสองเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 443
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    18 มี.ค. 62

พี่ลีโอกับผมเดินมาที่จุดให้ยืมรถจักรยานบริเวณหน้าอาคารศูนย์การเรียนรู้  ซึ่งทางมหาลัยได้จัดรถจักรยานให้นิสิต สามารถยืมมาปั่นภายในมหาลัยได้ ฟรี  ใช้เพียงบัตรประจำตัวนิสิตเป็นหลักฐานประกอบการยืม จากนั้นจะได้รับกุญแจ ไขสายล็อคจักรยาน ที่มีหมายเลขตรงกับหมายเลขที่ตัวจักรยาน   และเมื่อนำจักรยานมาคืนจะได้บัตรประจำนิสิตตัวคืน

     "เดี๋ยวพี่เป็นคนปั่น  ฮาร์ทเป็นคนซ้อนนะ "

     "โอเค ครับพี่ "

               พี่ลีโอปั่นจักรยานพาผมที่เป็นคนนั่งซ้อนจากหน้าอาคารศูนย์การเรียนรู้ไปยังบริเวณสระน้ำของมหาลัย

 เป็นสถานที่ยอดฮิตสำหรับการพักผ่อนและออกกำลังกายยามเย็นของเหล่านิสิต บรรยากาศโดยรอบดีมาก  มีต้นไม้

ร่มรื่น ซึ่งนิสิตที่มาที่นี่    บ้างมาวิ่ง  บ้างก็ปั่นจักรยานบ้างก็มาให้อาหารปลา เพราะจะมีจุดที่ทำเป็นสะพานไม้ยื่น

เข้าไปในสระน้ำ และบริเวณนี้จะมีปลาตัวใหญ่อยู่ชุกชุม  การโยนอาหารให้ปลา ก็สร้างความเพลิดเพลินได้

     "พี่  พี่ลีโอครับ  จอดก่อนพี่ "    พี่แกเลยใช้มือบีบเบรกมือที่อยู่ตรงแฮนด์จักรยาน ต่อมาจักรยานจึงค่อยชะลอ

หยุด  พี่แกวางเท้าลงบนพื้น  หันเอียงหน้ามาด้านหลังหาผม

     "ผมอยากปั่นมั่งครับพี่ "  ผมลงจากจักรยาน  เดินมาทางด้านหน้าเพื่อจะขอลองปั่นเอง

               การนั่งซ้อนด้านหลัง  ผมมองเห็นแต่แผ่นหลังของพี่ลีโอ พี่แกตัวก็ใหญ่ เป็นอุปสรรคต่อการมองวิวมาก  ถ้า

ผมจะมองวิว ต้องเอียงหันหน้าไปทางด้านข้าง ไม่ซ้ายก็ขวา  นานๆก็รู้สึกเมื่อยคออยู่บ้าง   แต่ถ้าเป็นคนปั่นเอง 

สามารถมองตรงไปด้านหน้าเพื่อมองวิวได้เลย

     พี่ลีโอ เลิกคิ้วมองผม " แน่ใจเหรอครับ  จะไหวเหรอเรา " 

     ผมพยักหน้าตอบ "ก็ต้องลองดูก่อนครับ"

               พี่ลีโอลงจากรถจักรยาน เพื่อสลับตำแหน่งกัน  ฮึบ ผมออกแรงถีบจักรยาน  พยายามจะออกแรงถีบให้

จักรยานขยับไปด้านหน้า  แต่โคตรยากเย็น  ฮึบ   ฮึบ  นั่งปั่น แรงถีบไม่พอ  ยืนปั่นมันซะเลย  ฮึบ  ฮึบ  ผมออกแรง

ปั่นจนหมดแรง แต่จักรยานแทบไม่ขยับไปไหน  เคลื่อนไปไม่ถึงหนึ่งร้อยเมตร

               ผมหยุดปั่นแล้ว เอาขาลงเหยียบพื้น กันรถล้ม หันหลังมาเอาเรื่องพี่แก

  

     " พี่ลีโอ  ทำไมพี่ตัวหนักจังครับ "   

