TURN BACK [Fic Conan / AKAM]

ตอนที่ 7 : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 318
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    4 เม.ย. 63

Chapter 6

 

 

หากลองคิดดูดีๆ แล้วเรื่องในตอนนั้นหากสก๊อตซ์กำลังเจรจากับไรย์อยู่ คนที่ทำให้สก๊อตซ์ตัดสินใจเหนี่ยวไกปืนอาจจะเป็นเพราะเสียงวิ่งขึ้นบันไดของเบอร์เบิ้นก็เป็นได้ พอคิดแบบนี้ฟุรุยะ เรย์รู้สึกปวดใจ แต่อากาอิ ชูอิจิก็มีส่วนผิดเหมือนกัน ผิดที่ห้ามเพื่อนเขาไม่ได้…

 

กึก

 

“อามุโร่คุงไม่เป็นไรใช่มั้ย!

 

สติของชายหนุ่มผมบลอนด์กลับคืนเมื่อได้ยินเสียงร้องตกใจของหญิงสาวเจ้าของร้าน ฟุรุยะ เรย์ก้มมองมือตัวเองที่มีเลือดสีแดงไหลออกมา เมื่อกี้เขาคงเอาแต่เหม่อลอยขณะที่กำลังหั่นแครอทอยู่ ผลเลยจบที่ได้แผล

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับคุณอาซึสะ แผลแค่นี้เอง”

“แต่ว่า…”

“งั้นผมขอไปทำแผลสักครู่นะครับ”

 

ชายหนุ่มพูดคุยกับหญิงสาวด้วยรอยยิ้มก่อนจะขอตัวไปทำแผล ไม่แปลกใจที่คุณอาซึสะจะตกใจขนาดนั้น ก็ตอนนี้มือของเขาชุ่มไปด้วยเลือด รู้สึกมีดจะบาดเข้าลึกซะด้วย ฟุรุยะ เรย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ให้กับความสะเพร่าของตัวเอง ขืนฮิโรมิสึรู้เข้ามีหวังโดนบ่นตาย

 

“เป็นอะไร”

 

เสียงเรียกที่ดังขึ้นข้างหลังทำให้คนถูกมีดบาดหันไปมอง เป็นอากาอิ ชูอิจินั่นเอง

 

“นายเข้ามาหลังร้านได้ไง”

 

ฟุรุยะ เรย์ พูดกับอีกฝ่ายขณะยื่นมือไปทำความสะอาดบาดแผลตรงอ่างล้างมือ ดวงตาสีฟ้ามองเลือดของตัวเองที่ไหลปะปนกับสายน้ำด้วยความรู้สึกเฉยเมย แผลแค่นี้สำหรับเขาเป็นเรื่องเล็กน้อยมากเทียบไม่ได้กับแผลที่เกิดจากการปฏิบัติหน้าที่

 

“เห็นผู้หญิงคนนั้นร้องตกใจเลยเข้ามาดู เธอฝากกล่องปฐมพยาบาลมาให้ด้วย”

 

ร่างสูงชูกล่องที่ว่าขึ้นให้อีกฝ่ายดู

 

“นายมาทำอะไรที่นี่”

“แค่แวะมาดื่มกาแฟ ไม่คิดว่าจะได้เห็นใครบางคนทำตัวซุ่มซ่าม”

 

ฟุรุยะ เรย์คิ้วกระตุกเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของอากาอิ ชูอิจิ มือเรียวคว้าผ้าสะอาดมาเช็ดมือเมื่อล้างเสร็จ ผ้าสีขาวที่เลือกมาใช้ปรากฏรอยเลือดสีแดงเด่นชัดเป็นวง

 

“งั้นก็ส่งมาฉันจะได้รีบทำแผล”

 

ชายหนุ่มยื่นมือข้างที่ไม่เจ็บไปข้างหน้าหมายรับกล่องปฐมพยาบาลจากอีกฝ่าย

 

“นายไปนั่งที่เก้าอี้ตรงนั้นเดี๋ยวฉันทำแผลให้”

“ฉันไม่รบกวนนายดีกว่า แผลแค่นี้ทำเองได้ไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร”

“เฮ้อ~ นายนี่คิดมากนะ ไปนั่งเถอะฉันไม่ทวงบุญคุณครั้งนี้แน่นอน”

“…”

 

ไม่รู้จะเถียงอีกฝ่ายกลับอย่างไร ฟุรุยะ เรย์เลยยอมทำตามที่อากาอิ ชูอิจิบอก เขาเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้กลมที่มีไว้สำหรับนั่งพักหลังร้าน

 

“ยื่นมือมา”

 

