THE GALAXIA

ตอนที่ 1 : Before step

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,233
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    24 ต.ค. 57




 

 

เคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า “โลกนี้ช่างกว้างใหญ่ และมีอะไรมากมายให้ค้นหา” แน่นอนผมเคยเชื่ออย่างนั้น เชื่ออย่างหมดใจว่าโลกเราทุกวันนี้ ยังคงมีอะไรให้ค้นหา แต่การค้นหาในครั้งนี้ กลับเป็นการหาทางเอาชีวิตรอดจากดาวสีน้ำเงินดวงนี้ ในรูปถ่ายเมื่อหลายร้อยปีก่อนนั้น มันช่างสวยงามน่าหลงใหล แต่บัดนี้มันเป็นเพียงดวงดาวใกล้ตาย ที่ปล่อยความกราดเกรี้ยวออกมาไม่หยุด พายุทอนาโดระดับห้า พัดถล่มแผ่นดินทุกที่ พายุทราย มรสุม คลื่นลมรุนแรง แผ่นดินไหวและการปะทุของภูเขาไฟทั่วโลก สิ่งมีชีวิตบนโลกแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อยู่อาศัย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอาหาร การสูญพันธุ์ของพืชและสัตว์หลายชนิด ทำให้การขาดแคลนเกิดขึ้นอย่างหนัก เข้าขั้นวิกฤต ขนาดทำให้มนุษย์หันมากินกันเอง สิ่งที่ยังคงอยู่คือเมล็ดพันธุ์ที่ไม่อาจงอกงามบนแผ่นดินนี้ได้อีกต่อไป และดีเอ็นเอสายพันธุ์สัตว์ที่ถูกจับแช่แข็ง รอวันได้ลืมตาดูโลก เมื่อเราเดินทางไปยังโลกใหม่ โลกที่ทุกคนตั้งตารอคอยจะไปเยือน ตั้งแต่ได้เห็นแถลงการณ์ของ Galaxilus Corporation บริษัทยักษ์ใหญ่ที่ได้ร่วมทุนออกสำรวจอวกาศ เพื่องานวิจัย ค้นคว้า และแน่นอน หาโลกใบใหม่ให้กับมวลมนุษยชาติ

 

เวลาผ่านไปเนิ่นนานนับตั้งแต่เริ่มโครงการ จนพวกเราเชื่อว่ามันเป็นเพียงการขายฝัน แต่ในที่สุดพวกเขาก็ค้นพบมันจนได้ ระบบสุริยะกรีเธียน จากกาแลกซี่อันไกลโพ้น หนึ่งในดาวบริวารทั้ง 18 ดวง ที่มีความเหมาะสมแก่การอยู่อาศัยของมนุษย์ พวกเขาเรียกมันว่า “เซคันด์ เอิร์ธ” หรือโลกใบที่สอง แน่นอนว่ากาแลกซีลัส คอร์ปอเรชั่น มั่นใจว่าจะต้องเจอโลกใหม่ พวกเขาจึงสร้างยานอพยพขนาดใหญ่เอาไว้ในห้าทวีปทั่วโลก เพื่อรองรับการอพยพย้ายถิ่นฐานครั้งใหญ่ของมนุษย์ พวกมันใหญ่โตจนต้องไปประกอบกันนอกโลก

 

ยานอพยพทั้งห้ามีนามว่า ซารีเอลลอยลำอยู่เหนือทวีปยุโรป อูริเอลลอยลำอยู่เหนือทวีปเอเชีย เรมิเอลลอยลำอยู่เหนือทวีปอเมริกาเหนือ มิคาเอลลอยลำอยู่เหนือทวีปอเมริกาใต้ และราเกลลอยลำอยู่เหนือทวีปแอฟริกา และแล้วในวันที่น่าใจหายสำหรับทุกคนก็มาถึง การแจ้งความพร้อมของยานอพยพทั้งห้ามาถึง พร้อมกับการระเบิดของภูเขาไฟทั่วโลก ผมเป็นหนึ่งในผู้ถูกเชิญ ได้รับสิทธิ์ให้ร่วมการอพยพโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย เช่นเดียวกับอีกหลายแสนคน ที่ตรงตามกลุ่มเป้าหมายของกาแลกซีลัส คอร์ปอเรชั่น แต่มันคือความลำบากใจ เมื่อต้องไปโดยไม่มีน้าสาวของผม ผู้หญิงตัวคนเดียวที่เลี้ยงดูผมมาตั้งแต่เกิดจนโต โดยไร้เงาพ่อแม่ที่แท้จริงของผม เธอกำลังป่วย และผมจะต้องไปอย่างกะทันหัน โดยไม่มีวันกลับมาอีกเสียด้วย

