[ BTS X YOU ] All I GOT.

ตอนที่ 9 : All I GOT || Episode : 8 ก็เพราะว่าชอบเธอไง (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,564
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    24 พ.ย. 61

เคร่งขรึม อีกเเง้ววววว
" กูไม่เคยห้ามเรื่องที่มึงจะเอาน้องเขา มึงจะทำอะไรก็เรื่องของมึงเลย ตามสบาย
แต่ขอร้อง มึงอย่าเอาเขามาทรมานเล่นแบบนี้! "





ALL I GOT.
Episode 8




(Taehyung' Part)

ไอ้จีมินลากคอผมออกมาจากตรงนั้น

"อยู่ดีๆ ไม่เป็น"

พลั่ก~

มันออกแรงเหวี่ยงจนร่างผมเซถลาล้มลงไปนั่งบนเก้าอี้ม้าหินอย่างแรง ท่ามกลางโซนซุ้มภายในมหา'ลัยซึ่งในเวลานี้ทั่วทั้งบริเวณโดยรอบดูไม่ค่อยจะมีคนซักเท่าไหร่ ใบหน้าหงุดหงิดปรากฏขึ้นตรงหน้า น้ำเสียงบ่งบอกว่าโมโหอยู่พอสมควร ส่งผลให้ผมต้องตวัดสายตาขึ้นไปมองมันด้วยความไม่พอใจ ซึ่งคนโดนมองได้แต่แค่นเสียงหัวเราะใส่ เหยียดสายตากระแทกแดกดัน

"วันๆ หาแต่เรื่อง"

"เสือกจริงนะมึงอ่ะ" ผมตอกกลับไป ไอ้จีมินจึงแสดงท่าทางไม่สบอารมณ์หนักขึ้นกว่าเก่า

"งั้นให้กูทำไง ยืนดูเฉยๆ งี้อ่อ"

"..."

"มันเกิดไรขึ้นวะแท"

"..."

"มึงกับไอ้จองกุกมีเรื่องอะไรกัน"

คำถามของมันได้แต่ทำให้ผมเงียบลง รีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ไม่บอกก็รู้ว่าครั้งนี้มันถามจริงจัง แล้วก็หวังที่จะเอาคำตอบให้ได้ จนผมรำคาญใจ ให้ตายเหอะ! น่าเบื่อชิบหาย ธุระกงการอะไรทำไมผมต้องมานั่งโดนสอบปากคำด้วยวะ

"มึงกับมันไม่เคยทะเลาะกันแรงขนาดนี้"

"แล้วไง..."

"เป็นเพราะเรื่องของมินอาใช่มั้ย"

พอมันพูดชื่อนี้ออกมา ได้แต่ทำให้ผมชะงักไปมากกว่าเดิม

ถูกอย่างที่ได้ยินนั่นแหละ ผมกับไอ้จองกุกไม่เคยทะเลาะกันแรงขนาดนี้มาก่อน พวกเราสนิทกัน บางเรื่องผมก็มักจะชอบแกล้งกวนประสาทมัน ส่วนมันก็ชอบเล่นไม่เห็นหัวผม แต่บอกตามตรงว่าไม่เคยถือสาหาความอะไรกันมากมาย เพราะต่างคนต่างก็รู้ว่าอะไรควรไม่ควร ซึ่งโดยรวมแล้วพวกเราก็เป็นพี่น้องที่นับถือกันมากพอประมาณ แต่อยู่ดีๆ ผมแม่งก็รู้สึกหมั่นไส้ขี้หน้ามันขึ้นมาซะเฉย ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ไอ้ความรู้สึกแย่ๆ พวกนี้มันเริ่มก่อตัวขึ้นตั้งแต่ที่มีเรื่องของยัยบ้านั่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย และผมก็พยายามที่จะหาทางจัดการกับความรู้สึกพวกนั้นอยู่ แต่ไม่รู้ว่าทำไม...

