THE GALAXIA

ตอนที่ 16 : Trail Mission

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,381
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    7 ก.พ. 58

 

 


 

ผมสลับกลับมาใช้เซิฟเวอร์หลัก ก่อนจะออกไปจากที่พักนิรภัยแล้วเก็บมันเข้ากระเป๋า ไม่นานจากนั้นทเวนก็ตามออกมาจากที่พักนิรภัยของเขาเอง เราสองคนเลือกเดินทางกลับไปยังเวิลด์แลนด์ซิตี้ เพื่อส่งมอบมิชชั่นเฟิร์สฮั้นท์ อีกอย่างหนองน้ำรากูสเริ่มมีคนมาเยอะยิ่งกว่าคราวที่แล้วเสียอีก จึงไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ที่นี่อีกแล้วด้วยประการทั้งปวง

“บีบอท ลาดตระเวน”

ผมออกคำสั่ง เจ้าบีบอทหุ่นยนต์ตรวจการณ์ก็บินจากบ่าผมขึ้นไปในอากาศ แล้วเริ่มปล่อยสัญญาณสแกนพื้นที่ จากนั้นก็รายงานสิ่งที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้าแล้ว นั่นก็คือเหล่านักสำรวจหน้าใหม่ กับรากูสหลายตัวกระจายกันอยู่บริเวณนี้

“ทีอย่างนี้ละรายงานซะแม่นยำเชียวนะ”

ทเวนแซว เขาเองก็เพิ่งสั่งให้บีบอทของตัวเองขึ้นไปลาดตระเวนเช่นกัน

“ฮ่ะๆๆ จริงด้วย เจดาหาเส้นทางกลับเวิลดฺแลนด์ซิตี้ที่รวดเร็วและปลอดภัยให้ด้วย”

ผมหัวเราะร่วนไปกับมุขของเขา ก่อนจะออกคำสั่งกับคอมเจ็นของตัวเอง

“กำลังหาเส้นทางจากพิกัดดาวเทียม”

ไม่นานเส้นทางที่ถูกคำนวณมาอย่างดีก็ปรากฏขึ้นหน้าจอคอมเจ็น

“เริ่มระบบนาวิก”

เราต้องใช้ระบบหาเส้นทางเสมอเมื่ออยู่ข้างนอกนี่ แม้จะมีถนนที่มนุษย์หรือแม้แต่ชาวเซคันด์เอิร์ธดั่งเดินสร้างเอาอยู่แล้ว แต่ถนนบางสายก็ไม่ควรเหยียบย่างไปสุ่มสี่สุ่มห้า ทุกย่างก้าวบนโลกใบที่สองนี้มีอันตรายรอคอยอยู่เสมอ แม้แต่บนเส้นทางที่ถูกคำนวณเป็นอย่างดีด้วยคอมเจ็นก็ตาม

“นั่นอะไร?”

ผมกับทเวนหยุดดูอย่างไม่แน่ใจ บางอย่างขวางเส้นทางของเราไว้ มันใหญ่โตราวหินผา นอนขวางเต็มทางหลวง ที่รถทหารใช้สัญจรอยู่เป็นประจำ

“ไม่รู้สิ ที่แน่ๆมันเป็นสิ่งมีชีวิตนะ”

“แหงล่ะ เรื่องนั้นฉันก็รู้หรอก คอมเจ็นรายงานมาเมื่อกี้แล้วนี่นา”

ทเวนหันมากลอกตา เมื่อเห็นรอยยิ้มยิงฟันของผม ก็ก็รู้ว่าโดนกวนประสาทเข้าให้

สิ่งที่ขวางเราไว้เป็นมอนสเตอร์หน้าตาแปลกๆ ที่คอมเจ็นรายงานว่ามันคือร็อคสล็อต (Rock Sloth) คลาสดี คะแนนสังหาร 55 แต้ม ตัวมันใหญ่มากแต่ดูเหมือนจะขี้เวาเอาการ หรือไม่ก็เหนื่อยเพราะกว่าจะขยับแต่ละก้าวช่างเชื่องช้ายิ่งกว่าเต่าคลาน มันคงหมดแรงแล้วมานอนแหมะอยู่ตรงนี้

“เอาไง อ้อมมันไปดีไหม?”

