[Fic B.A.P] S A K U R A [LoUp ft. ChanBang]

ตอนที่ 2 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 ก.ค. 59

Chapter 1





 

          ดอกซากุระนั้นไม่สามารถที่จะบานอยู่บนต้นได้ตลอด ยามเมื่อกลีบดอกซากุระได้บานเต็มที่แล้วมันจะร่วงหล่นลงมาบนพื้นดินหลังจากนั้น ซากุระเป็นความงดงามชั่วพริบตาที่ใครหลายคนต่างหลงใหลมัน

 

            ซากุระที่ญี่ปุ่นต่างจากที่อื่นตรงที่มันมี กลิ่นกลิ่นหอมอ่อนๆที่ชวนให้ลุ่มหลง ผู้คนจากต่างแดนจำนวนมากต่างพากันมาที่นี่เพื่อชมความงดงามและกลิ่นหอมของมัน

 

            ผมยืนมองดูกลีบดอกซากุระที่ค่อยๆร่วงโรยหล่นลงมาบนพื้นดิน ฤดูใบไม้ผลิที่ยี่สิบสี่ของผมกำลังจะหมดไป ฤดูร้อนกำลังจะเข้ามาแทนที่ ช่วงเวลาแห่งการรอคอยของผมได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง รอที่จะให้ ฤดูใบไม้ผลิเวียนมาถึง

 

 

 

            สองมือของผมทำหน้าที่ป้อนตัวอักษรเข้าสู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ผ่านแป้นคีย์บอร์ด หัวสมองพยายามกลั่นกรองเรื่องราวและความรู้สึกนึกคิดต่างๆให้ออกมาเป็นตัวอักษร

 

             ผมคือ โอกาวะ เซโล่ นักเขียนนวนิยายร่วมสมัยชาวญี่ปุ่นธรรมดาๆคนหนึ่ง ผลงานของผมไม่เคยมีชื่อเสียงให้ใครได้กล่าวขวัญถึง แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังคงมุ่งมั่นที่จะเขียนมันต่อไป เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่ผมรัก...


            ผมเพิ่งได้เริ่มเขียนต้นฉบับนวนิยายเรื่องใหม่ โดยผมได้ตั้งชื่อเรื่องว่า ซา-กุ-ระผมพยายามถ่ายทอดจินตนาการและความรู้สึกที่ผมมีผ่านปลายนิ้วให้มันกลายเป็นตัวอักษรปรากฎสู่สายตา แรงบันดาลใจในการเขียนนวนิยายเรื่องนี้ผมได้มันมาจากเด็กผู้ชายที่ชื่อว่า มุนจงออบ

 

          ผมจำได้ว่า... เราสองคนเจอกันครั้งแรกในวันที่กลีบของดอกซากุระเริ่มบาน

 

 

 

          ช่วงเปิดเทอมในฤดูใบไม้ผลิที่สิบเจ็ด ผมยังคงใช้ชีวิตเหมือนเด็กมัธยมปลายธรรมดาทั่วไป ผมเดินไปโรงเรียนท่ามกลางเหล่าดอกไม้หลากสีที่บานสะพรั่งเต็มสองข้างทาง สายลมได้พัดพากลีบดอกไม้หลากหลายสีเหล่านั้นให้เวียนว่ายไปในอากาศที่มีแสงแดดอ่อนๆสาดส่องลงมา

 

          กลีบดอกไม้สีชมพูได้ถูกลมพัดผ่านใบหน้าของผม สายตาของผมมองตามกลีบดอกไม้สีชมพูนั้นไป ผมเห็นเด็กผู้ชายที่สวมเครื่องแบบนักเรียนโรงเรียนเดียวกันกับผมยืนอยู่ใต้ต้นซากุระที่กำลังออกดอกบานสะพรั่ง       

 

          ร่างโปร่งยื่นมือออกไปรองรับกลีบซากุระที่ถูกสายลมพัดให้ร่วงหล่นลงมา ใบหน้าเรียวถูกแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม ผมเผลอหยุดยืนมองภาพตรงหน้าอย่างไม่ทันรู้ตัว...

