[Fic B.A.P] S A K U R A [LoUp ft. ChanBang]

ตอนที่ 7 : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 ส.ค. 59

Chapter 6

 





            ปลายนิ้วมือของผมสัมผัสที่แป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์เพื่อป้อนข้อมูลตัวอักษร นวนิยายที่ผมกำลังเขียนอยู่ได้ดำเนินมาเกินครึ่งเรื่องแล้ว ผมคิดว่าคนที่ได้อ่านมันจะต้องตื่นเต้นเหมือนกับผมที่กำลังเขียนอยู่ตอนนี้แน่ๆ เป็นเนื้อเรื่องที่เดาไม่ออกจนกว่าพวกเขาจะได้เปิดอ่านในหน้าถัดไป


            สายตาของผมละจากหน้าจอคอมแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง ใบไม้ที่เปลี่ยนสีดูสวยงามยามที่แสงแดดส่องมันจากสีเขียวสดในฤดูร้อนเปลี่ยนเป็นสีเหลืองส้มในฤดูใบไม้ร่วง ต้นไม้ทั้งหลายกำลังจะผลัดใบเพื่อเตรียมตัวเข้าสู่ฤดูหนาว


            ผมหยุดกิจกรรมการป้อนตัวอักษรเข้าสู่จอคอมพิวเตอร์เนื่องจากสายตาของผมเริ่มล้า ผมจึงหันไปมองรูปถ่ายที่ถูกแปะไว้ที่บอร์ดตรงผนังห้องข้างๆกับโต๊ะคอม


            ‘รูปผมกับจงออบตอนไปทัศนศึกษาที่โตเกียว


             รูปพวกเราหกคนที่ไปเที่ยวทะเลด้วยกัน


            ‘รูปคู่ผมกับจงออบในห้องเรียน


            ‘รูปด้านข้างของจงออบที่ผมใช้โทรศัพท์แอบถ่าย


            ‘รูปจงออบที่อยู่ในชุดต้นไม้ที่ใช้แสดงในงานโรงเรียน


            ‘รูปผมกับจงออบและพวกรุ่นพี่ในวันงานโรงเรียน


            ‘รูปถ่ายในพิธีจบการศึกษา


            ความทรงจำมากมายได้ถูกบันทึกไว้เป็นรูปถ่าย ผมมองรูปถ่ายเหล่านั้นแล้วยิ้มให้กับมัน ช่วงเวลาเหล่านั้นมีความหมายสำหรับผมเสมอ เพราะในตอนนั้น


            ไม่ว่าผมจะมองไปทางไหนก็จะเจอมุนจงออบที่กำลังส่งยิ้มมาให้เสมอ

 




            ชีวิตนักเรียนมอปลายปีสองอย่างผมได้พบกับเรื่องราวต่างๆมากมายที่ทำให้ชีวิตวัยเรียนมีสีสัน ตั้งแต่ได้พบกับมุนจงออบผมคิดว่า เขานี่แหละคือความสุขของผม


          “งานโรงเรียนปีนี้ชมรมของเราจะทำอะไรดี”


          ทุกคนที่กำลังนั่งอ่านหนังสือบนโต๊ะเงยหน้าขึ้นมามองรุ่นพี่จูรินะที่พูดขึ้นมาด้วยความสนใจ


          “มีใครจะเสนอไอเดียอะไรมั้ย?

          “บ้านผีสิง” รุ่นพี่ฮิมชานพูดขึ้น

          “คาเฟ่เมด” ตามด้วยรุ่นพี่ยงกุก


          ป๊อก! ป๊อก!


          “โอ๊ย!!/โอ๊ย!!

          “นี่มันชมรมนิยายนะยะ!


