THE GALAXIA

ตอนที่ 40 : 4 eyes spider

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    21 พ.ค. 59



 

เจ้าตัวสี่ตานั่นคือแมงมุมยักษ์ สิ่งที่ผมกับทเวนคิดว่าเป็นมอนสเตอร์ประหลาดตัวกลมก็คือหนึ่งในลูกตาของมัน ที่ใหญ่โตเท่าเด็กแปดขวบ มันลุกขึ้นยืนจังก้า ท่าทางโมโหจัดที่ถูกลูกธนูของผมทิ่มตา เลือดไหลทะลักออกมาจากตาที่ถูกยิง ท่าทางคงจะบอดไปเลยแน่ๆ

 

เจ้าแมงมุมนั่นเห็นผมกับทเวนได้อย่างไม่ยากเย็น และตอนนั้นเองที่บีบอทรายงานว่ามีมอนสเตอร์อยู่บริเวณนั้น ซึ่งผมกับทเวนทำได้แค่กลอกตา อยากจะปามันไปให้ไกลๆให้รู้แล้วรู้รอด  แต่ตอนนี้คงต้องวิ่งหนีไปตั้งหลักกันก่อน เมื่อเจ้าแมงมุมนั่นพ่นใยเหนียวๆมาใส่พวกเรา

 

“อะไรเนี่ย แถวๆเมืองไม่น่าจะมีมอนสเตอร์คลาสซีโผล่มานี่นา!

ผมตะโกนบอกกับทเวนที่วิ่งหลบไปคนละทาง เขาก้มลงดูคอมเจนของตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มแหยๆ

 

“โทษทีเซวิล ฉันลืมปรับทิศของแผนที่ เลยกลายเป็นว่าตอนนี้เราเดินมาทิศทางตรงข้ามกับเมืองน่ะ”

 

“หา!! เฮ้ย!

ผมร้องอุทานเสียงดังไปหน่อย เลยตกเป็นเป้าการโจมตีจนเกือบหลบแทบไม่ทัน

 

“เจ้านี่เป็นมอนสเตอร์คลาสซี คะแนนสังหารสูงกว่าไฮ-ไวเดอร์แค่ 10 แต้ม เราน่าจะล้มมันได้สบายๆนะ”

ผมตะโกนบอกทเวน ขณะวิ่งหนีเจ้าแมงมุมยักษ์

 

“จริงด้วย เมื่อกี้ลูกธนูนายยังปักเข้าเบ้าตามันพอดีเลยนี่นา แบบนี้คงฆ่าได้ไม่ยาก!

ทเวนดึงสวิฟท์บีทออกมาจากกระเป๋า แล้วเริ่มยิ่งใส่แมงมุมยักษ์ที่กำลังวิ่งไล่กวดผม มันชะงักจากการโจมตีนั้นแล้วหันไปไล่ทเวนแทน

 

ผมดึงเชนกันออกมา และรัวยิงใส่มันไม่ยั้งเช่นกัน เจ้าแมงมุมดูจะสับสนที่ถูกโจมตีจากทั้งสองด้าน มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะตัดสินในวิ่งเข้าหาทเวน ที่อยู่ใกล้ตัวมันมากที่สุด และพ่นใยเหนียวๆใส่เขาอย่างรวดเร็ว เขากระโดดหลบไปด้านข้าง ใยแมงมุมเฉี่ยวขาของเขาไปอย่างเฉียดฉิว แต่มันก็ยังไม่หยุดแค่นั้น 4 eyes spider สามารถพ่นใยได้ต่อเนื่องและรวดเร็ว แถมยังดักทางที่ทเวนกระโดดหนีไปได้อย่างแม่นยำอีกด้วย

 

“ซวยแล้ว!

ทเวนกลิ้งหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว จึงทำให้ร่างของเขาติดอยู่ในใยแมงมุมเพียงครึ่งหนึ่ง

 

“บ้าจริง เซวิลยิงล่อมันไปที!

ไม่ต้องรอให้เขาบอก ผมก็กราดกระสุนใส่มันไม่ยั้งอยู่แล้ว และก็ได้ผล 4 eyes spider ผละจากทเวนมาโจมตีผมแทน เพราะมันคิดว่าทเวนหมดพิษสงจะทำร้ายมันได้แล้ว

 

ตูม!!