ผมแม่งโคตรไม่ชอบเห็นพวกมันสองคนอยู่ด้วยกันเลย

ยิ่งเห็นยิ่งรู้สึกหงุดหงิด ตั้งแต่ที่รู้ว่าพวกมันสนิทเป็นเพื่อนในเซคเดียวกัน ก็รู้สึกขัดใจอย่างบอกไม่ถูก มันผิดที่ตัวผมเองแหละที่วันนี้ดันเสร่อรีบมารับยัยบ้านั่นเร็วไปหน่อย แล้วก็นั่นไง บังเอิญเห็นพวกมันสองคนนั่งคุยกัน แถมน้องผมแม่งก็ถือโอกาสขยี้หัวมินอาเล่นอย่างสนุกสนาน สีหน้ามันดูอ่อนไหวกับยัยนั่นมาก ผมรู้ดีว่าไอ้จองกุกชอบยัยนั่น แค่มองตามันก็ดูออกแล้ว

เพราะแบบนี้ไงเลยโคตรจะไม่ชอบใจอย่างรุนแรง

ผมเคยบอกมินอาแล้วว่าอย่ายุ่งกับน้องผม แต่ยัยนั่นก็ไม่เคยฟัง เอาแต่เถียงคำไม่ตกฟาก โคตรน่าหมั่นไส้ แถมพวกนั้นยังชอบอยู่ด้วยกัน พอเห็นแล้วแม่งโคตรขัดหูขัดตา ไม่เข้าใจว่าทั้งยัยนั่นกับพี่มันจะมาป้วนเปี้ยนอะไรใกล้ๆ คนรอบตัวผมนักหนา น่ารำคาญตา ผู้หญิงบ้าอะไรโคตรจะดื้อเลย สงสัยคงจะฟังภาษาคนไม่เข้าใจ

มินอา ยัยบ้านั่น เธอมันทั้งโง่ ทั้งน่าโมโห!!

ให้ตายเหอะ ยิ่งนึกผมก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด พอภาพใบหน้าของยัยบ้านั่นโผล่ขึ้นมา ร่างกายผมก็รู้สึกกระวนกระวายทั้งที่ไม่เข้าใจ ผมไม่สามารถตอบได้ว่าตอนนี้อาการผมคืออะไร แต่มันโมโห โมโหจนอยากบ้าตาย! แม่งเอ๊ย~ ป่านนี้พวกมันสองคนไปถึงไหนกันแล้วก็ไม่รู้

ชิบหาย ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ ว่ะ

"ตอบกูมาดิ"

ผมหันขวับกลับไปมองไอ้จีมินตาขวาง ในขณะที่มันยังคงคาดคั้นไม่เลิก โอ๊ยยยย~ กูจำเป็นต้องตอบมึงด้วยเหรอวะ ยิ่งขึ้นๆ อยู่ ไอ้เวรนี่ก็ถามมากจัง

"มึงจะทำไม"

"กูรู้นิสัยมึงดีว่ะแท แค่เห็นมินอาวันนี้แม่งก็ชัดเจนทุกอย่างแล้ว"

"ชัดเจนห่าอะไรวะ"

ว่าแล้วก็ได้แต่หันไปกระแทกเสียงใส่ เพียงแต่ไอ้จีมินกลับสวนกลับมาอย่างนิ่งๆ สีหน้ามันราบเรียบ ทำตึงใส่ผมอย่างเต็มที่

"เยอะแล้วนะมึง...กับน้องเขาอ่ะ เริ่มเกินไปละ"

"..."

"ตั้งแต่วันที่เลี้ยงสายรหัสละ อยู่ดีๆ มึงก็หายหัวไป"

น้ำเสียงทุ้มลากต่ำ จ้องมองผมไม่วางตาจนทำได้เพียงแค่แค่นหัวเราะออกมา ไม่แปลกที่มันจะรู้ว่าผมกำลังคิดที่จะทำอะไร เพราะความเป็นเพื่อนกันมานาน ไอ้จีมินมันเลยรู้สันดารผมดียิ่งกว่าใคร ถึงแม้วันนั้นผมจะหายหัวออกไปโดยที่ไม่ได้บอกใคร แต่แน่นอนว่าคงไม่พ้นสายตาของไอ้จีมินอยู่ดี

เพราะมันคือคนที่รู้เรื่องราวทุกอย่าง

"กูรู้ว่ามึงหายไปเพราะอะไรแท มึงมันเหี้ยไง"

ร่างผอมบางของมันถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างไม่รู้จะทำไง มือข้างหนึ่งเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นด้วยอารณ์ที่ไม่ค่อยดีซักเท่าไหร่

