สิงห์ละมุน อุ่นหัวใจ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,986 Views

  • 25 Comments

  • 138 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,492

    Overall
    2,986

ตอนที่ 6 : หัวใจ...แผนใกล้ชิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 544
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    11 มี.ค. 62

               วันเวลาของการอยู่ค่ายอาสา หมดไปอย่างรวดเร็ว   จนมาถึงค่ำคืนสุดท้าย ก่อนเดินทางกลับ  ผมค้นพบ

ว่า การทำงานในห้องครัว กับสาวๆและพี่ลีโอสนุกมาก   ถึงพวกเราจะรู้จักกัน เพียงระยะเวลาสั้นๆ  แต่มิตรภาพที่

เกิดขึ้น ก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีสำหรับผม  แม้พี่ลีโอจะไม่ค่อยพูดคุยกับกลุ่มผู้หญิงในห้องครัวมากนัก ถ้ามี

ใครมาถามก็ตอบเพียงสั้นๆหรือ ทำแค่อมยิ้มเล็กน้อย  เพียงแค่นี้ กลุ่มผู้หญิงก็ปลื้มปริ่มไปตามๆกันแล้ว   แต่พี่แก

กลับชอบมาชวนผมคุย  

 

        พี่ลีโอเล่าว่า เคยพบผมมาก่อน ตอนไปเที่ยวอัมพวากับกลุ่มเพื่อน ช่วงหลังสอบไฟนอลที่ผ่านมา เราเข้าพักที่

เดียวกัน  นี่ไงคำตอบที่ผมสงสัย ว่าทำไมถึงรู้สึกคุ้นหน้าพี่ลีโอ   แถมพี่แกยังเป็นคนมาทักผมตอนตักบาตรเช้าอีกต่าง

หาก  ผมจดจำพี่ลีโอไม่ได้ คงเป็นเพราะสภาพจิตใจของผมช่วงนั้น ยังไม่ค่อยปกติ จึงไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวมากนัก

 ผมค่อยๆไล่เรียงลำดับความคิดย้อนไปถึงช่วงเวลานั้น

 

     " เออ พี่ลีโอครับ  คืนนั้นพี่กับกลุ่มเพื่อนน่าจะดื่มกันหนักเลยใช่มั้ยครับ "  ผมจำได้เลือนลางเหมือนจะได้ยินเสียง

โวยวายของบางคนดังลอดออกมาเป็นระยะจากห้องพักห้องริมสุดของอีกด้านหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็นห้องพักของกลุ่ม

พี่ลีโอ  น้ำเสียงการพูดฟังดูแล้วน่าจะเมากันน่าดู

     " ครับ  เพื่อนในกลุ่มของพี่คนนึง มันผิดหวังเรื่องความรัก  เลยดื่มหนักไปหน่อย " พี่ลีโอตอบพร้อมกับจ้องมองมา

ที่ดวงตาของผม คำตอบของพี่ลีโอกระทบจิตใจผมอยู่บ้าง เพราะผมก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ผิดหวังในความรักเช่นกัน ผม

หลบตาพี่ลีโอ ทำทีหันไปมองทางอื่น ไม่อยากให้พี่แกเห็นแววตาเศร้าๆของผม พยายามตั้งสติ และพูดในใจกับตัว

เองว่า มันจบลงแล้ว อย่าไปคิดถึงอีก

     " เพื่อนของพี่ลีโอ  คงกะจะดื่มให้ลืมเธอ  ใช่มั้ยครับ " ผมพยายามพูดให้ฟังดูตลกหน่อยๆ เพื่อเบรกอารมณ์เศร้า

ภายในใจของตัวเอง

     " อืม เมาเละเทะเลยแหละ แต่ตอนนี้มันก็โอเคนะ เวลาจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นนะครับ " ทำไมแววตาของพี่ลีโอ 

เวลาพูดประโยคนี้ ถึงดูเหมือนอยากส่งกำลังใจมาให้ผมกันนะ แปลกจริงๆ

 

