[Fic B.A.P] S A K U R A [LoUp ft. ChanBang]

ตอนที่ 8 : Chapter 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 ส.ค. 59

 

Chapter 7





 

            ลมหนาวมาเยือนพร้อมกับฤดูกาลที่ผ่านพ้นไป เหล่าบรรดาต้นไม้ทั้งหลายต่างพากันชูกิ่งก้านที่ไร้ซึ่งใบเพื่อรอวันที่ดอกไม้จะผลิบานอีกครั้ง


            ผมที่สวมเสื้อกันหนาวและกางเกงวอร์มขายาวสีน้ำเงินกำลังยืนให้อาหารปลาอยู่บนสะพานไม้ขนาดเล็ก เจ้าปลาคาร์ฟสีทองที่กำลังแหวกว่ายไปมาในบ่อน้ำดูตัวโตขึ้นทุกทีที่ผมได้เห็นมัน มันเอาแต่ว่ายไปมาและกินอาหารชีวิตช่างมีความสุขซะจริงๆ


            “เป็นแกนี่ก็มีความสุขดีนะ เอาแต่ว่ายและกินอย่างเดียวเลย”


            ผมพูดกับเจ้าปลาคาร์ฟสีทองในบ่อแม้ว่ามันจะไม่รู้เรื่องกับผมเลยก็ตาม ลมหนาวได้พัดผ่านร่างกายทำให้ผมต้องยกมือขึ้นมากอดอก วันนี้อากาศค่อนข้างที่จะหนาว ทีวีที่ผมดูเมื่อเช้าพยากรณ์อากาศบอกว่าวันนี้หิมะแรกจะตกล่ะ


            ‘มีคนเคยบอกผมว่าถ้าอธิษฐานกับหิมะแรกของปีเราจะสมหวังดั่งคำที่ได้อธิษฐานไป

 




            ช่วงเดือนธันวาคมของฤดูหนาวที่สิบเจ็ดผมเดินมาโรงเรียนท่ามกลางเหล่าต้นไม้ที่ปราศจากใบ พอเข้าสู่ช่วงเดือนธันวาคมแล้วอุณหภูมิรอบตัวดูต่ำลงจนรู้สึกได้ถึงความหนาว


          “เซโล่!


          เสียงเรียกอันคุ้นเคยทำให้ผมหยุดเดินแล้วหันไปมองข้างหลัง ร่างโปร่งในชุดเครื่องแบบนักเรียนฤดูหนาวกำลังเดินตรงมาที่ผม จงออบยังคงมีรอยยื้มที่สดใสเหมือนทุกวันที่ผมได้เจอ ผมหยุดยืนรอให้จงออบเดินมาหาแล้วเราก็เดินเข้าโรงเรียนพร้อมกัน


          เมื่อเข้ามาในตัวอาคารผมและจงออบเดินมาหยุดอยู่ที่ตู้เก็บรองเท้า พวกเราที่เป็นเด็กนักเรียนจะต้องเปลี่ยนจากรองเท้านักเรียนสีดำเป็นรองเท้าผ้าใบเพื่อใส่สำหรับเดินในตัวอาคารเรียน เป็นการรักษาความสะอาดและฝึกความเป็นระเบียบไปในตัว


          “ถ้าแทนค่าตัวเลขในสูตรเราก็จะได้ผลลัพธ์ออกมาแบบนี้”


          ผมนั่งเท้าคางมองกระดานดำด้วยหัวสมองที่ว่างเปล่า คณิตกับหัวสมองของผมมันเข้ากันไม่ได้จริงๆ คาบเรียนวิชาคณิตศาสตร์เป็นอะไรที่ผมเบื่อหน่ายสุดๆซึ่งตรงข้ามกับคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าผม แววตาที่จ้องไปที่กระดานดำหน้าชั้นเรียนดูมีความมุ่งมั่น มือเล็กนั่นจดเล็คเชอร์ตามที่อาจารย์สอนคณิตพูดแทบทุกคำ ทำไมจงออบถึงสนุกกับวิชาที่น่าเบื่อแบบนี้ได้นะ...


          เสียงกริ่งบอกเวลาเลิกคาบเรียน หัวของผมฟุบลงไปบนโต๊ะอย่างหมดแรงทั้งๆที่ยังไม่ได้ออกแรงทำอะไรเลยสักนิด ไม่ได้แม้แต่จะคิดเลขตามโจทย์ที่อาจารย์ให้ไว้บนกระดาน


          “ไม่สนุกเหรอเซโล่”


          ร่างโปร่งที่นั่งอยู่ข้างหน้าหันมาคุยกับผม ในห้องเรียนนี้คงมีคนจำนวนน้อยที่คิดว่าการคิดเลขมันสนุกน่ะนะ จงออบยังคงเป็นมนุษย์ประหลาดที่สนุกกับทุกสิ่งบนโลกใบนี้


          “ไม่เลยสักนิด”


