คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic Naruto ความสงสัยนำพาให้มารักกัน💜❤

เมื่อลูกชายหัวแก้วหัวแหวน อยากรู้นักอยากรู้หนาถึงความเป็นไปเป็นมาของพวกเค้า เรื่องราวพรมลิตหรือฟ้าลิขิตจึงบังเกิด!!! "ผมต้องรู้ให้ได้!!"

ยอดวิวรวม

100

ยอดวิวเดือนนี้

100

ยอดวิวรวม


100

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


4
เรทติ้ง : 200 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 ต.ค. 62 / 23:33 น.
นิยาย Fic Naruto ʧ¹Ӿѡѹ💜❤ Fic Naruto ความสงสัยนำพาให้มารักกัน💜❤ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ฮาตาเคะ ยูตะ

"ผมอยากรู้!!! และผมก็จะต้องรู้ให้ได้!!!!"

เมื่อลูกชายตัวแสบอยากจะรู้ แล้วย้อยเวลากลับไป ตอนแรกดูเหมือนว่าเค้าจะไม่พอใจกับสิ่งที่เห็นสักเท่าไหร่ เลยจัดการเปลี่ยนแปลงด้วยตัวเอง มันเลยกลายเป็นห้วงแห่งกาลเวลาวนลูปอยู่อย่างนั้น

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ต.ค. 62 / 23:33



-@บ้านฮาตาเคะ(ห้องนอน)-
เวลา 9:00 น. 



"คาคาชิซังคะ ตื่นได้แล้วค่ะ"


"ZzZzZz"


"คาคาชิซัง!!"


"ZzZz"


"ครูคาคาชิ!!!!"


"..!!??!?.."


"ครูคาคาชิ!!! หนูรู้ว่าครูตื่นแล้ว!!! ลุกเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!!!!!"


"........"


"ได้!!! จะเอาแบบนี้ใช่มั้ยคะ!?! พูดดีๆแล้วไม่ชอบใช่มั้ยคะ!!!!! =_____=+++" เมื่อหมดความอดทนหญิงสาวที่กำลังเดือดได้ที่  ก็ย่างสามขุมเข้าไปใกล้เตียงที่บนนั้นมีคนกำลังนอนหันหลังให้เธออยู่!! 


"เป็นพวกมาโซคิทก็ไม่บอก!!!!!!!!!"



                     พลั่ก!!!!! ตู้มม!!!!! 



"แอ้กกกกกกก!!!!!! ×∆×!!! " เสียงปะทะตามด้วยเสียงที่คล้ายๆกับระเบิดเกิดขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงร้องอุบาทๆของคาคาชิเนตรวงแหวน เค้าค่อยๆยันตัวขึ้นมาจากพื้น หลังจากที่ถูกผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาถีบลงจากสวรรค์  ถ้าถีบแล้วตกเตียงธรรมดาๆนี่เค้าจะไม่ร้องอะไรออกมาสักแอะ!! แต่คิดหรอว่าแรงของภรรยาเค้าจะทำได้แค่นั้นงั้นหรอ!?!! ฝันไปเถอะ!!! แค่เค้ากลิ้งขลุกๆๆมาชนกำแพงเฉยๆก็นับว่าดีแค่ไหนแล้ว เพราะมันมีบางครั้งที่เค้าทะลุออกนอกกำแพงด้วยซ้ำ =____=  เค้าเอามือลูบผมสีเงินไปมาจนไม่เป็นทรง ก่อนจะหันไปมองกำแพงที่เค้ากลิ้งมาชน นั่นทำให้ลมหายใจของเค้าติดขัดทันที!!!! โอ้วววว!!!! ใครก็ได้บอกที!!! ว่าผมยังไม่ตายใช่ม้ายยยยยยย!!!!!! ดูจากสภาพกำแพงน่าจะไม่รอด!!! 



"อย่ามัวแต่อึน -__-++ รีบลุกไปอาบน้ำเถอะค่ะ" เสียงหวานใสทำให้เค้าหันไปมอง ก็พบกับภรรยาอันเป็นที่รักกำลังยืนกอดอกเหยียดยิ้มมุมปากอยู่ด้วยความสะใจ แม้เวลาจะล่วงเลยไปเป็นเวลานานแล้วก็ตาม แต่นั่นมันก็ไม่ทำให้เธอดูแก่ขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นับวันเธอยิ่งสวยขึ้นๆด้วยซ้ำ และนั่นมันทำให้เค้าหงุดหงิดได้ไม่น้อยเลย!!!!!! 


"โถ่ซากุระ มันไม่มีวิธีปลุกที่นุ่มนวลกว่านี้แล้วหรือไงกัน" เค้าลุกขึ้นช้าๆ แล้วเดินแบบเฉื่อยๆตามสไตล์ของเค้าเข้าไปหาภรรยา พร้อมกับกอด แล้วเอาคางเกยไว้ที่ไหล่เหมือนจะอ้อน เมื่อใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรที่ไร้สิ่งใดปกปิดมาอยู่ใกล้ๆแบบนี้แล้ว...มันก็ทำให้เธอเขินได้ไม่น้อยเลย คาคาชิเนตรวงแหวนแอบหัวเราะออกมานิดหน่อยเมื่อเห็นท่าทางของอดีตลูกศิษย์ที่ตอนนี้กลายมาเป็นภรรยาสุดแกร่ง ทำไมเค้าจะไม่รู้ว่าเธอเขิน ลองนึกดูสิ่ คนที่หน้าแดงจนจะกลายเป็นลูกมะเขือเทศแต่ยังคงตีสี่หน้าเรียบเฉยเหมือนไม่รู้สึกอะไรมันตลกแค่ไหน ฮ่าๆฮ่าๆ แต่ก็ถือว่าพัฒนาขึ้นจากแต่ก่อนแล้วล่ะนะ หึหึหึ


"หึหึหึ" 


"ห- หัวเราะบ้าอะไรของคุณ!?! ไปอาบน้ำสิ่ไป๊!!" เธอเริ่มไล่สามีตัวเอง แล้วพยายามหลบตา ทันทีที่รู้สึกตัวว่ากำลังถูกล้อเลียนทางสายตา กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!
 >///<!! 


"แหมๆ เขินก็บอกมาเถอะ" คนที่เป็นคนคุมเกมส์เริ่มสนุกและได้ใจ โดยลืมไปว่าถ้าที่รักของเค้าสติแตกขึ้นมามันจะเป็นยังไง


"ก- กรี๊ดดด!!! >///<!!! ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!! " เมื่อรู้สึกตัวว่าไม่สามารถคุมสี่หน้าท่าทางและสติได้อีกต่อไป เธอจึงผลักคนที่กอดเธออยู่ให้ออกห่าง แล้ววาดหมัดไปเต็มแรง คาคาชิที่โดนจนชิน(?) ก้มหลบอย่างชำนาญ ก่อนจะกระชากร่างบางเข้ามาใกล้และ....


Kis~~~~


"ถือซะว่าเป็นบทลงโทษที่ถีบชั้นตกเตียงเมื่อเช้านะ ^^" เค้าโบกมือไปมา แล้ววิ่งแจ่นเข้าห้องน้ำไปทันที ปล่อยให้ใครอีกคนยืนจับปากตัวเองแล้วบิดไปมา พร้อมกับใบหน้าขาวที่ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงโดยสมบูรณ์





"ร- รอนานมั้ยจ้ะ ยูตะคุง ^^;;;" ซากุระและคาคาชิลงมายังชั้นล่างของบ้านพร้อมกัน และทันทีที่เห็นเด็กหนุ่มที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดีเธอก็ทักทันที ชายหนุ่มผมสีเงินที่กำลังเดินผ่านหันหน้ามา ก่อนจะตอบด้วยเสียงเฉื่อยๆเบื่อๆเหมือนคนบางคน


"ก็ไม่นะฮะ แบบว่า....ไม่เหลืออ่ะ =___="


"ท- โทษทีนะ แฮะๆ ^ ^;;;;" ทันทีที่คำตอบของเด็กชายร่างเล็กลอยเข้าสู่โสตประสาท เธอก็รีบตรงไปที่ครัว แล้วรีบจัดการทุกอย่างให้เสร็จเรียบร้อยทันที


"ไม่มีความอดทนเลยนะยูตะคุง" เด็กชายที่ยังยืนอยู่ที่เดิมเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ยืนอยู่ตรงบรรได ซึ่งมีหน้าตาละม้ายคล้ายกับเค้ามาก ดวงตาสีน้ำเงินสวยที่ดูเฉี่ยวคมของเด็กหนุ่มหรี่ลงเมื่อสบกับดวงตาที่ดูเฉื่อยๆนั่น ก่อนจะทิ้งคำพูดที่เจ็บแสบเอาไว้  แล้วหมุนตัวตามหญิงสาวผมชมพูไป ไม่สนใจคนข้างหลังอีกเลย


"ก็เหมือนพ่อที่ไม่มีความตรงต่อเวลานั่นล่ะฮะ =___=+++"


"อึก!!" ตะเตือนไตมั้ยล่ะเมิง =_____=





"ทานแล้วนะคร้าบ~/ค้าาา~"


"วันนี้จะไปทำภารกิจมั้ยลูก" ซากุระถามเด็กหนุ่มที่มีแววหล่อแต่เด็ก ขณะที่ทานอาหารเช้าไปด้วยอย่างไม่รีบนัก


"ไปฮะ รู้สึกว่าจะตามมาอัญมณี เป็นอัญมณีแห่งความสงสัย มันคืออะไรหรอฮะ?" การหาข้อมูลก่อนไปทำภารกิจถือเป็นการกระทำที่ฉลาดและดีที่สุด ถึงแค่จะไปหาอัญมณีซึ่งเป็นภารกิจที่ง่ายมากๆๆๆสำหรับเค้า แต่ถ้าไม่ประมาทมันจะดีสำหรับตัวเค้า


"เอ๋~แม่คุ้นๆอยู่นะ รู้สึกว่าจะเป็นอัญมณีที่ไขข้อสงสัยอะไรแบบนี้หรือเปล่านะ?" ประโยคหลังๆ ซากุระหันไปพูดกับสามีของเธอที่พยายามนึกอยู่ ก่อนที่เค้าจะดีดนิ้วแล้วโพล่งขึ้นเสียงดัง จนซากุระกับยูตะแทบจะตกเก้าอี้


"ใช่แล้วล่ะ!!!!!  ถ้าเราอยากรู้อะไรเราก็แค่กำมันไว้ในมือ แล้วพูดสิ่งที่อยากรู้ออกไป มันจะพาเราย้อนไปยังเหตุการณ์นั้นๆ แต่ก็อยู่ได้แค่ 15-20 นาทีเท่านั้นนะ" คาคาชิร่ายยาว แต่พอเอาเข้าจริงๆข้อมูลแค่นี้มันไม่พอหรอก แต่ก็ช่วยไม่ได้ล่ะ ก็เพราะว่าไอ้อัญมณีแห่งความสงสัยนั่นมันหายากมากๆเลยไงล่ะ ส่วนมากที่มีคนไปเจอมันจะอยู่แถวๆน้ำตกซะส่วนใหญ่ ไม่ก็แถบทะเลทรายแคว้นซึนะ 


"เจ๋งไปเลยนะฮะ...." ยูตะที่เท้าคางกับโต๊ะพึมพำอย่างอัศจรรย์ใจ ไม่ยักกะรู้ว่ามีอัญมณีที่มีสรรพคุณแบบนั้นอยู่บนโลกนี้ด้วย น่าตกใจจริงๆ แต่ก็พอดีเลย จะได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้มาตลอดสักที ภารกิจครั้งนี้ถือว่าคุ้มพอสมควรเลยนะเนี่ย ได้ทั้งประสบการณ์ ได้ทั้งเงิน วัดความสามารถใรการค้นหา และได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้ อดใจรอไม่ไหวแล้ววว!!!! 


