TURN BACK [Fic Conan / AKAM]

ตอนที่ 4 : Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    25 มี.ค. 63

Chapter 3

 

 

 

เวลาใกล้รุ่งสาง Chevrolet C1500 สีดำ เคลื่อนที่บนท้องถนนด้วยความเร็วไม่มากนัก หน้าต่างรถที่ถูกเปิดออกเล็กน้อยทำให้สายลมพัดพาเส้นผมสีดำยาวของคนขับปลิวไสว ดวงตาสีมรกตเหลือบมองดูชายหนุ่มที่นั่งหลับอยู่ข้างๆ

 

อากาอิ ชูอิจิ สงสัยสก๊อตซ์มาสักพักแล้วว่าอาจจะเป็นพวกสายลับแฝงตัวมา แต่คาดไม่ถึงกับเบอร์เบิ้น ที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นดูเหมือนหมอนั่นจะรู้ตัวจริงของเขาด้วย

 

ร่างของคนที่นอนอยู่ขยับเล็กน้อยก่อนจะยกแขนขึ้นมากอดอก เห็นดังนั้นมือหนาเลยโยนเสื้อโค้ดของตัวเองไปคลุม ก่อนหน้านี้หลังเคลียร์เหตุการณ์ที่เขาไม่คาดฝันว่าจะเกิดขึ้นเสร็จ ดูเหมือนเบอร์เบิ้นมีเรื่องอยากจะพูดคุยด้วย หมอนั่นสั่งให้เพื่อนขับรถของตัวเองกลับ เขายืนรอให้อีกคนเดินมาหา พอหมอนั่นเดินเข้ามาใกล้ยังไม่ทันจะได้พูดคุยกัน ร่างของชายหนุ่มผมสีบลอนด์ทองก็เป็นลมเกือบล้มลงพื้น โชคดีที่เขาวิ่งเข้าไปรับทัน

 

อากาอิ ชูอิจิ เอื้อมมือไปแตะหน้าผากของคนในอ้อมกอดพบว่ามีไข้ขึ้นสูง จึงตัดสินใจพาติดรถกลับมาด้วย นั่นจึงเป็นเหตุให้เบอร์เบิ้นมานอนอยู่บนรถเขาขณะนี้

 

 

 

กึก

 

รถคันโปรดของอากาอิ ชูอิจิ หยุดจอดเมื่อถึงจุดจอดรถของคอนโด ร่างสูงเปิดประตูลงจากรถเดินอ้อมไปอีกฝั่ง จัดการแบกร่างไร้สติของเพื่อนร่วมองค์กรขึ้นหลัง

 

ใช้เวลาสักพักกว่าจะมาถึงห้องของตัวเอง เบอร์เบิ้นเป็นผู้ชายที่ตัวสูงเพรียว น้ำหนักอาจจะน้อยกว่าเขา แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ลำบากตอนแบกเลย ขายาวรีบก้าวไปทางเตียงนอนก่อนจะวางร่างอีกคนลงบนเตียง

 

“ไม่สบายแล้วยังหาเรื่องให้ตัวเองอีกนะ”

 

ร่างสูงบ่นพึมพำแล้วถอนหายใจเล็กน้อย เขาเองก็ไม่เคยดูแลคนป่วยซะด้วยสิ ควรโทรให้สก๊อตซ์มารับไปดีมั้ย แต่เขาก็ยังมีเรื่องที่อยากจะถามคนที่นอนอยู่

 

ก่อนอื่นก็ต้องเช็ดตัว คิดดังนั้นมือหนาจึงจัดการเสื้อผ้าที่อยู่บนร่างของเบอร์เบิ้นให้หลุดออกไป เหลือทิ้งไว้เพียงบ๊อกเซอร์ตัวเดียว

 

“อือ”

“อยู่นิ่งๆ”

 

อากาอิ ชูอิจิ จับให้คนเป็นไข้นอนดีๆ เพื่อที่จะได้เช็ดตัวถนัด มือหนาจับผ้าชุบน้ำหมาดๆ เช็ดตามใบหน้า ลำคอ แผ่นอก ลงไปถึงหน้าท้อง

 

อดยอมรับไม่ได้ว่าเบอร์เบิ้นเป็นผู้ชายที่ดูดีมากคนหนึ่ง ผิวสีแทนเรียบเนียนไปทั้งตัว กล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยช่วยบ่งบอกว่าเป็นคนดูแลตัวเองดีแค่ไหน

 

ร่างสูงผละออกจากคนป่วยหลังเช็ดตัวเสร็จ จากนั้นก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าของตัวเอง ส่วนสูงของอากาอิ ชูอิจิ กับเบอร์เบิ้น ดูไม่ต่างกันมากนัก เขาสูงกว่าอีกฝ่ายเพียงเล็กน้อย เสื้อผ้าเลยน่าจะใส่ด้วยกันได้