          รุ่นพี่จูรินะใช้สันหนังสือฟาดหัวของรุ่นพี่ทั้งสองจนต้องส่งเสียงร้องออกมา จงออบหัวเราะให้กับภาพที่เห็นส่วนผมได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ก็รุ่นพี่จูรินะน่ะน่ากลัวเป็นบ้า


          “ผมว่าเป็นละครเวทีดีมั้ยครับ บทก็เอามาจากพวกนิทานหรือนิยายเรื่องอะไรก็ได้ มีคนพากย์สักหนึ่งคนที่เหลือก็เป็นนักแสดง”


          จงออบเสนอความคิดขึ้นมาและดูท่าทุกคนในที่นี้จะชอบซะด้วยสิ ผมเองก็ชอบนะ เป็นไอเดียที่ดีเลยทีเดียว


          “แล้วพวกเราจะเล่นเรื่องอะไรกันดีล่ะ”


          ผมพูดขึ้นมาบ้าง สมาชิกในชมรมนิยายมีแค่ผมกับจงออบ มิซากิจังที่ไม่ค่อยจะเห็นหน้าเพราะชอบถูกอาจารย์ใช้งาน และพวกรุ่นพี่อีกสามคน หากตัดมิซากิจังออกไปก็จะเหลือพวกเราแค่ห้าคน


          “มิซากิจังคงมาไม่ได้ งั้นพวกเราเล่นอะไรที่มันง่ายๆและเหมาะสมกับจำนวนคนดีกว่า” รุ่นพี่จูรินะว่า

          “แฮร์รี่พอตเตอร์” รุ่นพี่ยงกุกพูดขึ้น

          “เดอะลอดออฟเดอะริง” ตามด้วยรุ่นพี่ฮิมชาน


          ป๊อก! ป๊อก!


          “โอ้ย!/โอ้ย!

          “นี่พวกนายไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยใช่มั้ย!


          ถึงแม้จะสงสารรุ่นพี่ยงกุกกับรุ่นพี่ฮิมชานแต่ผมกับจงออบก็อดขำพวกเขากันไม่ได้ ผมว่าพวกเขามีความคิดที่คล้ายๆกันนะ ถึงจะเป็นความคิดที่ไม่ค่อยจะเข้าท่าสักเท่าไหร่ ทำเอาผมที่ยิ้มเจื่อนๆในตอนแรกหยุดขำไม่ได้เลยทีเดียว


          “ผมว่าเป็นพวกเทพนิยายอย่างสโนว์ไวท์หรือเจ้าหญิงนิทราอะไรแบบนี้ดีมั้ยครับ ตัวแสดงหลักๆก็มีแค่เจ้าหญิงกับเจ้าชาย”

          “เยี่ยมมากจงออบความคิดของนายดูเข้าท่ากว่าสองคนนี้อีกนะ”


          รุ่นพี่จูรินะหันไปแขวะรุ่นพี่ยงกุกกับรุ่นพี่ฮิมชานที่เอาแต่ลูบหัวของตัวเองไปมา เป็นผมก็คงรู้สึกเจ็บไม่น้อยเหมือนกัน หนังสือที่รุ่นพี่จูรินะถืออยู่หนาใช่ย่อย


          “งั้นเดี๋ยวฉันจะรับบทเป็นคนพากย์และฉันจะเขียนบทเองเข้าใจนะ!

          “เฮ้! ถ้าเธอเป็นคนพากย์แล้วใครจะรับบทเป็นเจ้าหญิงล่ะ?


          พอรุ่นพี่ฮิมชานพูดขึ้น พวกเราทั้งสี่คนพร้อมใจกันหันหน้าไปทางรุ่นพี่จูรินะ รอยยิ้มบนใบหน้าสวยนั่นดูไม่น่าไว้วางใจเอาซะเลย


          “พวกนายก็เล่นกันเอาเองสิยะ!

          “เอ่อ... แต่พวกผมเป็นผู้ชายกันหมดเลยนะครับ”


          ผมพูดขึ้นมาบ้าง มันคงดูแปลกพิลึกที่ผู้ชายตัวโตๆจะมาเล่นเป็นเจ้าหญิง ผมหันไปมองจงออบที่นั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าใสๆไร้เดียงสานั่นยังคงปรากฏรอยยิ้มให้เห็นเสมอ ไม่กังวลอะไรเลยสินะ


          “ไม่เป็นไรหรอกเซโล่! ฉันรับประกันได้เลยว่าคนดูจะต้องชอบแน่ๆ”


          ถ้ารุ่นพี่จูรินะยืนยันจะเอาแบบนี้แล้วพวกผมก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากภาวนาไม่ให้ตัวเองได้รับบทเป็นเจ้าหญิงอะไรนั่น