"ยูตะคุงสงสัยอะไรงั้นหรอ" ซากุระถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นรอยยิ้มพึงพอใจของลูกชายผู้เป็นที่รัก ยูตะเลิกเท้าคางกับโต๊ะ แล้วมองพ่อกับแม่สลับกันไปมาด้วยความลำบากใจ เพราะรู้สึกลังเลที่จะถามออกไป เค้าอ้ำอึ้งอยู่สักพัก แต่สุดท้ายก็ยอมพูดออกมาแต่โดยดี


"พ่อกับแม่รักกันได้ยังไง ใครสารภาพใครก่อนหรอฮะ" คำถามที่หลุดออกจากปากของเค้าทำให้คุณพ่อกับคุณแม่ที่เป็นนินจาระดับแนวหน้าทั้งคู่แข็งค้าง! ผ่านไปประมาณ 5 วิทั้งคู่จึงอุทานออกมา


"เอ๋!?!?? /ห๊าาา!?!?!" เห๊~พร้อมกันซะด้วย นี่สินะ เนื้อคู่น่ะ 


"ท- ทำไมถึงอยากรู้ล่ะ ^///^;;;;;" ซากุระที่ดูจะตั้งสติได้เร็วกว่าเอ่ยถาม ยูตะที่ได้ยินคำถามของมารดาก็นิ่งไปสักพัก นั่นสิ เราจะอยากรู้ไปเพื่ออะไรกันนะ


"ไม่รู้สิฮะ อยู่ๆในหัวมันก็เกิดคำถาม" นี่เป็นคำตอบที่ดีที่สุดในเวลานี้ เค้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมตัวเองถึงอยากรู้นักอยากรู้หนา


"แหมมมม ไม่ใช่ว่าเราแอบไปปิ๊งสาวที่ไหนเข้าหรอกหรอ~" คาคาชิแซวคนอื่นเพื่อกลบความเขินตัวเอง ยูตะสะดุ้งแล้วรีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน!! 


"ม- ไม่ใช่นะ!!! 0///0!!! พ่ออ่ะ!!! ผมเปล่าสักหน่อย!!" กว่าจะรู้ตัวว่าถูกแกล้งก็ดูเหมือนว่าจะเผลอแสดงท่าทางโก๊ะๆออกไปเสียแล้ว


"ฮะๆ จะพยายามเชื่อนะ" คาคาชิมองใบหน้าของลูกชายที่เป็นสีแดงจัดแต่ก็ยังคงเรียบนิ่งด้วยสายตาขบขัน อาการแบบนี้เหมือนแม่ไม่มีผิดเพี้ยน ไม่รู้ว่าจะเขินหรือจะโกรธ ถึงจะดูกระดากปากไปบ้างที่จะบอก แต่ยูตะที่เป็นลูกของเค้ากับซากุระที่ดีกรีความสวย/หล่อไม่ธรรมดา นั่นมันทำให้ลูกของเค้าหล่อม๊ากกกกกกกกกกก!!! บุคลิกที่ดูเป็นคนเฉื่อยๆเหมือนเค้านิดหน่อย กับบุคลิกที่ดูแมนๆเท่ๆซึ่งได้จากซากุระ(?)มันผสานกันอย่างลงตัว ทำให้ตอนนี้ยูตะฮอตมากทั้งในหมู่สาวน้อยสาวใหญ่ แล้วยิ่งเรื่องฝีมือที่ไม่ธรรมดานั่นอีก!! โอ้ยย!! เทพบุตรจริงๆ!! 


"พ่ออย่ามาทำสายตาแบบนั้นใส่ผมสิ่ฮะ!!! =[] =!!!! "


"ฮ่าๆฮ่าๆ พ่อลูกคู่นี้ก็!!! เอาเป็นว่าแม่จำไม่ได้แล้วล่ะ เรื่องมันนานมากแล้ว ^^" ซากุระขำออกมา สายตาแบบนั้นดูก็รู้ว่ากำลังอวยลูกตัวเองอยู่ในใจ ความสัมพันธ์ของคาคาชิกับยูตะอาจไม่ดูอบอุ่นน่ารักเหมือนคู่พ่อลูกคู่อื่นๆ แต่เธอก็สัมผัสได้ว่าทั้งคู่ก็รักกันมาก ถึงจะชอบแสดงออกมากันด้วยพฤติกรรมแปลกๆกันก็ตาม


"ใช่ พ่อด้วย จำได้ลางๆว่าเจอใครสักคนแล้วเราก็สารภาพกันตอนนั้นแหละ ฮ่าๆฮ่าๆ คิดแล้วเขินแฮะ!! ^////^!!! " คาคาชิเอามือเกาท้ายทอยพร้อมกับหัวเราะแห้งๆแก้เขิน 


"ใช่ แล้วประเด็นคือเราสารภาพต่อหน้าคนอื่นๆอ่ะ ทำลงไปได้ยังไงกันนะ!!! >////<!!! " ซากุระบิดตัวไแมาทั้งที่ยังนั่งอยู่ ตอนนั้นไม่รู้ว่าพวกเธอทำกันลงไปได้ยังไง มันน่าอายมาก คิดทีกลังก็ต้องเอามือจิกกระโปรงตัวเองทุกที!!!!! 


"ก็เพราะเราทำตามหัวใจกันไง~~ฮ่าๆฮ่าๆ "


"เอ่อ งั้น....ผมขอตัวก่อนนะฮะ =___=;;;;;;;;;;;" ยูตะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากบ้าน เมื่อเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นมารหัวขนไปซะแล้ว ระหว่างทางเดินก็คิดอะไรไปเรื่อยหลายอย่าง









"ยูต้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา่าาาาาาา!!!!! ทางนี้!!!!!!!" ยูตะที่เอามือล้วงกระเป๋า และเอาแต่เดินเหม่อสะดุ้งเฮือกขึ้นสุดตัว!!! เสียงแบบนี้นี่มัน -____-++ เมื่อรู้อยู่แล้วว่าเสียงใคร เค้าจึงมองหาว่ามันมาจากทางไหนแทน ก็พบว่าเพื่อน 2 คนกำลังยืนรอเค้าอยู่ที่หน้าทางเข้า/ออกโคโนฮะ เค้าถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินให้เร็วขึ้น


"นายจะตะโกนทำหอกดาวตกทำไมห้ะ!?!? โบรูโตะ!??!! " ซาราดะเด็กหญิงผมสีดำขลับแว่นสีแดงจี๊ด!!! ปิดหนังสือดังปึก!! ก่อนจะหันไปต่อว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของโฮคาเงะรุ่นที่ 7 เนตรวงแหวนที่แอบโผล่มาแป๊บนึงนั่นแสดงถึงความไม่พอใจได้เป็นอย่างดี


"นั่นสิมันหนวกหูนะ -___-" ยูตะที่เดินมาถึงกล่าวด้วยเสียงเนือยๆ โบรูโตะที่ตอนแรกดูจะไม่สะทกสะท้านออกมาโวยบ้างอย่างน้อยใจ!!! 


"อะไรกัน! ชั้นก็แค่ดีใจที่ได้เจอเพื่อนเท่านั้นเอง!!" เค้ากระโดกอดคอเพื่อนชายที่ยืนทำหน้าน่าตายอยู่ ซาราดะที่ทำท่าจะต่อว่าต่อก็หยุด แล้วถอนหายใจพร้อมกับกุมขมับ เถียงกับไอ้เจ้าหัวกล้วยนี่ต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไร


"เฮ้อออ รู้สึกว่าวันนี้นายจะมาสายนะยูตะ" ซาราดะบอกกับเพื่อนชายที่เธอสนิทที่สุดอยู่ตอนนี้ ยูตะยักไหล่นิดหน่อย ดวงตาสีสวยที่เฉี่ยวคมคล้ายผู้เป็นแม่เสมองไปทางอื่น


"นิดหน่อยน่ะ แล้วอาจารย์โคโนฮะมารุล่ะ???" เค้าถามต่อ เพราะตั้งแต่มายังไม่เห็นแม้แต่เงาของผู้เป็นอาจารย์ประจำหน่วยเลย มาสายงั้นหรอ ก่อนที่เด็กสาวจะพูดอะไร คนที่ปากไวที่สุดในกลุ่มก็เฉลยข้อสงสัย


"อ่อ!! วันนี้อาจารย์ติดภารกิจน่ะ พวกเราเลยต้องไปทำภารกิจหาอัญมณีกันเอง"


"เห๊?? ครั้งแรกเลยนะเนี่ย :) " เด็กชายผมสีเงินลอบยิ้มเจ้าเล่ห์ แววนาฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด อ่า สวรรค์เป็นใจชัดๆ อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้กันนะ ถ้าอาจารย์โคโนฮะมารุอยู่เค้ามีโอกาสน้อยมากที่จะได้ใช้อัญมณีแห่งความสงสัย ดังนั้นตอนนี้อาจารย์ไม่อยู่ก็ถือว่าไม่มีอะไรต้องเป็นกังวลอีกแล้ว


"ใช่ รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ" สาวน้อยร่างบางยิ้มจมปากจะถึงหู ซึ่งมันเป็นปฎิกิริยาที่หาได้ยากมากกกกกก!!!!! มันเลยทำให้โบรูโตะขมวดคิ้วอย่างฉงน 


"ทำไมอ่ะ - - "


"ก็เหมือนกับว่าอาจารย์เชื่อและเห็นความสามารถของพวกเราเลยวางใจที่จะปล่อยให้ไปทำภารกิจได้เอง โดยไม่ต้องมีใครมาคุมยังไงล่ะ"


"ก็แค่ภารกิจหาอัญมณีเนี่ยนะ ถามจริง? =_="


"ทุกภารกิจมันก็สำคัญหมดแล้วย่ะ!!!! "


"พอๆ เรารีบไปทำภารกิจกันดีกว่านะ" เมื่อเห็นว่าท่าไม่ดียูตะเลยออกมาห้าม โบรูโตะกับซาราดะหันมามองหน้าเค้า ก่อนจะหันไปมองหน้ากันอีกครั้งอย่างเอาเรื่อง สุดท้ายทั้งคู่ก็กอดอกพร้อมกับสะบัดหน้าหนีกันไปคนละทาง ยูตะที่เห็นอย่างนั้นจึงยกมือขึ้นมาปิดหน้าแล้วแอบถอนหายใจ เฮ้ออ นี่ลืมเรื่องของ 2 คนนี้ไปได้ยังไงกัน อาจารย์โคโนฮะมารุไม่อยู่แล้วใครจะห้ามล่ะเนี่ยยยยย!!!!!!! 









