TURN BACK [Fic Conan / AKAM]

ตอนที่ 3 : Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 405
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    24 มี.ค. 63

Chapter 2

 

 

 

ร่างสูงในชุดสีดำยืนพิงรถยนต์คันโปรดของตัวเอง มือข้างซ้ายยกกระป๋องกาแฟดำขึ้นดื่ม สายลมเย็นยามค่ำคืนพัดพาให้ใบไม้บริเวณรอบสั่นไหวA

 

‘อากาอิ ชูอิจิ’ ซึ่งตอนนี้สวมบทเป็นไรย์กำลังยืนรอใครบางคนอยู่ เขาหันไปมองสก๊อตซ์ที่นั่งกดมือถืออยู่ในรถด้วยแววตาสงสัย ถ้าให้เดาหมอนี่คงจะคุยกับเบอร์เบิ้น หรือว่าจะไม่ใช่กันนะ… เขารู้สึกได้ว่ามีรถยนต์สองคันขับตามพวกเขามาจนถึงที่นี่ และเหมือนพวกที่ตามมาจะไม่ใช่คนขององค์กร…

 

ในสายตาเจ้าหน้าที่ FBI อย่างอากาอิ ชูอิจิ สก๊อตซ์ดูเหมือนจะดำแค่เปลือกนอกเท่านั้น คนคนนี้มีอะไรให้สงสัยเต็มไปหมด ทั้งแววตาที่แตกต่างจากสมาชิกคนอื่น คำพูดคำจาก็ดูสุภาพนุ่มนวล ดูไม่ค่อยเหมือนพวกคนชั่วเท่าไหร่ บางทีเขาอาจจะคิดมากไปก็ได้

 

“ใกล้ได้เวลานัดแล้วสินะ”

 

คนในรถโผล่หัวออกมาคุยด้วย อากาอิ ชูอิจิ ตอบรับในลำคอเบาๆ กระป๋องกาแฟเปล่าถูกโยนทิ้งลงในถังขยะที่อยู่ไม่ไกลจากจุดจอดรถ ร่างสูงเปิดประตูหยิบกระเป๋าใบใหญ่ออกมาถือ จากข้อมูลที่องค์กรให้มาดูเหมือนข้างในนี้จะเป็นแผ่นข้อมูลอะไรบางอย่าง ส่วนของที่ต้องทำการแลกเปลี่ยนก็คือเงิน

 

 

 

MAZDA RX-7 สีขาวหยุดจอดก่อนถึงโกดังที่เป็นจุดหมายไม่ไกล จากตรงนี้ฟุรุยะ เรย์ มองเห็น Chevrolet C1500 สีดำ ซึ่งเป็นรถคันโปรดของอากาอิ ชูอิจิ ถัดไปไม่ไกลนักมีรถกระบะอีกคันจอดอยู่ คาดว่าน่าจะเป็นของผู้ที่มาทำการแลกเปลี่ยนสินค้า

 

มือเรียวยกขึ้นมานวดขมับตัวเองเบาๆ เพราะรีบร้อนออกจากห้องทำให้ไม่ได้กินข้าวและยาอย่างที่ฮิโรมิสึสั่งไว้ ดูเหมือนอาการไข้ของเขาจะยังไม่หายดีเท่าไหร่ ตอนนี้เริ่มมึนหัวขึ้นมานิดหน่อย

 

ฟุรุยะ เรย์ ตัดสินใจเปิดประตูออกจากรถพร้อมกับอาวุธปืน ยังเดินได้ไม่ถึงสามก้าวก็โดนใครบางคนจ่อวัตถุอันตรายเข้าที่เอว คนถูกปืนจี้ยกมือทั้งสองข้างขึ้นคล้ายยอมจำนน

 

“นายมาทำอะไรที่นี่เบอร์เบิ้น”

 

น้ำเสียงที่คนเคยตายมาแล้วอย่างเขาฟังแล้วรู้สึกสั่นสะท้านขึ้นมา เหงื่อเม็ดเล็กไหลจากหน้าผากลงสู่ปลายคาง ลมหายใจของชายหนุ่มผิวเข้มเริ่มร้อนขึ้นทุกที

 

“ยิน”

“ตอบคำถามฉันมา”

“…”

“แล้วพวกที่เป็นศพนั่นนายรู้จักหรือเปล่า”

 

ดวงตาสีฟ้าหันไปมองยังทิศทางที่สายตาของยินบอก ปรากฏร่างของชายหนุ่มสี่คนนอนจมกองเลือดอยู่ มีคนเดียวที่ถูกจับเป็นตัวประกัน ข้างๆ มีพวกคนขององค์กรที่เขาไม่คุ้นหน้ายืนประกบอยู่

 

“ฉันแค่รู้สึกแปลกๆ เลยตามมาดูน่ะ ว่าแต่พวกนั้นเป็นใครกัน”

 

