TURN BACK [Fic Conan / AKAM]

ตอนที่ 5 : Chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    26 มี.ค. 63

Chapter 4

 

 

 

กึก

 

Chevrolet C1500 สีดำ หยุดจอดที่หน้าคอนโดแห่งหนึ่ง ฟุรุยะ เรย์ ปลดสายคาดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัวก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูรถ

 

“ขอบคุณที่มาส่ง เรื่องเสื้อผ้าของนายเดี๋ยวฉันซักแล้วส่งคืนให้ทีหลัง”

“อืม”

 

ปึก

 

มือเรียวปิดประตูหลังก้าวลงจากรถ ดวงตาสีฟ้ามองตามรถคันนั้นแล่นจากไปจนหายลับ ฟุรุยะ เรย์ให้อากาอิ ชูอิจิ มาส่งที่คอนโดของสก๊อตซ์ เพราะรถคันโปรดของเขาจอดอยู่ที่นี่ ชายหนุ่มควักโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมากดโทรหาคนเป็นเพื่อน พอก้มมองตัวเองดีๆ ก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกันที่ต้องมาใส่ชุดของคนที่เคยเกลียดแบบนี้

 

ต่อสายไม่นานอีกฝ่ายก็กดรับ

 

[เบอร์เบิ้น! เมื่อวานฉันบอกให้นายกินข้าวกินยาหลังจากตื่นขึ้นมาไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับมาข้าวต้มในหม้อยังเหลือเท่าเดิม! ยาที่วางไว้ให้ก็ยังอยู่!]

 

คนที่เป็นฝ่ายโทรหายกโทรศัพท์มือถือออกจากหูแทบไม่ทัน เกือบลืมไปเลยว่าฮิโรมิสึเป็นพวกที่ชอบทำตัวเป็นพ่อเขา ตอนอยู่ห้องของอากาอิเขาเห็นสายที่ไม่ได้รับจากคนเป็นเพื่อนแล้วก็อดขนลุกไม่ได้ ไม่แปลกถ้าคนปลายสายตอนนี้จะหงุดหงิด

 

“ใจเย็นน่าสก๊อตซ์ ตอนนี้ฉันอยู่ข้างล่างคอนโดของนายแล้ว อย่าลืมมาเปิดประตูห้องให้ล่ะ”

 

[ได้! ฉันจะรอนายขึ้นมาจะได้สวดให้จบ!]

 

ชายหนุ่มวางสายแล้วส่ายหัวเบาๆ พร้อมรอยยิ้ม ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ การที่มีเพื่อนคอยถามไถ่ห่วงใยกัน…

 

“ไหนอธิบายมา”

 

ฟุรุยะ เรย์ ยกกาแฟร้อนขึ้นมาจิบแล้ววางลง พอเข้ามาในห้องของเพื่อนสนิทปุ๊บก็โดนลากมานั่งสอบปากคำตรงโต๊ะรับแขก

 

“อันดับแรกฉันเป็นห่วงนายเลยตามไป รีบมากเลยลืมกินข้าวกินยา ส่วนเมื่อคืนที่ไม่ได้รับสายเพราะนอนค้างที่ห้องของไรย์ เป็นไข้สลบไปตื่นอีกทีก็ตอนสายของอีกวัน เลยเพิ่งเห็นว่านายโทรหาหลายสิบสาย อีกทั้งข้อความถามไถ่อีกมากมาย”

“...”

“ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง”

“เฮ้อออ~ นายไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ ฉันเองก็ต้องขอโทษที่วุ่นวายกับนายมากไปหน่อย”

คนตรงหน้ายิ้มให้บางๆ ฟุรุยะ เรย์ เลยยิ้มตาม

“ซีโร่…”

“…”

“ขอบคุณนะ ถ้านายไม่ตามฉันไปผลลัพธ์คงออกมาเลวร้าย ฉันมันไม่ระวังตัวลูกน้องหลายคนเลยต้องสังเวยชีวิตให้คนชั่วพวกนั้น”

 

ชายหนุ่มผมสีบลอนด์ทองเอื้อมมือไปแตะไหล่เพื่อนสนิท หวังว่ามันจะช่วยผ่อนคลายความทุกข์ใจของอีกฝ่ายได้ เรื่องที่ผ่านไปแล้วย่อมต้องปล่อยให้ผ่านไป ตอนนี้พวกเขาทำได้เพียงก้าวเดินต่อไปข้างหน้าเท่านั้น

 

พวกคนชั่วสักวันต้องได้รับการลงทัณฑ์

 

 

 

ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์หลังเกิดเหตุการณ์ที่โกดังนั่น พวกเขายังคงใช้ชีวิตเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือเครื่องส่งสัญญาณที่ถูกติดไว้กับตัวเนื่องจากไปทำให้ท่านผู้นั้นขององค์กรสงสัย จะเป็นใครถ้าไม่ใช่ยินที่คอยรายงานเรื่องราวต่างๆ ให้คนเป็นบอสทราบ

 

แผนที่ฟุรุยะ เรย์วางไว้เป็นไปได้ด้วยดี ยังคงพอหลอกล่อคนพวกนั้นได้ สิ่งที่พวกเขาทั้งสามคนควรทำตอนนี้คือต้องทำให้ได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจจากองค์กรกลับคืนมา

 

[เป้าหมายใกล้จะมาถึงแล้ว]

“รับทราบสก๊อตซ์”

 

เจ้าของโค้ดเนมเบอร์เบิ้นตอบกลับเสียงวิทยุสื่อสารที่ดังขึ้นจากหูฟัง ภารกิจที่องค์กรมอบให้วันนี้คือการสังหารนักธุรกิจคนหนึ่ง วันนี้เขาต้องรับบทเป็นชายหนุ่มนิรนามที่บังเอิญเดินล้มตัดหน้ารถของเป้าหมาย เพื่อให้รถคันนั้นจอด และทำอย่างไรก็ได้ให้คนในรถออกมา จากนั้นไรย์ที่ทำการซุ่มยิงอยู่ก็จะใช้ไรเฟิลปิดชีพเป้าหมาย

 

ดวงตาสีฟ้าภายใต้แว่นกันแดดสีดำสะท้อนภาพรถยนต์ของเป้าหมายที่กำลังเคลื่อนที่ใกล้เข้ามา มือเรียวกดหมวกแก๊ปให้บดบังใบหน้าของตัวเอง ซีกหน้าส่วนล่างนั้นสวมผ้าปิดปาก เขาจำเป็นต้องพลางตัวเพื่อไม่ให้คนที่ผ่านไปมาเห็นหน้าชัด ไม่เช่นนั้นปัญหาจะตามมาทีหลัง

 

เอี๊ยดดดดด

 

“เดินภาษาอะไรไม่ดูตาม้าตาเรือเลยวะ!”

 

รถหรูยี่ห้อ BMW สีน้ำเงินเข้มหยุดจอดชะงัก เสียงเหยียบเบรกดังลั่นไปทั่วท้องถนน คนที่ขับอยู่โผล่หัวออกมาด่า เบอร์เบิ้นที่เกือบโดนชนทำทีเป็นตกใจล้มนั่งลงบนพื้นถนน

 

“เฮ้ย! ไม่ป็นไรใช่มั้ย!”