"พอมึงรู้ว่ามินอาเป็นน้องแท้ๆ ของไอ้ชินยู มึงก็จ้องน้องเขาใหญ่ แล้วสรุปเป็นไง ก็ได้สมใจมึงแล้วนี่"

"เงียบปากไปเหอะว่ะ"

"ยังจำเรื่องที่คุยกันได้มั้ย..." คราวนี้เหมือนมันจะพยายามปรับโทนเสียงให้อ่อนลง ดวงคาคมโตจับจ้องสบเข้ากับผมอย่างจริงจัง "กูไม่เคยห้ามเรื่องที่มึงจะเอาน้องเขา มึงจะทำอะไรก็เรื่องของมึงเลย ตามสบาย"

"..."

"แต่ขอร้อง มึงอย่าเอาเขามาทรมานเล่นแบบนี้!"

"เหอะ!"

ผมแค่นหัวเราะกระแทกใส่หน้ามัน จนไอ้จีมินถึงกับขมวดคิ้วหนัก

"แท กูรู้สันดารเหี้ยๆ ของมึงดี"

รู้ดีแล้วมึงจะมาพูดกดดันกูทำไมวะ เพื่อ??

"แต่มึงก็ควรรู้ป่ะวะ ว่ามินอาไม่เกี่ยวด้วยกับเรื่องนี้ สิ่งที่มึงทำมันมากเกินไป"

พอคำพูดที่ทำเหมือนกับว่าเสร่อรู้ดีไปทุกเรื่องพวกนั้นหลุดออกมา นั่นจึงทำให้ผมหันขวับกลับไปจ้องหน้ามันตอบทันที รู้ขนาดไหนของมันกันแน่วะเนี่ย

"แล้วมึงรู้หรือไงว่ากูทำอะไรยัยนั่นบ้าง"

"โถ่ ไอ้เหี้ย แขนมินอาแดงเป็นรอยมือซะขนาดนั้น กูไม่รู้เลยมั้ง"

"..." เวร! นี่ผมเผลอบีบแขนยัยนั่นจนเป็นรอยแดงถึงขนาดนั้นเลยเหรอวะ

"ฟังกูนะเว้ยแท กูเข้าใจว่ามึงเคียดแค้นไอ้ชินยูมาก แต่ในฐานะคนที่ไม่รู้เรื่องราวอะไร กูสงสารมินอาว่ะ"

"..."

"มึงอย่าทำรุนแรงกับน้องเขาอีกได้ป่ะวะ"

"..."

"ถือว่ากูขอ"

ผมนิ่งเงียบไป ก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกมากมายที่กำลังถาโถมเข้าใส่ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร แต่ทำไมจู่ๆ ถึงเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาอีกแล้ววะ

ก่อนหน้านี้ก็เป็นเหมือนกัน แย่ว่ะ~

ยอมรับว่าผมอ่ะแม่งใจร้าย บางทีไอ้สิ่งเลวๆ ที่ทำไป มันก็เพื่อสนองความสะใจของตัวเองอยู่เหมือนกัน แต่ว่า...ไม่รู้ดิ พอเวลาผ่านไปซักพัก บางครั้งก็รู้ผิดอยู่นิดหน่อย มันเหมือนจมดิ่งไปกับการกระทำแย่ๆ ของตัวเอง เพราะกำแพงหนาๆ ในใจมันปิดกั้นเอาไว้

"แล้วกูจำเป็นต้องทำตามที่มึงบอกด้วยเหรอวะ จีมิน" แต่ผมก็ยังทำเป็นพูดไปงั้น เพราะในใจค่อนข้างสับสน อาจจะฟังดูแย่เหมือนพวกปากไม่ตรงกับใจ แต่ก็อย่างที่บอกไป ผมไม่ได้เก่งไปซะทุกอย่าง บางที เรื่องบางเรื่องผมก็ไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้

"เออ ก็เพราะมึงชอบทำอะไรไม่คิดไง"

ไม่คิดงั้นเหรอ ก็เพราะคิดดีแล้วไงเลยทำแบบนี้ แต่เอาเข้าจริงลึกๆ มันก็รู้สึกว่าตัวเองเหี้ยอยู่เหมือนกัน

"ตอนนี้มึงอาจจะยังไม่รู้สึกอะไร แต่พอผ่านไปเดี๋ยวมึงก็รู้เอง"

"..."