          “ฉันขอกลับบ้านไปเขียนบทก่อน พรุ่งนี้เจอกัน~


          รุ่นพี่จูรินะยัดหนังสือใส่กระเป๋านักเรียนแล้วเปิดประตูเดินออกนอกห้องอย่างอารมณ์ดี หวังว่ารุ่นพี่จูรินะจะไม่ยัดเยียดบทแปลกๆให้พวกผมทั้งสี่คนเล่นล่ะนะ


          “ฉันไม่ไว้ใจยัยนั่นเลย”

          “ฉันก็เหมือนกัน”

          “เฮ้อออ/เฮ้อออ”


          รุ่นพี่ยงกุกกับรุ่นพี่ฮิมชานพูดขึ้นแล้วถอนหายใจออกมาพร้อมกัน พวกเขาลืมไปรึเปล่านะว่าไม่ค่อยจะถูกกัน วันนี้พวกเขาเข้ากันได้ดีซะเหลือเกิน ผมว่าจงออบเองก็คงคิดแบบเดียวกับผม

 




          วันถัดมาพวกผมถูกเรียกมารวมตัวที่ห้องชมรมหลังเลิกเรียน จงออบยังเป็นคนเดียวที่ไม่กังวลอะไรเอาซะเลย แต่ก็นะ นี่เป็นจุดเด่นของจงออบล่ะ ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเขาก็จะยิ้มให้กับมันเสมอ


          “ฉันจะอ่านบทให้ฟังล่ะนะ ก่อนอื่นจะบอกชื่อคนที่จะแสดงเป็นตัวละครต่างๆก่อน เราจะเล่นเรื่องเจ้าหญิงนิทรากัน”


          พวกเราทั้งสี่คนต่างตั้งใจฟังรุ่นพี่จูรินะพูดด้วยความลุ้นระลึก


          “จงออบเป็นต้นไม้”

          “ฉันอยากได้บทนั้นจัง” รุ่นพี่ฮิมชานพูดขึ้น

          “ฉันว่าบทนั้นมันเหมาะกับฉันมาก” รุ่นพี่ยงกุกว่า


          ผมเองก็คิดอยากจะเป็นต้นไม้เหมือนกันครับบทนี้มันคงไม่มีอะไรมากนอกจากยืนอยู่เฉยๆ


          “ฮิมชานเป็นเจ้าชายนะ”

          “เป็นเจ้าชายก็ไม่เลว”


          รุ่นพี่ฮิมชานถอนหายใจอย่างโล่งอก ผมกับรุ่นพี่ยงกุกนี่โคตรจะลุ้นระทึกกับบทมาก เหลือแค่สองคนกับสองบท ไม่เจ้าหญิงก็นางฟ้าใจร้ายล่ะนะ


          “ยงกุกเป็นเจ้าหญิง”

          “หะ?

          “นายเป็นเจ้าหญิง”

          “ฉันคงหูฝาด”

          “นายเป็นเจ้าหญิง!


          รุ่นพี่ยงกุกยังคงไม่เชื่อกับบทที่ตัวเองได้รับ รุ่นพี่จูรินะเลยพูดตะโกนใส่หูจนร่างสูงต้องยกมือขึ้นมาปิดหูของตัวเอง


          “ส่วนเซโล่นายเป็นเทวดาใจร้ายนะ เรื่องนี้ไม่มีนางฟ้าฉันเปลี่ยนบทให้เป็นเทวดา”


          เมื่อได้ยินแบบนั้นแล้วผมก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ไม่ต้องสวมชุดผู้หญิง


          “แล้วทำไมถึงมีฉันที่ต้องแต่งหญิงคนเดียว!


