TURN BACK [Fic Conan / AKAM]

ตอนที่ 19 : Chapter 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    8 พ.ค. 63

Chapter 17

 

 

 

อากาอิ ชูอิจิยืนอยู่นอกห้องผู้ป่วยรอพวกสันติบาลที่เข้าไปทำหน้าที่สอบปากคำเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่พวกเขาช่วยได้จากบริษัทผลิตยา ก่อนหน้านี้ชายหนุ่มได้เข้าไปหาเด็กผู้หญิงคนนั้นแล้ว แต่ว่าโดนเด็กนั่นมองด้วยสายตาโกรธแค้นก่อนจะด่าเขามาหนึ่งประโยคแล้วแกล้งหลับไป

 

เธอคือมิยาโนะ ชิโฮะน้องสาวของอดีตคนรักของอากาอิ ชูอิจิจริงๆ ไม่รู้ทำไมเด็กสาวอายุสิบแปดถึงได้กลายเป็นเด็กตัวเล็กๆ ไปได้ อาจจะเกี่ยวข้องกับยาที่เด็กคนนั้นกำไว้ในมืออยู่ตลอดเวลา พวกเขาพบมันตอนที่นำเธอส่งโรงพยาบาล ตอนนี้ยาเม็ดนั้นถูกส่งเข้าห้องแล็บเพื่อทำการวิจัยแล้ว

 

“ทำไมนายถึงมายืนอยู่ข้างนอกล่ะ นึกว่าจะเป็นคนไปสอบปากคำเด็กคนนั้นด้วยตัวเองซะอีก”

ฟุรุยะ เรย์เดินมาเอ่ยทักร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าห้อง ดวงตาสีเขียวมองผู้ที่เดินเข้ามาใกล้ก่อนจะตอบกลับ

“ทำได้ที่ไหนกันล่ะ เด็กคนนั้นคงโกรธฉันที่ทำให้พี่สาวของเธอตาย”

“เธอคนนั้นคือมิยาโนะ ชิโฮะจริงๆ สินะ”

“…”

“ฉันเองก็ยังไม่ได้เข้าไปเจอเธอเลยเพราะมัวแต่ห่วงเรื่องฮิโรมิสึ เลยว่าจะมาเยี่ยมทางนี้ดูบ้าง”

มือหนาเอื้อมไปเปิดประตูห้องให้อีกฝ่ายเข้าไป ชายหนุ่มผมสีบลอนด์ทองยิ้มนิดๆ ก่อนจะเดินเข้าห้อง ฟุรุยะ เรย์หันไปมองอากาอิ ชูอิจิเล็กน้อยก่อนประตูห้องจะถูกปิด

“ขอบใจ”

 

 

 

คนที่เดินเข้ามาใหม่ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นเด็กที่นั่งอยู่บนเตียงนอนของโรงพยาบาล คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นที่ไหนอยู่บ่อยๆ พอพิจารณาดูดีๆ แล้วช่างเหมือนกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มของเจ้าหนูโคนันเลย อยู่ๆ ฟุรุยะ เรย์ก็หัวเราะออกมาจนเจ้าหน้าที่ที่อยู่ในห้องหันมามอง

 

“คุณฟุรุยะ”

“ฮ่าๆๆ ไม่มีอะไรหรอกแค่นึกเรื่องอะไรนิดหน่อย อย่าสนใจฉันเลย”

 

ตอนนั้นรู้สึกจะชื่อ ‘ไฮบาระ ไอ’ สินะ โดนเจ้าเด็กแว่นนั่นต้มซะเปื่อยเลย ถ้าเขาไม่ได้กลับมาในอดีตคงไม่รู้หรอกว่าเด็กที่นั่งอยู่บนเตียงตรงหน้าตอนนี้คือคนเดียวกับเชอรี่ที่ฟุรุยะ เรย์คิดว่าตายไปแล้ว

 

เขาเคยตามหาตัวเธอตามคำสั่งขององค์กรจนได้เข้าใกล้ แล้วเห็นกับตาว่าเธอโดนระเบิดบนขบวนรถไฟ คิดแล้วก็ตลกดีที่เป้าหมายของเขาอยู่ใกล้แค่เอื้อมเอง มือเรียวยกขึ้นเสยเส้นผมที่ตกลงมาบดบังใบหน้าตัวเอง ดวงตาสีฟ้ามองไปที่เด็กผู้หญิงคนนั้น

 

“ไงเชอรี่รู้จักฉันหรือเปล่าอดีตโค้ดเนมเบอร์เบิ้นน่ะ”

“ก็พอได้ยินชื่ออยู่ แต่ก็ไม่คิดว่านายจะเป็นสายลับกับเขาด้วย”

 

ร่างเล็กพูดจบก็หันไปคุยกับเจ้าหน้าที่สันติบาลที่เข้ามาสอบปากคำเธอก่อนหน้านี้โดยไม่สนใจคนมาใหม่เลยสักนิด