รู้...ผมรู้ว่ามันรู้สึกแบบไหน

เอาเข้าจริงผมรู้ว่ามินอารู้สึกยังไง ยัยนั่นคงกำลังเกลียดผม เคียดแค้นผม

แต่ผมก็แค่ต้องการให้ทุกอย่างมันซ้ำรอยเดิม ทุกอย่างที่พี่มันทำไว้ สิ่งเลวๆ มากมายที่ไม่มีวันให้อภัย ผมก็แค่อยากจะเอาคืน อยากจะทำเลียนแบบใส่น้องมันบ้าง ก็แค่นั้น...

แต่ทำไมใจผมมันถึงหน่วงไปหมดเลยวะ

"แล้วจะมองหน้ากันติดมั้ย" อยู่ดีๆ ไอ้จีมินก็พูดแทรกขึ้นมา ฉุดความคิดผมให้หลุดออกจากภวังค์ นั่นถึงกับทำให้ผมหันไปขมวดคิ้วถามมันอย่างงงๆ

"อะไร?"

"มึงกับไอ้จองกุก"

"ช่างแม่งละไอ้เหี้ย!!!" พอได้ยินชื่อนั้น ปากมันก็ดันเผลอสบถออกมาอย่างหัวเสียอีกครั้ง เวร~ หงุดหงิดอะไรขนาดนี้วะ รุ่นน้องกูเองแท้ๆ แต่แม่งต่อยกูซะหน้าเยินไปหมด โมโหเว้ย! เดี๋ยวนี้ชักเอาใหญ่ ทำตัวน่าหมั่นไส้ได้ใจ "แม่งชอบยัยนั่น"

"ห๊ะ?"

"ไอ้จองกุก...มันชอบมินอา"

ทันทีที่ผมบอกไป ไอ้จีมินก็ถึงกับอ้าปากค้างทำหน้าอึ้งไปหลายวินาที เพียงแต่หลังจากนั้นไม่นานมันก็ดีดนิ้วตัวเองออกมา พร้อมทั้งแสดงสีหน้าเหมือนคิดอะไรขึ้นได้

เป๊าะ~

"ถึงว่า วันเลี้ยงสายรหัสแม่งตื๊อจะตามมาด้วยใหญ่"

"ตื๊อ??" หมายความว่าไงวะ ผมเริ่มสงสัย

"กูก็ไม่ได้เอะใจอะไร ไหนๆ ก็จะนัดรวมมึงกับพวกพี่ๆ เขาพอดีไง ถึงว่า...พอมินอามาไอ้จองกุกแม่งไม่แวะมาโต๊ะพวกเราเลย มัวแต่ขลุกอยู่กับน้องเขาไม่ยอมไปไหน"

อ๋อ วันนั้นน่ะเองที่ผมเห็นแล้วเอามาเป็นประเด็นด่าเธอ จะว่าไปก็เริ่มตะหงิดใจว่าทำไมไอ้จองกุกมันถึงไม่ยอมไปไหน เอาแต่ขลุกอยู่กับยัยนั่นเหมือนอย่างที่จีมินบอก งั้นก็แสดงว่า มันชอบมินอามาก่อนหน้านั้นแล้วเหรอวะ?

ชอบมานานแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่?

"งี้นี่เอง..." ไอ้จีมินยังคงพยักหน้าราวกับกำลังทำความเข้าใจการประมวลสถานการณ์ในความคิดของตัวเองไม่หยุด "ว่าแต่มึงรู้ได้ไงวะ มันบอกมึงเหรอ"

"เหอะ เปล่าอ่ะ ไม่ได้บอก"

"เอ้า?"