          พวกผมไม่มีใครกล้าแย้งรุ่นพี่จูรินะหรอกครับ ในที่นี้คำพูดของรุ่นพี่จูรินะถือเป็นประกาศิต โชคดีนะครับรุ่นพี่ยงกุก




 

          หลังจากวันที่ได้รับบทพวกเราทั้งห้าคนก็นัดซ้อมเล่นละครเวทีกันที่บ้านของรุ่นพี่ฮิมชาน มันใหญ่โตผิดจากบ้านผมเลยล่ะ พวกเราซ้อมกันที่ห้องนอนของรุ่นพี่ฮิมชาน เป็นห้องที่มีภาพของมาเอดะ อัตสึโกะ แปะเต็มห้องเลยทีดียว นี่คือห้องของโอตะที่คลั่งไคล้พวกไอดอลสาวแสนสวยสินะ


          ‘ผมกำลังคิดว่าห้องของรุ่นพี่ยงกุกจะเป็นแบบนี้เหมือนกันรึเปล่า


          พวกเรารับประทานอาหารว่างที่แม่บ้านเอามาให้เป็นคุกกี้รสชาติอร่อยราคาของมันต้องแพงแน่ๆ หลังทานเสร็จพวกเราก็เริ่มซ้อมกัน บทของผมไม่มีอะไรมากก็แค่เป็นเทวดาใจร้ายที่เสกให้เจ้าหญิงหลับใหลหลังจากโดนเข็มปั่นด้ายแทงที่นิ้ว แล้วเธอจะฟื้นขึ้นมาได้ก็ต่อเมื่อมีเจ้าชายซึ่งเป็นรักแท้มาจุมพิต


          จงออบยืนเป็นต้นไม้เฉยๆ ส่วนรุ่นพี่ยงกุกก็นอนอยู่เฉยๆรอให้รุ่นพี่ฮิมชานมาจุมพิต มันก็แปลกตาไปอีกแบบที่เห็นรุ่นพี่สองคนนี้เล่นคู่กัน ปกติทะเลาะกันบ่อยจะตาย


          รุ่นพี่ฮิมชานเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างร่างของรุ่นพี่ยงกุกแล้วก้มหน้าแสดงเหมือนกำลังจุมพิตคนที่นอนอยู่ ใบหน้าของพวกเขาใกล้กันมาก


          “เยี่ยมมาก!


          การซ้อมวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดี รุ่นพี่ยงกุกกับรุ่นพี่ฮิมชานมีกัดกันบ้างเล็กน้อย ผมกับจงออบเดินไปที่สถานีเพื่อขึ้นรถบัสโดยสารพร้อมกัน


          “รุ่นพี่ยงกุกกับรุ่นพี่ฮิมชานชอบไอดอลวงเดียวกันแท้ๆไม่เห็นน่าทะเลาะกันเลย”


          ผมพูดขึ้นระหว่างยืนรอรถโดยสาร คิดๆดูแล้วรุ่นพี่ยงกุกกับรุ่นพี่ฮิมชานก็ชอบอะไรที่คล้ายๆกันดูน่าจะเป็นเพื่อนที่เข้ากันได้ดี


          “ถึงจะชอบทะเลาะกันฉันก็มั่นใจว่าพวกรุ่นพี่ไม่ได้เกลียดกันหรอก”

          ....

          “สำหรับฉันนะเซโล่ ถ้าเจอคนที่ชอบอะไรเหมือนๆกันอย่างแรกที่ฉันคิดคือเราต้องเป็นเพื่อนกันได้แน่ๆ”

          “....

          “พวกรุ่นพี่ก็คงคิดแบบนั้น”

          “นั่นสินะ”

          “พวกเขาอาจจะแค่แสดงออกไม่เก่งล่ะมั้ง?


          ผมยิ้มให้กับคำพูดของจงออบ ไม่นานรถบัสโดยสารก็มาจอดที่สถานี เป็นสายที่จงออบต้องขึ้นส่วนผมต้องรออีกคันเพราะบ้านของเราอยู่คนละทาง ผมโบกมือให้ร่างโปร่งที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง จงออบเองก็โบกมือแล้วยิ้มให้ผมเช่นกัน

         




          วันงานโรงเรียนพวกเราชมรมนิยายได้ลำดับคิวที่จะขึ้นแสดงเป็นลำดับที่สาม การแสดงจะถูกจัดขึ้นที่หอประชุมของโรงเรียน ตอนนี้พวกเรากำลังแต่งตัวกันอยู่ที่ห้องของชมรม ทุกคนแต่งตัวกันเสร็จเรียบร้อยแล้วจะเหลือก็แต่... รุ่นพี่ยงกุก


          “ให้ตายสิ! ฉันใส่มันไม่ได้จริงๆ!

          “สวยดีออกฉันอุตส่าไปสั่งตัดมาพิเศษเพื่อนายเลยนะ!