 

เมื่อคนที่นั่งขวางทางอยู่หน้ารถไม่ยอมพูดอะไรออกมา คนบนรถจึงทนไม่ไหวเลยต้องลงมาเคลียร์ปัญหา

 

[ล็อคเป้าหมายระยะ 400 หลา]

 

เพื่อที่จะตอกลิ่มเข้าไปในองค์กรให้ลึก พวกเขาจึงจำเป็นต้องทำแบบนี้ อย่าถือโทษโกรธกันเลยนะ

 

ฟิ้ว

 

“กรี๊ดดดดดดด”

 

ทันทีที่ร่างของเป้าหมายล้มลง เสียงกรีดร้องของผู้พบเห็นก็ดังขึ้น

 

บรืนนนน

 

เบอร์เบิ้นมองภาพนั้นก่อนจะกระโดดขึ้นบิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำที่สก๊อตซ์ขับมารับ เหตุการณ์เกิดขึ้นรวดเร็วจนไม่มีใครตามทัน แม้แต่ร่องรอยของคนร้ายก็ไม่มีคนพบเห็น

 

 

 

“ทำงานได้ดี”

 

ที่จุดนัดรวมตัวบริเวณลานจอดรถใต้ดินของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ยินที่ยืนพิงรถ Porsche 356A สีดำ กล่าวชมเชยเพื่อนร่วมองค์กรสามคนที่ปฏิบัติภารกิจครั้งนี้

 

“…”

“แต่ใช่ว่าฉันจะหมดความสงสัยในตัวพวกนายนะ”

“นายนี่ขี้ระแวงจริง”

 

ไรย์ที่นั่งอยู่ในรถคันโปรดของตัวเองพูดขึ้น ร่างสูงแสยะยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะกดเลื่อนให้หน้าต่างรถปิด สก๊อตซ์เห็นท่าทางของไรย์แล้วหัวเราะเบาๆ

 

“ดูเหมือนนายกำลังทำให้หมอนั่นหงุดหงิดนะยิน”

“ฉันจำเป็นต้องแคร์?”

“เอาน่าๆ พวกเราจะพิสูจน์ให้นายเห็นเองว่านายมันระแวงไปเอง”

“หึ”

 

เบอร์เบิ้นที่นั่งซ้อนท้ายบิ๊กไบต์ของสก๊อตซ์เลือกที่จะเงียบไม่พูดอะไรออกมา

 

“อย่างไรก็แยกย้ายกันก่อน ไว้มีภารกิจจะติดต่อไป”

 

ร่างสูงผมยาวสีเงินเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถคันโปรดก่อนจะขับออกไป เหลือเพียงคนสามคนที่กำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

 

“ดื่มเหล้ากันมั้ย?”

 

สก๊อตซ์ถามคนเป็นเพื่อนที่นั่งซ้อนอยู่ข้างหลัง เป้าหมายที่พวกเขาจัดการไปก็ไม่ใช่คนที่ดีนัก แต่ก็ไม่ได้สมควรตายขนาดนั้น เขาอยากให้กฎหมายเอาผิดกับคนพวกนั้นมากกว่า

 

“เอาสิ”

 

ก๊อก ก๊อก

 

ร่างสูงเคลื่อนรถเข้าไปใกล้ Chevrolet C1500 สีดำแล้วลงมือเคาะกระจก คนในรถจึงเลื่อนกระจกลงให้เห็นหน้า

 

“นายล่ะไรย์ ดื่มเหล้าด้วยกันมั้ย?

 

 

 

สุดท้ายทั้งสามคนก็มาหยุดอยู่ที่คอนโดของสก๊อตซ์ นอกจากดื่มเหล้ากันแล้วพวกเขายังนัดพูดคุยวางแผนด้วยกัน เครื่องส่งสัญญาณดูไม่เป็นปัญหาอะไร สก๊อตซ์กับเบอร์เบิ้นตัวติดกันเสมอ ส่วนไรย์เพิ่งไปปฏิบัติภารกิจด้วยกันมา นัดดื่มเหล้าด้วยกันคงไม่แปลกอะไร ก่อนหน้านั้นเบอร์เบิ้นก็ส่งข้อความไปเชิญยินกับเบลม็อทให้มาสังสรรค์ด้วยกันแล้วแต่โดนอีกฝ่ายปฏิเสธมา แน่นอนเพราะพวกเขารู้อยู่แล้วว่าสองคนนั้นมีงาน