"กูแค่มองก็รู้แล้วป่ะวะ"

พอพูดแบบนี้ไป ไอ้จีมินจึงได้แต่ยกมือขึ้นมาลูบคางตัวเองเบาๆ พร้อมกับพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

"เออ ก็จริงของมึง"

"เออ"

"โห~ มินอากูนี่เด็ดใช่ย่อย บอกแล้วว่าน้องสายรหัสกูอ่ะ น่ารัก แถมโคตรน่าฟัด เฮ้อออ~ นึกแล้วก็เสียของชิบหาย ทำไมต้องมาเจอคนเหี้ยๆ แบบมึงด้วยก็ไม่รู้"

"มึงเองก็เหี้ยไม่แพ้กูหรอก"

พอได้ฟังแล้วมันอดไม่ได้จริงๆ ผมกระแทกเสียงใส่ไม่พอ เบะหน้าให้มันเป็นของแถมด้วย เหอะ ด่ากูไม่ดูหน้าตัวเองเลย

"ฮ่าๆๆ ถึงจะเหี้ยแต่ก็ไม่ใจร้ายใส่น้องเค้าเหมือนมึงนะครับ"

เวร ไม่เถียงก็ได้วะ

"แท...หลังจากนี้ถ้ามึงจะทำอะไรก็ลองคิดทบทวนดูดีๆ กูไม่อยากให้มึงต้องมานั่งเสียใจทีหลังเหมือนกับเรื่องของ 'จองมิล' "

ทันทีที่ชื่อนี้หลุดออกจากปาก ผมแทบชะงักไปในทันที ได้แต่นั่งนิ่งเงียบ สายตาเหลือบขึ้นไปมองไอ้เพื่อนเวรด้วยใจที่เต้นวูบไหว ถึงแม้เวลาจะผ่านมาเกือบเดือนแล้ว แต่ชื่อนี้ก็ยังคงส่งผลกระทบต่อใจผมอย่างร้ายแรง ไม่เลือนลางลงไปบ้างซักที

"พอเหอะ กูเคยบอกแล้วไงว่าไม่ต้องพูดถึงชื่อนี้อีก"

พยายามควบคุมเสียงให้นิ่ง ทำทีเหมือนกับว่าไม่รู้สึกอะไร เพียงแต่น้ำเสียงกลับสั่นไหวจนคนฟังยังรู้สึก

"เออ ก็แค่อยากบอกไว้"

ผมเข้าใจ รู้ว่ามันเป็นห่วง แต่ก็เคยบอกไปแล้วว่าอย่าพูดชื่อนี้ขึ้นมาอีก เพราะผมต้องการที่จะลืม


พยายามที่จะลืม พยายามที่จะไม่คิดถึง...

เพราะ 'จองมิล' เป็นชื่อของผู้หญิงคนนั้น

คนที่จากผมไปไกลแสนไกล...


"หวังว่ามึงจะเข้าใจ เพราะถ้าหากมันเป็นแบบนั้นขึ้นมาอีก..."

"..."

"ก็อย่าหาว่ากูไม่เตือน"





















(Minah 'Part)

"จองกุก จะไปไหน"

"..."

"เดี๋ยวก่อนสิ ไม่ทำแผลก่อนเหรอ"

ฉันพยายามส่งเสียงเรียก รั้งร่างสูงที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาสาวเท้ายาวก้าวเดินตรงไปข้างหน้าท่าเดียวโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างใดๆ ในขณะที่มือหนาโกบกุมมือฉันไว้ พาเดินลัดเลาะมาตามทางของมหา'ลัยโดยที่ไม่ยอมพูดอะไรเลยซักอย่าง ส่งผลให้ฉันรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี ความรู้สึกมันเหมือนกดดันจนไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นต่อยังไง

"จองกุก" ได้แต่เอ่ยเรียกชื่อเขาไป ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันไม่ช่วยอะไร เพียงแต่อยู่ดีๆ เจ้าของร่างสูงก็ดันหันขวับกลับมาซะดื้อๆ เล่นเอาเหวอไปเลยเหมือนกัน

"ไปหาอะไรกินเป็นเพื่อนหน่อยได้หรือเปล่า"

"ห๊ะ?" ฉันทำหน้างง ตามอารมณ์คนตรงหน้าไม่ถูก

อะไรเนี่ย อยู่ดีๆ ก็ชวนกินขึ้นมาซะเฉย ทำเอาฉันสับสน ทั้งงงและแปลกใจ จะบอกว่าเอ๋อไปเลยก็ได้ มาอารมณ์ไหนของเขาก็ไม่รู้

"ถึงไม่ไปก็จะลากไปด้วยอยู่ดี"

เอ้า!?

งั้นจะถามเพื่อ??