          นอกจากวิชาภาษาญี่ปุ่นที่ผมได้คะแนนท็อปในห้องแล้ว ผมไม่รู้สึกสนุกกับวิชาไหนที่เรียนเลย ให้ผมคัดตัวคันจิสักพันคำยังรู้สึกสนุกกว่าอีก


          ผมเงยหน้าขึ้นมามองจงออบก็เห็นว่าร่างโปร่งตรงหน้ากำลังทอดสายตามองออกไปข้างนอกหน้าต่างของห้องเรียน สายตาของผมเลยมองตามไป หิมะสีขาวกำลังตกลงมา


          “ออกไปข้างนอกกันเถอะเซโล่”

          “แต่เดี๋ยวคาบต่อไปจะเริ่มแล้วนะ”


          จงออบไม่ได้พูดอะไร เขาลุกจากเก้าอี้ที่ตัวเองนั่งอยู่แล้วคว้าเข้าที่แขนของผม


          “ไปเถอะ แค่แปบเดียวเอง...


          จงออบพาผมวิ่งออกมานอกห้องเรียน พวกเราวิ่งลงบันไดกันอย่างเร่งรีบและมาโผล่ที่นอกอาคารเรียน ผมหอบหายใจเข้าปอดด้วยความเหนื่อย พอแบมือออกหิมะก้อนเล็กๆสีขาวได้ตกลงมาที่ฝ่ามือของผม


          “นายเห็นหิมะแรกมั้ย?

          “เห็นสิ...


          ผมตอบไปโดยไม่ได้คิดอะไร สายตาของผมกำลังจดจ้องอยู่กับก้อนหิมะสีขาวที่กำลังตกลงมา หิมะแรกของฤดูหนาวที่สิบเจ็ดคนข้างๆผมดูเงียบไปผมเลยหันไปมอง ใบหน้าเรียวของจงออบดูขึ้นสีแดงระเรื่ออ่อนๆ จนผมอดที่จะสงสัยไม่ได้


          “ทำไมเหรอ?


          ร่างโปร่งส่ายหัวไปมาแล้วพูดกับผม


          “เปล่าไม่มีอะไร นายรู้มั้ยว่าคนเกาหลีเขาเชื่อเรื่องการอธิษฐานกับหิมะแรกของปี”

          “อธิษฐานเหรอ?

          “ใช่ เขาว่ากันว่าถ้าอธิษฐานกับหิมะแรกของปีเราจะสมหวังดั่งคำที่ได้อธิษฐานไป โดยเฉพาะเรื่องของ ความรัก

          “นายกำลังมีความรักหรือไงถึงได้ลากฉันออกมาอธิษฐานแบบนี้เนี่ย?


          ผมพูดทีเล่นทีจริงกับจงออบ ร่างโปร่งข้างๆผมไม่ได้พูดอะไรออกมา มือเล็กนั่นยกขึ้นมากุมในระดับอก ดวงตาเรียวรีหลับลงแล้วเอ่ยถ้อยคำอธิษฐานในใจ ผมมองจงออบแล้วลองทำตามบ้าง ผมยกมือของตัวเองขึ้นมากุมแล้วเอ่ยคำอธิษฐานในใจ


          ตลอดระยะเวลาที่ได้รู้จักกับจงออบ ผมค่อนข้างที่จะมั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง ผมน่ะ ดันหลงรักมุนจงออบเข้าซะแล้ว รอยยิ้มของจงออบทำให้ผมรู้สึกอยากที่จะยิ้มตาม เป็นรอยยิ้มที่สดใสจนผมไม่อยากให้มันหายไปจากใบหน้าของคนที่เป็นเจ้าของมัน


          สิ่งที่ผมอยากจะขอในตอนนี้คงเป็น....


          ‘ขอให้จงออบคิดแบบเดียวกับผม

 




          เราสองคนโดนอาจารย์คาบวิชาภาษาอังกฤษดุเล็กน้อยที่เข้าห้องเรียนช้า พวกเราอ้างว่าไปเข้าห้องน้ำมาอาจารย์เลยไม่ได้ถือโทษโกรธอะไรมากนัก ตลอดคาบวิชาเรียนผมเอาแต่นั่งมองแผ่นหลังของคนที่นั่งอยู่ข้างหน้า


          ‘ผมอยากรู้จังว่าจงออบอธิษฐานว่าอะไร... จะมีผมอยู่ในคำอธิษฐานนั้นมั้ย...’

 




          ในตอนนั้นผมคิดว่าจงออบคงเจอคนที่ชอบเลยออกมาอธิษฐานกับหิมะแรกของปีเพื่อให้สมหวังกับความรัก แต่ตลอดระยะเวลาที่อยู่ในรั้วโรงเรียนด้วยกันผมก็ไม่เคยเห็นเขามองเด็กผู้หญิงคนไหนเลย หลังเรียนจบและเราสองคนได้แยกย้ายกันผมได้มีโอกาสอ่านนิยายแปลจากภาษาเกาหลีเรื่องหนึ่ง ถ้อยคำในหนังสือเล่มนั้นดูคุ้นเคยซะจนหัวใจของผมเต้นแรง


            นายเห็นหิมะแรกมั้ย?’