เขาทำตามที่อีกคนบอกอย่างว่าง่าย อคติที่มีมาก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะเจือจางไปเล็กน้อย อากาอิที่นั่งคุกเข่าทำแผลให้ตรงหน้านี้ไม่ได้รู้เรื่องตอนนั้นเลยสักนิด และในตอนนี้สก๊อตซ์เองก็ยังไม่ตายเขาไม่จำเป็นต้องมีความรู้สึกผิดใดๆ เรื่องในวันนั้นเป็นความผิดของชายหนุ่มจริงๆ หรือเปล่าก็ยังไม่แน่ชัด ในเมื่อคนเป็น FBI ไม่เคยพูดอะไรเรื่องนั้นกับเขาเลย นอกจากคำว่าเสียใจกับการจากไปของสก๊อตซ์แค่นั้น

 

“ดูไม่สมกับเป็นนายเลยนะ”

“ยังไง”

“ปกติเบอร์เบิ้นเป็นคนละเอียดรอบคอบและระมัดระวังตัวเสมอ”

 

ดวงตาสีฟ้ามองมือหนาบรรจงพันผ้าพันแผลรอบนิ้วที่ถูกมีดบาด รู้สึกแปลกๆ เหมือนกันที่หมอนี่มานั่งทำแผลให้ ก่อนที่ฟุรุยะ เรย์จะถูกฆ่าตายไม่มีวันซะหรอกที่จะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น

 

“แผลลึกน่าดู หวังว่าเลือดจะหยุดไหลไม่งั้นคงต้องเย็บ”

“เดี๋ยวมันก็หาย”

“…”

“ขอบใจ…”

 

 

 

อากาอิ ชูอิจิ กลับไปได้สักพักแล้ว ดูเหมือนหมอนั่นจะแวะมาดื่มกาแฟอย่างที่บอกไว้จริงๆ ดื่มเสร็จก็กลับเลย คงมีอะไรที่ต้องไปทำต่อแหละ

 

“ไม่เป็นไรแล้วใช่มั้ยจ๊ะ?”

“ครับคุณอาซึสะ”

“คุณอามุโร่เป็นอะไรเหรอครับ?”

“ถูกมีดบาดน่ะจ้ะ”

 

เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนมอปลายโรงเรียนมัธยมเทตันถามขึ้น ฟุรุยะ เรย์ส่งยิ้มให้อีกฝ่ายตามประสาคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากัน คุโด้ ชินอิจิมักจะนัดเจอกับเพื่อนสาวคนสนิทที่นี่อยู่บ่อยๆ

 

ก่อนที่เขาจะย้อนกลับมาในช่วงเวลานี้เด็กหนุ่มที่นั่งเท้าคางอยู่ริมหน้าต่างขณะนี้ยังเป็นเพียงเด็กชายเอโดงาวะ โคนันยอดนักสืบตัวเล็กอยู่เลย เพราะอีกฝ่ายโดนยาพิษขององค์กรเข้า ได้เห็นยอดนักสืบเป็นเด็กหนุ่มมอปลายก็รู้สึกแปลกตาดีเหมือนกัน

 

ชายหนุ่มผมบลอนด์เดินเข้าไปนั่งตรงข้ามกับเด็กหนุ่มมอปลาย อีกสักพักโมริ รันเพื่อนสาวของเด็กหนุ่มคนนี้ถึงจะมา อย่างไรก็ขอคุยด้วยสักหน่อย

 

“มีอะไรหรือครับคุณอามุโร่”

“ได้ข่าวว่าคุโด้คุงชอบเรื่องลึกลับ”

“มันก็แหงสิครับ ผมเป็นนักสืบนี่”

 

คุโด้ ชินอิจิพูดด้วยรอยยิ้มกว้างบ่งบอกว่าอีกฝ่ายภาคภูมิใจกับตัวเองแค่ไหน

 

“นั่นสินะ ว่าแต่นายเคยคิดมั้ยว่าตัวเองจะเข้าไปพัวพันคดีที่อันตรายมาก”

“ที่คุณอามุโร่พูดแบบนี้อยากจะบอกอะไรผมเหรอครับ”

 

ฟุรุยะ เรย์ยิ้มให้กับคนรู้ทันก่อนจะเผยจุดประสงค์ของตัวเอง สก๊อตซ์พูดถูกที่ไม่ควรลากคนที่ไม่เกี่ยวข้องให้ไปพัวพัน แต่เด็กหนุ่มตรงหน้าสำหรับเขาแล้วเกี่ยวข้องกับองค์กรนั่นอย่างมากเลยล่ะ หมายถึงก่อนที่เขาจะถูกยิงตายน่ะนะ

 

“ก็แค่อยากขอความช่วยเหลือหน่อยน่ะ”

“คุณอามุโร่นี่ไม่ใช่พวกคนไม่ดีใช่มั้ยครับ”

“จะว่ายังไงดีนะ นายเป็นนักสืบนี่ลองเดาดูสิ”

 

ชายหนุ่มกะพริบตาให้อีกฝ่ายอย่างหยอกล้อแล้วมองเด็กหนุ่มมอปลายที่นั่งอยู่ตรงข้ามทำท่าทางครุ่นคิด

 

