TURN BACK [Fic Conan / AKAM]

ตอนที่ 6 : Chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 323
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    3 เม.ย. 63

Chapter 5

 

 

 

ใช้เวลาพอสมควรกว่าจะทำให้พวกคนขององค์กรเอาเครื่องติดตามออกจากตัวพวกเขาทั้งสามคนได้ ทุกอย่างยังคงเป็นไปได้ด้วยดี แต่บางทีหลังคลื่นลมสงบอาจเกิดพายุรุนแรงก็เป็นได้…

 

“อามุโร่คุงนี่ทำแซนด์วิชอร่อยจังเลยน้า~”

“…”

 

เจ้าของชื่อที่โดนเรียกคิ้วกระตุกเบาๆ ชายหนุ่มผมสีบลอนด์ทองวางจานที่เช็ดแล้วไว้บนชั้น ก่อนจะมองไปที่เพื่อนของตัวเองที่กำลังยัดแซนด์วิชเข้าปาก ตอนนี้ฟุรุยะ เรย์กำลังรับบทเป็นนักสืบที่ทำงานอยู่ในร้านอาหารปัวโรต์ เหตุเพราะต้องการสอดส่องยอดนักสืบมอปลายอย่างคุโด้ ชินอิจิ

 

ก่อนที่จะฟื้นขึ้นมาในอดีต ชายหนุ่มเคยต้องมาทำอะไรแบบนี้เพราะต้องการสืบหาเชอรี่นักวิทยาศาสตร์ที่ทรยศองค์กรอีกทั้งยังเป็นลูกสาวของคุณหมอที่เขาเคารพรัก และเพราะต้องการสืบหาว่าอากาอิ ชูอิจิ ถูกคีย์ฆ่าตายจริงหรือเปล่า ซึ่งตอนนั้นเขาก็ได้สงสัยนักศึกษาปริญญาโทที่อาศัยอยู่ในบ้านของคุโด้ ชินอิจิ อย่างโอกิยะ สึบารุ

 

เขาถูกเจ้าหมอนั่นรวมหัวกับเด็กแว่นต้มซะเปื่อยเลย คิดแล้วก็อดหงุดหงิดนิดๆ ไม่ได้

 

“สก๊อตซ์นายจะแวะมาที่นี่บ่อยเกินไปแล้วนะ”

 

คนรับบทเป็นพนักงานร้านปัวโรต์เดินเข้าไปใกล้เพื่อนสนิทแล้วพูดให้ได้ยินกันแค่บริเวณโต๊ะ ที่นั่งตรงข้ามของสก๊อตซ์นั้นมีไรย์นั่งจิบกาแฟอยู่

 

“ก็นายทำแซนด์วิชอร่อยดี ช่วงนี้ก็ว่างๆ ด้วย ใช่มั้ยไรย์”

“อืม”

 

คนถูกถามตอบรับคำพูดของอีกฝ่ายในลำคอ ได้ยินดังนั้นฟุรุยะ เรย์ จึงทำได้เพียงถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

“ตกลงนายเจอคนที่อยากพบหรือยัง”

 

ไรย์วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะแล้วเอ่ยถามขึ้นมา

 

“ก็เคยเจอแบบผ่านๆ ยังไม่ถึงขึ้นได้คุยกัน”

“จริงๆ เราไม่ควรลากคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องกับพวกเราเลยนะ”

 

สก๊อตซ์ที่กลืนแซนด์วิชลงท้องแล้วพูดขึ้นมาบ้าง เขายอมรับว่าเด็กหนุ่มคนนั้นทั้งเก่งและฉลาด แต่ก็ยังเป็นเพียงแค่เด็กนักเรียนมอปลาย ไม่รู้ทำไมเบอร์เบิ้นถึงอยากได้มาเป็นพวกนัก

 

“โฮล์มส์”

“…”

“พวกนายว่าถ้าเรามีโฮล์มส์เป็นพวกจะเป็นอย่างไร”

 

ถ้าให้เปรียบเทียบกับตัวละครในนิยายสืบสวนฟุรุยะ เรย์ คิดว่า คุโด้ ชินอิจิ ก็คือเชอร์ล็อค โฮล์มส์ ยอดนักสืบที่ไม่มีคดีไหนที่ไขไม่ออก

 

“ก็คงมองเห็นแต่ชัยชนะมั้ง”

 

ดวงตาสีมรกตจ้องมองไปที่ดวงตาสีฟ้าของคนที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะ

 

“แต่คนแบบโฮล์มส์มันก็มีแค่ในนิยายเท่านั้นแหละ”

“จะเป็นอย่างนั้นจริงเหรอ?”