          เป็นผมก็คงไม่กล้าใส่ชุดกระโปรงสีฟ้าฟูฟ่องแบบนั้น แถมยังมีวิกผมยาวสีเหลืองอีก


          “ฉันบอกให้ใส่ก็ใส่ไปเข้าใจมั้ยยะ!


          รุ่นพี่ยงกุกทำหน้าเหมือนคนอยากตายแต่ก็ยอมเดินไปเปลี่ยนชุด ผมมองจงออบที่สวมชุดต้นไม้แล้วเดินเล่นไปมา น่ารักดีแฮะ ผมเรียกจงออบให้หันมาแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายรูป


          วันนี้รุ่นพี่ฮิมชานในชุดของเจ้าชายก็ดูหล่อมากเลยทีเดียว ผิวขาวของเขาตัดกับเนื้อผ้าสีแดงได้เป็นอย่างดี ผมเชื่อว่าเด็กผู้หญิงทั้งโรงเรียนต้องคลั่งไคล้เขามากแน่ๆ


          ‘รุ่นพี่ยงกุกที่สวมชุดเจ้าหญิงกระโปรงฟู่ฟ่องนั่นก็ดูไม่เลวนะ

         




          การแสดงเริ่มต้นขึ้นเมื่อม่านสีแดงถูกเปิดออก ผมเล่นเหมือนที่เคยซ้อมมา เป็นเทวดาใจร้ายที่สาปให้เจ้าหญิงต้องหลับใหล พอผมพูดจบก็เดินหลบไปข้างเวทีแล้วม่านสีแดงก็ปิดลง พอม่านสีแดงเปิดออกอีกรอบก็เป็นฉากที่เจ้าหญิงนอนหลับใหลอยู่ใต้ต้นไม้ รุ่นพี่จูรินะพากย์เสียงไปเรื่อยจนถึงฉากที่เจ้าชายเดินทางมาหาเจ้าหญิง รุ่นพี่ฮิมชานนี่ออร่าเจ้าชายจับมากจริงๆ สาวๆพากันกรี๊ดดังสนั่นลั่นไปทั่วหอประชุม


          ผมมองตามภาพตรงหน้า รุ่นพี่ฮิมชานหยุดยืนอยู่ที่ข้างร่างของรุ่นพี่ยงกุกที่อยู่ในชุดของเจ้าหญิง ใบหน้าหล่อเหลานั่นค่อยๆเคลื่อนตัวโน้มลงไปจุมพิตกับเจ้าหญิง ใบหน้าของพวกเขาใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ


          “กรี๊ดดดดดดดดดดดดด”


          เสียงกรี๊ดดังสนั่นลั่นเมื่อริมฝีปากของคนทั้งสองแตะกันจริงๆ ผมเองก็รู้สึกร้อนๆที่ใบหน้าอยู่เหมือนกัน ไม่คิดว่ารุ่นพี่ฮิมชานจะจูบรุ่นพี่ยงกุกจริงๆ ม่านสีแดงถูกปิดลง เสียงปรบมือดังลั่น พวกเราเดินขึ้นมาบนเวทีแล้วโค้งขอบคุณพร้อมกัน


          หลังจากเสร็จสิ้นละครเวทีรุ่นพี่ฮิมชานโดนรุ่นพี่ยงกุกต่อยแหละ พวกผมเองก็ไม่รู้จะห้ามยังไงดูรุ่นพี่ยงกุกจะโกรธเอามากๆ แต่ผมก็ยังคงมั่นใจว่าพวกเขาไม่ได้เกลียดกันหรอก

         




          “จะว่าไปตอนนั้นก็ตกใจแทบแย่ที่รุ่นพี่ยงกุกซัดหน้ารุ่นพี่ฮิมชานไปแรงซะขนาดนั้น”

            “ก็อย่างที่นายบอกแหละจงออบพวกเขาไม่ได้เกลียดกันจริงๆ ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์พวกเขาก็คุยกันเหมือนเดิม ทะเลาะกันแต่เรื่องเดิมๆ”


            ผมมองใบหน้าที่หลับตาพริ้มแล้วยิ้มออกมาบางๆ จงออบยังคงหลับใหลไม่ต่างจากเจ้าหญิงที่อยู่ในเทพนิยาย..