"ที่น- อ้ากกกกกกกกกก!!!!!"
"เหว๋อออออออออ!!!!! โบรูโตะ!!!!!"
"ฮ- เฮ้ยยยย!!!!! "



โคร้มมมมมมมมม!!!!!!! 



"โอ้ย!! เจ็บๆ เจ็บชะมัดเลย"


"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกก!!!! เจ้าบ้าโบรูโตะ!!! นี่นายจะดึงชั้นให้ตกลงมาด้วยทำไมกันยะ!!!!!!" ซาราดะลุกขึ้นมาตะโกนใส่หน้าของคนที่นั่งอยู่ เมื่อกี้ตอนที่โบรูโตะกระโดดมายังกิ่งไม้ที่พวกเค้ายืนอยู่ มันเผลอลื่นแล้วดึงเสื้อของซาราดะลงไปด้วย ยูตะพยายามที่จะดึงทั้งคู่แต่เพราะน้ำหนักที่มันมากเกินไปก็เลยทำให้ตกลงมาทั้ง 3 คน


"มันเป็นอุบัติเหตุเฟ้ยยยย!!!! อุบัติเหตุน่ะ!! ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นหรอก!! " เค้าตะโกนกลับ พร้อมกับค่อยๆลุกขึ้นช้าๆ ซาราดะยืนนิ่งเพราะมันจริง ไม่มีอยากให้อุบัติเหตุเกิดขึ้นหรอก


"พวกนายเป็นไงมั่ง" ไม่นานยูตะที่กลิ้งไปคคนละทางก็เดินมาหา ทำให้เห็นว่าเค้าไม่ได้บาดเจ็บอะไรเลย นอกจากเนื้อตัวมอมแมมเท่านั้น


"ชั้นโอเค"


"ห๊าาาาา!?!?! นี่พวกนายเป็นปีศาจกันหรือไง!!! หรือว่าตัวชั้นบอบบางเกินไปวะ!!!!" โบรูโตะว๊ากออกมาอย่างตกใจ!!! ถึงจะเป็นนินจาแต่ความสูงระดับนั้นมันก็น่าจะบาดเจ็บเล็กๆน้อยๆตรงไหนบ้าง!!! ว่าแล้วเค้าเลื่อนมือขึ้นกุมมือตัวเองอีกข้าง!! เมื่อกี้ตอนตกลงมาหัวของซาราดะมันจะกระแทกพื้น และไม่รู้ว่าตอนนั้นเค้าคิดอะไรอยู่ ถึงเอามือไปรองไว้แบบนั้น และดูเหมือนว่ายัยแว่นแดงนั่นจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ! โอ้ยย!! ปวดชิบ!! 


"ฮัลโหลเอเวอร์รี่บอดี้!!!! ชั้นคนตระกูลอุซึมากิย่ะ!!!!" ซาราดะร้องบอกเสียงดัง!!! นั่นทำให้โบรูโตะแย้งทันควัน!!!!! 


"ชั้นก็อุซึมากินิ่!!!!"


"แต่สายเลือดชั้นมันแรงกว่า!!! แถมแม่ชั้นยังเป็นนินจาแพทย์อีกด้วย!!!" ซาราดะเริ่มแสดงสี่หน้าเซ็งๆ หมอนี่ไม่รู้หรือไงว่าแม่ของเธอ อุซึมากิ คารินน่ะ ไม่มีสายเลือดใดผสม ถึงเธอจะมีสายเลือดอุจิวะไหลเวียนอยู่ในตัวด้วยเช่นกัน แต่มันก็ยังแรงส์!!! อยู่ดี!!! 


"......."


"บอกทีว่านายเก็จ" ซาราดะเท้าสะเอวเมื่อเพื่อนหัวกล้วยเงียบไป


"ชั้นเก็จ แล้วนายล่ะยูตะ นายไม่ใช่ยูตะใช่มั้ย!?!? คายเพื่อนชั้นออกมาเดี๋ยวนี้นะเจ้ามนุษย์ต่างด้าว!!!!" โบรูโตะหันไปชี้เพื่อนหัวเงินที่มองเค้าอยู่เช่นกัน โดยมีซาราดะเป็นแบล็คกาวน์


"ต่างดาว -___-" ซาราดะบอก


"เออนั่นหล่ะ!!!!" โบรูโตะชี้นิ้วแข็งค้างอยู่ท่าเดิม ยูตะมีสี่หน้าอึ้งที่เพื่อนของเค้าพูดแบบนั้น ก่อนจะถอนหายใจแล้วค่อยๆเดินเข้าไป ใกล้ เค้ายกมือขึ้นมาเหมือนพยายามจะไม่ทำให้ไอ้สัตว์ป่าหัวกล้วย(?)นี่ตื่นตระหนกไปมากกว่านี้


"สติมา ปัญญาเกิดเพื่อนรัก นายลืมไปแล้วหรือไง ว่าชั้นแม่ชั้นเป็นนินจาแพทย์ และชั้นก็เรียนวิชาแพทย์ตั้งแต่เข้าร.ร.นินจาแล้วน่ะ" 


"เออหว่ะ -0-" ซาราดะเอามือแปะหน้าผากตัวเองอย่างแรง!! อ้ากกกกกกกกกกกกกก!!!! จะทำยังไงดี!!!! สักวันเธออาจจะเผลอต่อยหน้าหมอนั่นไปก็ได้!!! 


"นายเจ็บตรงไหนบ้าง" ยูตะถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อน พลางสำรวจอะไรไปคร่าวๆ


"มือ -_-"


"โอเค ขอมือหน่อย" เค้ายื่นมือไปเพื่อที่จะได้ให้โบรูโตะจับ โบรูโตะเองก็กำลังยื่นมือออกมา แต่ก็ชงักแล้วหยุดไปซะดื้อๆ


"ชั้นไม่ใช่หมา -___-"


"ชั้นกำลังจะช่วยนายอยู่นะ!! =__=" เค้าดึงมือคนเจ็บมาทันที โดยฟังเสียงร้องโอดโครนเหมือนใกล้ตายของเจ้าของมือ จักระสีเขียวถูกถ่ายทอดอย่างสม่ำเสมออย่างไม่ขาดไม่เกิน โบรูโตะอ้าปากเหว๋อเมื่อรู้สึกอบอุ่น รวมถึงความเจ็บปวดที่ค่อยๆจางหายไปในแต่ละนาที การรักษาครั้งนี้ทำให้เค้ารู้ความจริงอีก 1 อย่างคือ! นอกจากยูตะจะหล่อลากไส้แล้วจักระของยูตะก็ละเอียดมากกกกก!!!!! ซาราดะที่มองดูอยู่ตลอดเลิกคิ้วขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มบางๆที่อ่อนโยน


ขอบคุณนะโบรูโตะที่รับชั้นเอาไว้ ชั้นอยากจะรักษาให้นายแต่ชั้นไม่มีวิชาแพทย์ มีแต่การรักษาตัวเองโดยอัตโนมัติเท่านั้น


ว่าแล้วเธอก็หันไปมองเพื่อนอีกคนที่กำลังตั้งใจถ่ายทอดจักระอยู่ให้อีกคนอยู่ หึ สมแล้วที่เป็นลูกชายของคุณน้าซากุระจัง....


"ว้าวววว!! หายเจ็บแล้ว วิชาแพทย์นี่สุดยอดจริงๆ" ทันทีที่ยูตะหยุดถ่ายทอดจักระ โบรูโตะก็เอามือออกทันทีพร้อมกับแกว่งไปมาอย่างร่าเริง


"ถึงจะหายเจ็บแล้วแต่อย่าเพิ่งใช้งานหนักมากล่ะ ดูเหมือนว่ามันจะเคล็ดน่ะ" ยูตะบอกด้วยเสียงจริงจังนิดหน่อย โบรูโตะที่ดี๊ด๊าๆหยุดนิ่ง ก่อนจะหันมามองด้วยความเซ็ง 


"คร้าบๆ -0-"


"นี่ก็จะมืดแล้วหาที่พักกันเถอะ"


"เป็นความคิดที่ดีนะยูตะ ภารกิจนี้ไม่รีบร้อน  ด้วย แถมไอ้ถ้ำแห่งความทรงจำนั่นก็อยู่ใกล้แค่นี้เอง"


"งั้นก็ตามนั้น!!!!!!!!! >0<!!!!!"


"อย่าตะโกนสิ่โบรูโตะ!!!!" × 2


"อ๋อย~T.T"








"เมื่อไหร่จะเช้าสักทีฟระ! ไม่ไหวแล้วโว้ย!! ไปก่อนเลยดีกว่า!" ร่างเล็กของใครบางคนค่อยๆกระโดดลงมาจากต้นไม้ท่ามกลางความมืด เสียงบ่นงุ้งงิ้งๆนั่นแสดงให้เห็นว่าเค้ากำลังหงัดหงิดอยู่ไม่น้อย เมื่อลงมาถึงพื้นได้สำเร็จมือเล็กแต่หนาก็ควานหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าคาดเอว เค้าหยิบมันขึ้นมาแล้วเขียนอะไรบางอย่างลงไป เมื่อเขียนเสร็จแล้วเค้าก็หยิบคุไนขึ้นมา แล้วปักกระดาษนั่นไว้กับต้นไม้ที่เพิ่งจะปีนลงมา อืมม อย่างน้อยก็ทิ้งจดหมายเอาไว้ พวกนั้นจะได้ไม่ตื่นตูมเวลาที่ไม่เจอเรา ยูตะหันไปมองเพื่อนๆร่วมทีมที่นอนหลับกันอยู่บนต้นไม้ ก่อนที่จะหมุนตัวหันหลังเดินเข้าไปในป่าคนเดียว ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าเดินทางตอนกลางคืนมันไม่ดี แถมตัวเค้าเองก็ยังเป็นแค่เกะนิน ถึงจะได้ขึ้นชื่อว่าอัจฉริยะของรุ่นก็เถอะ ก็คนมันอดไม่ได้นี่หว่า!!! อยากรู้ใจจะขาดแล้วว่าพ่อกับแม่ของเค้ารักกันได้ยังไง!! เพราะเค้ารู้มาว่าพ่อของเค้าเป็นอาจารย์ของแม่ ความรักครั้งนี้มันไม่ธรรมดาเลยใช่มั้ยล่ะ ถ้าแบบอายุเท่ากันหรือมากกว่าแค่ปีสองปีเค้าจะไม่อยากรู้มากขนาดนี้ แต่นี่มันคือความรักต้องห้ามไง!!! มันน่าตื่นเต้นนะว่าไหม ที่จะได้รู้เรื่องราวความเป็นมาน่ะ เค้าจิตนาการไปต่างๆนาๆราวกับตั้งทฤฎีวิทยาศาตร์อย่างเพลิดเพลิน แต่ก็ยังคงระวังตัวอยู่ตลอด..... หึ!!! น่ารำคาญจริง!!! 