“ไม่มีทางอื่นนี้ ขืนสู้กับมันอาจใช้เวลาไปเป็นวัน แถมไม่รู้เลยว่าจะชนะหรือเปล่า”

ผมตอบ เพราะเราไม่รู้ว่าหินที่เป็นผิวหนังของมันนั้นหนา และแข็งแค่ไหน ขืนสู้กับมันจนพลังที่ใช้สร้างกระสุนรีชาร์ตไม่ทัน ก็อาจตกเป็นอาหารให้มันเขมือบเอาก็ได้

“นี่อย่าปอดไปหน่อยเลยน่า ปกติสล็อตน่ะมันเคลื่อนไหวช้าจะตาย ถึงสู้มันไม่ได้ก็ยังหนีได้สบายๆน่า!”

ทเวนกระตุ้น ท่าทางคันไม้คันมืออยากจะสู้

“ถ้าสล็อตบนโลกมันก็ใช่อยู่หรอก แต่นี่มันต่างดาวนะ นายแน่ใจได้ไงว่ามันเคลื่อนไหวยืดยาดเหมือนกัน”

“ไม่เอน่าเซวิล นายปอดแหกตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย”

ปัง!

ทเวนไม่พูดเปล่า แต่เขาชักปืนออกมายิงใส่ร็อคสล็อตไปนัดหนึ่ง ผมตกใจตาเหลือก เพราะคิดว่ามันจะต้องตื่นขึ้นมาอาละวาดแน่ แต่ผิดคาด เพราะมันยังนอนหลับอย่างมีความสุข ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิด

“ไม่ตื่นเรอะ แบบนี้มันต้องเล่นของหนักซะแล้ว”

ทเวนดึงเอาสวิฟท์บีทออกมาจากกระเป๋า สลับโหมดอย่างคล่องแคล่ว สไลด์ลำกล้องเพื่อโหลดกระสุน ปืนของเขาส่งเสียง บอมเบอร์ บูลเล็ต เรดดี้ (Bomber Bullet Ready) เบาๆ ทเวนยิ้มกว้างแล้วเล็งสวิฟท์บีทใส่ร็อคสล็อต โดยไม่รอฟังเสียงค้านของผมเลยแม้แต่น้อย

ตูมมม!!

เสียงระเบิดดังสนั่น บริเวณที่ร็อคสล็อตนอนอยู่เต็มไปด้วยควันสีเทาคละคลุ้ง มีเสียงคำรามต่ำๆด้วยความตื่นตกใจ คล้ายเสียงก้อนหินครูดเสียดสีกันเอง ทเวนทำปืนตั้งฉากกับหัวไหล่ แล้วหันมายิ้มขยิบตาให้ผมด้วยมาดที่คิดว่าตัวเองเท่สุดๆ แน่นอนว่าผมเองก็คิดแบบนั้นไหวูบหนึ่ง หมอนี่มันใจกล้าชะมัด บ้าบิ่นอีกต่างหาก แต่คำชมในใจนั้นแทบจะหายไปกับอากาศ เมื่อผมเห็นบางสิ่งพุ่งตรงออกมาจากกลุ่มควัน

การเคลื่อนที่ของมันทำให้พื้นดินใต้เท้าสะเทือน ดวงตาของผมเบิกกว้าง ในขณะที่มือก็เอื้อมคว้าปืนจากข้างเอวขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

“หลบไป!!”