ถามทั้งๆ ที่ฟุรุยะ เรย์ เอง ก็คุ้นหน้าสองในสี่ของคนที่ตายไปแล้ว คนพวกนี้คือคนของฮิโรมิสึ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ เพื่อนของเขาคิดจะทำอะไรกัน

 

“หึ”

 

ร่างสูงเจ้าของผมสีเงินลดปลายกระบอกปืนลง มองสบดวงตาของคนตรงหน้าที่ดูไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย ยินคิดว่าเบอร์เบิ้นคงไม่ได้โกหก

 

“พวกสันติบาลน่ะ รู้สึกจะมีหนูน่ารำคาญเข้ามาเพ่นพ่านในองค์กร”

“…”

“แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ตัวประกันนี่ยังมีประโยชน์อยู่”

“…”

 

 

 

ภายในโกดังขนาดใหญ่ สก๊อตซ์มองดูไรย์ทำการแลกเปลี่ยนและเช็คของในกระเป๋า มือข้างถนัดล้วงลงไปจับปืนที่เอว เขามาไกลขนาดนี้แล้วอย่างไรก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้สำเร็จ ฝั่งผู้ที่มาแลกเปลี่ยนกับองค์กรก็เป็นคนที่ทางการต้องการตัว ไม่มีโอกาสไหนเหมาะเท่านี้แล้ว

 

“เจ้าพวกนั้นมาทำไมกัน”

 

เสียงของไรย์ทำให้ร่างสูงปล่อยมือออกจากกระบอกปืนแล้วทำตัวให้เป็นปกติ สก๊อตซ์หันไปมองตามสายตาของไรย์ ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นคนเป็นเพื่อนลากคนของเขาเข้ามา ที่ด้านหลังมีพวกชุดดำอีกสองคนเดินตาม

 

‘อย่าทำอะไรเดี๋ยวฉันจัดการทุกอย่างเอง’

 

 

 

ฟุรุยะ เรย์ มองดูรอบๆ แล้วหาจังหวะส่งสัญญาณให้เพื่อนด้วยคำพูดที่ไม่มีเสียง สก๊อตซ์พยักหน้าเพื่อบอกให้รู้ว่าเข้าใจแล้ว

 

โชคดีที่มือถือของยินมีสายเรียกเข้าแล้วหมอนั่นก็ขับรถออกไป หน้าที่จับหนูเลยตกมาอยู่ที่เขาแทน ชายหนุ่มพอจะปะติปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้คร่าวๆ คนอย่างฮิโรมิสึคงไม่ยอมให้ลูกน้องของตัวเองถูกฆ่า เหมือนตอนนั้นเขาจะได้ยินมาเหมือนกันว่าทีมของฮิโรมิสึหายสาบสูญไปทั้งทีมอย่างไร้ร่องรอย…

 

คนที่สวมบทเป็นเบอร์เบิ้นลากตัวประกันมาไว้ที่กลางวงโดยมีปืนจ่อศีรษะ อาจจะต้องทำให้หมอนี่เจ็บตัวสักเล็กน้อย

 

“มีหนูมาวิ่งเล่นแถวๆ นี้น่ะ เราลองมาดูกันว่าจะมีใครเป็นพวกของเจ้าหนูสกปรกนี่อีก”

 

ปัง!

 

“อึก!”

 

กระสุนถูกยิงเข้าที่ขาจนตัวประกันคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความเจ็บ คนยิงได้แต่ขอโทษอีกฝ่ายในใจ ยังไงเขาก็ไม่ให้หมอนี่ตายหรอก กระสุนเมื่อกี้ก็เล็งไม่ถูกจุดสำคัญ

 

“ถ้าไม่ยอมแสดงตัวหมอนี่ต้องตายนะ”

“…”

“เอาล่ะมานับหนึ่งถึงสามกันดีกว่า”

 

ดวงตาสีฟ้าสบเข้ากับดวงตาของคนเป็นเพื่อน พวกเขาสองคนทำงานด้วยกันมานานย่อมรู้ใจกันดี อาการมึนหัวเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้เขาต้องรีบจัดการเรื่องตรงหน้าให้เรียบร้อยจะได้กลับไปนอนสบายบนเตียงสักที

 

“หนึ่ง”

 

คนของฝั่งที่มาแลกเปลี่ยนของมีหกคน

 

“สอง”

 

คงไม่คณามือ FBI หรอกมั้ง…

 

“สาม”

 

ปัง! ปัง!

 

ชายชุดดำสองคนโดนยิงล้มลงไปนอนกับพื้น พร้อมกับคนของฝั่งที่มาแลกเปลี่ยนอีกสองคน คนชุดดำเป็นฝีมือของสก๊อตซ์ ส่วนอีกฝั่งเป็นของเบอร์เบิ้น ไรย์มองพวกเขาด้วยความตกใจเล็กน้อยก่อนจะควักปืนออกมาถือ

 

“เราต้องจับเป็นหัวหน้าฝั่งนั้นนะ!”