     " ก็พี่ถามแล้ว ว่าจะเราไหวเหรอ " พี่แกลงจากรถมายืนด้านข้าง  ส่งยิ้มกวนๆมาให้

     " ตอนแรก กะว่าน่าจะไหว พอลองปั่นจริง โคตรของโคตรหนักเลยพี่  ผมหมดแรงแล้วเนี่ย "

     " แล้วทำไมนึกอยากปั่นเอง พี่ปั่นให้ก็ดีอยู่แล้ว "

     " เอ้า  ก็พี่ตัวใหญ่ บังวิวผมมิด ผมต้องเอียงหน้าไปซ้ายมั่ง ขวามั่ง มันก็เมื่อยคอไงครับ " อยากถามนัก บ่นซะ

เลย   พี่แกได้ยินคำตอบผมเท่านั้นแหละ   ฮ่า ฮ่า " ฮาร์ทตลกอีกแล้ว " 

     " อะไรของพี่เนี่ย  ผมไม่ใช่ตลกซะหน่อย " ผมทำปากยู่  เหนื่อยด้วยเนี่ย

     " ฮาร์ทคงเหนื่อยแล้ว  ไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่า "  ผมลงจากจักรยาน  เตรียมจะจูงเดินไปหาที่นั่งพัก แต่พี่แกก็มา

แย่งไปจูงเอง  ดี ดี เอาไปเลย ขอเดินตัวปลิว สบายๆละกัน


               พวกเราจอดรถจักรยานไว้ข้างทาง เดินลงมานั่งบนพื้นหญ้าบริเวณริมสระน้ำ  เราสองคนนั่งห่างกัน

เล็กน้อย ต่างคนต่างเหม่อมองบรรยากาศรอบๆตัว  ลมพัดมาเบาๆพอให้รู้สึกเย็นสบาย  สักพัก ผมรู้สึกเหมือนมี

สายตาจ้องมองมา  เลยหันหน้าไปทางพี่ลีโอที่นั่งข้างกัน เห็นพี่แกจ้องมองมาที่ผมอยู่แล้ว  ขยันมองจ้องผมจริง


     " ฮึ   อะไรครับพี่ "  ผมเลิกคิ้วขึ้น  พี่แกหลบสายตา ทำเสมองออกไปทางสระน้ำ

     " เปล่าครับ  " ก็คนมันเห็นว่า มองอยู่แท้ๆ   ผมยื่นหน้า เข้าไปใกล้พี่ลีโอ หน้าเราห่างกันไม่ถึงคืบ  ผมแกล้งจ้อง

หน้าพี่แกบ้าง   เห็นพี่แกเริ่มเม้มริมฝีปากเข้าหากัน  ใบหูเริ่มขึ้นสีแดง  โดนจ้องมองใกล้ๆ คงเขินละซิ  ฮิฮิ น่ารักอีก

แล้ว ผมยังคงจ้องอยู่ จนพี่แกทนเขินไม่ไหว  ยกเอาฝ่ามือมาดันหน้าผมออกเบาๆ    เบาๆเชี่ยไร  อุ้ย ผมสบถคำ

หยาบ  เดี๋ยวโดนแม่ดุ   ก็งวดนี้พี่แกเขินรุนแรง ดันมาที หน้าผมแหงนไปด้านหลัง คอแทบเคล็ด

     " พี่ครับ  คอผมแทบเคล็ดเลยเนี่ย   ฮึ่ม  ทำไมเล่นแรงจังครับ " ผมลุกขึ้น ชันเข่าลงกับพื้น ยืดตัวยื่นมือไปทำท่า

บีบคอพี่แก  นี่แน่ะ  ออกแรงที่ฝ่ามือ บีบไปที่คอ กะให้หน้าดำหน้าแดงไปข้าง  

     แต่พี่แกดันหัวเราะขำซะนี่  ฮ่า  ฮ่า  ฮ่า 

     โอ๊ย  ทำอะไรพี่แกไม่ได้  เลิกบีบคอละ  บีบไปก็ไม่เจ็บ มีแต่ขำ  หย่อนก้นลงกับพื้น นั่งขัดสมาธิ เอามือไปดึงถอน