ผมร้องสั่งเสียงดัง ทเวนตกใจตาเหลือกคิดว่าผมจะยิงเขา จนยืนนิ่งไม่ยอมขยับตัว ผมกัดฟันกรอดด้วยความโกรธใช้ขาข้างขวาเตะเขาออกไปให้พ้นทาง แล้วระดมยิงใส่ร็อคสล็อต ด้วยความสามารถของเชนกัน ผมไม่ต้องรอรีโหลดกระสุนเข้ารังเพลิง แต่สามารถยิงรัวๆได้ไม่ยั้ง เสียงกระสุนกระทบผิวหนังร็อคสล็อตเหมือนเสียงของไข่แตก ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือเจ้าร็อคสล็อตยังคงวิ่งตรงมาด้านหน้าไม่หยุด ด้วยความเร็วไม่แพ้แรดตกมันทีเดียว

“ทเวนทำอะไรสักอย่างสิ นายเป็นปลุกมันให้ตื่นขึ้นมานะ!!”

ผมตะโกนบอกทเวน ที่ลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่กับพื้น ท่าทางยังตกใจไม่หาย เสียงของผมเรียกสติเขา ทเวนรีบยืนขึ้นและใช้บอมเบอร์บูลเล็ตอีกครั้ง

“เร็วเข้าสิ มันจะมาถึงอยู่แล้วนะ!”

“เดี๋ยวสิ... ได้แล้ว!!”

ตูมมมม!!

ดูเหมือนจะได้ผล บอมเบอร์บูลเล็ตของทเวนหยุดการเคลื่อนไหวของมันไว้ได้ กลุ่มควันที่ลอยคละคลุ้งบดบังการมองเห็น ผมกับทเวนรีบหลบไปให้พ้นเส้นทาง และจากสายตาของร็อคสล็อต เราได้ยินเสียงมันหายใจครืดคราด ท่าทางจะฉุนจัดยิ่งกว่าเก่า เสียงก้อนกรวดเล็กๆร่วงกราวลงกับพื้น ทำให้พอจะคาดเดาได้ว่า ผิวหนังที่เป็นหินของมันคงจะได้รับความเสียหายไปพอสมควร

“เอาไงต่อล่ะ ลุยหรือชิ่ง”

“ยังจะต้องมาถามอีกเหรอ แค่ไทน์วูฟล์เรายังสู้ไม่ไหวเลย นี่คลาสดีเลยนะ!”

“งั้นก็ชิ่งสินะ เอาเลยนายไปได้เลย แต่ฉันจะลุยกับเจ้านี่”

ผมถลึงตามองเขา แต่ดูเหมือนทเวนจะไม่สนใจอะไรเลย จ้องแต่จะล้มเจ้าร็อคสล็อตนั่นให้ได้ท่าเดียว ไม่รู้ว่าไปกินอะไรมาถึงได้คึกขนาดนี้ บางทีอาจเพราะโมนิก สาวชาวฝรั่งเศสคนนั้น แต่ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ตรงนี้สักหน่อย จะมาโชว์เก่งอะไรต่อหน้าผมฟระ

“นายรู้ไหมเซวิล โมนิกบอกฉันว่าเธออยากเข้ากองทัพ อยากเป็นแนวหน้าขี่ไซเคิล สังหารมอนสเตอร์ การจะได้เข้ากองทัพและอยู่ในหน่วยหน้าได้นั้น ต้องมีคะแนนการสังหารมอนสเตอร์ 59000 เป็นอย่างต่ำเพื่อเข้ารับการฝึกอบรมกับหน่วย มาคิดๆดูแล้ว มอนสเตอร์คลาสอีคะแนนแค่หลักสิบ ฆ่าไปเป็นร้อยๆตัว แต้มก็ยังสูงไม่พอ ฉันถึงต้องเล็งพวกคลาสสูงๆขึ้นไปไงล่ะ”