เคร้งงงงง!!!!!! 



"แหมม เก่งจริงๆเลยนะ อ่อ!! เดินทางคนเดียวตอนกลางคืนมันไม่ดีนะจ้ะ!!! "


.............
...................
..............................
........................................ 
................................................... 
........................................................... 
................................................................
...........................................................
...................................................
........................................
..............................
...................
.............



"เฮ้อออออออออออ "


"เป็นอะไรไปซากุระ" คาคาชิละออกจากหนังสือเล่มโปรด แล้วก้มลงมองคนในอ้อมแขนอย่างสงสัย หลังจากที่ทนฟังสาวเจ้าพ่นคาบอนไดออกไซต์เป็นรอบที่ล้านแปด ซากุระทำหน้ากังวลนิดหน่อย ก่อนเอนหลังพิงอกแกร่งอย่างอ่อนล้า


"เปล่า....ค่ะ"


"เป็นห่วงยูตะรึไง" เค้าถามอย่างรู้ทัน เพราะตั้งแต่เจ้าลูกชายปากร้ายนั่นออกจากบ้านไป ซากุระเอาแต่ถอนหายแล้วก็ ก- กอดเค้า =///=


"นิดหน่อย" ก็บ้าล่ะ =___=


"เธอก็รู้เรื่องทุกอย่างล่วงหน้าอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง แล้วจะกังวลอะไรอีกล่ะ หืมมม?" คาคาชิอย่างไม่เข้าใจ คิดหรอว่าเค้ากับซากุระจะลืมเรื่องตอนที่สารภาพรักกันได้ลงจริงๆน่ะ ก็แค่โกหกยูตะไปงั้นแหละ ถึงจะจำได้ไม่ทุกประโยคที่พูดคุยกัน แต่เค้าก็จำได้ว่าตอนนั้นมันเป็นตอนที่เค้ากับเธอสารภาพรักกัน เป็นตอนที่พวกเค้ามีความสุขมากๆที่ได้สารภาพความในใจ ความอึดอัดทั้งหมดถูกปลดปล่อยมีความสุขที่ได้รู้ว่ามีสัขขีพยาญาณรักนั่นก็คือยูตะ


"กลัวว่ามันจะมีอะไรผิดพลาดน่ะค่ะ" เธอบอกด้วยสี่หน้าไม่ค่อยดีนัก ถึงจะรู้อยู่แล้ว แต่ก็อดห่วงไม่ได้ ถ้ามันมีอะไรผิดพลาดล่ะ มันก็จะไม่เหมือนเดิมใช่มั้ยล่ะ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป อาจจะไม่มียูตะ อาจจะไม่ได้แต่งงานกับคนที่รัก เผลอๆเธออาจจะมัวจมปลักอยู่กับความรักเก่าก็ได้!! คาคาชิที่ได้ยินได้เห็นว่าเธอกำลังกังวลเอามากๆเค้าก็นิ่งไป สี่หน้าไม่แสดงอะไรออกมา ต่อมาไม่นาน เค้าก็ยิ้มละมุน แล้ววางหนังสือลง พร้อมกับเลื่อนมือไปลูบหัวทุย แล้วแอบยิ้มเจ้าเล่ห์


"อ่ออออ ที่แท้ก็กลัวว่าจะไม่ได้แต่งกับชั้นนี่เอง โอ๋ๆไม่เป็นไรนะ ชั้นรักเธอนะที่รักก!!!" เค้ากระชับอ้อมกอดแน่น จนซากุระต้องผลักออกด้วยความเขิน!! ไอ้ตาแก่บ้าเอ้ยยยย!!!! >/////<!!!! 


"บ้า!!! =////=!!! พูดบ้าอะไรน่ะ!!! ชั้นกลัวว่าจะไม่ได้เจอยูตะคุงอีกต่างหาก!!!!" เธอปฎิเสธออกไปด้วยใบหน้าเคืองหน่อยๆแต่ก็ยังแดง พูดบ้าอะไรไม่ดูเวลาเลย!!! ถึงมันจะจริงก็เถอะ -///////-


"ไม่เป็นอะไรหรอกน่าา ทุกอย่างมันถูกกำหนดมาแล้ว แค่เราอย่าไปเปลี่ยนแปลงอะไรมันก็พอ -___________-" เค้าบอกกับเธอด้วยความเซ็งปนไม่สบอารมณ์ ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าซากุระเป็นคนซึนๆและปากแข็งตั้งแต่แต่ง- เอ่อ ไม่สิ่ ตั้งแต่คบเลยดีกว่า แต่เค้าก็รู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่ดีนั่นแหละ ก็แหม!! ทีกับไอ้อุจิวะหัวเป็ดนั่นเธอยังแสดงความรักแบยออกหน้าออกตา!!! แต่ดูที่เธอทำกับเค้าสิ่!!! เชอะ!!!! -3-
 

"ถึงจะพูดอย่างงั้นก็เถอะ....(_ _)" เธอพูดเหมือนจะวางใจ แต่ก็ไม่ เห็นดังนั้นเค้าจึงลบความคิดน้อยใจนั่นออกให้หมด แล้วดึงเธอเข้ามากอดแน่นๆ พยายามส่งความอบอุ่นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ซากุระหลับตาลงเบาๆอย่างผ่อนคลาย แล้วค่อยๆเอนหัวไปซบที่อกของเค้า


"ไม่เป็นอะไรหรอกน่าซากุระ วางใจเถอะ แค่เชื่อมั่นในตัวยูตะก็พอ"


"นั่นสินะคะ แล้วคุณไม่ไปเซ็นท์เอกสารงั้นหรอคะ?" ซากุระเงยหน้าขึ้นมาถามตาแป๋วอย่างน่ารัก ทำให้เห็นว่าเค้ากำลังอ่านไอ้หนังสือบ้านั่นอีกแล้ว!?!?! กอดกับเธอไป!! แล้วอ่านหนังสือไอ้จึ๋ยๆไปเนี่ยนะ!?!?! (พูดเหมือนกับว่าหนังสือเป็นชู้กับคาคาชิเลยอ่ะ -_-) คาคาชิเหลือบมองเธอนิดหน่อยก่อนหันไปสนใจหนังสือต่อ!! นั่นทำให้เธอขมวดคิ้ว!!! 


"อะไรกัน ซากุระ ชั้นว่าชั้นปลดจากการเป็นโฮคาเงะแล้วนะ (-.-) " ซากุระสะบัดตัวออก ก่อนจะไปยืนเท้าสะเอวหน้าคาคาชิที่นั่งโซฟาอยู่ เค้ามองอย่างตกใจ ที่อยู่ๆเธอก็สะบัดเค้าออก นี่เค้าทำอะไรผิดอีกเนี่ยยย!?!! 


"ปลดแล้วจะช่วยอะไรไม่ได้หรอคะ!?! คุณก็รู้นิ่ ว่าโฮคาเงะรุ่นนี้เป็นคนยังไง!?!? ถ้ามีเวลาอ่านหนังสือลามกๆแบบนั้นมากก็ไปช่วยนารูโตะกับชิกามารุซะ!!! ชั้นยังไม่อยากเห็นโคโนฮะพังพินาศไปต่อหน้าต่อตานะคะ!!!!!!!" เธอจับที่ขาของอดีตโฮคาเงะ ก่อนจะออกแรงลาก ซึ่งคาคาชิก็ปล่อยให้เธอลากอย่างนั้นแต่โดยดี เอ๊ะ!?! หรือจะเรียกว่าไม่มีแรงมากพอที่จะไปขัดขืนเธอต่างหาก นี่ขนาดเค้าใช้ 2 มือยึดโซฟาเอาไว้  โซฟาตัวใหญ่ยังลากมาตามแรงดึงเลย! เค้าเริ่มดื้นและหาที่ยึดเกาะ พลางร้องโหยหวนหาความเมตตาจากคนที่ลากเค้าอยู่อย่างสบายๆ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!!! คุณพ่อคุณแม่ช่วยผมด้วยยยยย!!!!!!!!! 


"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!! ซากุร้าาาาาาาาา!!! ไม่อาววววว!!!!!! ปล่อยชั้นไปเถอะนะ!!!!! อ้ากกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!" ซากุระหันมา ก่อนจะทำตาเขียวใส่! 


"เงียบซะ =__=++ ไม่งั้นชั้นจะฉีกไอ้หนังสือบ้านั่น แล้วเอาไปโยนลงน้ำ"


"!!!!?!?!ฮือออออออออออออออ T{}T!!!" โหดร้ายที่สุดในโลกกกกกก!!!!! นี่ผู้หญิงหรือปีศาจวะเนี่ยยย!!! ถามจริง!!! นี่แรงคนงั้นหรอแ!?!!? แต่ก็....รักนะT.T








"หมายความว่า เธออยากรู้เรื่องอาจารย์คาคาขิกับซากุระจังมากจนทนไม่ไหว เลยออกมาก่อนงั้นสินะ" โฮคาเงะรุ่นที่ 7 พูดขณะมอง ไปที่เด็กชายข้างกาย พลางคิดอะไรบางอย่าง อย่างซากุระจังกับอาจารย์คาคาชิน่ะเหรอจะลืมเรื่องแบบนั้นได้ ขนาดเค้ายังไม่ลืมเลย งั้นก็แปลว่าทั้งคู่ทอแหลสินะ ถ้าเล่าให้ฟังหมด ยูตะก็จะไม่ไปโลกอดีต จะไม่มีการสารภาพรักหรือฉากหวานแหวน เฮ้อออ ในที่สุด! เวลาที่ยูตะคุงจะไปโลกอดีตก็มาถึงแล้ว ไม่อยากจะเชื่อว่าจะเป็นเค้าที่เป็นคนพายูตะมาที่ถ้ำแห่งความทรงจำนี่ ทำร้ายตัวเองในอดีตชัดๆ พอนึกถึงตอนนั้นแล้วมันเจ็บใจชะมัดเลยยยย!!! ตอนนั้นคือแบบ..เจ็บนะแต่เก๊กอยู่!!! จำได้ว่าหลังจากนั้นเค้าก็เอาแต่ไปกินราเม็งทั้งวันทั้งคืน ภารกิจก็ไม่ไปทำ!! แถมยังพาลคนอื่นไปทั่ว!! ไปขอให้คนนู้นคนนี้ฝึกให้เพื่อจะได้ล้มไอ้อาจารย์มาสายตลอดกาลนั่นได้!!! งี่เง่าชะมัด!! T^T!! คิดแล้วอายเลยวุ้ย!!!! 