ทเวนยิงกระสุนระเบิดใส้ก้นของ4 eyes spider แรงระเบิดทำให้ลำตัวส่วนล่างของมันเป็นแผลแหวะ มันกรีดร้องและล้มไถลมาทางผมพอดี ผมกระโดดขึ้นไปบนศีรษะของมันอย่างรวดเร็ว และกระหน่ำยิงโดยไม่รอให้มันได้ทันตั้งตัว เพียงไม่กี่นัดตรงจุดสำคัญ มันก็ตายลงอย่างง่ายตาย

 

“เป็นไงล่ะ”

ผมหันไปเก็กมาดเท่ให้ทเวน

 

“เยี่ยมยอดเพื่อนรัก แต่ว่าตอนนี้มาช่วยฉันดึงใยเหนียวๆนี่ออกไปทีเซ่!!

ทเวนถลึงตาชม ผมหัวเราะแล้วเดินลงไปจากซากร่างของ4 eyes spider เก็บเงินรางวัล แล้วเดินไปช่วยทเวนแกะใยแมงมุมออกจากตัว

 

“โชคดีนะที่ใยมันโดนแค่ขาฉัน ไม่งั้นคงไม่ได้ยิงกระสุนระเบิดแน่ นั่นนัดสุดท้ายที่ฉันมีเลยนะ”

 

“นายไม่จำเป็นต้องใช้กระสุนระเบิดก็ได้นี่ 4 eyes spider ไม่มีเกราะแข็งสักหน่อย ยิงด้วยกระสุนธรรมดามันก็ตายแล้ว”

 

“หึ นายก็พูดได้สิ ขึ้นไปยืนทำเท่บนตัวแมงมุมก้นโบ๋นั่นนี่นา”

 

“ฮึ...ฮ่าๆๆๆๆ”

ผมกับทเวนประสานเสียงกันหัวเราะ เมื่อนึกภาพตามที่เขาพูด มันออกจะตลกมากกว่าเท่ และมันก็ทำให้เราสองคนหัวเราะท้องแข็งไปหลายนาที แถมกว่าจะดึงใยแมงมุมออกได้หมด เพราะมัวแต่หัวเราะ ท้องของพวกเราก็ร้องประท้วงด้วยความหิวเสียงดังลั่น

 

“เอ่อนี่ นายสัญญาไว้นี่นาว่าจะกินเจ้านั้นถ้าผมยิงโดน”

 

“ห๊ะ เอาจริงเรอะ หน้าตามันไม่ได้น่ากินเลยสักนิด ขนยุบยับแบบนั้นน่าขนลุกออก!

 

“ไม่ลองชิมดูหน่อยเหรอ บางทีมันอาจจะอร่อยมากก็ได้นะ”

 

“ไม่ อยากกินก็กินไปคนเดียวเลย เดี๋ยวฉันจะไปล่าอย่างอื่นมากินเอง”

พูดจบทเวนก็เดินหนีไป ผมเดินเข้าไปสำรวจร่างที่ไร้วิญญาณของ4 eyes spider ใกล้ๆ สงสัยว่าเนื้อของมันจะมีรสชาดเหมือนปูหรือเปล่า เพราะรูปร่างก็ดูจะคล้ายๆกันอยู่

 

“เซวิล”

เสียงกระสิบที่ฟังดูคุ้นเคยดังมาจากบนต้นไม้ใกล้ๆ พรานสาวโผล่หน้ามาให้เห็น เธอโบกมือและส่งยิ้มให้ผม

 

“ทาราลัน”

ผมทัก ดีใจที่ได้เห็นหน้าเธออีก

 

“เมื่อกี้ฉันกลั้นหัวเราะแทบแย่แน่ะ พวกเธอสองคนตลกกันจัง”

พรานสาวหัวเราะคิกคักเบาๆ

 

“ว่าแต่เธอจะลองกินมันดูไหม?”

ทาราลันพูดพร้อมทั้งมองตรงไปยังร่างของ4 eyes spider

 

“มันกินได้ด้วยเหรอ?!

 

“กินได้สิ อร่อยด้วยนะ ถึงแม้ว่าภายนอกมันจะดูน่าเกลียดไปหน่อยก็เถอะ พวกเราชาวชานเดร่าชอบย่างขาของมันกิน ใช้มีดกำจัดขนแข็งๆพวกนั้นออกไป แล้วใช้มีดเปิดเปลือกของมันอกมาซีกหนึ่ง โรยเครื่องเทศน์ เสร็จแล้วก็เอาไปย่างไฟ”

ทาราลันแนะนำอย่างผู้ชำนาญการ

 

“แต่ทเวนกำลังไปล่าอะไรที่น่ากินกว่านี้มาอยู่นะ”

 

“ไม่มีทางเจอตัวอะไรหรอก เพราะหนีเจ้านั่นกับเสียงดังจากการต่อสู้ไปหมดแล้ว”

 

“แต่...”