ทเวนอธิบายอย่างกระตือรือร้น ผมรู้ว่าเขาอยากเขากองทัพ ตั้งแต่ตอนที่เขาได้เห็นไซเคิลของผู้ชายคนนั้น ตอนไปทำมิชชั่นของพิกซี่ที่มิลิทารี่แล้ว ตอนนั้นเขายังนิ่งๆไม่ได้แสดงอาการอยากเข้ากองทัพขนาดนั้น แต่พอรู้ว่าสาวที่ตัวเองชอบอยากเข้ากองทัพเหมือนกัน ก็เลยยิ่งกระตุ้นต่อมอยากขึ้นเป็นสองเท่าสินะ

“นี่ นายอยากจะได้คะแนนการสังหารเยอะๆ เพื่อเข้ากองทัพผมเข้าใจนะ แต่ช่วยรอให้ตัวเองมีความสามารถพอก่อนได้ไหม ขืนสู้ทั้งที่ยังไม่มีทักษะ ยังไม่มีประสบการณ์ละก็จะมีแต่ตายกับตายนะ”

ผมไม่อยากขวางเขาหรอกถ้าไม่จำเป็น เราเพิ่งได้สู้กับมอนสเตอร์ไม่กี่ครั้ง แถมยังเป็นคลาสอีซะส่วนใหญ่อีกด้วย

“ใครว่าไม่มี!”

ทเวนจ้องตาผมด้วยความมั่นใจอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาลุกเดินไปเผชิญหน้ากับร็อคสล็อต ยิงกระสุนเจาะเกราะ และรอรีโหลดบอมเบอร์บูลเล็ตเพื่อยิงซ้ำเข้าไปอีกรอบ

ตูมมม!

กระสุนเจาะเกราะทิ่มทะลวง ทะลุเข้าผิวหนังของร็อคสล็อต สร้างความเจ็บปวดจนมันแผดเสียงร้องลั่น ไม่นานจากนั้นก็เกิดสัยงระเบิดดังสนั่นอีกครั้ง คราวนี้ทเวนไม่รอให้กลุ่มควันจากการระเบิดจางลง เขาวิ่งเข้าไปพร้อมกับมีดพกที่ได้รับมาจากคุณไวท์ ผมมองไม่เห็นอะไรเลย ได้ยินแต่เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของร็อคสล็อต เงาดำเลือนรางที่ผมเห็นคือชายคนหนึ่งกำลังวิ่งไปริบตัว หรือแม้กระทั่งบนร่างของร็อคสล็อต จ้วงแทงซ้ำแล้วซ้ำอีกลงไปบนร่างของมัน

เวลาผ่านไปเกือบสิบนาที เสียงร้องแหลมแปลกประหลาดที่ชวนให้วิญญาณหลุดออกจากร่างก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงของหนักๆตกลงพื้นดังสนั่น กลุ่มควันกำลังจางหายไป ทำให้ผมเห็นว่ามีอะไรอยู่ตรงนั้น ร่างไร้ชีวิตของร็อคสล็อต ที่ผิวหนังแข็งราวกับหินนั้นแตกกระจายร่วงหล่นลงพื้นหลายชิ้น ของเหลวสีแดงคล้ำไหลออกมาจากแผล ทเวนยืนทำท่าอยู่บนร่างของมัน พร้อมทั้งส่งยิ้มสุดกวนมาให้

ผมเดินออกมาจากที่ซ่อน ยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อสิ่งที่สายตาเห็นนัก หมอนี่เก่ง มีทักษะการต่อสู้ เหมือนถูกฝึกมาแล้วอย่างดี แต่กลับปิดบังทำตัวเหมือนนักสำรวจหน้าใหม่ ที่ไม่มีทักษะการเอาตัวรอดและการต่อสู้ เขาทำอย่างนั้นทำไมกัน มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องปกปิดมันไว้ จากที่เคยไว้ใจ เริ่มทำให้ผมคลางแคลงในตัวเขา ไม่ว่าจะมีเหตุผลอะไรดีหรือไม่ดี ผมก็คงต้องระวังเขาไว้บ้างแล้วเหมือนกัน

“ฮ่าๆๆ 55 แต้มเป็นของฉัน!”

ทเวนหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ ผมยิ้มมองดูเขาก้มเก็บเงิน ก่อนที่เราจะพากันเดินกลับเข้าเวิลด์แลนด์ซิตี้ ด้วยการหลีกเลี้ยงเส้นทางที่มีหนอนดีด

ผมกับทเวนแยกกันเพื่อไปส่งมิชชั่นของตัวเองก่อน แล้วนัดเจอกันที่มิชชั่นเซ็นเตอร์ เพื่อยืนยันการทำมิชชั่นหลักเสร็จสมบูรณ์ และรับรางวัลจากมิชชั่นด้วย

“สวัสดีครับ ผมมาหาไฮแจ๊ค”

หน้าเรนเจอร์เคบิ้น ผมพูดกับการ์ดที่เฝ้าทางเข้า เขามองผมด้วยความสงสัยก่อนจะถามขึ้นมาว่า

“มีธุระอะไรกับไฮแจ๊คล่ะไอ้หนู!

“ผมมาส่งมิชชั่นกับเขาครับ”

“มิชชั่น ไฮแจ๊คเนี่ยนะให้มิชชั่นกับพวกนักสำรวจหน้าใหม่ด้วย เอาเถอะเข้าไปรอที่ลอบบี้สิ เดี๋ยวฉันจะเรียกเขาออกมาพบเอง”

ท่าทางการ์ดหน้าเคบิ้นจะแปลกใจมาก ที่ได้ยินว่าไฮแจ๊คมอบมิชชั่นให้กับผม เขาอนุญาตให้ผมเข้าไปนั่งรอตรงส่วนรับรองผู้มาติดต่อ ที่ผมกับทเวนเคยนั่งกินอาหารที่ไฮแจ๊คนำมาให้ ที่นี่ยังคงเงียบ เพราะไม่ค่อยมีคนเดินเข้าออกเท่าไร ไม่นานเท่าไรนักหลังจากที่ผมหย่อนก้นลงนั่น ไฮแจ๊คก็เดินออกมาจากด้านใน ตรงเข้ามาผมด้วยใบหน้ายิ้มแฉ่ง

“ไง”

“ครับ ผมมาส่งของที่คุณให้ไปเก็บมา อึรากูส”

ผมตอบคำทักทายสั้นๆนั้น พร้อมทั้งยื่นขวดโหลใส่อึรากูสให้กับเขา

“ดีมาก มิชชั่นคอมพลีทแล้ว ไปรับรางวัลได้ที่มิชชั่นเซ็นเตอร์นะ พอดีฉันกำลังเตรียมตัวออกเดินทาง คงอยู่คุยด้วยไม่ได้”

ไฮแจ๊คตอบพร้อมรับกระปุกใส่อึรากูสไป

“ออกเดินทางหรือครับ?”

“ใช่ ไปไกลและคงนานกว่าจะกลับมา ดีนะที่เธอมาส่งมิชชั่นทันเวลาพอดี ไม่งั้นก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปอีกนานแค่ไหน”

“เฮ่ไฮแจ๊ค ลานจอดยานบอกว่ายอนพร้อมออกบินแล้ว รีบไปเถอะ!”