"แล้วจะไปที่ไหนเหรอ" ฉันยังค่อนข้างแปลกใจ ได้แต่ถามเขาไปด้วยสีหน้างุนงง

"ไม่รู้" แต่เสียงทุ้มกลับเอ่ยตอบส่งๆ มือเรียวเอื้อมเปิดประตูรถคันคุ้นตา ซึ่งตัวเขาเอามาจอดไว้อีกใต้ตึกหนึ่งพร้อมทั้งพยายามพยักเพยิดให้ฉันขึ้นไปนั่งบนนั้นอย่างเอาแต่ใจ "ขึ้นรถก่อนดิ อารมณ์ไม่ดี"

โอเค~

ขึ้นก็ได้

ไม่อยากขัดใจ เดี๋ยวจะหัวร้อนมากกว่าเดิม

พอฉันตัดสินใจขึ้นรถมา จองกุกก็จัดการปิดประตูให้เสร็จสรรพ ก่อนจะอ้อมมาขึ้นรถอีกฝั่ง บิดกุญแจสตาร์ทขับออกมาอย่างรวดเร็ว ฉันได้แต่มองการกระทำเขาด้วยความงุนงง คนตัวสูงไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไรซักคำ แล้วฉันเองก็ไม่กล้าชวนคุยด้วย เป็นครั้งแรกที่รู้สึกไปต่อไม่ถูก เหมือนได้เห็นอีกมุมหนึ่งของเขา มุมใจร้อนที่ไม่ค่อยฟังใคร ซึ่งบอกตามตรงว่ามันค่อนข้างน่ากลัวมากเลยทีเดียว ราวกับตอนนี้ทั่วทั้งตัวของจองกุกมีแต่ออร่าสีดำมืดปกคลุม จนฉันไม่กล้าที่จะเอ่ยปากพูดอะไร ร่างสูงขับรถออกมาเรื่อยๆ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาซึ่งด้านข้างเต็มไปด้วยแผลช้ำเลือดมากมาย ปรากฏประปรายเต็มไปทั่วกรอบหน้าใสๆ นั่น บนหางคิ้วก็แตก แก้มก็เป็นรอย แถมมุมปากก็มีเลือดไหลซิบๆ ไม่ยอมให้ฉันทำแผลให้ซักที ไม่เจ็บบ้างหรือไงนะ

เมื่อกี้เขาต่อยกันหนักมากจริงๆ พอเห็นหน้าของจองกุกเป็นแบบนี้แล้ว มันทำให้ฉันเผลอนึกถึงตัวต้นเหตุอีกคนหนึ่ง แทเองก็คงมีสภาพไม่ต่าง พวกเขาผลัดกันแลกหมัดสวนใส่กันไม่หยุด ป่านนี้จะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้ พี่จีมินคงกำลังทำแผลให้อยู่ เอ๊ะ! แล้วฉันจะไปคิดถึงเขาทำไมกันเล่า!

ปล่อยๆ ไปเหอะ คนสารเลวแบบนั้น ไม่สมควรที่จะไปคิดถึงเลยด้วยซ้ำ!

ฉันสะบัดหัวตัวเองไปมา พยายามไล่ความคิดที่มีแต่หน้าแทให้ออกไปจากหัวเหมือนกับคนบ้า ซึ่งมันก็บ้าจริงๆ นั่นแหละ เป็นอะไรนักหนาก็ไม่รู้ อยู่เฉยๆ ไม่ชอบ ชอบหาเรื่องแย่ๆ มาใส่หัวตัวเอง ซึ่งบางทีตัวฉันในตอนนี้อาจจะกำลังเสียสติไปแล้วก็ได้ เพราะไม่ว่าจะทำยังไงก็สลัดภาพของแทออกไปได้ไม่หมด อันที่จริงคนแบบเขาไม่มีค่าพอที่จะมานั่งนึกถึงเลยด้วยซ้ำ แต่มันกลับหยุดคิดไม่ได้เนี่ยสิ แปลกดีที่พอตั้งใจจะพยายามควบคุมอะไรซักอย่าง กลับได้ผลลัพธ์ที่ตรงกันข้ามไปซะหมด บ้าชะมัด! ฉันนั่งว้าวุ่นอยู่กับตัวเองไปได้ซักพัก จนกระทั่งจองกุกหักเลี้ยวเข้ามาที่ริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง สถานที่ซึ่งเปรียบเสมือนใจกลางเมืองใหญ่ บรรยากาศโดยรอบค่อนข้างเย็นสบาย ให้ความรู้สึกปลอดโปร่ง และเต็มไปด้วยผู้คนที่ประปราย พวกเขาต่างพากันมาออกกำลังกาย ทำกิจกรรมกลางแจ้ง วิวทิวทัศน์ภายภาคหน้ามีสะพานแขวนใหญ่ๆ ประดับไฟสวยงามในช่วงยามเย็น ร่างสูงจัดการดับเครื่องแล้วเปิดประตูลงจากรถ เพียงแต่ก่อนหน้านั้นแอบมีหันมาสั่งฉันก่อนลงด้วยนะ