 

“ไปเถอะ อนาคตของหลานอยู่ที่นั่น โลกนี้น่ะมันจบสิ้นแล้ว”

 

เธอพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง มือหยาบกร้านเพราะทำงานหนักมาทั้งชีวิตแตะลงบนแก้มของผมอย่างแผ่วเบา เธอมองดูผมราวกับไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต

 

“หลานเติบโตเป็นหนุ่มแล้วหรือเนี่ย ราวกับเพิ่งเมื่อวานที่น้าได้หลานมาอุ้มไว้ในวงแขน ไปศวิล ไปกับยานอพยพไม่ต้องห่วงน้า น้าใช้ชีวิตคุ้มค่าแล้ว และพร้อมจะจบมันไปด้วยกันกับโลกใบนี้ จะมีความตายใดงดงามเท่านี้อีกล่ะ”

 

น้าเพิ่งจะ 42 ยังสาว ยังสวย และยังเป็นโสด ทั้งชีวิตของเธอทุ่มเทให้กับการเลี้ยงดูผม จนไม่มีเวลาเป็นของตัวเองเลย แล้วอย่างนี้จะบอกว่าใช้ชีวิตคุ้มได้ยังไง...

 

ผมจนด้วยคำพูด ไม่สามารถเอ่ยอะไรออกมาได้เลย เมื่อสบตาของเธอ

 

“อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ”

 

เธอยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ผม มันเป็นเอกสารทางการแพทย์ ใบแจ้งผลการตรวจร่างกาย “มะเร็ง” ตรวจพบเมื่อเดือนที่แล้ว ระยะสุดท้าย และเธอปฏิเสธการรักษา

 

“นี่มัน... ทำไม ทำไมไม่บอกผมสักคำ”

 

น้ำตาไหลออกมาโดยที่ผมไม่อาจจะกลั้นเอาไว้ได้ เธอยิ้มและโอบกอดผมเอาไว้ ทั้งที่ต้องเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้ แต่ทำไมเธอยังเข้มแข็งได้ถึงขนาดนี้ เธอยังยืนไหวได้ยังไง ยังส่งยิ้มโดยไม่แสดงอาการเจ็บปวดได้อย่างไร ยังกอดและปลอบโยนผม ทั้งที่ผมควรจะเป็นฝ่ายปลอบโยนเธอ

 

“เจ้าเด็กน้อย ทุกคนมีเวลาของตัวเอง อย่าได้กังวลหรือรู้สึกผิดอะไร เธอเป็นสิ่งสวยงามที่สุดในชีวิตน้า และน้าได้ทุ่มเททุกวินาที เพื่อให้เธอเติบโตแข็งแรง น้าทำเต็มที่และภูมิใจที่ได้มองดูหลานในวันนี้ มันคุ้มค่า และทำให้น้ามีความสุขที่สุดในชีวิต ถ้าอยากทำอะไรสักอย่างเพื่อน้าละก็ ไปขึ้นยานอพยพซะ ตามหาพ่อกับแม่ของหลานให้เจอ และแสดงให้เขาดู ผลงานชิ้นเอกของน้าคนนี้...”

 

“น้าเจดา...

 

“ศวิล เบนไคเซอร์มากับเราเดี๋ยวนี้!

 

ชายที่แต่งกายด้วยชุดบอดี้สูทสีดำ มีโลหะประกอบทับราวกับชุดเกราะเดินเข้ามาหาผมอย่างเร่งรีบ เขาเรียกและแทบจะลากผมที่ยังไม่ปล่อยมือจากน้าเจดาไป

 

“ขอผมลาเธอหน่อยได้ไหม?”

 

“ไม่มีเวลาแล้ว นั่นเป็นยานลำเลียงลำสุดท้ายของทวีปเอเชียแล้ว ถ้าไม่ไปเดี๋ยวนี้ จะถือว่าเธอสละสิทธิ์การอพยพ!