 

“ก็อย่างที่ฉันบอกไปนั่นแหละว่าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับองค์กรนั่นมากหรอก เท่าที่รู้ก็บอกไปหมดแล้วหวังว่าจะเข้าใจนะ”

 

ฟุรุยะ เรย์ฟังคนในห้องพูดคุยกันสักพักก่อนจะขอตัวออกมา ไว้เขาค่อยรอฟังจากพวกสันติบาลที่อยู่ในห้องของเธอก็ได้

 

“เสร็จแล้วเหรอ”

 

พอเปิดประตูห้องออกมาก็เจอกับอากาอิ ชูอิจิ ร่างสูงยังยืนอยู่ที่เดิมตั้งแต่ฟุรุยะ เรย์เข้าไป

 

“ฉันไม่ค่อยได้คุยอะไรกับเธอหรอกนะ แค่เข้าไปดูเฉยๆ”

“…”

“คงอีกสักพักกว่าเจ้าพวกนั้นจะออกมากัน ไปหากาแฟดื่มกันหน่อยมั้ย?”

 

 

 

ใกล้ๆ กับโรงพยาบาลมีร้านกาแฟเล็กๆ ตั้งอยู่ การตกแต่งภายในเป็นโทนสีขาวเห็นแล้วสบายตาดี ฟุรุยะ เรย์กับอากาอิ ชูอิจินั่งอยู่ติดกับผนังกระจกของร้าน ทำให้มองเห็นผู้คนข้างนอกเดินผ่านไปมา

 

“นึกยังไงชวนฉันมานั่งดื่มกาแฟ”

“แค่รู้สึกอยากพักบ้างน่ะ พอฮิโรมิสึฟื้นเลยหายใจโล่งหน่อย”

“พวกนายดูสนิทกันมากนะ”

“เพราะเราสองคนรู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ หมอนั่นเลยเป็นเพื่อนที่ฉันสนิทด้วยที่สุด”

 

ดวงตาสีเขียวมองใบหน้าคนที่ยิ้มเวลาพูดถึงเพื่อนสนิทก่อนจะหลุบมองมือตัวเองที่กำลังคนกาแฟร้อนในแก้ว ความรู้สึกที่มันอัดแน่นอยู่เต็มอกนี่มันอะไรกัน อากาอิ ชูอิจิคิดว่าเข้าใจมันแต่ก็ยากจะยอมรับ

 

นี่คนอย่างเขากำลังอิจฉาคนอื่นอยู่หรือเนี่ย

 

“เป็นอะไรไปอยู่ๆ ก็นั่งคิ้วขมวด”

“เปล่า…”

 

ร่างสูงปรับสีหน้าตัวเองเล็กน้อยก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม อากาศวันนี้ค่อนข้างหนาวแต่ไม่มีหิมะ กาแฟร้อนๆ ช่วยเพิ่มความอบอุ่นได้

 

“นายเคยมีแฟนหรือเปล่า”

“ไม่นะ”

“น่าแปลกที่คนทั้งหล่อและเก่งอย่างนายจะไม่เคยมีแฟนกับเขา”

 

ในสายตาของอากาอิ ชูอิจิ คนอย่างฟุรุยะ เรย์น่าจะเป็นแนวที่พวกผู้หญิงชอบกัน จัดว่าเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่แสนเพอร์เฟ็ค

 

“รู้สึกแปลกๆ แฮะโดนนายชมแบบนี้”

 

มือเรียวใช้ช้อนตักเค้กชิ้นเล็กเข้าปาก รสชาติหวานๆ ของมันทำให้ถูกใจไม่น้อย ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันถึงชวนคุยเรื่องแบบนี้ สงสัยอากาอิ ชูอิจิจะกินยาผิดขวดมาล่ะมั้ง

 

ตั้งแต่เกิดมาฟุรุยะ เรย์ไม่เคยรู้จักกับความรักอย่างที่คนรักเขามีให้กัน ตัวเขาโฟกัสแค่หน้าที่การงานและเพื่อนพ้องเท่านั้น เลยไม่รู้ว่าหากวันหนึ่งเกิดตกหลุมรักใครสักคนขึ้นมามันจะเป็นเช่นไร…

 

“ที่ผ่านมาก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีผู้หญิงเข้ามาสารภาพรักหรอกนะ แต่ฉันไม่ค่อยสนใจเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เท่าไหร่ เลยปฏิเสธไป”

รู้สึกว่าช่วงนั้นตัวเขาจะอยู่มอปลาย ฮิโรมิสึเองก็ใช่ย่อยวันวาเลนไทน์ได้ช็อคโกแลตตั้งหลายกล่อง พอนึกๆ ดูแล้วช่วงเวลานั้นมันก็สนุกไม่น้อย

 

“ฉันคงไม่เหมือนนายหรอกนะอากาอิ ได้ข่าวว่าเคยกิ๊กกับเจ้าหน้าที่FBIที่ชื่อโจดี้แล้วไปคบกับมิยาโนะ อาเคมิเพื่อแทรกแซงเข้าองค์กร”