 

          ‘ผมชอบรอยยิ้มของคนๆนี้แม้ว่าผมจะไม่รู้จักเขาก็ตาม

 

 

 

          “วันนี้ครูมีเพื่อนใหม่มาแนะนำให้รู้จัก เข้ามาสิมุนจงออบ”

 

          เป็นเรื่องที่น่าแปลกใจและน่าสนใจไปพร้อมกัน เมื่อคาบแรกอย่างโฮมรูมครูประจำชั้นได้แนะนำเพื่อนใหม่ให้รู้จัก ที่นี่รับเด็กเข้ากลางคันยากจะตายไปแล้วยิ่งเป็นเด็กต่างชาติด้วยแล้ว มันยิ่งทำให้เด็กนักเรียนในห้องนี้อดตื่นเต้นกันไม่ได้

 

          “แนะนำตัวให้เพื่อนๆรู้จักสิ”

 

          ร่างโปร่งในชุดเครื่องแบบนักเรียนเดียวกันกับผมเดินเข้ามายืนอยู่หน้าชั้นเรียนด้วยท่าทีประหม่า ผมจำได้ว่าก่อนเดินเข้าประตูโรงเรียนผมเห็นเด็กคนนี้ยืนอยู่ใต้ต้นซากุระ

 

          “ผะ...ผม ชื่อ มุนจงออบ ปะ...เป็น คนเกาหลี ยะ..ยินดีที่ได้รู้จัก”

 

          แม้จะยังออกเสียงสำเนียงภาษาญี่ปุ่นไม่ค่อยชัดแต่บรรดาเพื่อนร่วมห้องก็ต่างพากันปรบมือให้ แก้มขาวๆของมุนจงออบขึ้นสีแดงระเรื่ออ่อนๆ ดูก็รู้ว่ากำลังเขิน

 

          “จริงๆแล้วพ่อของมุนจงออบเป็นคนญี่ปุ่นแต่ไปอยู่เกาหลี แต่ตอนนี้ย้ายกลับมาอยู่ที่ญี่ปุ่นแล้ว มุนจงออบอาจจะยังไม่คุ้นเคยกับภาษาญี่ปุ่นเท่าไหร่ ยังไงก็ฝากเพื่อนคนนี้ด้วยนะ

 

          “ครับ/ค่ะครู!!


          เด็กที่ชื่อว่ามุนจงออบได้นั่งตรงที่นั่งว่างข้างหน้าผม หลังครูประจำชั้นออกไปผมก็ใช้ไม้บรรทัดสะกิดหลังคนตรงหน้าให้หันมา

 

          มุนจงออบหันมาหาผม ใบหน้าดูมึนงงด้วยความสงสัยแต่ผมกลับมองว่ามันน่ารัก ผมเพิ่งเห็นใบหน้าของมุนจงออบใกล้ๆ เส้นผมสีดำสนิทบวกกับดวงตาเรียวรีมันทำให้คนตรงหน้าผมดูมีเสน่ห์กว่าใครๆ

 

          “ฉันชื่อเซโล่นะ โอกาวะ เซโล่”

          “ฉะ... ฉัน มุนจงออบ”

          “ฉันรู้แล้ว”

          “....

          “มาเป็นเพื่อนกันนะ”

 

 

 

            นั่นเป็นการพบกันครั้งแรกระหว่างผมและมุนจงออบ ใบหน้าที่ดูไร้เดียงสาเหมือนเด็กน้อยยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำของผม

 

            ผมหยุดพักการป้อนตัวอักษรเข้าจอคอมแล้วเอนกายพิงกับพนักเก้าอี้ไม้สีน้ำตาลอ่อน พอลองมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง ดอกซากุระร่วงโรยเกือบจะหมดต้นแล้ว

 

            ผมลุกจากเก้าอี้เดินไปที่ห้องนั่งเล่น สองขาก้าวเดินไปยังโต๊ะไม้เล็กๆที่ตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีซากุระช่อสุดท้ายของฤดูใบไม้ผลิที่ยี่สิบสี่วางไว้ ผมจัดเตรียมไว้เพื่อนำไปให้คนที่สำคัญที่สุดของผม...

 

 

 

            “อ้าวเซโล่ วันนี้ก็มาเหรอจ๊ะ”

 

            ผมโค้งให้หญิงมีอายุคนหนึ่งเมื่อผมเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยแล้วเจอเธอนั่งอยู่ข้างเตียงของจงออบ เธอพูดภาษาเกาหลีกับผมนั่นทำให้ผมไม่รู้ว่าเธอพูดอะไร ผมทำได้แค่ยิ้มแล้วเดินเอาช่อซากุระที่เตรียมมาจัดใส่แจกันแก้วสีใสแทนที่ช่อเก่าที่เริ่มเหี่ยวเฉา

 

            เธอคนนี้เป็นคุณแม่ของจงออบ

 

            “ซากุระสวยจังนะ จงออบคงชอบถ้าตื่นมาแล้วเห็นมัน...