หญ้าเล่นแทน  หงุดหงิด นี่แน่ะ นี่แน่ะ

     "นั่น หญ้านะครับ  ไม่ใช่พี่ "   

     "ก็ผมสมมุติว่าหญ้านี่เป็นพี่ไงครับ  ฮึ่ม ฮึ่ม"  ฮ่า ฮ่า  พี่แกขำจนน้ำตาเล้ด      ผมคิดในใจ  ขอให้พี่แกหัวเราะจน

กรามค้างไปเลย ชิ

     "อะ พี่ว่ามาคุยเรื่องสำคัญกันดีกว่า " พี่แกพยายามสงบสติอารมณ์  หายใจเข้า หายใจออก  แต่ใบหน้ายังคงเปื้อนยิ้มอยู่

     "เรื่องอะไรหรือครับพี่ลีโอ " ก็พี่เค้าบอกเรื่องสำคัญ ผมต้องถามให้จริงจังหน่อย

     "ก็เรื่องเกียวกับแข่ง   English speech contest  พี่หาข้อมูลมาแล้วนะ  หัวข้อ คือ  Youth :Conserving Earth’s Resources"

     " อืม เยาวชนกับการอนุรักษ์ทรัพยากรเหรอครับ  คงอยากให้กลุ่มเยาวชนหันมาสนใจสิ่งแวดล้อม น่าจะพอไหว 

แล้วพวกเกณฑ์การแข่งขัน  พี่พอจะทราบมั้ยครับ"

     "อืม พอรู้มาบ้างนะ  ให้เวลาเตรียมตัวก่อนพูด 5 นาที  ระยะเวลาการพูด 5-6 นาที  หลังพูดเสร็จ มีตอบคำถาม

ของคณะกรรมการ   ส่วนรายละเอียด เดี๋ยวพี่ส่งให้ทางไลน์นะ  ฮาร์ทจะลองลงแข่งมั้ย "

     "ก็ว่าจะลองดูนะครับ ผมก็พอจะมีประสบการณ์แข่งสุนทรพจน์มาบ้าง"  พ่อแม่ของผมสนับสนุนให้ลองประกวด

สุนทรพจน์อยู่แล้ว  เพื่อฝึกความกล้าแสดงออก   แต่เหตุผลจริงๆคือ แม่บอกว่าผมพูดเก่ง  ให้เอาไปใช้ในทางที่ถูก

เถอะ   ดู๊ ดู เหตุผลของแม่ผม  แต่ครั้งนี้ผมยังไม่ได้คุยกับพ่อแม่เลย อ่า

     "แล้วผมต้องไปสมัครที่ไหน ยังไงบ้างครับพี่"

     "พี่เตรียมมาให้แล้ว อะ นี่ใบสมัคร   ถ้ากรอกเสร็จแล้ว ฮาร์ทบอกพี่ เดี๋ยวพี่พาไปสมัครเอง"

     " เหอ พี่  ผมไปสมัครเองก็ได้นะครับ  เกรงใจ นี่พี่ก็ช่วยหาข้อมูลให้ผมตั้งเยอะ"

     " พี่จะพาไปสมัครเอง พี่อยากช่วย นะครับ " พูดด้วยน้ำเสียงเชิงขอร้องแบบนี้   ผมก็ตามใจพี่แกเลยครับ อยากพา

ผมไปไหน ผมตามไปหมดเลย

     "ครับ  ขอบคุณครับพี่ลีโอ"

   ...........................................................