            มือเรียวของผมยกหนังสือที่เตรียมมาขึ้นมาเปิดอ่าน เทพนิยายปรัมปราที่อ่านผ่านตาแล้วไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ อ่านจนจำได้เกือบทุกถ้อยคำทุกตัวอักษรในแต่ล่ะหน้า มันก็ตลกดีที่วันนี้ผมรู้สึกอยากหยิบมันขึ้นมาอ่านทั้งๆที่เมื่อสามวันที่แล้วผมก็เพิ่งอ่านมันจบไป


            “จงออบนายอยากฟังเรื่องเจ้าหญิงนิทรามั้ยวันนี้ฉันพกมันมาด้วยนะ”

            “ตอนจบของเทพนิยายเรื่องนี้เจ้าหญิงฟื้นขึ้นมาเพราะมีเจ้าชายมาจุมพิต...

            “แล้วถ้าหากฉันจุมพิตนาย... นายจะลืมตาตื่นขึ้นมาเหมือนเจ้าหญิงมั้ย...









จบไปอีกหนึ่งตอนค่ะ วันนี้ลงฉลองวันเกิดตัวเอง .__.

อาจจะไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่แต่เยิ้บๆทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านนะคะ

เจอกันตอนหน้า

#ซากุระโล่ออบ

@Bangxx2





นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #51 เจ้าชายเดือนสาม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 21:49
    เอะ ทำไมเราแอบขำพี่ยงกุกแต่งตัวเป็นเจ้าหญิงผมบลอนด์.... ขอโทษค่ะ 55555555555555 ตอนแรกนึกว่าน้องมุนจะได้เป็นเจ้าหญิงแล้วจูจะเป็นเจ้าชายซะอีก ดันกลายเป็นชานบังซะงั้น แต่เราโอเค เพราะเราได้เห็นฉากซัมติงของชานบังแล้ว เกร้ดดดดดดดดดดดดด ฟหกด่าสวฟหกด่าสว หลังจากกลับจากทะเลมันต้องมีอัลไลแน่ ๆ ในห้องของช่นบังมันต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น!

    ในส่วนของน้องมุนนั้น... สัมผัสได้ถึงความน่ารักแม้กระทั่งได้เป็นแค่ต้นไม้ แค่คิดภาพน้องแต่งตัวเป็นต้นไม้ก็น้าฟัดจูบแล้ว แงงงงงงงงง แล้วยังจะเอ๋อ ๆ ซื่อ ๆ อีก แม่จะไม่ทน /โดดใส่

    ว่าแต่หนูจะไม่ฟื้นจริง ๆ หรอคะลูก แม่สงสารจุนฮง ฮือ ถึงตอนแสดงละครหนูจะเป็นต้นไม้ แต่ตอนนี้หนูเป็นเจ้าหญิงนิทราของจุนฮงนะลูก หนูต้องฟื้นนะ
    #51
    0
  2. #21 ttred (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 15:29
    อยากรู้เบื้องหลังว่าชานบังมีซัมติงไรกัน
    แต่คู่โล่ออบเศร้าจังค่ะ ฮือ สงสารอ่ะ ชอบบรรยากาศของเรื่องจัง สนุกมากๆเลย รอตอนต่อไปน้า
    #21
    0
  3. #20 Babysine (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 08:40
    แง้วววว_ตอนนี้ขอหลงคู่ชานบังน่ะ_น่ารักจัง_ขอคู่นี้เยอะๆน้า/ความโลภส่วนตัว/แต่เราเชื่อว่าทุกคนก็คิดเหมือนกัน/ก็น่ารักขนาดน้านนนน
    #20
    0
  4. #19 cakecassss (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 23:29
    สนุกออกค่ะ เพลินดี เหมือนอ่านนิทานเลย. คุณต้นไม้น่ารักอ่ะเรื่องนี้ชีวิตออบสดใสมาก ถ้านี่เป็นจุงฮงก็ตกหลุมรักเหมือนกัน ชานกับบังนี่กำลังเริ่มๆแล้วมั้ย - ///- ขอบคุณนะคะ ที่อัพให้อ่าน เป็นเอฟซีนะคะ 55555
    #19
    0