               คืนสุดท้ายของการอยู่ค่าย  ถือเป็นช่วงเวลาจัดเต็มความสนุก หลังจากงานทุกอย่างสำเร็จลุล่วง พี่ค่ายจึง

จัดกิจกรรม ให้สมาชิกค่ายทุกคน ได้ร่วมสนุกกัน โดยสมาชิกค่าย จะถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มๆ เพื่อทำการแสดงตาม

หัวข้อที่แต่ละกลุ่มจับสลากได้    แต่ละกลุ่มจะมีการตั้งชื่อประจำกลุ่มตามชื่อผลไม้  ร้องเพลงพร้อมทำท่าประจำ

กลุ่มก่อนทำการแสดง   ซึ่งจะมีการเชิญชาวบ้านมาดูด้วย  จึงเป็นการแสดงที่เน้นไปที่ความสนุกและเข้าถึงชาวบ้าน

               ผม แม็ค และ ฟิล์ม อยู่คนละกลุ่มกัน  กลุ่มฟิล์มจับสลากได้หัวข้อร้องเพลงลูกทุ่งประกอบท่าเต้น   กลุ่ม

แม็คจับได้แสดงละคร   ส่วนกลุ่มของผมจับได้ คัฟเวอร์ แดนซ์ 

               สาวๆในกลุ่มของผมเลือกเต้นคัพเวอร์ เพลงฮิตเพลงหนึ่งของวงเกิร์ลกรุ๊ปไทย ที่มีเชื้อสายมาจากประเทศ

ญี่ปุ่น   ตามด้วย  เบบี้ พิก แดนซ์ เพลงยอดฮิตของเด็กเล็กเช่นกัน มติเสียงส่วนน้อยในกลุ่มซึ่งเป็นผู้หญิงว่ามาแบบ

นี้    ผู้ชายซึ่งเป็นเสียงส่วนใหญ่ย่อมขัดพวกเธอไม่ได้  มีเพียงต้องทำตาม

               แค่ช่วงซ้อมก็ทำเอาฮาแล้ว สมาชิกในกลุ่มต่างหัวเราะกันเองจนท้องแข็ง  มองดูผู้ชายตัวโตๆแมนๆ มาเต้น

ท่าน่ารักๆก็สนุกดี   แถมผู้หญิงในกลุ่มยังกลัวว่า การแสดงของกลุ่มเรายังน่ารักไม่พอ จึงจับพวกผู้ชายในกลุ่มรวมทั้ง

ผมด้วย ทำผมมัดจุกให้ดูคิขุเพิ่มขึ้นอีก บอกว่าจะได้เข้ากับเพลง ผมไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าตัวเอง เพราะไม่มีกระจก

ให้ส่อง แต่เห็นจากสภาพเพื่อนผู้ชายในกลุ่มคนอื่นๆแล้ว ก็คิดว่า สภาพที่ออกมาคงน่ารักมากกกไม่ต่างกัน


และแล้วเวลาการแสดงจริงก็มาถึง 

         หลงรักเธออยู่นะจ๊ะ    แต่เธอไม่รู้บ้างเลย   .................เบ อี เบ อิ เบ 

               สมาชิกทุกคนในกลุ่มเต้นกันเต็มที่  ใส่ไม่มียั้ง  ก็ยิ่งสนุก  มองไปที่กลุ่มชาวบ้านที่มานั่งดูการแสดงของ

พวกเรา  บางคนนั่งโยกตัวตาม  เด็กๆถึงกับลุกขึ้นเต้น  ยิ่งเพลง เบบี้ พิก แดนซ์ นะ   โห! เด็กชอบกันใหญ่  ช่วยกัน

ร้อง  เบบี้ พิก   ตู๊ด ดู ดู ดูด .... ตุ๊ด ดู ดู ดูด..   พร้อมกับทำท่าตามกันอย่างสนุกสนาน  

               ทางด้านผู้ชม นอกจากกลุ่มชาวบ้าน ยังเป็นพี่ค่าย ปี 2 และ ปี 3  ที่นั่งดูการแสดงกันอย่างบันเทิงมาก