"ไปซื้อไรให้กินหน่อยดิ"

"หา??"

ฉันอ้าปากค้าง ทำหน้าเอ๋อยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกนี้

"ตรงหัวมุมนู้นมีร้านมินิมาร์ทอยู่ เอาอะไรก็ได้ที่กินแล้วอิ่ม"

"เอ่อ..."

"เดี๋ยวจะนั่งรออยู่ตรงที่นั่งนั่นนะ มาไวๆ ด้วย"

โอ้โหววว~ อะไรเนี่ยยยย คำสั่งพวกนี้

"อะไร มองหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง อ๋อ แค่นี้ไปซื้อให้ไม่ได้ใช่มั้ย"

เมื่อเห็นฉันทำหน้าอึ้ง ส่งสายตาเหลือเชื่อไปให้ไม่หยุด จองกุกจึงหันมาขมวดคิ้วใส่ ทำเป็นโวยวายยกใหญ่ แต่ฉันรู้แหละว่าเขาแกล้ง เพราะที่มุมปากบางๆ แอบเผยรอยยิ้มเล็กๆ ที่ฉันดูแล้วก็อดหมั่นไส้ไม่ได้

แหมมมม~ อีตานี ได้ทีแล้วเอาใหญ่เลยนะ

"นี่นายกล้าสั่งฉันเหรอ" ฉันแกล้งหันไปตอบเขาด้วยท่าทีที่ไม่พอใจ จนจองกุกได้แต่ทำหน้าบึ้ง แสร้งมองไปทางอื่น ทำเป็นไม่สบตาด้วย

"เออ อารมณ์ไม่ดีอยู่ จะสั่งยังไงก็ได้"

เชื่อเขาเลย...

ฉันเผลอหลุดเสียงหัวเราะออกมา ไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้เลยแฮะ เหมือนได้รู้จักอีกมุมหนึ่ง ตัวตนหนึ่งของเขา ซึ่งมันก็ไม่ได้แย่อะไร ดูๆ ไปก็แอบตลกดีด้วยซ้ำ

"อ่ะๆ ก็ได้ เดี๋ยวไปซื้อให้ก็ได้"

ทันทีที่ได้ฟัง คนตัวสูงก็รีบหันหน้ากลับมาฉีกยิ้มกว้างใส่ สีหน้าแสดงความพึงพอใจอย่างสุดๆ

"ดีมาก วันนี้ ลีมินอาต้องเชื่อฟังฉัน"

เออออออ เอาเข้าไป

ให้เขาหน่อยก็ได้วันนึง~

ฉันตัดสินใจเดินไปยังร้านมินิมาร์ท หาซื้อพวกบะหมี่ รามยอน สำเร็จรูปใส่น้ำต้มให้จองกุก พร้อมทั้งหาน้ำหาขนมจุกจิกไปให้ ไม่รู้ว่าเขาชอบกินอะไร เลยซื้อแต่ของที่ตัวเองชอบไปทั้งนั้นเลย พอรู้ตัวอีกที ห่อขนมและของกินก็หิ้วเต็มทั้งสองมือฉันไปซะแล้ว อืมมม~ ซื้อเยอะเกินไปหรือเปล่าน้า แต่จองกุกบอกเอาอิ่มๆ นี่แหละ อิ่มสมใจอยากล่ะ ฉันหิ้วถุงขนม รวมไปถึงถ้วยรามยอนร้อนๆ เต็มสองมือ แน่นอน...ว่าก่อนออกจากร้านก็ไม่ลืมที่จะซื้อพลาสเตอร์ยากับอุปกรณ์ทำแผลไปให้ด้วย