“เอาเป็นว่าฉันไม่ใช่พวกคนไม่ดีหรอก แต่ก็ไม่ใช่พวกคนดีเหมือนกัน”

“อย่าพูดให้ผมงงสิครับ”

“เรื่องมันอันตรายน่ะ แต่ฉันจะถามความเต็มใจของนาย เรื่องนี้ต้องห้ามใครรู้เด็ดขาด

“น่าสนใจจังเลยนะครับ”

“คิดก่อนก็ได้นะ”

“ก็ผมชอบเรื่องที่มันลึกลับนี่ คุณอามุโร่พูดมาเถอะ”

 

คำตอบของคนตรงหน้าทำให้ฟุรุยะ เรย์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเล่าเรื่องบางอย่างให้อีกฝ่ายรับรู้

 

‘นายถอยกลับไม่ได้แล้วนะ คุโด้ ชินอิจิ’

 

 

 

ซ่า

 

อยู่ๆ ฝนก็เทกระหน่ำลงมา อากาอิ ชูอิจิ ขับรถของตัวเองไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย มือหนากดต่อสายหาใครบางคน

 

[ว่าไง]

 

“คืนนี้ที่โกดังxxx เมืองไฮโด หวังว่านายจะไม่ลืม”

 

[ฉันรู้แล้ว]

 

“มาเร็วๆ นะยินฉันขี้เกียจรอ”

 

ติ๊ด

 

คืนนี้ชายหนุ่มมีนัดส่งของให้กับยิน และเป็นวันที่เขาจะจับหมอนั่น เจ้าหน้าที่ FBI หลายคนคงไปสแตนด์บายรอที่จุดนัดพบแล้ว ได้แต่หวังว่ามันจะผ่านพ้นไปด้วยดี

 

ใช้เวลาสักพักอากาอิ ชูอิจิก็เดินทางมาถึงที่หมาย มือหนายกกระป๋องกาแฟดำขึ้นดื่มจนมันหมดก่อนจะบีบให้กระป๋องบุบ เขาเดิมพันกับแผนนี้ไว้สูงมาก หากพลาดทุกอย่างคงจบในฐานะไรย์

 

ถึงแม้ว่าเขาจะมีสก๊อตซ์กับเบอร์เบิ้นเป็นพวกแต่สองคนนั้นก็ไม่ใช่คนในทีมเขา จะให้ทำตามใจ FBI อย่างเขาทุกเรื่องก็ไม่ได้ เรื่องในวันนี้สองคนนั้นก็ไม่รู้

 

ร่างสูงเดินเข้าไปในโกดังเก็บสินค้าอย่างใจเย็น ในหัวอดคิดถึงเหตุการณ์ที่อยู่ๆ ก็รู้ว่าสก๊อตซ์กับเบอร์เบิ้นเป็นสายลับแฝงตัวมาเหมือนกันไม่ได้

 

ผ่านไปพอสมควรยินก็ยังไม่โผล่มาให้พวกเขาเห็นมีเพียงชายแก่คนหนึ่งเดินเข้ามา อากาอิ ชูอิจิเดาได้ทันทีว่ากำลังถูกคนเจ้าเล่ห์นั่นตรวจสอบอยู่ ชายหนุ่มทำเป็นไม่สนใจ แต่คาดไม่ถึงว่าลูกน้องของตัวเองจะโผล่ออกมาให้ชายแก่คนนั้นเห็น ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น

 

ครืดดดดด

 

“ฮัลโหล”

[นายนี่เองที่เป็นหนู]

“หึ”

 

เป็นคนที่ดูถูกไม่ได้จริงๆ อากาอิ ชูอิจิสั่งให้ลูกน้องของตัวเองจับกุมตัวชายแก่คนนั้นไว้ แต่ไม่ทันการณ์เมื่ออีกฝ่ายกินยาพิษปลิดชีพตัวเอง เขาน่ะเกลียดคนที่เห็นชีวิตลูกน้องไม่มีค่าแบบนี้ที่สุด…

 

[คนที่เคยเอาเครื่องส่งสัญญาณไปติดที่รถฉันคือนายใช่มั้ย]

“…”

 

คำถามของคนปลายสายทำให้คนเป็นเจ้าหน้าที่ FBI ปะติดปะต่อเรื่องราวบางอย่างได้ คนที่ยินถามหาคงเป็นสก๊อตซ์

 

“ใช่ ฉันเอง”

[ให้ตามหาตั้งนาน]

“…”

[ระวังตัวไว้ให้ดีล่ะ ไรย์]

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น

  1. #15 DaybyDay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 00:22

    พอฮิโระไม่ตายทุกอย่างก็ดูปลอดภัยขึ้นทันที ชอบโทนเรื่องแบบนี้จัง :)

    #15
    0
  2. #14 พระจันทร์เอย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 16:39
    พี่ชูรับผิดแทนซะแล้ว เอาใจช่วยพี่ชูนะะ//รอนะค้าบ
    #14
    0