 ต่างชี้ชวนกันดู  นั่งหัวเราะขำกันไม่มีหยุด   บ้างปรบมือ ส่งเสียง ฮู้ ฮู้

      " เชี่ย!  ไอลีโอ  น้องมึงโคตรน่ารัก " ขาเมาท์ประจำกลุ่มอย่างคุณว่านเริ่มอีกแล้ว

     " โอ๊ย! น้องน่ารักขนาดนี้  พี่ขอกลับบ้านเลยได้มั้ย " ตามมาด้วยเสียงคุณมีนา  นี่ก็โคตรหลงน้อง    

     " กูขอเตือนด้วยความหวังดีนะเพื่อน  มึงต้องรีบเดินหน้า จีบเต็มสปีดแล้วว่ะ "   ไอทัพหันมามองหน้าผมจริงจัง ไอ

นี่มันชงเก่ง 

     " เออ จริง  หลังจากคืนนี้  คู่แข่งมึงเพิ่มขึ้นชัวร์  น่ารักสดใสขนาดนี้   แถมยังทำอาหารอร่อยอีก   ต้องมีคนหลง

ความน่ารักของน้อง เหมือนมึงบ้างแหละวะ "

      " ไอห่าปลื้ม   พูดกดดันกู  " นั่น มันยังมีหน้ามาหัวเราะอีก

     " ฮะ ฮะ กูไม่ได้กดดัน  แต่กูพูดให้มึงคิด  คงไม่ได้มีแค่มึงหรอกที่เล็งน้อง"

     " กูจีบน้องแข่งกับมึงได้มั้ยฮะ ไอลีโอ  " ไอมีนามันพูด ก่อนจะหันไปส่งเสียงกรี๊ดให้น้องที่กำลัง เต้น เบบี้ พิก 

แดนซ์ อยู่  แถมตะโกนอีกว่า  น่ารักกกก ค่า  ฮู้ ฮู้  

                     เชี่ย  พวกมันบิวท์ผม  แต่ผมก็คิดตามนะ  ขนาดไอมีนาสาวห้าว ยังชมน้องไม่หยุด เพื่อนในกลุ่มของผม

ยังบอกน้องน่ารัก  แล้วคนอื่นๆละจะไม่คิดเหมือนกันเหรอ  พรุ่งนี้เหลืออีกวัน คงต้องรีบทำคะแนน  

     " พวกมึง แม่ง.....มาช่วยกูคิดเลย ทำยังไงต่อดีวะ "

 

               เช้าวันกลับ  สมาชิกค่ายทุกคนช่วยกันขนของขึ้นรถหมดแล้ว  จากนั้นมายืนต่อขบวนทยอยกันขึ้นรถ ส่วนพี่

ค่ายจะต้องอยู่ตรวจสอบความเรียบร้อย เช็คของให้ครบ ไม่ให้มีของตกค้าง ถึงจะขึ้นรถกันได้    ผม  แม็ค และ ฟิล์ม

 ก็เป็นหนึ่งในสมาชิกค่ายที่เข้าแถวรอขึ้นรถอยู่  

     " น้องฮาร์ทมานี่ก่อนค่ะ " พี่มีนาเดินมาหยุดยืนตรงหน้าผม 

     " ผมเหรอครับ " ผมเอานิ้ว ชี้เข้าหาตัวเอง พลางมองหน้าพี่มีนา แม็คกับฟิล์มก็หันมองทางพี่มีนาด้วย   ผมไม่รู้ว่า

พี่เค้าเรียกผมทำไม หรือผมลืมของ ก็เช็คครบหมดแล้วนะ

     " ใช่ค่ะ เดี๋ยวน้องฮาร์ทอย่าเพิ่งขึ้นรถนะคะ " พี่เค้าจูงมือผมให้เดินออกมาจากแถว 

     " พี่มีเรื่องรบกวนหน่อย  เดี๋ยวฮาร์ทยืนรอตรงนี้ก่อนนะคะ"  ผมหันไปมองพยักหน้าให้แม็คกับฟิล์มว่าให้ขึ้นไป