 

“นายจะรับอะไรดีไรย์”

 

เจ้าของห้องชูขวดเหล้าแต่ล่ะชนิดให้ผู้มาเยือนดู ดวงตาสีมรกตมองไปที่วิสกี้ขวดหนึ่ง

 

“ฉันชอบเบอร์เบิ้น”

 

เสียงพูดของไรย์ทำให้คนที่ถือถาดอาหารเดินมาสะดุดเล็กน้อย

 

“งั้นเอาขวดนี้ ชอบเหมือนกันเลย”

 

ฟุรุยะ เรย์ ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนเดินเอาถาดอาหารมาวางบนโต๊ะพับได้ขนาดเล็ก ใครใช้ให้ชื่อโค้ดเนมของเขาเหมือนเหล้าขวดนั้นกัน ฟังแล้วรู้สึกแปลกพึลึก

 

เหมือนถูกคนบอกชอบยังไงไม่รู้…

 

“นี่นายทำเองเหรอ?”

“แน่นอน”

“อาหารที่เบอร์เบิ้นทำอร่อยมากเลยนะไรย์ ฉันนี่ชอบทุกเมนู”

 

สก๊อตซ์ที่เดินมานั่งในวงพร้อมขวดหล้าพูดจาโอ้อวดเพื่อนตัวเอง คนโดนชมยิ้มบางๆ แล้วส่ายหัว ที่จริงสก๊อตซ์ก็ทำอาหารเก่งแต่ขี้เกียจทำ ยกเว้นตอนที่เพื่อนสนิทป่วย

 

“แล้วพวกเราจะเอายังไงกันต่อ”

 

ไรย์เปิดประเด็นขึ้นมาก่อน เป็นเรื่องดีที่ทั้งสามคนคือพวกเดียวกันเลยหันมาร่วมมือกันได้ เบอร์เบิ้นเป็นคนเสนอแนวทางนี้ให้พวกเขา ซึ่งมันก็ไม่ได้เสียหายอะไร แม้บางทีไรย์จะไม่เข้าใจสายตาของเบอร์เบิ้นที่มองมา มันคล้ายคนที่กำลังโกรธแค้นเคืองกันอยู่ ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจตอนไหน

 

“คงต้องทำตามพวกนั้นไปก่อนแหละค่อยหาจังหวะล้วงข้อมูล”

 

สก๊อตซ์พูดขึ้นมาขณะชงวิสกี้ในแก้ว สองคนที่เหลือต่างก็เห็นด้วย พวกเขาจะทำอะไรบุ่มบ่ามตอนนี้ไม่ได้ ยินยิ่งสงสัยอยู่

 

 

 

เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ทองเดินถือแก้วเหล้าออกมายืนรับลมตรงระเบียง ดวงตาสีฟ้าทอดมองไปที่แสงไฟยามค่ำคืนของกรุงโตเกียว

 

“ทำไมทำหน้าตาเคร่งเครียดแบบนั้นล่ะ”

 

คนเป็นเพื่อนที่เดินตามมาเอ่ยทัก ฟุรุยะ เรย์ไม่ตอบอะไร มือเรียวยกแก้วเหล้าขึ้นจรดปาก รสชาติขมปร่าไหลลงคอ เขายังต้องการตัวหมากในกระดานอีกเพื่อชัยชนะ

 

‘คุโด้ ชินอิจิ’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น

  1. #11 aceimps07 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 07:58

    อีกเดี๋ยวชินจังก็จะได้มีบทแล้ว
    #11
    0
  2. #10 marsmahik (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 16:39
    ชินจังมาแค่ชื่อ5555
    #10
    0
  3. #9 พระจันทร์เอย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 14:42
    ฮึ่ยยยย ชินจังจะได้มาร่วมด้วยแล้วว รอน้าา
    #9
    0
  4. #8 มิยู♥️ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 14:40

    รอน้าาาา
    สนุกมากๆเลยค้าา
    #8
    0