ชายคนหนึ่งเดินออกมาเร่งเขา ไฮแจ๊คหันไปพยักหน้าให้ทีหนึ่ง ก่อนจะหันมามองผม

“ฉันต้องไปแล้วไอ้หนู โชคดีนะ”

“ครับ คุณก็โชคดีเช่นกัน”

“ขอบใจนะ ฉันต้องการมันพอดี โชคน่ะ ลาก่อน”

ไฮแจ๊คจากไปแล้ว ผมจึงเดินออกมาจากเรนเจอร์เคบิ้น เพื่อตรงไปยังมิชชั่นเซนเตอร์ ระหว่างเดินทางผมนึกถึงสีหน้าของไฮแจ๊ค ตอนที่เขาพูดว่ากำลังต้องการโชคอยู่พอดี ท่าทางของเขาดูเครียดเล็กน้อย อาจเพราะที่ที่เขากำลังจะไปเป็นต่างดาว ผมไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่เพราะได้ยินเขาพูดถึงลานจอดและยานบิน ที่แน่มันคงอันตราย หรือไม่ก็มีปัญหาใหญ่รอเขาอยู่แน่

“เฮ้เซวิล นายเดินใจลอยไปไหน เลยมิชชั่นเซ็นเตอร์แล้วนะ!”

เสียงของทเวนเรียกสติผม

“อ้าวถึงแล้วเหรอเนี่ย ขอโทษทีนะ พอดีคิดอะไรเพลินไปหน่อย ทางนายเรียบร้อยดีสินะ”

“ใช่ เรียบร้อยดี อันที่จริงท่าทางจอร์จี้จะชอบมากเชียวล่ะ แต่ว่าไม่ได้รางวัลหรอกนะ เพราะมันเป็นมิชชั่นชดใช้หนี้น่ะ”

ทเวนตอบ ขณะที่พวกเราสองคนเดินเข้าไปในมิชชั่นเซ็นเตอร์ ครั้งนี้มันไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนตอนแรกที่พวกเราเข้ามา ตอนนี้มันเต็มไปด้วยผู้คน เหล่านักสำรวจหน้าใหม่เดินไปมาทั้งรอยืนยันการทำภารกิจเสร็จสมบูรณ์ รอเปิดห้องรับรางวัลมิชชั่น มากมายจนผมสังเกตเห็นได้ว่า ในนี้มีผู้คนจากหลายเชื้อชาติรวมตัวกันอยู่ พวกเขาทุกคนมาจากยานอพยพแต่ละทวีป ด้วยการออนไลน์เข้าสู่ดิกาแลกเซีย

รางวัลจากมิชชั่นเฟิร์สฮั้นท์คือกับดักสัตว์แบบธรรมดาห้าอัน ทนทานต่อแรงสู้ของมอนสเตอร์คลาสอีและดี และเมื่อเราทำมิชชั่นหลักที่สองสมบูรณ์ ข้อมูลของมิชชั่นหลักที่สามก็ปรากฏบนหน้าจอของคอมเจ็น พิกัดตำแหน่งมากจุดเดียวกับมิชชั่นที่สอง

“มิชชั่นที่สามรับกับแบร์รี่อีกเหรอเนี่ย จะเป็นมิชชั่นล่าสังหารมอสเตอร์อีกไหมนะ”

ทเวนถามขึ้นด้วยความสงสัยปนตื่นเต้น

“ไม่รู้สิ แต่เขาเป็นนายพรานนี่ มิชชั่นที่เขามอบให้ก็คงไม่พ้นอะไรทำนองนี้หรอก”

เราสองคนเดินคุยไประหว่างทาง ก็พบว่ามีนักสำรวจหน้าใหม่ที่มารับมิชชั่นเดียวกันมากกว่าที่คิด แต่บางทีพวกเขาอาจจะมาขอรับมิชชั่นที่สองก็ได้

“สวัสดีครับแบร์รี่”

ผมเอ่ยปากทักชายร่างยักษ์ในชุดพื้นเมืองของชาวชานเดร่า

“อ้อพวกเธอ มารับมิชชั่นใหม่สินะ”

แบร์รี่ถามพร้อมกับทำอะไรบางอย่างกับคอมเจ็นของเขา

“อ้า มารับ Trail Mission สินะ เอาล่ะ มิชชั่น!!”