ก่อน   ผมเห็นแม็คพูดอะไรสักอย่าง พออ่านปากได้ว่า จะจองที่ให้  ผมพยักหน้า โอเค

     " พี่ฝากน้องฮาร์ทถือนี่นะคะ " แล้วพี่มีนาก็ส่งกระเป๋าเป้ใบหนึ่งยัดใส่มือผม จากนั้นก็วิ่งออกไป ทิ้งให้ผมยืนงงอยู่

นอกแถวคนเดียว  แม็คกับฟิล์มเดินขึ้นรสบัสไปแล้ว ผมยืนมองจนคนสุดท้ายของแถวเดินขึ้นรถ แต่พี่มีนาก็ยังไม่เดิน

กลับมา   ผมคิดว่า เอายังไงดี เดินขึ้นรถไปเลยดีมั้ย  ยืนหันซ้ายหันขวามองหาพี่มีนา 

     " น้องฮาร์ทขึ้นรถได้แล้วครับ " ผมหันไปเห็นพี่ลีโอมายืนอยู่ข้างหลัง  หยิบเอากระเป๋าเป้ออกไปจากมือผม

     " นั่นของพี่มีนาครับ "   พี่ลีโอไม่พูดอะไร แต่กลับดึงมือผมไปจูงเดินขึ้นรถแทน ผมได้ยินเสียงเหมือนโห่แซวตะโกน

มาจากรถอีกคัน  แต่ผมไม่ทันคิดอะไร เพราะยังงงว่าพี่มีนาให้ยืนรอทำไม แล้วตัวเองก็หายเงียบไปเลย

               พอขึ้นรถมาแล้ว  พี่แกเดินนำผมไปทางที่นั่งด้านหลัง ผมมองไม่เห็นว่าแม็คกับฟิล์มนั่งอยู่ตรงไหน เห็นแต่

แผ่นหลังของพี่แก  ระหว่างทางที่เดิน มีคนส่งยิ้มนิดๆมาให้ตลอดทาง  ผมยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เขินไ ม่รู้ว่าพวกเขา

มองผมทำไม รึว่าผมทำให้รถออกช้า เพราะไม่ยอมขึ้นรถ  แต่ที่ช้าไม่ใช่เพราะผมนะ เป็นพี่มีนาต่างหาก

                พี่ลีโอหยุดเดิน  เบี่ยงตัวหลบให้ผมเข้าเดินไปนั่งตรงที่นั่งริมหน้าต่าง ส่วนพี่แกนั่งลงริมทางเดิน ผมมานั่งอยู่

แถวหลังของแม็คกับฟิล์มนั่นแหละ ตอนเดินผ่าน  เห็นแต่ละคนใส่หูฟัง นั่งหลับตาไปแล้ว


              ผมนั่งเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง  ปล่อยใจไปกับธรรมชาติข้างทาง พลางคิดว่าตนเองตัดสินใจถูกในการ

เลือกมาค่ายของคณะวิศวะ  ได้รับประสบการณ์ และมิตรภาพดีดี  ได้ทำประโยชน์ต่อสังคม รวมถึงกิจกรรมต่างๆที่พี่

ค่ายจัด ก็สนุกสนานทีเดียว  นอกจากนี้ ยังพบกับผู้ชายตัวโตๆ โคตรหล่อ แต่ร้องไห้เพราะหั่นหอม   กลัวการเช็ดแผล

ด้วยแอลกอฮอล์จนหน้าซีด  คิดแล้วก็หลุดขำ หึหึ  ออกมาเบาๆ   

             พลัน  ผมรู้สึกเหมือนมีสายตาจ้องมองอยู่  หันหน้ามาทางพี่ลีโอ ต้องสะดุ้งเล็กน้อย   พี่ลีโอนั่งจ้องผมอยู่

จริงๆ   พี่แกส่งแววตาสงสัยมองมาที่ผม 

     " คิดอะไรอยู่ ถึงอารมณ์ดีครับ "

    " อ๋อ ผมคิดถึงการแสดงเมื่อคืนของเพื่อนๆนะพี่   ฮาดี " ผมเลี่ยงตอบไปอีกอย่าง ไม่ได้ตรงตามที่กำลังคิดอยู่