 

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย อากาอิ ชูอิจิ จึงพาตัวเองเดินออกไปจุดบุหรี่สูบที่ริมระเบียงห้องนอน ดวงตาสีมรกตทอดมองท้องฟ้าก่อนดวงอาทิตย์ขึ้น เขาอดหลับอดนอนจนเคยชินซะแล้วตั้งแต่ก้าวเดินบนเส้นทางนี้

 

ครืดดดดดดด

 

มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเมื่อได้ยินเสียงสายเรียกเข้า หน้าจอปรากฏชื่อคนคุ้นเคย พลันรอยยิ้มก็จุดขึ้นที่มุมปาก

 

‘มิยาโนะ อาเคมิ’

 

“ว่าไง”

[นี่คุณตื่นเช้าหรือยังไม่ได้นอนกันแน่คะ?]

“ยัง”

 

เขาฟังปลายสายบ่นนู่นนี่นั่นเล็กน้อยก่อนที่จะวางสายไป อากาอิ ชูอิจิ ยกมือขึ้นเสยผมตัวเอง การได้คุยโทรศัพท์กับแฟนสาวทำให้รู้สึกดีแต่ก็รู้สึกผิดไปพร้อมๆ กัน เขาหลอกอาเคมิเพื่อเข้ามาอยู่ในองค์กรนี้ อยากจะสารภาพความจริงกับอีกฝ่าย แต่ก็กลัวเห็นผู้หญิงคนนั้นเสียใจ…

 

 

 

“ตอนนี้นายอยู่ไหนคาซามิ?”

[ท่าเรือxxxครับคุณฟุรุยะ]

“รออยู่ที่นั่นเดี๋ยวฉันรีบไป อย่าวู่วาม”

 

ติ๊ด

 

ฟุรุยะ เรย์ เหยียบคันเร่งรถยนต์คันโปรดให้แล่นทะยานไปบนถนนด้วยความเร็วสูง เขาได้รับสายจากลูกน้องคนสนิทอย่างคาซามิว่ากำลังต้องการความช่วยเหลือ ดูเหมือนคนของเขาจะเข้าไปพัวพันคดียาเสพติดของผู้ค้ารายใหญ่เข้า หมอนั่นบอกว่าขอความช่วยเหลือไปที่ตำรวจนครบาลแล้ว อีกไม่นานคงมาสมทบ

 

MAZDA RX-7 สีขาว จอดหลบอยู่ตรงมุมอับบริเวณท่าเรือ ชายหนุ่มเปิดประตูออกจากรถพร้อมอาวุธปืน ค่อยๆ ย่องไปทางจุดขนส่งสินค้า เขาใช้ตู้เก็บสินค้าขนาดใหญ่เป็นที่กำบังกาย ซ่อนตัวจากสายตาของศัตรู

 

ไม่นานดวงตาสีฟ้าก็สะท้อนภาพของลูกน้องคนสนิทกำลังยิงต่อสู้กับฝ่ายตรงข้าม คาซามิโดนยิงเข้าที่มือขวาจนปืนกระเด็น บริเวณรอบตัวของหมอนั่นมีเจ้าหน้าที่ที่สังกัดหน่วยเดียวกับเขานอนจมกองเลือดอยู่เต็มไปหมด

 

มือเรียวกระชับปืนที่อยู่ในมือแน่น ฟุรุยะ เรย์ เกลียดสถานการณ์ตอนนี้ที่สุด บรรดาเพื่อนของเขาล้วนล้มหายตายจากไปกับการปฏิบัติหน้าที่ ทิ้งเขาไว้ให้อยู่โดดเดี่ยวกับอาชีพที่ตัวเองรัก

 

ปัง!

 

ฟุรุยะ เรย์ ยิงฝ่ายตรงข้ามล้มลงกับพื้น ก่อนจะวิ่งเข้าไปลากคนเป็นลูกน้องมาหลบด้วยกัน

 

ปัง! ปัง!

 

เสียงปืนยังคงดังไม่หยุด ชายหนุ่มโผล่ตัวออกไปยิงบ้างเป็นครั้งคราว พยายามยืดเวลาให้เจ้าหน้าที่ตำรวจมาถึง

 

“ไม่เป็นไรนะคาซามิ เอานี่ปืน”

 

เขายื่นปืนอีกกระบอกไปให้คนที่หลบอยู่ด้วยกัน ไม่ได้ฉุกใจสักนิดเลยว่ามีอะไรที่ผิดปกติไป ฟุรุยะ เรย์ หันหลังให้คนเป็นลูกน้อง ชั่ววินาทีที่ไม่คาดคิดศีรษะของเขาก็ถูกของแข็งบางอย่างฟาดเข้าอย่างแรง ก่อนจะสลบไปเขาเห็นใบหน้าของคาซามิถูกลอกออก

 

‘เบลม็อท!’