 

     " ฮาร์ทจะทานอะไร  " พี่ลีโอกำลังจดรายการอาหารที่จะสั่งลงบนกระดาษ เพื่อจะเอาไปให้ป้าเจ้าของร้านอาหาร

ตามสั่งที่อยู่ข้างๆหอผม

     "ทานอะไรดีน้า    แล้วพี่สั่งอะไรครับ"  ผมชะโงกหน้ายื่นไปดูบนกระดาษที่พี่เค้าเขียนไว้แล้ว

     "อ๋อ  ข้าวคะน้าหมูกรอบไข่เจียว   งั้น  ผมเอาข้าวกระเพราหมูสับไข่ดาวไม่สุก ละกันครับ"  พี่แกเขียนตามที่ผมสั่ง 

เพิ่มลงบนกระดาษ  จากนั้นก็เดินเอาไปยื่นให้ป้าเจ้าของที่กำลังทำอาหารของโต๊ะอื่นอยู่

                ร้านนี้เป็นระบบที่ลูกค้าต้องเขียนอาหารที่จะสั่งลงบนกระดาษเอง เอาไปยื่นให้ป้าแก เพราะทั้งร้านแกอยู่

คนเดียว น้ำดื่มบริการตัวเอง ตามป้ายที่แปะไว้ที่ผนังข้างตู้กดน้ำ ซึ่งมีแก้วน้ำกับหลอดอยู่บนชั้นวางให้หยิบเอง

 จำนวนโต๊ะสำหรับรองรับลูกค้าไม่มาก แต่ป้าแกทำอาหารอร่อย ลูกค้าที่มาส่วนใหญ่มักเป็นลูกค้าประจำ ผมมองดู

จำนวนลูกค้าในร้านตอนนี้ กะคร่าวๆในใจ ว่าคงต้องรออีก 2-3 คิว  

               วันนี้พี่ลีโอพาผมไปสมัครแข่งขัน  English speech contest  ที่กองกิจการนิสิตมา ซึ่งเอกสารการสมัคร มีแค่ใบสมัครกับรูปถ่าย  ผมได้รายละเอียด หลักเกณฑ์การแข่งขัน รวมถึงเกณฑ์การให้คะแนนมาด้วย

     " ฮาร์ท คิดบ้างรึยังว่าจะพูดขอบเขตเนื้อหาประมาณไหน " พี่ลีโอชวนผมคุยระหว่างนั่งรอข้าว  พี่แกบริการผมดี

มาก  เดินไปสั่งอาหาร  แถมลุกไปตักน้ำมาให้ด้วย  ส่วนผมนะเหรอ  ทำตัวเป็นเด็กดี  นั่งเฉยๆ ตามที่พี่แกสั่ง  ก็ผม

เป็นเด็กดีเชื่อฟังผู้ใหญ่

     "มีคิดไว้บ้างนะครับ ว่าจะลองหาข้อมูลเพิ่มก่อน แล้วค่อยลงมือเขียนอีกที"

     "พี่ว่า ถ้าเขียนเสร็จแล้ว น่าจะลองเอาไปปรึกษาอาจารย์สอนอิ๊ง เซคที่ฮาร์ทเรียนนั่นแหละอาจจะให้ช่วยดูสำนวน

บ้าง  หรือการใช้คำศัพท์ว่าเหมาะสมกับเนื้อหามั้ย  พี่ว่าน่าจะไม่ผิดอะไร"

     "ก็ดีนะครับ  ผมจะลองไปปรึกษาอาจารย์ดู  ขอบคุณที่แนะนำนะครับ " ผมจ้องมองสบตาพี่แกด้วยสายตาที่

แสดงความซาบซึ้ง ผมรู้สึกขอบคุณจริงๆ ที่พี่แกคอยช่วยเหลือ   แต่ดูเหมือนพี่แกจะรับมือกับคำขอบคุณตรงๆของ

ผมไม่ค่อยได้  พี่แกหลุบตาลง ก้มมองที่มือตัวเองที่กำลังจับแก้วน้ำบนโต๊ะอยู่  เม้มริมฝีปาก แล้วก็หูแดง  โอ๊ย  พี่ลีโอ

 เป็นผู้ชายตัวโตที่เขินง่ายจริงๆ

                 คุณป้าเอาอาหารมาเสิร์ฟ ช่วยเบรกความเขินของพี่ลีโอไปได้   เมื่ออาหารมาแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องรอ  ได้แต่

ต้องลงมือทาน  ต่างคนต่างนั่งทานเงียบๆ 

               จนในจานข้าวผมเหลือแค่ไข่ดาว  ผมหยิบเหยาะซอสแม็กกี้เหยาะลงบนไข่ขาว  ใช้ช้อนตัดไข่ขาวออกกิน