      " อืม  สนุกดี  ทุกกลุ่มแสดงดีมาก  ฮาร์ทก็เต้นเก่งนะ " พูดชมผม แต่ทำหน้ากลั้นยิ้ม แบบนี้หมายความว่ายังไง

      " เอ้า พี่ครับ  พูดชม  แต่ทำไมพี่ทำหน้าอย่างนั้นละครับ "  ผมหรี่ตามองพี่แก " นี่ชมจริงป่ะครับ "

     " จริงสิ  ฮาร์ทเต้นน่ารักมาก " พี่แกพูดเน้นเสียงหนักเล็กน้อย พลางจ้องมองตาผมด้วยแววตายิ้มๆ  ผมก็เขินสิ

ครับ หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้น จนต้องเสมองอย่างอื่น หลบสายตาพี่แก  

     " เปลี่ยนเรื่องครับ  พูดเรื่องอื่นเหอะพี่ "  ผมพยายามปรับทั้งสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็นปกติ

     " อืม งั้นพี่ถามถึงกิจกรรมยามว่างของฮาร์ทดีกว่า ชอบทำอะไรบ้างครับ "

     " ส่วนใหญ่ผมชอบอยู่ห้อง กิจกรรมก็จะเป็นอ่านหนังสือนิยาย  ฟังเพลง  ดูหนัง  ทำอาหารบ้าง ขนมบ้าง ตามแต่

อารมณ์ครับ  แต่สองอย่างหลัง ผมมักทำในวันหยุดเสาร์อาทิตย์นะครับ 

     " ถึงว่า ทำอาหารอร่อย "

     " อันนั้นมันแน่อยู่แล้วครับพี่  "เรื่องทำอาหารอร่อย  ผมไม่เคยถ่อมตัวเวลามีคนชม ก็เรื่องจริงอะ

     " แล้วฮาร์ทเล่นกีฬาบ้างมั้ย " ดูท่าพี่แกน่าจะมาสายกีฬา ตัวสูง หุ่นดี

     " ไม่ เลย ครับ พี่ " ผมพูดเน้นเสียงให้รู้ว่าไม่ชอบจริงแท้แน่นอน

     " ทำไมล่ะ "  อ้าว ยังมาถามย้อนอีก  ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ รึเปล่าฮึ 

     " เล่นกีฬามันเหนื่อยยย    แล้วผมก็ไม่มีทักษะเลยครับ   ฟุตบอล เอาหัวโหม่งลูกก็โคตรเจ็บ   เล่นบาส โยนลูก 

แค่เฉียดใต้ห่วงก็บุญแล้วครับ  พอจะว่ายน้ำ ก็เป็นภูมิแพ้ ตามด้วยไซนัส ไข้ขึ้นนอนซม เลยไม่ค่อยอยากว่าย

เท่าไร เคลียร์นะครับพี่ " ผมร่ายยาวด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าเหนื่อยหน่ายกับการเล่นกีฬามากกก

พี่แกนั่งอมยิ้มกลั้นขำจนไหล่สั่น   ตลกอะไรผมเนี่ย

     " ดูท่าพี่จะอยากหัวเราะ ก็หัวเราะออกมาเถอะครับ  ผมไม่ว่า.."  ผมพูดยังไม่จบดี  เสียงหัวเราะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า  หลุด

ออกมาเลย  ดีดี ขำซะให้พอ

     " เป็นคนตลกเหรอเรา "

      " ไม่นะครับ   ผมไม่ตลก   ผมแค่พูดความจริง "

     " ผมว่า ผมถามพี่บ้างดีกว่าครับ " ผมขยับตัวเปลี่ยนท่านั่งเล็กน้อย เริ่มเมื่อย " พี่คิดยังไง กับคำพูดที่ว่า เด็กวิศวะ

ต้องคู่กับเหล้าครับ "