"ครับ (_ _) ว่าแต่ท่านโฮคาเงะมาทำอะไรแถวรี้หรอครับ" อ้าว ลืมยูตะคุงที่เดินอยู่ข้างๆไปซะได้


"ชั้นอยากกินราเม็งเลยไปกินนอกเมืองน่ะ พอจับจักระพวกนายได้ชั้นก็เลยมา ป้องกันตัวได้ดีมากเลยนะยูตะ อ่อ!! แล้วก็บอกว่าให้เรียกว่าลุงนารูโตะไง"


"ได้ครับ ท่าน-  ล- ลุงนารูโตะ ^^;;;;;;;" ยูตะกัดริมฝีปากตัวเองอย่างโล่งอก เกือบเปลี่ยนไม่ทันแล้วมั้ยล่ะ!?!


"ถึงนายจะเก่ง แต่เดินทางตอนกลางคืนมันไม่ดี สิ่งนี้เธอน่าจะรู้ ฉะนั้นชั้นจะไปส่งที่ปากถ้ำแล้วกัน" เฮ้ออ!!  เป็นไงเป็นกันวะ!!! ถ้าเค้าไม่อกหักจากซากุระจังก็จะไม่เจอกับฮินาตะ ไม่มีโบรูโตะและฮิมาวารี้!!! ถึงจะเบื่อไอ้ลูกชายจอมกวนแต่ก็ใจหายเหมือนกันเมื่อคิดว่าวันนึงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว และซากุระจังก็อาจจะไม่มีความสุขเหมือนทุกวันนี้ก็ได้ 


"จริงเหรอครับ!?!! *0*"


"ใช่ มีเวลาแค่ 15-20 นาทีเท่านั้นนะ ถ้าเกินนายจะกลับออกมาไม่ได้ แต่ชั้นจะพยายามยื้อให้แล้วกัน!! ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับนายแล้วไอ้หลานชาย!!!" เค้าพูดรัวแล้วผลักยูตะเข้าไปในถ้ำ โดยที่หมอนั่นยังไม่แม้แต่จะได้พูดอะไร  นารูโตะถอนหายใจนิดหน่อย ก่อนจะมองยูตะที่ค่อยๆเดินจนลับสายตาไป อย่าให้อะไรมันพลาดล่ะ ไม่งั้นทุกอย่างได้จบแน่ ขั้นขอภาวนาให้ทุกอย่างมันเหมือนเดิม ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับนายแล้วนะ....ยูตะ.....




ยูตะ บรรยาย


อะไรของเค้านะ ไม่เห็นต้องผลักเลยนี่ หลายคนคงถามว่าทำไมแร่นี้ผมต้องบ่น?....ก็เพราะหน้าเกือบคว่ำสิ่!! ให้ตาย!!! คว่ำที่ล่ะหมดหล่อแน่ ไม่ได้ๆต้องระวังตัวเข้าไว้ พอผมเดินเข้ามาลึกเรื่อยๆมันก็เริ่มมืด โชคดีที่ไอ้น้ำสีฟ้าๆนั่นเรืองแสงได้ โคตรสุดยอด!! ตามทางก็มีแต่หินแต่อะไรเต็มไปหมด ง่วงก็ง่วง! วุ้!! น่าเบื่อชะมัด!! แต่เพื่อสิ่งที่อยากรู้ยูตะคนนี้ทำได้อยู่แล้วววว!!!!! (*^*) ที่นี่สดชื่นมากกก!!! เหมาะแก่การพักผ่อนสุดๆ นอกจากเสียงน้ำที่ไหลอยู่ตลอด้วลาแล้วก็มีเสียงลมที่แว่วผ่านหู โอ้ยย!! ง่วงง่าาา!!! ไม่!!! ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องแบบนี้!! เราต้องคิดว่าถ้าไปในโลกอดีตแล้วจะทำยังไง เริ่มจากตรงไหน เท่าที่อ่านในหนังสือประวัติศาตร์โคโนฮะแล้ว มันต่างจากตอนนี้โดยสิ้นเชิง แล้วถ้าเราหลงจะทำยังไงดีล่ะ เวลาก็มีไม่มากซะด้วย ถึงลุงนารูโตะบอกว่าจะยื้อเวลาให้ก็เถอะ แต่มันจะนานสักแค่ไหนกันเชียว เวลาที่มีจำกัดบวกกับสถานที่ที่ไม่เหมือนเดิมงั้นหรอ เลวร้ายสุดๆไปเลยนะนั่น ถ้าเรามาไม่ทันก็จะไม่ได้เจอพ่อกับแม่และทุกคนอีกสินะ เฮ้อออออออแต่เราอยากรู้นี่นา



"หืมมมม? " ขณะที่กำลังทะเลาะกับตัวเองในใจ หางตาก็เหลือบไปเห็นแสงอะไรใต้น้ำ อะไรวะน่ะ แสงสีชมพูม่วงสว่างจ้าตัดกับสีฟ้าที่เรืองแสงทำให้สังเกตุง่าย แถมมันก็สวยสุดๆไปเลย มันดึงดูดให้ผมไปนั่งยองๆใกล้ๆแม่น้ำประหลาดนั่นจนได้ พอลองสังเกตุดูดีๆใต้น้ำลึกๆนั่น ก็เห็นที่มาของแสงสีชมพูม่วงอัญมณีแห่งความสงสัย ผมจำมันได้ ตอนรับภารกิจผู้ว่าจ้างเค้าให้พวกเราดูรูปอยู่ ฝันไปป่ะเนี่ย!?! อะไรมันจะหาเจอง่ายขนาดนั้น!!!? บ้าบอน่า!!! รึเปล่าเป็นกับดัก!!?!? แต่ใครจะมาวางกับดักใส่คนที่มีพ่อเป็นอัจฉริยะนินจา ได้เข้าหน่วยลับตั้งแน่อายุยังน้อย อดีตโฮคาเงะรุ่นที่ 6 และอดีตคาคาชิเนตรวงแหวนผู้เลื่องลือ แถมหล่อสุดๆๆๆด้วยล่ะ แถมปู่ของผมเขี้ยวสีขาวแห่งโคโนฮะก็เป็น 1 ในวีรบุรุษที่มีฝีมือเก่งกาจ และที่สำคัญ!! ศัตรูโคตรเยอะ!  ส่วนแม่ของผมก็เป็น 1 ใน 3 นินจาในตำนานรุ่นใหม่ วีรสตรีที่ช่วยลุงซาซึเกะและโฮคาเงะผู้ยิ่งใหญ่อย่างลุงนารูโตะกอบกู้โลกนินจาเอาไว้ มีอาจารย์เป็นโฮคาเงะถึง 2 คน นั้นก็คือโฮคาเงะรุ่นที่ 5 และโฮคาเงะรุ่นที่ 6 แถมยังเป็นผู้ครอบครองเบียคุโกคนที่ 2 ของโลกนินจาอีกด้วย เห็นมั้ยล่ะ ว่าไม่มีเหตุผลไหนเลยที่ผมจะถูกวางกับดักน่ะ ไม่มี๊เลยจริงจริ๊ง!! เชื่อผมเถอะนะ ว้าว!! ขอบคุณนะที่เชื่อผมน่ะ(ดอร่า 2 รึไงวะ!!!! )ฮ่าๆฮ่าๆ เอาล่ะอวดมาเยอะล่ะ! ถึงจะเป็นกับดักก็ช่าง!! ผมไม่สนหรอก!! เพราะความอยากรู้อยากเห็นอยู่เหนือสิ่งอื่นใด ผมรู้ว่าในใจพวกคุณๆทั้งหลายก็อยากให้ผมโดดใช่ม้าาา ไม่ต้องมาโกหกผมหรอก!!! ผมรู้!!! ผมเรียนมา!!! (ฟัคคคค!!!!) โอเค ผมปั่นมาเยอะมากล่ะ มาเข้าเรื่องต่อเลยดีกว่า ผมลุกขึ้นก่อนจะมองลงไปในน้ำนั่นด้วยความมั่นใจ ยังไงกฌต้องโดดละนะก็อุตส่าห์ถ่อมาถึงที่นี่แล้ว ถึงจะรู้สึกหวั่นๆอยู่บ้างก็เถอะ เอาล่ะ!!!! 









3




2





1





ตู้มมมมมมมมมมมมม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (ตัวผมไม่ได้หนักขนาดนั้นนะ!!!!!!!)



ทันทีที่กระโดลงมาผมก็เบ้ปากทันที น้ำแม่งโคตรหนาวเลยว่ะ!!! อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!! แม่ค้าบบบบบบ!!! ช่วยผมด้วยยย!!!! แต่ร้องไปแม่ผมก็ไม่มานิ่เนอะ ว้าาา เศร้าจุง [อะไรของมันวะ:ไรท์] ผมรีบว่ายลงไปอีก เพราะไอ้อัญมณีนั่นมันอยู่ลึกโฮกก!!!! ไม่รู้จะไปอยู่ลึกทำบ้าไร!!! คิดว่าตัวเองวิเศษวิโศมากหรือไงห้ะ!?!? ทำไมไม่อยู่ที่ตื้นๆเหมือนอันอื่นๆ!! รู้มั้ยว่าน้ำมันหนาว!! แล้วชั้นก็อาจนะป่วยได้เลยนะเฟ้ยยยย!!! ผมรีบเร่งสปีดให้เร็วขึ้นเพราะรู้สึกว่าขามันชา ไม่นานผมก็มาถึงไอ้โขดหินที่อัญมณีเจ้าปัญหานั่นอยู่ ผมไปเกาะตรงโขดหินเอาไว้ พร้อมมองลงไปข้างล่าง ขนาดว่ายมาลึกแล้วยังไม่ได้ครึ่งของบ่อน้ำนี่เลย ลึกมากเว่อร์อ่ะ แล้วไอ้ข้างล่างก็ไม่ได้สว่างแล้วด้วย หาจุดสิ้นสุดของบ่อนี้ไม่เจอเลย ผมรีบหยิบอัญมณีมาไว้ในมือแล้วตั้งหน้าตั้งตาพูดในใจ ช่วยย้อนกลับไปตอนที่พ่อกับแม่ผมสารภาพรักกันที แล้วถ้าย้อนเวลาผิดพลาดล่ะก็นะ ถ้าชั้นกลับมาได้ชั้นจะมาถล่มถ้ำนี้ทิ้ง!!!! อึก ไม่นานเกินรอร่างทั้งร่างของผมก็รู้สึกหนักอึ้ง ชนิดที่ว่าขยับไม่ได้เลยล่ะ ฮ่าๆรู้สึกว่าจะหายใจใต้น้ำได้ด้วยล่ะ มันฟังดูบ้ามากเลยใช่มั้ยล่ะ เปลือกตาของผมค่อยๆปิดลงด้วยความไม่เต็มใจ  เฮ้! ชั้นไม่ได้...ง่วง.. สักหน่อย....ก่อนที่ร่างของผมจะจมลงสู่เบื้องล่างด้วยความจำเป็น....