 

            เธอมองหน้าลูกชายของตัวเองที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงนอนของโรงพยาบาล ใบหน้าที่มีริ้วรอยเหี่ยวย่นตามกาลเวลาดูหม่นหมองไม่มีชีวิตชีวา หากแต่มุมปากถูกประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ผมอยากจะเข้าไปปลอบเธอแต่ผมพูดภาษาเกาหลีไม่เป็น...

 

            จงออบหลับใหลมากว่าสี่ปีแล้ว ร่างโปร่งที่นอนอยู่บนเตียงสามารถหายใจได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งพาเครื่องช่วยหายใจ ร่างกายของจงออบจะได้รับสารอาหารผ่านทางสายยางเพื่อให้สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้


            เหมือนคนที่นอนหลับแล้วยังไม่ตื่น... ทุกคนต่างรอคอยคำว่า ปาฏิหาริย์

 

            ผมมองน้ำเกลือในขวดที่ลดลงทีละหยด นานแค่ไหนแล้วที่ผมต้องเห็นภาพของมันซ้ำไปซ้ำมา ผมนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กข้างๆคุณแม่ของจงออบ สายตาของผมจ้องมองไปที่ร่างของคนที่นอนอยู่บนเตียง

 

            “ซากุระจะร่วงโรยหมดแล้วนะ”

            “จะไม่ตื่นขึ้นมาดูมันจริงๆเหรอ...”  









           




           talk

          เป็นฟิคที่สั้นตั้งแต่ตอนแรกค่ะ.___.

          มีอะไรยังไงคอมเม้นบอกกันได้ค่ะ

          หรือคุยกับเราที่ @Bangxx2

          #ซากุระโล่อออบ

     

     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #39 เจ้าชายเดือนสาม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 02:21
    แงงงงงงงงงงงงงงง นุ้งมุนเป็นอะไรรรรรร ทำไมหนูไม่ตื่นลูกกกกกก ไรต์ทำอะไรหนูอีกแล้ว ไหนเข้าฝัน(?)มาบอกแม่สิ!

    งือ รู้สึกถึงฟามดราม่าและเชื่อว่าต้องดราม่าจริง ๆ โฮร่วววววววววววววว /ตบตี

    ชอบฉากและการบรรยายมาก เห็นภาพตามเลย ให้ฟิลละมุน ๆ เหมือนการ์ตูนญี่ปุ่นแบบวาดด้วยลายเส้นพู่กัน ชอบอิมเมจน้องฮงมาก love at first sight สินะ วรั้ยยยยยย เขิลลล .///.

    ยัยน้องมุนนี่ก็เคะน้อย ๆ มึนงงตลอดเว แต่ก็ตั้ลลัคเท่าโลก ฮือออออ /น้ำตาไหลพราก

    ละมุนมาก ละทุนมากจี ๆ อย่าดราม่านะ ฮืออออออ ? ?
    #39
    0
  2. #34 _likiji (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 13:53
    ชอบบบบบ บอกเลยว่าชอบมากๆ ค่ะ
    อยากรู้จังว่าจงออบเป็นยังไง
    โอกาวะ นามสกุลเท่มากเลยยยย
    ละมุนและหอมหวาน บรรยายได้ดีมากเลยค่ะ
    #34
    0
  3. #4 cakecassss (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 22:13
    ฮอลลล ดีงามอะไรอย่างั้นถึงอ่านแล้วจะออกดราม่านิดๆ แต่ก็ยังชอบอยู่ดี มันแบบเห็นภาพเนอะ ยังกะนั่งดูการ์ตูน มีความละมุนหนักมาก ชอบนะคะ บรรยายออกมาได้ดูมีความโรแมนติกมากๆ แค่ฉากครั้งแรกที่เจอกันก็ยังรู้สึกว่ามันพิเศษเลย
    #4
    1
    • #4-1 Once upon a time(จากตอนที่ 2)
      3 กรกฎาคม 2559 / 22:42
      ขอบคุณค่ะที่ชอบ สงสัยเราดูการ์ตูนมากไปฟิคเลยออกมาแบบนี้ อิอิ
      #4-1