     " อ่า จะตอบยังไงดี  เด็กวิศวะไม่ใช่ทุกคนนะที่ดื่มเหล้าเก่ง  น่าจะเป็นเพราะ กลุ่มผู้ชายเวลาอยู่รวมกันเยอะ  ทั้ง

เพื่อน รุ่นพี่รุ่นน้องอีก  ไม่เล่นกีฬา เล่นเกมส์ ก็ชวนกันไปสังสรรค์เฮฮา  แล้วเวลาดื่มเหล้า คนเราจะสนิทกันง่าย "

     " แล้วพี่ลีโอ ชอบดื่มเหล้ามั้ยครับ "

     " สำหรับพี่ ตามโอกาส วาระที่มีคนชวนมากกว่า  กลุ่มเพื่อนพี่ก็ไม่ได้นัดกันบ่อยนะ"

     " ส่วนใหญ่เวลาว่าง กลุ่มเพื่อนพี่นัดทำอะไรกันครับ "

     " ไม่เล่นบาส  ก็เตะบอลนะ "    โฮะ! อย่างที่คิดเลย


               ผมเริ่มรู้สึกง่วง  อยากหลับพักสายตา  จึงพูดตัดบท บอกพี่แก " พี่ครับ ผมง่วง ขอนอนนะพี่   คุยกันใหม่

นะครับ "  จากนั้นผมก็นั่งหลับตา  ยกมือขึ้นมากอดอก  หลับพอเคลิ้มๆ   รู้สึกเหมือนมีคนจับศีรษะให้เอนไปพิง  จึง

ขยับตัวหาท่านอนสบายๆ  หลับสนิทไปเลย

               คนที่หลับสนิทสบายไปแล้ว  เหลือแต่คนที่ยังไม่หลับนี่แหละ  ชักจะมีปัญหา หลังจากที่จับศีรษะคนน้อง

ให้เอนมาพิงไหล่ของตัวเอง  ความรู้สึกอุ่นร้อนบริเวณที่ถูกซบ เสียงลมหายใจแผ่วเบา กลิ่นหอมอ่อนๆจากคนด้าน

ข้าง   ทำให้หัวใจของคนพี่ เต้นเป็นจังหวะแรงขึ้น  มันรู้สึกอัดแน่น จนอยากจะก้มลงไปหอมแก้ม ลงโทษคนที่นอน

หลับไม่รู้เรื่อง  ว่าสร้างความปั่นป่วน  ให้คนที่ยังตื่นอยู่มากแค่ไหน  

               จนเผลอลืมตัว ยกมือขึ้นมาลูบแก้มนุ่มอย่างแผ่วเบา ไล้นิ้วหัวแม่มือมาตามริมฝีปากอิ่ม  คิดแต่อยากจะ

ก้มลงไปชิมว่าหวานแค่ไหน  แต่จำต้องหักห้ามใจไว้ 

               ริมฝีปากของคนพี่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย จ้องมองดวงหน้าหวาน  ซึมซับความอบอุ่นที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจ

เป็นความสุขที่ไม่อยากให้จางหาย  อยากยืดช่วงเวลานี้ให้นานออกไป  อยากให้ระยะทางที่ใช้เดินทาง

กลับมหาลัยไกลออกไปอีกนิด

 

ปล. ตอนนี้จะยาวสักนิด เป็นตอนที่แสดงให้เห็นว่า พี่ลีโอกับน้องฮาร์ท เริ่มที่จะสนิทกันแล้ว และไรท์ก็อยากจะแจ้งว่า น่าจะลงตอนต่อไปหลังวันที่ 16 มี.ค. เลยนะคะ เรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องแรกของไรท์ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและติดตามนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #6 เฮกเซนเอง (@eyelove123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 08:47
    นิยายเรื่องแรกเหรอคะ บรรยายดีมากๆเลย คนในเรื่องก็น่ารักกก
    #6
    1
    • #6-1 novel-999 (@novel-999) (จากตอนที่ 6)
      18 มีนาคม 2562 / 11:08
      เป็นนิยายเรื่องแรกที่เขียนจริงๆค่ะ จินตนาการล้วนๆ ขอบคุณที่ชอบนะคะ
      #6-1