 

ฟุรุยะ เรย์ คว้าตัวประกันให้กระโดดหลบไปอยู่หลังตู้เก็บสินค้าขนาดใหญ่ด้วยกัน คนเป็นเพื่อนรีบกระโจนเข้ามาหา

 

“ทำไมนายไม่บอกฉันก่อนว่าจะทำอะไร!”

 

อดที่จะโมโหอีกฝ่ายไม่ได้ เพราะตอนนั้นได้สูญเสียไปมันถึงเจ็บปวด

 

“เดี๋ยวเราค่อยคุยเรื่องนี้กันทีหลัง ว่าแต่เราจะจัดการไรย์ยังไง ฝีมือหมอนั่นไม่ธรรมดา”

“ปล่อยหมอนั่นไป ฉันเองก็อยากจะรู้ว่าคนอย่างหมอนั่นในสถานกาณ์นี้จะอยู่ฝ่ายไหน”

“ฉันไม่เข้าใจ”

“เอาเป็นว่าเราต้องจับหัวหน้าฝั่งนั้นก็พอ แล้วนายตัวประกันไม่เป็นไรนะ”

 

หันไปถามอีกคนที่นั่งหลบอยู่ข้างๆ เขาไม่รู้ว่าหมอนี่ชื่ออะไร ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย

 

“แค่กระสุนที่คุณยิงถากๆ ขาผมเอง ไม่เป็นไรหรอกครับ”

“โทษทีละกัน”

“ผมต่างหากที่ต้องขอโทษคุณฟุรุยะ ถ้าผมไม่โดนคนพวกนั้นจับได้ล่ะก็…”

“เอาน่า นายได้เวลาแก้ตัวใหม่ตอนนี้เลย”

 

ฟุรุยะ เรย์ ตบบ่าคนข้างๆ เบาๆ เพื่อให้กำลังใจ หน้าที่ของพวกเขาตอนนี้คือต้องจับหัวหน้าของอีกฝ่ายให้ได้

 

“พวกเราที่เหลือล่ะ”

 

สก๊อตซ์อดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้ แม้จะรู้คำตอบนั้นอยู่ในใจก็ตาม ความเงียบที่เกิดขึ้นเป็นคำตอบให้ร่างสูงได้ดี

 

“งั้นหรือ…”

 

 

 

เสียงปืนยิงต่อสู้กันไปมา ใช้เวลาประมาณหนึ่งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงสงบลง รถตำรวจล้อมโกดังแห่งนี้ไว้ ภารกิจที่สก๊อตซ์ได้รับมอบหมายมาถือว่าสำเร็จลุล่วง พวกเขาจับหัวหน้าของอีกฝ่ายได้พร้อมลูกน้องที่บาดเจ็บอีกสองคน แม้แผนการจะไม่เหมือนที่วางไว้แต่ก็ได้ผลลัพธ์ที่ดี แม้จะต้องแลกกับชีวิตของเพื่อนร่วมทีมก็ตาม…

 

มือเรียวแตะที่ไหล่หนาของคนเป็นเพื่อน ฟุรุยะ เรย์ รู้ดีว่าฮิโรมิสึเจ็บปวดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นขนาดไหน พลันดวงตาสีฟ้าก็สบกับดวงตาสีมรกตเข้าโดยบังเอิญ

 

“แล้วจะเอาอย่างไรต่อ ตัวตนของพวกเราคงยังไม่ถูกเปิดหรอกนะ จะว่าไปก็ตกใจกับตัวจริงของไรย์เหมือนกัน อย่าบอกนะว่านายรู้เรื่องหมอนั่นตั้งแต่แรกแล้ว”

“คิดว่าอาจจะยังไม่ถูกเปิดเผย คงต้องจัดฉากคดีบางอย่างขึ้นสำหรับพวกที่โดนจับ แล้วใช้สื่อให้เป็นประโยชน์ ฉันจะไปรายงานยินเองว่าเราจับหนูไม่ได้ โดยใช้ใบหน้าของคนที่เรายิงตาย”

“เรื่องปลอมตัวนี่งานถนัดนายนี่เนอะ”

 

สิ้นสุดคำพูดของเพื่อนรัก ฟุรุยะ เรย์ ก็โยนกุญแจรถคู่ใจไปให้อีกฝ่าย ส่วนตัวเขามีเรื่องต้องคุยกับ อากาอิ ชูอิจิ

 

“นายกลับไปก่อนเลย ฉันจะไปกับหมอนั่น”

 

 

 

 

 

 

 

 

.........................................................................................................................

ตอนนี้อาจจะงงๆบ้าง เพราะคนเขียนก็มึนๆ ไม่รู้จะออกมาสนุกมั้ย เพราะฟิคเรื่องนี้เกิดขึ้นชั่ววูบมาก แต่จะพยายามเขียนจนจบ ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านนะคะ อ่านแล้วเป็นอย่างไรคอมเม้นบอกกันได้เลย เจอกันตอนต่อไปค่ะ เลิฟๆ 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น

  1. #4 มิยู♥️ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 21:03
    รอน้าาา
    สนุกมากกค่าาา
    #4
    0