 

“เอาน่า เสียงท้องร้องของพวกเธอดังไกลมาถึงต้นไม้ที่ฉันอยู่เชียวนะ ลองกินดูสิ ถ้าไม่อร่อยหรือมีอันตรายละก็ มาเอาเรื่องกับฉันทีหลังได้เลย”

ความหิวทำให้ผมยอมทำตามที่เธอบอก กลิ่นหอมจากขาแมงมุมย่างไฟ ทำเอาน้ำลายสอด้วยความอยากกิน แม้แต่ทเวนเองยังวิ่งตามกลิ่นกลับมา ทั้งสองมือว่างเปล่า ไม่ได้มอนสเตอร์อะไรติดมือมาด้วยเลย

 

“เอาจริงน่ะ?”

เขาถาม เมื่อเห็นผมยกขาข้างที่สุกกำลังดีขึ้นมา และดึงเนื้อสีขาวดูน่าอร่อยออกมา

 

“อืม ไม่ลองไม่รู้ ยังไงเราก็เกิดใหม่ได้อยู่แล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้น”

ผมตอบอย่างไม่คิดมาก ที่จริงถ้าไม่ได้ทาราลันช่วยยืนยัน ผมเองก็คงไม่กล้ากินมันแน่ๆล่ะ คำแรกที่ชิม ทำให้ผมหมดความระแวงสงสัยในรสชาติของมันไปเลย เพราะเนื้อนุ่มหวานฉ่ำของมัน เข้ากันดีกับซอสถั่วเหลืองแบบญี่ปุ่น

 

“เป็นไง ทำหน้าพริ้มแบบนั้น อร่อยเหรอ?”

ทเวนถามอย่างไม่แน่ใจ

 

“มาก ไม่เชื่อก็ลองดูได้เลย!

ผมยื่นขาแมงมุมย่างไฟอีกอันหนึ่งให้ทเวน เขารับไปอย่างไม่แน่ใจนัก แต่ด้วยความหิวกับภาพประกอบยั่วน้ำลายจากผม ทำให้เขาลองกินมันได้ไม่ยากเย็น

 

“อร่อย!

นั่นเป็นคำเดียวที่ผมได้ยินจากปากเขา จากนั้นเราก็ซัดขาแมงมุมย่างทั้งแปดขาจนเรียบ อิ่มแปล้อร่อยพุงกาง ขนาดที่ว่าจุกจนลุกไม่ขึ้นกันเลยทีเดียว

 

“ผมว่าผมต้องงีบสักหน่อย อากาศแถวนี้ดีด้วยสิ”

ผมปรือตาพูด

 

“นั่นสิ บรรยากาศน่านอนเกินไปจริงๆ”

ทเวนมีสภาพไม่ต่างจากผมนัก เราอิ่ม ง่วง และก็นอนหลับมันใกล้ๆกับพงหญ้านั้น โดยมีบีบอทคอยระวังภัยให้ ทั้งที่รู้ว่ามันช่วยอะไรไม่ค่อยได้เท่าไร แต่ก็ยังอุ่นใจกว่าไม่มะไรเลย อีกอย่างทาราลันก็เฝ้าดูอยู่ใกล้ๆ เธอคงรีบเตือนผมหากมีตัวอันตรายเข้ามาใกล้

 

“อืมมม เสียงอะไรฟระ!

ทเวนตื่นขึ้นเพราะเสียงเตือนจากคอมเจ็นของเขา ผมเองก็ตื่นขึ้นเพราะเสียงนั้นเหมือนกัน

 

“เฮ้ย นี่พวกเรานอนเพลินจนจะถึงขีดจำกัดในการเชื่อมต่อแล้วเหรอเนี่ย!

 

“ผมเองก็เหมือนกัน ใกล้ถึงเวลาที่ต้องตัดการเชื่อมต่อแล้ว”

 

“งั้นก็คงต้องเอาที่พักนิรภัยออกมาติดตั้ง  แถวนี้ไม่ค่อยมีต้นไม้ใหญ่เท่าไรเลยนะ”

ทเวนมองหาต้นไม่เพื่อนำที่พักนิรภัยขึ้นไปติดตั้ง แต่บริเวณนี้เป็นทุ่งหญ้ากว้างๆความสูงประมาณหัวเข่า แทบไม่มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นอยู่เลย

 

“ติดตั้งบนพื้นก็ได้นี่ แถวนี้ดูไม่มีอันตรายอะไรแล้วด้วย”

 

“นั่นสินะ ติดตั้งที่พื้นก็ได้ ว่าแต่นายจะตัดการเชื่อมต่อออกไปพร้อมกันเลยไหม?”