ไปก่อน  เหลือเพียงไข่แดง เวลาเอาช้อนเจาะลงไป ไข่แดงเยิ้มไหลออกมา จากนั้นเอาพริกน้ำปลาราดลงไป  ค่อยๆ

ตักกิน มันจะฟินมากก อร่อย  ฮือ ฮือ นี่แหละความสุขของฮาร์ท

     " ทำไมต้องทานแบบนี้ " อ๊ะ เสียงขัดความสุข  ผมยังทานไข่แดงไม่หมด เงยหน้ามองพี่แก เห็นสายตาจ้องมองมา

ที่ไข่แดงในจานข้าวของผม  จากประสบการณ์ลูกชิ้น  ผมรีบวางช้อนส้อม ยกมือสองข้างทำเป็นกำบังอยู่หน้าจาน

ข้าว  คิดในใจ อย่าเชียวนะ อย่ามาแย่ง  ครั้งนี้จะโกรธจริงๆนะ

     "หึ หึ " พี่แกหลุดขำ พลางรีบบอก " ไม่  พี่ไม่แย่ง "ค่อยยังชั่ว ผมเอามือที่ทำกำบังออก กลับมาจับช้อนส้อม ฟินต่อ

     " พี่แค่อยากรู้ว่า ทำไมต้องทานไข่ขาวก่อน ถึงค่อยทานไข่แดง  ทำไมไม่ทานพร้อมกัน"

     "ไม่ทานพร้อมกันสิพี่  เราต้องกำจัดอุปสรรคอย่างไข่ขาวไปก่อน  จากนั้นค่อยเหลือไข่แดงแสนอร่อยไว้ท้ายสุด ยิ่ง

ใส่น้ำปลาพริกลงไปยิ่งอร่อย  พี่ต้องลองนะครับ"

     "อ๋อ เป็นคนอดเปรี้ยวไว้กินหวานนี่เอง  ถ้าอย่างนั้น พี่ก็ต้องรอบ่มหนูจนหวานก่อนแล้วค่อยละเลียดชิมสินะ

อืม  ความคิดเข้าท่าดี " พี่แกมองหน้าผม  ยกยิ้มมุมปากนิดๆ  แววตาวิบวับดูเจ้าเล่ห์ นี่คิดไม่ดีอะไรอยู่ปะเนี่ย อยู่ๆ

ผมก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาเฉยเลย

     "พรุ่งนี้เย็น พี่มีนัดเตะบอลที่สนามของมหาลัย กับพวกไอว่าน ไอทัพ ที่เราเคยเจอนั่นแหละ  ฮาร์ทจะไปดูมั้ย

ครับ"    อืม  ผมครุ่นคิดนิดนึง   จะไปดีมั้ยน้า 

     " ไอมีนาก็ไปนะ  เราจะไปมั้ยครับ  จะได้นั่งคุยกับไอมีนารอ " นี่ก็เรียกผู้หญิงว่าไอ มันไม่ดีนะพี่ แต่ผมก็อยากคุย

กับพี่มีนาเหมือนกันนะ  พี่มีนาคุยสนุกดี

     " ผมก็อยากคุยกับพี่มีนานะ  แต่ผมจำเป็นต้องไปดูพี่เตะบอลด้วยเหรอครับ"

     "จำเป็นสิครับ ก็ดูพี่เตะบอลเสร็จ  เราก็ไปกินข้าวเย็นกัน แล้วพี่ก็มาส่งฮาร์ทที่หอไง"

     "อ๋อ  ข้าวเย็น  งั้นก็ได้ครับพี่  เดี๋ยวผมไปดูพี่เตะบอลพรุ่งนี้ " เอ๊ะ  ผมว่า มันเหมือนมีอะไรแปลกๆชอบกล  แต่ก็ 

ช่างมันเถอะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #8 เฮกเซนเอง (@eyelove123) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 08:53
    น้องโดนล่อลวงไปแล้ววว
    #8
    0