.............
...................
..............................
........................................ 
................................................... 
........................................................... 
................................................................
...........................................................
...................................................
........................................
..............................
...................
.............
.............
...................
..............................
........................................ 
................................................... 
........................................................... 
................................................................
...........................................................
...................................................
........................................
..............................
...................
.............
.............
...................
..............................
........................................ 
................................................... 
........................................................... 
................................................................
...........................................................
...................................................
........................................
..............................
...................
.............


"อึก!!!! แค่กๆๆ!!!!" ผมรีบขึ้นจากน้ำทันทีที่เผลอสูดน้ำเข้าไป!!! >∆<!!!  โอ้ยยยย!!! จี๊ดไปถึงแกนสมองเลยโว้ยยยย!!!!! ตอนนี้ผม เกาะอยู่ที่หิน ว่าแต่....ที่นี่คือถ้ำสมัยแต่ก่อนงั้นหรอ ตอนนี้เรียกถ้ำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ เพราะมันเหมือนบ่อน้ำธรรมดาๆมากกว่า อีกอย่างก็ไม่ได้ลึกมากด้วย ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นตอนกลางวันนะ อืมม ก็อเมซิ่งดี (-.-) ผมรีบขึ้นจากไอ้บ่อน้ำนี่แล้วไปยืนงงดับชีวิตข้างบ่อ  เวรแล้วไง~ยูตะคุง~ที่นี่จะทำยังไงล่ะเนี่ย จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดีล่ะ จะลองหาไปเรื่อยๆทั่วหมู่บ้านงั้นหรอ บ้าน่า!!! เราไม่มีเวลาขนาดนั้นนะ! ไอ้บ้าเอ้ยยย!!! คิดสิ่คิด!!!!.... 



เย็นจัง...... 



เสียงหวานนั่นทำให้ผมที่กำลังทึ้งหัวตัวเองอยู่เงยหน้าขึ้น เสียงใครกัน เป็นผู้หญิง มันคุ้นมาก รู้สึกว่าจะอยู่แถวนี้ซะด้วย เสียงฮัมเพลงก็มาแฮะ และก็มีบางอย่างบอกกับผมว่าต้องเดินตามเสียงนั่นไป


"เอ๋~รู้สึกว่าจะอยู่แถวนี้นี่...อ๊ะ!?!?!?!?!" ทันทีที่ผมก็ยืนค้างกับภาพตรงหน้าทันที!!! โอ้มายก็อดดด!!!!! เกิดมาไม่เคยตกใจอะไรแบบนี้มาก่อนเลย!!!! ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังอาบน้ำข้างๆโขดหินอย่างมีความสุข อายุของเธอตอนนี้ผมคงจะห่างจากเธอแค่ 3-4 ปีมั้ง ไม่รู้ ที่รู้ๆคือเธออายุมากกว่าผม เธอมีเรือนผมสีชมพูที่สั้นประบ่า ถึงจะย้อนมาช่วงไหนของเวลา ผมก็มั่นใจว่ายังไงผมก็จำเธอได้อยู่ดี เพราะเธอคนนี้น่ะ....
คือแม่ของผมยังไงล่ะ.....
เจอแล้ว......
แม่ครับ...



"แม่!!!!!!" ความรู้สึกมีมากกว่าความคิด!!!! ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคิดอะไรอยู่!! ถึงได้วิ่งเข้าไปหาเธอแบบนั้น!!! ก็นะ อยู่ๆก็อยากจะกอดเธอขึ้นมาเสียดื้อๆ!!! โดยลืมไปว่าเธอคนนี้ยังไม่ใช่แม่ของผมแบบเต็มตัว เธอยังไม่รู้จักผม


"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!! " แน่นอนล่ะว่าเธอต้องโวยวายทันทีที่เห็นผม ตอนนี้ผมยืนอยู่บนน้ำและเธออยู่ในน้ำ อ่า เสียงแหลมโคตร และเพราะเสียงอันทรงพลังของเธอก็ทำให้ผมได้ยินเสียงฝีเท้าที่เข้ามาใกล้ ตอนนี้แม่ผมใส่ผ้าเช็ดตัวแล้วไปยืนอึ้งบนขอบบ่อแล้ว ผมไม่หนีแต่กลับจ้องไปยังทางต้นเสียงของฝีเท้าที่เข้ามาใกล้ ถ้าให้เดา คงเป็นพ่อกับลุงนารูโตะ.... :) 







ไรท์ บรรยาย



"เกิดอะไรขึ้นซากุระ!?!!?!" โอ๊ะ!?! ดูเหมือนเค้าจะเดาถูกซะด้วย ยูตะค่อยๆหันไปทางคาคาชิหรือก็พ่อของเค้าแบบเต็มตัว


"แฮ่กๆแฮ่กๆ ป- เป็นอะไรไปซากุระจัง!?!?!"นี่ก็คงจะเป็นรุ่นที่ 7 สินะ....ทำไมเตี้ยจังเลยล่ะ ช่างเถอะ -_-


"นั่นนายเป็นใครน่ะ" คาคาชิถามอย่างหวาดระแวง พลางมองไปที่ซากุระด้วยความเป็นห่วง เธอมีสี่หน้าตกใจ แถมยังอยู่ในผ้าเช็ดตัว โธ่เว้ย!!! นารูโตะอยู่นี่!!! 


"เห็นกระบังหน้าผากมั้ยว่าเป็นนินจาของโคโนฮะ" คนถูกถามตอบกลับไปอย่างกวนๆ นั่นทำให้คาคาชิถึงกับคิ้วกระตุก ยูตะยิ้มออกมาอย่างชอบใจ ไม่ว่าจะเวลาไหนเค้าก็ยังคงมีความสุขที่ได้แกล้งพ่อของเค้างั้นสินะ ฮ่าๆอยากกลับบ้านแล้วสิ่ 


"ชั้นไม่เคยเห็นหน้านายมาก่อน" เค้าตอบตามความจริง ไม่ยักรู้ว่ามีเด็กผมเงินคนไหนที่เค้าโรงเรียนนินจาเลยนิ่ แถมทำไมไอ้นี่ถึงเตี้ยจัง เหมือนห่างจากพวกนารูโตะตั้งหลายปีเลยนะ
แต่มีกระบังหน้าผากแฮะ


"ไม่เคยเห็นหรือไม่จำกันแน่ :) " คาคาชิกัดฟันกรอดดด!!! อ้ากก!!! ไอ้เด็กบ้านี่!!! แต่ก่อนที่จะได้เถียงกันต่อ เสียงของซากุระก็ดังขึ้น จนทำให้ทุกคนหันไปมอง


"ฮือออออ!!! ซาซึเกะคุงต้องเกลียดชั้นแล้วแน่ๆ!!!!" เธอร้องไห้ออกมานิดหน่อย เธอไม่รู้หรอกว่าเด็กปริศนาคนนี้จะเห็นอะไรไปบ้าง แต่ก็คงเดาได้ว่าเห็นไปเยอะอยู่แหละ ถึงในใจเธอนินนี้จะรู้สึกแปลกๆแต่...โอ้ยยย!!! อธิบายไม่ถูกก!!! ในใจเธอมันไม่เหมือนเดิมงั้นหรอ!? 


"ซ- ซากุระจังใจเย็นๆ" นารูโตะรีบถลาเข้าไปพยุงเพื่อนของเค้าที่ทำท่าทรุดลง เค้าถอนหายใจออกมา เธอไม่ได้รักมันแล้วซะหน่อย แต่ก็คงสับสนล่ะนะ เค้ามองออกว่าซากุระจังกำลังสับสนตั้งแต่กลับมาจากการฝึกกับเซียนลามกตั้งแต่วันแรกแล้ว ไม่รู้ว่าอีกคนที่มาทำให้ซากุระจังสับสนนั่นเป็นใคร


"นารูโตะ!! เค้าต้องเกลียดชั้นแน่ๆ!!! เค้าต้องรังเกียจชั้นแน่ๆ!!! ชั้นไม่อยากให้เค้าเกลียดชั้นนะ!!! ชั้นรักซาซึเกะคุงอ่ะ!!!" อีกใจนึงเธอไม่ได้คิดแบบนั้น เธอเริ่มรู้สึกเฉยๆแล้วด้วยซ้ำ แต่อีดใจนึงของเธอนี่มัน โอ้ยยย!!!!


"ซา...กุระ" คาคาชิพึมพำออกมาด้วยความเจ็บที่อกด้านซ้าย รู้สึกว่าไอ้ก้อนเนื้อตรงอกมันเต็มช้าลงไปด้วยล่ะ ฮะๆ นั่นสิ่นะ ซากุระรักซาซึเกะ เค้าไม่มีทางเข้าไปแทนที่หมอนั่นได้หรอก แต่ก็ยังคงแอบหวังไว้ว่ามีโอกาส แต่เค้าก็คงคิดไปเอง ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ไม่ว่าไอ้หัวเป็ดนั่นจะทำเธอเจ็บปวดมากเพียงใด.... 
ซากุระก็ยังคงรักแต่ซาซึเกะ..... 
ไม่มีที่ให้เค้าเลย.... 
นายเป็นผู้ชายที่น่าอิจฉาที่สุดในโลกสำหรับชั้นเลยล่ะ ซาซึเกะ... 



ยูตะที่มองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ยืนคิ้วกระตุก!! อะไรกัน!?! นี่มันอะไรกัน!?!? แม่รักไอ้ลุงขี้เก็กซาซึเกะนั่นงั้นหรอ!?!? บ้าน่า!!! แม่ควรจะรักไอ้คนขี้แพ้ที่ยืนกำมืออยู่ตรงนั้นสิ่!!!! มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้!!!! ไม่ควร!!! ไม่ควรเลย!!! มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ!!! เค้าทั้งคู่ควรจะสารภาพรักกันสิ่!!! ไหงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ!?! นี่เค้าทำอะไรผิดพลาดงั้นหรอ!?!? ตรงไหนกัน!?!? ตอนไหน!?! ตั้งแต่เมื่อไหร่!?!? 


"พอกันที!!!!!!!!" ในที่สุดเค้าก็ตะคอกออกไปอย่างหมดความอดทน!!! ชั้นไม่ยอมให้มันเป็นแบบนี้หรอก!!!! ก่อนจะเค้นยิ้มเมื่อทุกอย่างเงียบสงัด เค้าเดินขึ้นจากน้ำมาอยู่ตรงกลางระหว่างคาคาชิกับซากุระที่อยู่กันคนละฝั่ง


"......"


"แม่ไม่ควรพูดว่ารักผู้ชายคนอื่นต่อหน้าลูกตัวเองนะครับ ^^ " เค้าพูดลอยหน้าลอยตา ต่อให้ต้องหมดเวลาจนกลับโลกปัจจุบันไม่ได้เค้าก็ยอม!!!! 