“มิชชั่น 0003 เทรลมิชชั่น ตามรอยและสังหารไวด์เดอร์ นำเขาของมันกลับมาหนึ่งคู่”

“ไวด์เดอร์ มันตัวอะไรกันน่ะ?!”

ทเวนถามขึ้นด้วยความสงสัย ผมเองก็สงสัยอยู่เหมือนกันจนกระทั้งแบร์รี่บอกว่ามีข้อมูลของมันในรายละเอียดภารกิจด้วย เราจึงลองเปิดดู

“มิชชั่น 0003 รายละเอียดมิชชั่น ตามรอยและสังหารไวด์เดอร์ นำเขาของมันกลับมาคู่หนึ่ง ไวด์เดอร์ มอนสเตอร์คลาสอี ที่คล้ายกวางเรนเดียร์ เดินสองขาแบบมนุษย์ ขาหน้าทั้งสองข้างมีกรงเล็บที่แข็งและคม ขนาดตัวสูงไม่เกิน 90 เซนติเมตร อาศัยในป่าโปรงไม่ไกลจากหนองน้ำรากูส คะแนนในการสังหาร 6 แต้ม ระยะเวลาการทำมิชชั่น 5 วัน”

“ฟังให้ดี ไวด์เดอร์สังหารไม่ยาก แต่หาตัวยาก พวกมันตัวเล็กและรวดเร็ว ชอบหลบซ่อนตามสุมทุมพุ่มไม้ เขาของมันเป็นเขาอ่อนมีสรรพคุณทางยา ข้อควรระวังในการล่าไวด์เดอร์ก็คือ อย่าให้มันหนีไปหาไฮ-ไวด์เดอร์ได้ ไฮ-ไวเดอร์ความยากที่คลาสดี มักอยู่กันเป็นกลุ่มสามถึงสี่ตัว ถ้าโดนพวกนั้นรุม มือใหม่อย่างพวกเธอไม่รอดแน่ และจำไว้ถ้าเจอเจ้าตัวที่ลักษณะเดียวกันแต่สูงใหญ่เกินสามเมตรขึ้นไปละก็ ให้หนีสุดชีวิต เจ้านั่นคือแกรนด์ไวเดอร์คลาสซี อันดับคะแนนสูงถึง 900 แต้ม มันอันตรายมาก มือใหม่อย่าได้คิดแหยม ขนาดพวกเก๋าเกมอย่างหน่วยหน้าของกองทัพ ยังต้องช่วยกันห้าคนถึงจะเอาอยู่”

“แล้วถ้าเป็นชาวชานเดร่าล่ะครับ?”

ผมถามเมื่อแบร์รี่หยุดพูด เขายิ้มกว้าง ท่าทางพอใจกับคำถามของผมน่าดู

“แค่คนเดียว ถ้าเป็นชาวชานเดร่า แค่คนเดียวก็เอาอยู่ แต่ถ้าเป็นจอมพรานล่ะก็ เขาคนเดียวสู้กับมอนสเตอร์คลาสบีได้สบายๆ”

“อย่างกิรุยน่ะเหรอ?!”

ผมพึมพำเบาๆ พลางนึกไปถึงชาวชานเดร่าคนหนึ่งที่เจอกันในป่า ระหว่างที่ผมกับทเวนพักผ่อนกันอยู่บริเวณบึงน้ำในป่าลึก แม้ท่าทางเขาจะไม่เป็นมิตรนัก แต่เขาก็ไม่ได้ทำอันตรายอะไรพวกเรา และยังแนะนำตัวว่าเป็นจอมพรายแห่งเผ่าชานเดร่าด้วย

“อะไรนะ เธอเคยเจอกับกิรุยด้วยงั้นรึ!”