 

“อืม จะได้เข้ามาใหม่พร้อมกัน เวลาทำมิชชั่นด้วยกันจะได้สะดวก”

เราติดตั้งที่พักนิรภัยใกล้ๆกัน และตัดการเชื่อมต่อออกไปจากดิกาแล็กเซีย กิจวรรตหลังการตัดการเชื่อมต่อจากดิกาแล็กเซียเหมือนกันทุกวัน คือทำธุระส่วนตัว ทานข้าว ผ่อนคลายสมองและร่างกาย ในกรณีที่โดนจัดหนักมา จากนั้นก็เชื่อมต่อกลับเข้าไปในดิกาแล็กเซียอีกครั้ง

 

ทเวนกลับเข้ามาช้ากว่าผมไปสามสิบนาที ทั้งที่เราแยกจากโรงอาหารกลับมาพร้อมๆกัน แถมพอเชื่อมต่อเข้ามา สีหน้าของเขาก็ดูเคร่งเครียดอยู่เล็กน้อยด้วย

 

“มีอะไรหรือเปล่าน่ะ เกิดอะไรขึ้นกับนายบนอูริเอลหรือไง?”

 

“ไม่มีอะไรหรอก เราไปกันต่อเถอะ”

เขาฉีกยิ้มดูไม่ได้เสแสร้งไปซะทีเดียว แต่ก็ดูออกว่าเขามาอะไรปิดบังผมไว้อยู่ ถึงอย่างนั้นผมก็ว่าอะไรเขาไม่ได้หรอก เพราะผมเองก็มีอะไรปิดบังเขาไว้เหมือนกัน

 

“เอาล่ะที่ต่อไปดูเหมือนว่า...”

 

“เดี๋ยวทเวน นายหมุนแผนที่ถูกทิศหรือยัง?”

ผมรีบพูดดังคอเขา

 

“เออจริง แฮะๆ”

เขาหัวเราะเก้อๆ แล้วรีบปรับแผนที่ให้ถูกทิศ

 

“โห เราเดินมาไกลจากเวิลด์แลนด์ซิตี้น่าดูเหมือนกัน เกือบถึงจุดพบแร่อีกอันที่อยู่แถวนี้แล้ว จะลองไปดูไหมล่ะ หรือว่าจะไปจุดเดิมที่เราหลายตาไว้แต่แรก”

 

“ไม่ล่ะ ลองดูที่นี่ก็ได้ คราวนี้ไม่มีนักสำรวจหน้าใหม่โผล่มาให้เห็นสักราย คงไม่วุ่นวายเหมือนครั้งที่แล้วแน่”

ผมพูดขึ้นด้วยความสนใจ

 

“แต่ถ้าเราโดนมอนสเตอร์รุมยำนี่ก็ไม่มีใครมาช่วยเราเลยนะ”

ทเวนฉีกยิ้มกว้างขณะพูด

 

“อะไร นายกลัวงั้นเหรอ?”

 

“โห ดูหน้าฉันสิ เหมือนคนกำลังกลัวไหมล่ะ?”

 

“ก็ไม่นี่นา”

 

“ก็ไม่น่ะสิ ว่าแต่นายจะมาไหม มัวแต่กวนประสาทกันอยู่ได้”

ทเวนดูอารมณ์ดีขึ้น แม้ว่าจะถูกผมกวนประสาท

 

เราเก็บที่พักนิรภัยแล้วออกเดินทางกันอีกครั้ง จุดพบแร่ที่ว่านั้นอยู่ถัดไปจากทุ่งหญ้าราวสองสามกิโลเมตร ตลอดเส้นทางไม่พบมอนสเตอร์ดุร้าย ยกเว้นฝูงมอนสเตอร์ที่ดูคล้ายกระทิง รูปร่างใหญ่และเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ พวกมันอาศัยอยู่ในทุ่งหญ้า ห่างจากจุดที่พบ4 eyes spiderไปราวแปดร้อยเมตร มักรวมกลุ่มกันไม่เกินสิบห้าถึงยี่สิบตัว และจะคอยระวังภัยให้กัน ผมกับทเวนจึงต้องเดินทางกันอย่างระมัดระวัง ไม่ให้พวกมันรู้ตัว และเข้ามาเหยียบเราแบนทั้งฝูง

 