 

ฟุรุยะ เรย์ แสยะยิ้มให้คนที่มองมาอย่างเหนือกว่า เขาเห็นไรย์คิ้วกระตุกเล็กน้อย บางทีการได้กวนอารมณ์ของคนขี้เก๊กอย่างหมอนี่ก็ทำให้อารมณ์ดีได้เหมือนกัน

 

 

 

หลังออกมาจากร้านปัวโรต์ อากาอิ ชูอิจิ ขับรถคันโปรดของตัวเองมาหยุดอยู่ที่สวนสาธารณะเมืองไฮโด เขามีนัดกับแฟนสาวที่นี่ ก่อนหน้านี้เบอร์เบิ้นมักทำให้เขาต้องตกใจอยู่บ่อยๆ ราวกับว่าคนคนนั้นอ่านอนาคตได้อย่างนั้นแหละ คราวที่พาหมอนั่นไปค้างที่ห้อง ตั้งใจว่าจะต้องรู้ตัวจริงของอีกฝ่ายให้ได้ว่าเป็นใครกันแน่ แต่สิ่งที่เบอร์เบิ้นพูดกับเขามันช่างน่าหงุดหงิดนัก

 

‘ชื่อจริงของฉันน่ะเหรอ?’

‘นายก็หาคำตอบเอาเองสิอากาอิ ชูอิจิ’

‘ทีฉันยังรู้ตัวจริงของนายด้วยตัวเองเลย’

 

“ได้เรื่องไหมคาเมล”

[ยังเลยครับ ตกลงคนที่ชื่ออามุโร่ โทโอรุที่คุณอากาอิให้สืบอยู่นี่เป็--]

 

ติ๊ด

 

ยังไม่ทันที่ปลายสายจะพูดจบประโยคก็โดนคนโทรหาตัดสายทิ้ง ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะรถก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ที่จริงอากาอิ ชูอิจิ ไม่จำเป็นต้องสืบหาตัวตนของอีกฝ่ายเชิงลึกขนาดนั้นก็ได้ เพราะเบอร์เบิ้นก็สามารถยืนยันว่าเป็นสายลับที่แฝงตัวมาจริงๆ แต่เขามันเป็นพวกคนขี้สงสัยซะด้วยสิ ถ้าอยากรู้เรื่องไหนแล้วก็ต้องหาคำตอบมาให้ได้…

 

ก๊อก ก๊อก

 

เสียงเคาะกระจกรถเรียกสติของคนที่ติดอยู่ในภวังค์ให้หันไปมอง หญิงสาวแสนสวยนอกหน้าต่างรถกำลังยืนส่งยิ้มมาให้เขา

 

 

 

“เราไม่ได้เจอกันแบบนี้มานานแล้วเหมือนกันนะคะ”

“น่าจะสามเดือนได้”

“คุณสบายดีนะ”

“อืม แล้วเธอล่ะ

“ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไดคุงเองก็ระวังตัวด้วยนะ คนพวกนั้นไว้ใจไม่ค่อยได้หรอก”

 

อากาอิ ชูอิจิ กำลังเล่นเป็นโมโรโบชิ ได คนรักของมิยาโนะ อาเคมิ เธอเป็นพี่สาวของมิยาโนะ ชิโฮะหรือเชอรี่ซึ่งเป็นนักวิทยาศาสตร์คนสำคัญขององค์กร หลายครั้งที่ชายหนุ่มต้องการบอกความจริงของตัวเอง แต่พอเห็นสีหน้ายิ้มแย้มกับรอยยิ้มอ่อนโยนที่ส่งมาให้ก็ทำเอาคำพูดที่เตรียมมาหายไป

 

เธอเป็นผู้หญิงที่ดี บางทีก็ชอบทำเป็นเข้มแข็งทั้งๆ ที่อยากจะร้องไห้ เธอมักจะเป็นห่วงคนอื่นมากกว่าตัวเองเสมอ ตอนนี้พวกเขากำลังนั่งคุยกันอยู่ที่ม้านั่งในสวนสาธารณะ

 

“เธอเองก็ดูแลตัวเองให้ดีนะ อย่ามัวแต่เป็นห่วงคนอื่น”

“พวกคนในองค์กรไม่กล้าทำอะไรฉันหรอกค่ะ เพราะชิโฮะเป็นคนสำคัญ”

 

ถ้าเป็นอย่างนั้นก็คงดี…

 

 

 

 