"อ- อะไรนะ!?!?!!!" 


"!?!?!ซ- ซากุระนี่เธอ...." คาคาชิหันไปมองซากุระที่มองตนอยู่ด้วยความไม่เข้าใจ  ซากุระมีลูกแล้วงั้นหรอ!?! บ้าไปแล้ว!!!!! 


"ป- เปล่านะคะอาจารย์!!!! หนูไม่รู้จักเค้านะ!!!! " ยูตะเริ่มยิ้มออกมาอย่างพอใจ แคร์ความรู้สึกของพ่อเค้ามากกว่าลุงนารูโตะซะอีก   ที่แท้ก็ลังเลอยู่นี่เอง อย่างงี้ค่อยทำอะไรง่ายขึ้นหน่อย เพราะดูเหมือนว่าพ่อเค้าตอนนี้ก็ตกหลุมรักแม่เค้าไปเต็มๆแล้วล่ะ หึๆ


"ไม่แปลกหรอกครับ ที่ตอนนี้แม่จะไม่รู้จักผม ก็ตอนนี้ผมยังไม่เกิดนี่นา ฮะๆ" เค้าบอก นั่นทำให้ทุกคนขมวดคิ้ว สัมผัสเย็นๆที่คอทำให้เค้าเผลอเค้นยิ้มออกมา ก่อนจะค่อยๆเหล่ไปข้างหลังที่มีผู้ชายที่คุ้นเคยเอาคุไนจ่อคอเค้าเอาไว้  ใจเย็นๆนะยูตะ ตอนนี้พ่อของเค้ายังไม่รู้จักเค้า อย่าเพิ่งทำอะไรวู่วาม


"คนจากอนาคตงั้นหรอ แล้วชั้นจะรู้ได้ยังไงว่านายไม่ได้โกหกน่ะ" คาคาชิเผลอกดคุไนจนมันบาดคอยูตะหน่อยๆ คนถูกคไนบาดทำหน้าตกใจนิดนึง ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ ก็เข้าใจว่าอารมณ์ไม่ดี!! แต่ก็อย่ามาลงกับผมสิ่คร้าบบบ!!! เค้าสูดหายใจเข้า ก่อนจะพ่นมันออกมาเพื่อเรียกสติ มือน้อยๆที่อบอุ่นเลื่อนขึ้นมาจับที่มือของคาคาชิซึ่งถือคุไนจ่ออยู่ที่คอเค้าเบาๆอย่างนุ่มนวล และค่อยๆหันหน้าไปหาช้าๆจนคาคาชิสะดุ้ง เค้าขมวดคิ้วกับความรู้สึกที่ได้รับ...มัน....อบอุ่นมาก


"อะไรกัน พ่อนี่ก็ยังเป็นคนที่หวงแม่ไม่เปลี่ยนเลยนะครับ" ยูตะพูดด้วยน้ำเสียงยิ้มๆ ทุกคนบริเวณนั้นหลุดร้องห๊า!!! โดยเฉพาะคาคาชิที่ตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่อไปแล้ว!!! 


"!?!?!? พ- พ่องั้นหรอ!?!?" หมายความว่าไงกัน!!! เค้ากับซากุระ!?! ว่าแล้วก็หันไปทางซากุระเธอใส่เสื้อผ้าแล้วและกำลังเดินมาทางนี้ด้วยความตกใจไม่แพ้กัน!! 


"จ- จะว่าไปเด็กคนนั้นก็หน้าตาเหมือนอาจารย์เลยนะ" นารูโตะบอกด้วยปากที่สั่นๆ  เห็นดังนั้นคาคาชิจึงหันไปสำรวจเด็กตรงหน้าอย่างละเอียด เหมือนเค้าจริงๆด้วย!!!! 


"นี่นาย....พูดจริงเหรอเนี่ย...." ซากุระที่เดินมาหยุดอยู่ข้างๆคาคาชิกับยูตะพูดขึ้นอย่างเหลือเชื่อ พลางจ้องเด็กชายตรงหน้าไม่วางตา เหมือนพยายามจะหาคำตอบหรือพิรุธอะไรสักอย่าง แต่เด็กคนนั้นก็ยังยืนยิ้มไม่แสดงอะไรออกมา!!! นี่ลูกของเธอกับอาจารย์คาคาชิงั้นหรอ!?! ยูตะที่เห็นสี่หน้าตกอกตกใจของแม่ตนก็หัวเราะออกมาเบาๆ เค้าหันหน้าไปสบตากับผู้ที่มีสถานะเป็นพ่อของตัวเองในอานาคตอีกครั้ง เค้าจ้องไปที่ดวงตาเพียงข้างเดียวที่ไม่ได้ปิดอยู่ของพ่อ พยายามถ่ายทอดความจริงใจให้มากที่สุด แสดงให้เค้าเห็นว่ามาเค้าคือพ่อของผมจริงๆ 


"ฮะๆ พ่อน่ะ วันๆเอาแต่ขี้เกียจแล้วก็อ่านหนังสือลามกจนโดนแม่เฉกหัวไล่ไปช่วยงานโฮคาเงะบ่อยๆ ส่วนแม่ก็เป็นนินจาที่ทั้งเข้มแข็ง แข็งแรง และที่สำคัญ...แม่น่ะ!! อ่อนโยนที่สุดเลย!!!!" ยูตะหันไปยิ้มให้กับซากุระอีกครั้ง เธอทำหน้าอึ้ง! รู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก คาคาชิยืนแข็งข้าง มือทั้งสองข้างเลื่อนขึ้นไปเขย่าไหล่ของเด็กหนุ่มเบาๆด้วยความดีใจ ภายใต้หน้ากากนั่นมีรอยยิ้มที่ทุกคนมองไม่เห็นอยู่!! 


"!?!?!?! บ- บอกชั้นทีว่านายไม่ได้โกหกใช่มั้ย!?"


"แค่พูดก็คงไม่เชื่อกันสินะ งั้นดูนี่ ผมรู้อยู่แล้วล่ะ ว่าพ่อกับแม่ต้องไม่เชื่อแน่ๆ ผมเลยเอารูปพวกนี้มา...." ยูตะถอนหายใจออกอย่างเบื่อหน่าย มือเล็กควานหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าคาดเอว ก่อนจะหยิบออกมายื่นให้ซากุระไป 1 ใบ อีกใบหนึ่งเค้ายังถือไว้อยู่ในมือ ซากุระยื่นมือที่สั่นเทาไปหยิบรูปใบนั้นมา  เธอค่อยๆแง้มดูช้าๆ


"น- นี่มัน!?!?! " ทันทีที่เห็นรูปได้ชัดเจนเธอก็เอามือปิดปากด้วยคงามดีอกดีใจน้ำตาไหลซึมหน่อยๆ ซึ่งเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ที่รู้ๆคือ...มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความโศกเศร้า 
คาคาชิที่เห็นรูปอ้าปากค้างด้วยความตะลึงงัน  เด็กผู้ชายผมสีเงินนั่น....ลูกของเค้างั้นหรอ   ของเค้ากับซากุระ... ยูตะที่เห็นทั้งคู่ทั้งช็อค ทั้งดีใจ ทั้งตื้นตัน ก็ยิ้มจนตาหยี่อย่างมีความสุข ที่พ่อบอกว่าเจอใครสักคนนั่นคือเค้าเองงั้นสินะ และที่บอกว่าจำไม่ได้ นั่นก็โกหกสินะ  ตาแก่เจ้าเล่ห์เอ้ย!!! ยูตะลืมตาขึ้นมามองพ่อกับแม่ของเค้าอีกครั้ง ก็พบว่าทั้งคู่ยังอยู่ในท่าเดิมๆไม่เปลี่ยนไปไหน จะอึ้งไปถึงไหนกันเนี่ย




"รูปตอนผมเพิ่งเกิดน่ะครับ พ่อเล่าให้ฟังว่าแม่ร้องไห้หนักมากเลยล่ะ แต่พอบอกว่าจะถ่ายรูปก็รีบไปล้างล้างตาเลยล่ะนะ ฮ่าๆฮ่าๆ " ยูตะเล่าสตอรี่ของรูปนั้นให้ฟังคร่าวๆ พ่อกับแม่บอกว่ามันเป็นวันที่พวกเค้ามีความสุขที่สุดที่มีผม พวกเค้าดีใจมากที่ร่างกายของผมแข็งแรง


"น่ารัก...จัง...." ซากุระเอานิ้วไปเขี่ยที่ใบหน้าของเด็กชายในรูปที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ด้วยความรู้สึกยากจะบรรยาย เธอรู้สึกรักเด็กนี้มาก คาคาชิที่มองอยู่ยิ้มกว้างออกมาในรอบหลายปี ลูกของเค้ากับซากุระน่ารักจริงๆนั่นแหละ เด็กชายผมสีเงินเหมือนเค้า แต่ดูเหมือนทรงของตานั่นจะคล้ายกับร่างบางนะ หน้าตาของซากุระที่อยู่ในรูปเธอก็ดูมีความสุขมากๆ 
ตกลงเธอรู้สึกยังไงกับชั้นกันแน่.... 



ยูตะเดินไปกระตุกที่ชายกระโปรงของซากุระ   เธอนั่งยองๆ ก่อนที่ยูตะจะเอามืออุ่นๆนั่นทาบกับแก้มของเธอเบาๆ


"แม่น่ะ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน แม่ก็ยังสวยเหมือนวัยรุ่นอยู่ตลอด จนบางทีพ่อก็หวงมากเกินไป จนต้องเดินตามแม่ทั้งวันเหมือนคนบ้าเลยล่ะ ^^"


"นาย...."


"ถึงบางที...แม่จะโหดไปบ้าง แต่ผมก็รักแม่นะ!! ไม่ว่าจะช่วงเวลาไหนผมก็รักแม่ตลอด!! เพราะยังไงแม่ของผมก็มีแค่คนเดียว!! ไม่มีใครมาแทนที่ได้หรอก!!! (_///_)" เค้ากระโดดซากุระอย่างแรงจนเธอเซ โชคดีที่คาคาชิเอาเข่าของเค้ามายันหลังของซากุระเอาไว้ เธอเงยหน้าขึ้นไปมองเค้าแล้วยิ้มออกมาจากใจพลางลูบหลังของยูตะไปพลาง คาคาชิเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ไม่มีใครรู้หรอกว่าเค้ารู้สึกยังไง มีแต่ตัวเค้าเองนั่นแหละ


"อย่าร้อง...ไห้นะ" เธอผละอ้อมกอดเบาๆ แล้วใช้นิ้วเขี่ยที่ใต้ตาของเด็กน้อยเบาๆอย่างถนุถนอม ยูตะที่ตอนแรกเบ้ปากเหมือนจะร้องไห้ยิ้มออกมาอีกครั้ง
ไม่ว่าจะตอนไหน แม่ของเค้าก็อ่อนโยนอยู่ตลอด... 