เพราะต้องระวัง Pampas bull หรือกระทิงทุ่งหญ้าไม่ให้ได้กลิ่มหรือมองเห็นเรา ทำให้การเดินทางเป็นไปได้ช้ากว่าที่ควร หากเราถูกพวกมันเจอตัวเข้าละก็ งานนี้คงศพไม่สวยแน่ เพราะแม้พวกมันจะมีคลาสดี แต่ก็รวมฝูงกันกลายสิบตัว แถมในทุ่งหญ้ายังไม่ได้มีอยู่แค่ฝูงเดียวซะด้วย

 

“โอ้ยยย เมื่อยชะมัดเลย”

ทเวนบ่นเสียงเบา เพราะพวกเราต้องหมอบคลาน สลับกับวิ่งเมื่อลมเปลี่ยนทิศ เพื่อไม่ให้ฝูงกระทิงทุ่งหญ้าได้กลิ่นเราเข้า

 

“อดทนหน่อย อีกนิดเดียวก็จะพ้นเขตทุ่งหญ้าแล้ว”

ผมกระซิบบอกเขา เราจึงออกเดินย่องกันอีกครั้ง ไม่กี่สิงเมตรเท่านั้น เราก็จะพ้นเขตทุ่งหญ้า แล้วเข้าสู่แนวป่าที่มีต้นไม้ขนาดไม่ใหญ่ใบสีม่วงอมชมพูแปลกตานั่นแล้ว

 

ฟืดด

 

“นายได้กลิ่นไหม?”

ผมหันไปกระซิบถามทเวน

 

“ไม่นะไม่ได้กลิ่นอะไร...เลย”

เรามองหน้ากันอย่างตื่นตระหนก กลิ่นสาบของพวกกระทิงทุ่งหญ้าหายไป แปลว่าลมเปลี่ยนทิศแล้ว และเราก็ยังอยู่ที่เดิม

 

“ซวยอีกแล้วสินะ...”

 

“ไม่ต้ององต้องแอบมันแล้ว ลุกขึ้นแล้ววิ่งให้สุดฝีเท้าเลย!

ผมร้องบอกแล้วลุกขึ้นอออกวิ่งไปเป็นคนแรก ทเวนตาเหลือกรีบลุกวิ่งตามมาติดๆ ด้านหลังมีฝูงกระทิงที่ทำท่าจะวิ่งไล่ตามมา แต่เมื่อเห็นว่าเราออกไปจากอาณาเขตทุ่งหญ้า พวกมันก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะติดตามมาแต่อย่างใด

 

“เฮ้อ ค่อยยังชั่วที่มันไม่ตามมา”

ทเวนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

 

“โชคดีที่ลมเปลี่ยนทิศตอนที่เราใกล้จะออกจากทุ่งหญ้าได้พอดี ไม้งั้นได้โดนพวกมันรุมขวิด รุมกระทืบแน่ จำนวนเยอะขนาดนั้นให้สู้ด้วยคงยากจะรอด”

เราสองคนนั่งพัดเหนื่อยกันสักครู่ เพราะต้องผ่านการเดินทางอันแสนเชื่องช้า และต้องเกร็งกล้ามเนื้อขามาเป็นเวลานาน มันทำให้เราได้มีโอกาสสังเกตป่าที่มีต้นไม้สีใบประหลาดแบบนี้แบบเต็มๆตา

 

“ที่นี่มันอะไรกันนะ เหมือนหลุดเข้ามาในอีกโลกเลย”

 

“อืม อย่างกับกำลังอยู่ในสวนดอกไม้ประหลาดเลย นอกจากสีที่สวยแปลกตาแล้ว พวกมันยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆอีกนะ”

 

“ที่สำคัญ ไม่เห็นมีมอนสเตอร์ หรือสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่เลย”

 

“ฉันว่าเราควรลองสำรวจดูนะ มันอาจจะเป็นกับดักของมอนสเตอร์อีกก็ได้”

 

“งั้นเราก็ไม่ควรโอ้เอ้ในนี้นะ รีบไปยังจุดพบแร่กันดีกว่า”

ผมหันไปบอกเขา ทเวนก้มลงดูคอมเจ็นของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาบอกด้วยสีหน้ามึนงงว่า

 

“ที่นี่ไงล่ะ จุดพบแร่”

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

476 ความคิดเห็น

  1. #457 yoshiza (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 17:19
    ยังสนุกเหมือนเดิม 5555
    #457
    0
  2. #362 kimurakung (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 22:36
    คบทเวน นี่ทำใจ มีแต่เรื่อง และความซวยจิงๆ หุหุ
    #362
    0