แบร์รี่ขมวดคิ้มถามด้วยความแปลกใจ

“ครับครั้งหนึ่ง”

“แปลกนะ ปกติกุรุยจะออกล่าในป่าลึก แถมไม่ค่อยชองโผล่หน้ามาใกล้เมืองของมนุษย์เท่าไร น่าแปลกจริงๆที่เธอได้เจอเขา”

ผมได้แต่หัวเราะแหะๆ ไม่กล้าบอกว่าไปเจอกับกิรุยที่ไหน เพราะกลัวว่าคงจะโดนแบร์รี่สวดยับจนหูชาแน่ๆ ท่าทางเขาเป็นคนเข้มงวดน่าดูนี่นา แถมพอดีตอนนั้นมีกลุ่มนักสำรวจหน้าใหม่ เดินมาขอรับมิชชั่นจากเขาพอดี ผมกับทเวนก็เลยรีบปลีกตัวออกมา

“ต้องไปตั้งต้นแถวๆหนองน้ำรากูสสินะ”

ทเวนหันมาพูดกับผม เขาสำรวจดูกระสุนที่เขามีเพราะสวิฟท์บีทนั้น ต้องใช้กระสุนขนาดใหญ่ ที่ต้องซื้อเอาต่างหากจากร้านขายอาวุธ ซึ่งมันสิ้นเปลืองกว่าการใช้ปืนขนาดเล็ก

“ฉันใช้กระสุนระเบิดไป 2 นัด กระสุนเจาะเกราะอีกนัดหนึ่ง ยังพอเหลือให้ใช้อยู่”

เขายิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ที่ตัวเองไม่ได้ใช้กระสุนสิ้นเปลืองเกินความจำเป็น ในการจัดการกับร็อคสล็อตที่นอกเมือง

“นายว่าตอนกลับไปหนองน้ำรากูส เราจะยังเจอมันนอนอยู่อีกไหม เจ้าร็อคสล็อตน่ะ”

“เก็บกระสุนไว้ดีกว่าน่า เจ้านั่นมันให้คะแนนไม่คุ้มค่ากระสุนเลยนะ”

ผมเตือน ทเวนทำท่าคิดแล้วพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะยิ้มแฉ่งออกมาแล้วพูดว่า

“เก็บไว้ใช้กับไฮ-ไวด์เดอร์แล้วกัน”





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

476 ความคิดเห็น

  1. #465 oomironhorse (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 23:06
    -คุณทเวน กะลุยอย่างเดียว เพราะสาวหรือเพราะ? แต่ที่แน่ๆมรุงน่าสงสัยมาก -ยิงเจาะเกราะแล้วตามซ้ำนี่ ถ้าไม่ดูหนังเยอะไปแล้วโคตะระฟลุ้คทำสำเร็จก็ประเภทฝึกมาอย่างดี มีสบการณ์การรบแต่ทำเป็นมือใหม่เพื่อตีสนิทรึเปล่า?
    #465
    0
  2. #338 RoZenKreuZ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 00:32
    สปายแหงมๆ แต่สุดท้ายก็ช่วยเหลือพระเอกเพราะร่วมผจญภัยด้วยกันมา! แต่ถึงแม้อยากจะช่วยให้ถึงที่สุดก็ขัดคำสั่งเบื้องสูงไม่ได้ //ผิดเรื่อง แค่กๆ
    #338
    0
  3. #181 fewmunte (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 18:17
    แหม่ขยันหาเรื่องจริงๆ
    #181
    0
  4. #175 LOL (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:29
    ทเวนไม่น่าไว้ใจเลยอ่ะ บึ่ยย -3-
    #175
    0
  5. #161 kimurakung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:44

    ทเวนเองก็คงมีเบื้องหลังที่แอบซ่อนอยู่แน่ๆ .. แต่ขอแค่เป็นเพื่อนที่จริงใจกับเซวิล แค่นี้ก็โอเคนะ

    #161
    0
  6. #160 นายตัวร้าย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:23
    ทเวนเป็นสปายมาตีสนิทเซวิทป่าว
    #160
    0