 

 

 

เฮือก!

 

ร่างของคนที่นอนอยู่บนเตียงสะดุ้งตื่น ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อชื้น ดวงตาสีฟ้ากวาดมองรอบห้อง ฟุรุยะ เรย์ ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน แต่การตกแต่งห้องด้วยโทนสีดำทำเอาเขารู้สึกหดหู่

 

“ตื่นแล้วเหรอ?”

“อากาอิ!”

 

ผู้ที่เดินเข้ามาในห้องหยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ มือหนาวางโจ๊กกระป๋องสำเร็จรูปไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง

 

“ว่าจะถามอยู่เหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้จักชื่อจริงของฉัน”

“…”

 

ฟุรุยะ เรย์ ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง เขาลืมไปว่าเลยว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในช่วงเวลาหนึ่งของอดีต เผลอหลุดเรียกชื่อจริงอีกฝ่ายซะได้ แต่อย่างไรคงไม่จำเป็นต้องปิดบังตัวตนกันแล้ว

 

“ยังไงก็กินอะไรรองท้องก่อนแล้วกัน จะได้กินยา”

 

คนบนเตียงเหลือบไปมองอาหารที่ร่างสูงเอามาให้ โจ๊กกระป๋องสำเร็จรูปก็ดูสมกับเป็นอากาอิ ชูอิจิ ดี ถ้าหมอนี่ลุกขึ้นมาทำข้าวต้มให้เขาทานเหมือนสก๊อตซ์คงรู้สึกแปลกพิลึก

 

เหตุการณ์เช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในอดีต เขากับอากาอิไม่ได้สนิทกันมาก่อน ออกจะเขม่นกันด้วยซ้ำ นานๆ ทีถึงจะได้ออกไปทำภารกิจด้วยกัน ต่างคนต่างระแวง ยิ่งตอนที่สก๊อตซ์ตายเขายิ่งรู้สึกเกลียดขี้หน้าหมอนี่มาก

 

แต่ตอนนี้เพื่อนของเขายังไม่ตาย อากาอิไม่ได้บีบบังคับให้หมอนั่นฆ่าตัวตาย เขาไม่รู้จะทำตัวอย่างไรดี เมื่อเรื่องราวในอดีตถูกเปลี่ยนแปลง เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้คือสิ่งที่ไม่อาจรู้ได้ มี FBI เป็นพวกน่าจะดีกว่า

 

บทละครเรื่องใหม่เขาจะเป็นคนเขียนเอง

 

 

 

Porsche 356A สีดำเงาวาว แล่นบนท้องถนนด้วยความเร็วปกติ มือหนาเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะ บุหรี่ยี่ห้อหรูราคาแพงถูกคาบไว้ในปาก สายตาดุจเหยี่ยวมองตรงไปยังท้องถนนเบื้องหน้า

 

“ไรย์ สก๊อตซ์ เบอร์เบิ้น”

“…”

“วอดก้านายคิดว่าใครกันที่เป็นหนูสกปรก”

“ลูกพี่ว่าไงนะครับ เบอร์เบิ้นก็ตกเป็นผู้ต้องสงสัยของลูกพี่ด้วยเหรอ”

“ตอนแรกก็ไม่ได้คิดหรอก แต่ตอนนี้อะไรมันก็เกิดขึ้นได้”

“…”

“แค่รู้สึกว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันแปลกๆ ไอ้คนที่เอาเครื่องติดตามมาติดที่รถฉันต้องเป็นหนึ่งในสามคนนั้นแน่ๆ”

“คืนนั้นลูกพี่เลยขับรถตามรถคันนั้นไปสินะครับ บังเอิญไปโผล่ที่โกดังที่เราจะทำการแลกเปลี่ยนของกันพอดี”

“ใช่ บังเอิญมากไปหน่อย”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น

  1. #7 มิยู♥️ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 20:32
    รอน้าาา
    สนุกมากกกเลยค่าา
    ขอล่ะ อย่าให้ใครตายเลยน้าT^T
    #7
    0
  2. #6 sasakirie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 19:58
    มาต่อเลย มันค้างอ่า
    #6
    0
  3. #5 PhimpinTT (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 19:48
    ชิบหายเลย ปมเต็มไปหมด แอแงง
    #5
    0