 

“ไป ศวิล ชีวิตน้าจบแล้ว แต่ชีวิตหลานยังต้องดำเนินต่อ ใช้มันแทนส่วนของน้าด้วย”

 

น้าเจดากระตุ้นผม เธอปล่อยมือ และส่งยิ้มให้ผมที่เดินจากมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวด ผมสูญเสียเธอ เพื่อดำเนินชีวิตของตัวเองต่อไป ผมจากมาพร้อมกับเสียงดังกึกก้องของแผ่นดินที่กำลังแตกออก ในอวกาศขณะที่ยานลำเลียงกำลังเดินทางสู่ยานอพยพอูริเอล ดาวสีน้ำเงินของเรากำลังปริแยก กลายเป็นลำธารลาวาสีแดง กับเขม่าเถ้าถ่านจากภูเขาไฟ

 

จบสิ้นแล้ว โลกใบนี้ ดาวสีน้ำเงินแสนสวยไม่มีอีกแล้ว บ้านของเรา ไม่มีอีกแล้ว...

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

476 ความคิดเห็น

  1. #459 29212990 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 22:32
    เอาคุณน้าไปด้วยย ฮือๆๆ
    #459
    0
  2. #455 yoshiza (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 23:13
    กลับมาอ่านรอบสามครับ 55555
    #455
    0
  3. #451 ลมทะเลทราย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 17:40
    ทำไมพึ่งเจอ เกาะขาไรต์เขย่ารัวๆ 
    #451
    0
  4. #421 Chrysola Chan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 17:02
    สนุก ตื่นเต้นดีค่ะ รอตอนต่อไปค่า
    #421
    0
  5. #407 xzerox2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 10:37
    เริ่มเรื่องก็แทบร้องไห้เลย
    #407
    0
  6. #329 RoZenKreuZ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 21:21
    ฮึก คุณน้าาาาาา //เกาะขาไม่ปล่อย
    ซึ้งอ่ะ แง
    #329
    0
  7. #249 IinkQuPr (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 00:34
    เปิดเรื่องได้น่าสนใจมากค่ะ แต่อ่านแล้วน้ำตาพาลจะไหลTT
    #249
    0
  8. #244 Automa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 19:58
    น่าติดตาม
    #244
    0
  9. #146 นายตัวร้าย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:58
    เปิดเรื่องได้เศร้าดีแท้
    #146
    0
  10. #120 kimurakung (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2558 / 20:49
    บทนำน่าสนใจและน่าติดตาม มีมนต์เสน่ห์ให้ค้นหาเสมอ...สมเป็นคุณลูกแมวขาวดำ
    #120
    0
  11. #107 uาeต้uไม้ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 11:20
    แค่บทนำก็น่าติดตาม มีดราม่าเล็กน้อยจากเพื่ออยุ่ต่อ.. ตามไปชมครับอ่านมาตั้งแต่แอดเวนเจอร์แหระ ต่อๆ
    #107
    0
  12. #92 ppauto (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 18:16
    น่าอ่านมากเลย
    #92
    0
  13. #91 ซีซ่าร์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 23:38
    แค่อ่านเนื้อเรื่องย่อก็ติดแล้ว  กระผมติดนิยายเรื่องนี้แล้วนะครับ!   ประกาศให้โลกได้รับรู้   555+
    #91
    0
  14. #87 น้ำหวาน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 10:22
    ดีใจมาก กับเรื่องที่2 ค่ะ

    ว่าแต่พระเอกชื่อ มีความหมายว่าอย่างไรคะ ให้อ่านว่า สะ-หวิน หรือ สะ-วิน อ่า
    #87
    0
  15. #82 21633 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 20:01
    เปิดมาน่าสนใจมากเลยค่ะ
    #82
    0
  16. #79 TawanNsdakoiza (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 22:11
    โลกแตกแล้ว แบบนี้พวกเราจะไปอยู่ไหนอะ น่าติดตามคับ
    #79
    0
  17. #77 so-z (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 16:02
    เหมือนจะเป็นอนาคตของโลกเราเลยเนาะ...
    #77
    0
  18. #76 S A K A S A K I (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 14:43
    โหวววว orz
    #76
    0
  19. #75 tiasiana.325 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 13:39
    มาซะก็ดราม่าเลย TOT
    #75
    0
  20. #73 ไนติงเกลสีดำ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 10:15
    ง่า มาก็ดราม่าเลยอ่าT^T
    #73
    0
  21. #71 ไก่กา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 02:20
    น้ำตาไหลพราก ToT
    #71
    0
  22. #67 จอมมารในคราบคนดี (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 16:54
    เปิดมาปุ๊บ รักเลย เศร้าแป๊บ T^T
    #67
    0