“…”

“รู้สึกสงสารผู้หญิงพวกนั้นจริงๆ”

 

 

 

ในป่าลึกบนภูเขาสูงมีคฤหาสน์หลังหนึ่งตั้งอยู่ ไม่มีใครรู้เกี่ยวกับการมีอยู่ของมันนอกเสียจากคนที่เป็นเจ้าของคฤหาสน์และคนสนิทของเขา

 

“จะเอายังไงต่อดีคะ บริษัทผลิตยาระเบิดซะแล้ว”

 

เบลม็อทเอ่ยถามชายหนุ่มที่นั่งอยู่อีกฝากของโต๊ะรับประทานอาหารขนาดยาว ภายในของคฤหาสน์หลังนี้ดูหรูหราจนคาดเดามูลค่าของมันไม่ได้

 

“ช่างมัน ถึงไม่มีเชอรี่ก็ยังมีนักวิทยาศาสตร์อีกมากมายที่ให้ฉันสามารถเรียกใช้สอยได้”

 

มือหนาใช้ส้อมจิ้มชิ้นเนื้อเลิศรสเข้าปาก ดวงตาสีดำสนิทยังคงฉายแววเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง ราวกับคนที่ไม่มีอารมณ์และความรู้สึก

 

“เธอก็รู้นี่ว่าอำนาจของเงินทองทำอะไรได้บ้าง”

“…”

“มีใครบ้างที่ไม่ชอบความหอมของกลิ่นเงิน”

 

ชายหนุ่มยกแก้วไวน์สีแดงขึ้นมาจิบ เขาใช้โค้ดเนมบิทเทอร์ปะปนกับคนในองค์กรโดยมีหุ่นเชิดแสดงเป็นบอสใหญ่ เพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงไว้ ตอนนี้นอกจากเบลม็อทแล้วไม่มีคนในองค์กรคนไหนที่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขา ‘คาราสึมะ เรนยะ’ มหาเศรษฐีที่น่าจะตายไปตั้งแต่ห้าสิบปีก่อน

 

ที่ตัวเขายังมีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้เป็นเพราะเงินที่ทุ่มทุนในการผลิตยาชนิดต่างๆ ขึ้นมา นี่คืออีกหนึ่งความวิเศษของอำนาจเงิน ที่ซื้อได้แม้กระทั่งความหนุ่มสาว แต่ถึงอย่างนั้นนี่ก็ไม่ใช่จุดประสงค์หลักที่เขาก่อตั้งองค์กรสีดำขึ้นมา…

 

 

 

หลังรับประทานอาหารเสร็จชายหนุ่มสแกนม่านตาเพื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องหนึ่ง สองเท้าเดินไปหยุดอยู่หน้าแคปซูลแก้วขนาดใหญ่ที่บรรจุร่างของหญิงสาวคนหนึ่งไว้ข้างใน เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนสยายอยู่ในน้ำ ใบหน้างดงามหลับตาพริ้มไม่รับรู้สิ่งใด

 

มือหนาวางทาบบนกระจกใสของแคปซูล ดวงตาสีดำสั่นไหวเล็กน้อย หญิงสาวที่อยู่ข้างในนี้คือคนรักของคาราสึมะ เรนยะที่เสียชีวิตด้วยโรคร้ายในวัยสามสิบห้าปี เขาสร้างห้องนี้เพื่อเก็บร่างของหญิงคนรักไว้ให้คงอยู่ด้วยเทคโนโลยีขั้นสูง

 

ไม่ว่าจะต้องจ่ายเงินไปเท่าไหร่ สักวันเขาจะต้องชุบชีวิตเธอคนนี้ให้ได้ และมีชีวิตอยู่ด้วยกันชั่วนิรันดร์…

 

 

 

 

 

 

.......................................

ห่างหายไปนานเลยค่ะ หวังว่าจะยังไม่ลืมกัน._.

เฮียชูต้องทำใจนะคะเพราะน้องเรย์เป็นคนบ้างานและรักเพื่อนมาก...

ชื่อตัวละครบิทเทอร์เราได้มาจากชื่อเหล้าบิทเทอร์ค่ะ เหมือนจะเป็นเหล้ายารสชาติขม อาศัยหาเสิร์จชื่อเหล้าในกูเกิลเอาเพราะไม่สันทัดเรื่องนี้ เห็นชื่อนี้เท่ดีเลยหยิบมาใช้ค่ะ 

อ่านแล้วมีความคิดเห็นอย่างไรคอมเม้นบอกได้น้าาา ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น

  1. #47 pure1000 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 20:41
    สนุกมากเลยค่ะ ไม่รู้จะคอมเม้นยังไงดีแค่อยากให้ไรท์รู้ว่ามีคนตามอ่านอยู่นะ รอตอนต่อไปค่า!
    #47
    0