MAZDA RX-7 สีขาว แล่นไปบนถนน ดวงตาสีฟ้ามองไปที่กระจกรถด้านข้าง เหมือนจะมีรถยนต์คันหนึ่งวิ่งตามมาตั้งแต่เขาออกจากร้านปัวโรต์ คิดว่าคงไม่ใช่พวกของคนในองค์กรหรอก ถ้าช่วงนี้ไปทำอะไรให้ใครสงสัยมากๆ ล่ะก็คงเป็น…

 

‘อากาอิ ชูอิจิ’

 

“หึ”

 

ฟุรุยะ เรย์ ชอบความรู้สึกที่อยู่เหนือกว่าอีกฝ่าย เพราะที่ผ่านมาเขาคอยเป็นฝ่ายวิ่งไล่ตามอยู่เสมอ

 

“นายนี่อยู่ๆ ก็หัวเราะแปลกๆ

“…”

“มีอะไรงั้นเหรอ?”

 

สก๊อตซ์ที่นั่งอยู่ข้างคนขับถามขึ้นมา พักนี้เขาเห็นเพื่อนสนิทของตัวเองชอบยิ้มหรือหัวเราะแบบแปลกๆ คล้ายคนที่กำลังสะใจกับอะไรบางอย่าง ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าตัวกำลังปั่นหัวใครอยู่

 

“เปล่า ไม่มีอะไร”

“อ้อเหรอ”

“ช่วงนี้เป็นไงบ้างถึงพวกเราจะทำให้ท่านผู้นั้นเลิกสงสัยแล้ว แต่ดูเหมือนยินจะยังคอยจับตามองพวกเราอยู่”

“เป็นคนที่อันตรายจริงๆ แหละหมอนั่น”

“…”

“แต่ช่วงนี้ก็ยังไม่มีปัญหาอะไร ถ้าไม่ไปทำเรื่องให้อีกฝ่ายสะดุดตาอีก”

“…”

“เรื่องตอนนั้นเป็นเพราะฉันแอบติดเครื่องส่งสัญญาณไว้ที่รถของยินแล้วให้ลูกน้องคอยสะกดรอย ไม่คิดว่าความจะแตกเร็วเกินไป”

 

ฟุรุยะ เรย์หันไปมองเพื่อนสนิทของตัวเองก่อนจะหันมาสนใจทางข้างหน้าต่อ ตั้งแต่วันนั้นฮิโรมิสึก็เอาแต่โทษตัวเองตลอด มันคงเป็นแผลที่ฝังลึกอยู่ในใจของอีกฝ่าย…

 

“ซีโร่”

“…”

“หากวันหนึ่งฉันถูกเจ้าพวกนั้นจับได้ขึ้นมาล่ะก็”

“…”

“สิ่งที่ฉันจะทำเป็นอันดับแรกก็คือทำลายโทรศัพท์มือถือทิ้ง”

“โทรศัพท์มือถือ?”

“ใช่ เพราะในนั้นมีข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับเพื่อนและครอบครัว ฉันไม่อยากให้คนอื่นมาเดือดร้อนเพราะความสะเพร่าของตัวเอง ดูเหมือนเพื่อนๆ ที่ตายไปในวันนั้นจะทำแบบเดียวกัน”

“…”

“ไม่เช่นนั้นยินคงรู้แล้วว่าฉันอยู่เบื้องหลังคนพวกนั้น”

 

กึก

 

รถสีขาวหยุดจอดเมื่อถึงจุดหมาย ฟุรุยะ เรย์ปลดล็อคประตูให้อีกฝ่าย สก๊อตซ์มองดูสีหน้าของเพื่อนสนิทที่เปลี่ยนไปแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไร

 

“งั้นฉันไปก่อนนะ”

“…”

“ขอบคุณที่มาส่ง”

 

ปึก

 

แม้ว่าอีกฝ่ายจะหายเข้าไปในคอนโดของตัวเองสักพักแล้ว แต่ชายหนุ่มผมสีบลอนด์ทองก็ยังคงไม่ออกรถ ดวงตาสีฟ้าปรากฏแววสั่นไหววูบ เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นมาก่อนไหลเข้ามาในหัวไม่หยุด

 

มือที่กำพวงมาลัยอยู่ไหลลงมาอยู่ข้างลำตัวราวกับคนหมดแรง บางทีคนที่ผิดที่สุดอาจจะเป็นเขาก็ได้…

 

“ทำไมเจ้าบ้าอากาอินั้นถึงไม่เคยบอกอะไรเลย…”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น

  1. #13 มิยู♥️ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 20:07
    รอน้าาาา
    สนุกมากกก
    สู้ๆน้าไรท์ เราเป็นกำลังใจให้น้า
    #13
    0
  2. #12 marsmahik (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 18:44
    ชูจังสู้ๆๆๆๆๆ
    #12
    0