"ฮ่าๆ ฝุ่นมันเข้าตาน่ะครับ อ่อ!! นี่ก็เป็นรูปที่ผมเล่นผมของพ่อ ผมของพ่อน่ะแข็งมากเลยล่ะ กว่าจะยุ่งเหยิงแบบที่ผมต้องการได้นี่เกือบร้องไห้เลยนะ ทีหลังก็อย่าใส่เจลเยอะสิ่ครับ" คาคาชิรับรูปนั่นมาดู แล้วเกาท้ายทอย พร้อมกับยิ้มแห้งๆ ซากุระลุกขึ้นมาดูรูปก่อนจะหัวเราะเบาๆ นั่นทำให้คาคาชิเริ่มจะรนด้วยความเขิน
คนที่เขินมันควรจะเป็นซากุระไม่ใช่เหรอฟระ!?!? แล้วท- ทำไม!?! โว้ยยยยยยยยย!!!!!! 






"ไม่น่าล่ะถึงอยู่ทรงแบบนั้นทั้งวันทั้งคืนได้!! เพราะแบบนี้นี่เอง!!!!"


"ไม่เศร้าแล้วหรอนารูโตะ" เค้าหันไปแซวคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนหน้านี้ยังเห็นนั่งกอดเข่าใต้ต้นไม้เป็นพระเอกหนังmvอยู่เลยแท้ๆ


"เชอะ!! ถึงจะรับไม่ได้แต่ก็ช่างเถอะ!!!"คาคาชิหัวเราะกับท่าทางของศิษย์อีกคน ก่อนจะมองลงไปข้างล่างเมื่อรู้สึกว่าตนถูกจ้อง และทันทีที่สบตากันยูตะก็เริ่มพูด


"ผมกับพ่อน่ะ ไม่ค่อยจะถูกกันหรอก เถียงกันทุกวันล่ะฮะ แต่ผมก็รักพ่อนะ และจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้พ่อกับแม่รักกัน ฉะนั้นทั้งคู่ก็พยายามด้วยนะฮะ อย่างแรกเลย ต้องบอกความจริงซึ่งกันและกันก่อน :) " ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว!!! แล้วหันมามองหน้ากัน!!! ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างเบือนหน้าหนีกันทั้งคู่!!! แถมยังหน้าแดงแจ๋อีก!!! ทั้งคู่ที่ยังเบือนหน้าหนีกันอยู่เริ่มกลอกตาไปมาอย่างร้อนรน!!! 


"เอ่อ ค- คือ..."


"ซ- ซากุระ...." ยูตะถอนหายใจอย่างขัดใจ มัวแต่อ้ำอึ้งกันอยู่แบบนี้ แล้วผมจะได้เกิดมั้ยคร้าบบบบบ!!!??!?!? 


"อ้าวๆ ขี้ขลาดหรอครับอาจารย์คาคาชิ เฮ้อออ ทั้งๆที่มีลูกที่กล้าหาญขนาดนี้แท้ๆ สงสัยจะได้ซากุระจังมาแหงมๆ"


"น- นารูโตะ!!!! >////<!!! "


"คนที่ไม่รู้หัวใจตัวเองแล้วกลังเลแบบนายไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนชั้นหรอกนะ" เค้าเหล่มองลูกศิษย์ด้วยหางตา นารูโตะถึงกับสะดุ้งเฮือกกับคำพูดแทงใจดำนั่น


"จึ๋ย!!!!!"


"ซากุระช- ชั้นน่ะ รักเธอนะ ก็ไม่รู้จะพูดว่าอะไรดี แต่...ชั้นน่ะรักเธอมากๆเลยนะ ก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่เหมือนกัน =//////////=" เค้าพูดความในใจออกไปทั้งหมด ใบหน้ากลายเป็นสีแดงจัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน โว้ยยยยยยยยย!!!! เกิดมาไม่เคยรู้สึกอายขนาดนี้เลยยยยย!!!! 


"โห้ยยยย!! นี่คือไม่รู้ว่าจะพูดอะไรหรอเนี่ย!!!~~ตาซากุระจังแล้วนะ!!!! "


"อย- อย่าเร่งสิ่ยะ!!! หนูก็รักอาจารย์เหมือนกันค่ะ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เหมือนกัน อาจจะเป็นตอนที่อาจารย์คอยดูแลหนู คอยอยู่ข้างๆหนูมาตลอดไม่ไปไหน คอยปลอบประโลมเวลาที่หนูเสียใจ" ซากุระแอบหันไปมองอาจารย์ของเธอ พบว่าเค้าก็มองเธออยู่เช่นกันเห็นดังนั้นเธอจึงหลบตาทองต่ำลงไปที่พื้นอย่างรวดเร็วด้วยควายอายยย! 


"ซากุระ....."


"หนูน่ะ! รักอาจารย์ที่สุดเลย!!!" เธอหลับหูหลับตาตะโกนสิ่งที่คิดออกไป จนคาคาชิแอบสะดุ้ง แต่ก็ยิ้มออกมาอย่ามีความสุข


"โอเค รู้แล้ว ชั้นก็รักเธอนะ" มือของทั้งสองเริ่มเคลื่อนมาหากันช้าๆแม้จะยังคงเบือนหน้าหนีกันอยู่มือทั้งาองผสานกันไว้ด้วยความรักที่เต็มเปี่ยมต่างคนต่างมอบความอบอุ่นให้กันและกันมันเป็นเหมือนจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์อันยุ่งยากนี้






"ค- คบกันนะ ในเมื่อชั้นขอคบเธอแล้วก็ควรจะตอบตกลงด้วย เราต้องมีมารยาทตลอดนะรู้มั้ย"


"ฮิๆ ค่ะ รักอาจารย์ที่สุด" ยูตะและนารูโตะยืนยิ้มให้กับภาพตรงหน้า ลงเอยกันอย่างงี้นี่เองสินะ~และดูเหมือนว่าจะได้เวลาของเค้าที่ต้องกลับบ้านแล้ว เพราะมันมีแสงส่องมาจากใต้น้ำเหมือนตอนที่อยู่ในถ้ำไม่มีผิด


"อ่ะ!? ผมคงต้องไปแล้วล่ะ ขอให้ทุกคนโชคดีนะ คุณนารูโตะฮะ ผมแนะนำให้ไปอยู่ร้านราเม็ง! ที่นั่นย้อมใจคุณได้" ยูตะหมุนตัวเดินไปที่ขอบบ่อน้ำ ก่อนจะหันมาบอกลาทุกคน


"ขอบคุณ T__T"


"เดี๋ยว!!! นายชื่ออะไร!?!?" ก่อนที่จะได้กระโดด พ่อของเค้าก็รั้งเค้าเอาไว้ ยูตะหันมามองด้วยสี่หน้างงๆ แล้วตอบออกไป


"หือออ? ยูตะฮะ ฮาตาเคะ ยูตะ" เมื่อได้ฟังคำตอบคาคาชิก็หัวเราะร่า จนเด็กหนุ่มหรี่ตามองแบบเซ็งๆ ไอ้นิสัยที่หัวเราะเหมือนคนบ้านั่นเป็นมาตั้งแต่เริ่มคบกับแม่แล้วสินะ =__=


"ฮ่าๆ งั้นหรอ ยูตะสินะ เอาไว้เจอกันในอนาคตนะ ไอ้ลูกชาย"


"อาจารย์อ่ะ!!! >////<!!! แต่ก็...ขอให้โชคดีนะจ้ะ ^//^ ไว้เจอกันในอนาคตอีกทีนะ "


"!?!ครับ รักพ่อกับแม่มากนะครับ ผมคงต้องไปยังที่ๆผมจากมาแล้ว ^^" ผมทำสำเร็จแล้วนะฮะ พ่อ...แม่ หลังจากนี้ทั้งคู่(ซากุระกับคาคาชิในอดีต)ก็คงจะต้องเจออุปสรรคอะไรกันอีกมากมาย อาจจะเหนื่อยบ้าง ท้อบ้าง เจ็บจนร้องไห้ แต่ขอให้ทั้งคู่รู้เอาไว้ว่า... 
 หลังฝนตกฟ้าย่อมสว่าง... 
เหมือนปัญหาที่เข้ามาในชีวิต.... 
เมื่อผ่านสิ่งแย่ๆไป... 
ย่อมมีสิ่งดีๆเข้ามา....  ;) 


________________________________________

สนุกมั้ยง่ะ!!! เพิ่งเคยแต่งเรื่องสั้นอะไรแบบนี้ครั้งแรกเลยนะเนี่ย!!! อาจจะมีตรงไหนที่งงๆแบบว่าอิหยังวะไปบ้างก็ขอโทษด้วยละกัน5555+ ยูตะคุงน่ารักเนอะ!!! >^<!!! แอบมีโมเม้นท์ดะกับโบด้วย!!! ตั้ลล๊าคคคค!!!! 
ถ้าอยากได้อีกก็คอมเม้นท์นะ ว่าอยากได้อีก
ส่วนถ้าใครอยากได้คู่ไหนหรืออะไรก็คอมเม้นท์บอกได้เด้อออ555+ 
และที่สำคัญที่สุด... 
คือเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้า!!! เม้นท์เยอะๆโหวตเยอะๆ!!! ไฟท์ติ้งงงงงงง!!!!!!!! 





ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Princess of vengeance จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

"Fic Naruto ความสงสัยนำพาให้มารักกัน"

(แจ้งลบ)

ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ... อ่านต่อ

ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ ย่อ

1190 | 13 ต.ค. 62

  • 0

  • 0

คำนิยมล่าสุด

"Fic Naruto ความสงสัยนำพาให้มารักกัน"

(แจ้งลบ)

ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ... อ่านต่อ

ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ ย่อ

1190 | 13 ต.ค. 62

  • 0

  • 0

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 14:44

    ยูตะเกรียนมากลูกกกกกก เอาไปเลย 10 เต้ม 10https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-11.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-08.png

    #4
    0
  2. วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 14:32

    อยากได้แบบนีอีกค่ะ น่ารักดี ชอบยูตะมาก คาคาชิกับซษกุระก็สวีทกันมากกก โบกับดะก็แอบหวาน

    อยากไดตู่ กาอาระกับซากุค่ะ มันไม่ค่อยมีเลย

    ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรจาาาาาาาาาาาhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-06.png

    #3
    0
  3. วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 13:53
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png เอาอีีีีีีกกกกกกกกกกกกกกก
    #2
    0
  4. วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 13:52

    ยูตะคุงน่ารักกกก!!! นางมีความเจ้าเล่!! และปากร้ายกับคาคาชิ55555+ น่ารักกันทั้งบ้าน!!! สนุกกกก!!

    อยากให้มีอีกหลายยๆๆ


    #อยากได้คู่ เดอิซากุคร้าาาไรท์

    เป็นกำลีงใจให้นะคะ

    #1
    1
    • 13 ตุลาคม 2562 / 14:33
      ดันๆ เราก็ชอบนะคู่นี
      #1-1