            มันเป็นประโยคที่คนเกาหลีใช้สารภาพรักกัน ผมได้แต่หัวเราะให้กับตัวเองในวันนั้นที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย ไม่รู้เลยว่าได้ถูกจงออบ สารภาพรักทั้งๆที่กำลัง แอบรัก


            อยู่ๆอุณหภูมิรอบตัวก็ดูต่ำลงจนสัมผัสได้ถึงความเย็นในอากาศที่เพิ่มขึ้น ก้อนหิมะสีขาวค่อยๆตกลงมาสัมผัสกับกิ่งก้านของต้นไม้ อีกไม่นานเหล่าบรรดาต้นไม้ใบหญ้าก็จะถูกปกคลุมด้วยหิมะที่ตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย ผมมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มแล้วยกมือขึ้นมากุมที่อกเพื่อเอ่ยถ้อยคำอธิษฐานในใจ


            ฤดูกาลยังคงหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปตามปฏิทิน ตัวผมที่ยังคงเฝ้ารอคอยกับบางสิ่งบางอย่าง ตัวผมที่เชื่อมั่นในความหวังกำลังจะอธิษฐานกับหิมะแรกของฤดูหนาวที่ยี่สิบสี่... หิมะสีขาวจะนำทางให้ความรักของผมได้สมหวังมั้ยนะ


            ผมอยากให้คำสัญญาที่ใต้ต้นซากุระของเราในวันนั้นเกิดขึ้นจริง...’










           จบไปกับอีกตอนสั้นๆค่ะ 555555 

           ความยาวของตอนขึ้นอยู่กับการตัดจบในตอนนั้นๆค่ะ ยาวบ้างสั้นบ้างอย่าถือสากันเลย.__.

            มาแบบมึนๆและอึนๆเช่นเดิม ข้อมูลผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยค่ะ 

            ติชมกันได้ไม่ว่ากัน เม้นๆเลย หรือที่ @Bangxx2 หรือ #ซากุระโล่ออบ ในทวิตเตอร์ก็ได้ค่ะ



            ขอบคุณที่หลงมาอ่านนะคะ~






นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #52 เจ้าชายเดือนสาม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 22:10
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ยัยหนูววววววว สารภาพรักก่อนเลย ว้ายยยยยยยยย ถูกใจอิแม่ /จุ๊บเหม่ง

    คือตอนอ่านนี่กรี๊ดมาก แงงงง เสียดายที่ตอนนั้นจุนฮงไม่รู้ความหมาย ไม่งั้นก็ได้เป็นแควนกันแล้ว ถ่อววววว

    ตอนนี้ละมุน ละมุนมากถึงมากที่สุด ฮือ /น้ำตาไหลพราก
    #52
    0
  2. #24 TAKAYUKI (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 15:33
    บอกรักเค้านิ่งๆ เนียนๆเลยนะลูกสาว แหม...

    หิมะแรกที่เกาหลีนี่คือการสารภาพรักจริงๆใช่มั้ยเนี่ย? ไม่รู้ และพึ่งรู้เลยนะเนี่ย

    เกือบโชว์โง่แล้วมั้ยล่ะพี่อ่า แทงยูนะน้องสาวที่เอาแฟคมาบอก

    ตอนนี้ดำเนินเรื่องได้เรื่อยๆเรียบๆ แต่อบอุ่น ทั้งๆที่บรรยากาศในนี้คือหิมะตก

    อิโล่นี่บางทีก็เหมือนคนแก่ระลึกความหลังฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    แต่ความหลังที่มีออบนี่น่าระลึกจริงๆแหละ//เราเข้าใจนายนะโล่ ก็ออบน่ะโซคิ้วท์จริงๆ
    #24
    0
  3. #23 Babysine (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 20:50
    จงออบน่ารักเสมอเลยเนอะ…นึกภาพเวลาที่จูยิ้มเวลานึกถึงออบแล้วยิ้มตามเลยหละมันต้องละมุนมากแน่ๆเลยเนอะ
    #23
    0
  4. #22 cakecassss (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 19:20
    โอ๊ยยยยย ทำไมน่ารัก น้องออบสารภาพรักโล่แล้ว ทำไมไม่บอกเค้าไปตรงๆล่ะคะหนู 555555 ไรท์ทำไมแต่งให้ออบน่ารักได้ขนาดนี้คะ หลงงง / สั้นบ้างยาวบ้างก็ไม่เป็นไรค่ะ ยังแต่งดีเหมือนเดิมเลยนะคะ ดีกับใจจริงๆ อยากใส่อิโมติค่อนซักร้อยตัว ฮือออ
    #22
    0