พอจัดการทุกอย่างเสร็จ ฉันก็หอบหิ้วทุกอย่างเดินกลับมาหา เห็นอีตานั่นกำลังนั่งเหยียดขา เท้ามือไปบนเก้าอี้ตัวหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ติดกับริมแม่น้ำใหญ่ จองกุกกำลังนั่งเงยหน้ารับกับอากาศและสายลมเบาบางที่พัดพามาอย่างต่อเนื่อง กลุ่มผมสีน้ำตาลเค้าพริ้วไหวลู่ไปตามหน้าผาก ใบหน้าขาวเนียนใสที่บัดนี้กลับมีแต่รอยแผลฟกช้ำเต็มไปทั่วสะกดสายตาใครต่อใครที่เดินผ่านไปมา จะรู้ตัวบ้างมั้ยนะว่าตัวเองกำลังตกเป็นเป้าสายตา ทั้งหล่อ น่ารัก แถมตอนนี้ก็ยังมีรอยแผลเต็มทั่วใบหน้า เลยไม่รู้ว่าคนที่มองส่วนใหญ่อาจจะเพราะหลงใหลไปกับความสมบูรณ์แบบพวกนั้นหรือเพราะเห็นว่าเขาดูห้าวจัดผสมปนไปกับความน่าเอ็นดูจนฉุดใจไว้ไม่อยู่กันแน่

เพียงแต่เจ้าตัวกลับไม่มีทีท่าว่าจะสนใจกับสิ่งรอบข้างเลยซักนิดเดียว

พอเห็นว่าฉันเดินเข้าไป เจ้าของใบหน้าหล่อเอาแต่ใจ แต่กลับให้ความรู้สึกน่ารักเหมือนกับกระต่ายตัวน้อยๆ ก็รีบหันมามอง ทันทีที่เห็นว่าหิ้วถุงขนมมากมายเข้ามาวางไว้บนเก้าอี้ จองกุกก็ทำหน้าตาเหลือเชื่อขึ้นมาทันที

"โหววววว~ อะไรเนี่ยยยยยย" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อในสายตาตัวเอง เหมือนมินอาตั้งใจซื้อมาถมที่ ถ้ามองเผินๆ นี่คิดว่าประชด แต่พอได้เห็นใบหน้าที่กำลังยิ้มแป้นแล้นแถมยังเหมือนหวังดีพวกนั้นแล้ว ความรู้สึกมันเลยบ่งบอกว่าไม่ใช่

"กินให้เต็มที่ไปเลยนะ เดี๋ยวเลี้ยงเอง"

"เยอะไปป่ะ~" ร่างสูงยังคงลากเสียงสูงไม่หยุด "กินไม่หมดทำไง"

"ก็เอากลับไปกินบ้านสิ"

โอ้โหววว~ เชื่อเขาเลย

"เดินหอบของมาอย่างกับแพนกวินเชียว มานั่งนี่มา"

จองกุกหัวเราะเบาๆ ในขณะที่ยื่นมือเข้ามารับถ้วยรามยอนร้อนๆ แล้วตบที่นั่งข้างๆ ตัวเอง เรียกให้ฉันลงไปนั่งด้วย ซึ่งฉันเองก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร เดินเข้าไปนั่งจุ้มปุ๊กด้วยทันที

"ไหนดูซิ ลีมินอาซื้ออะไรมาให้" เขาว่า พลางใช้ตะเกียบเขี่ยเส้นไปมา จนกระไอความร้อนตีขึ้นสู่ห้วงอากาศเกิดเป็นกลุ่มควันน้อยๆ ดูน่าทาน

"รามยอนชีส รสโปรดฉันเอง"

"หืม นี่ซื้อแต่ของโปรดตัวเองมาให้เลยใช่ป่ะเนี่ย"

"ก็ฉันไม่รู้ว่านายจะกินอะไรนี่นา"

จองกุกหลุดขำพรืด ในขณะที่ฉันได้แต่นั่งทำตาแป๋ว ก็มันไม่รู้จริงๆ นี่ แต่ดูเหมือนเขาจะอารมณ์ดีขึ้นเยอะแล้วแฮะ

"ก็ไม่ได้ว่าอะไร"

"...?"

"แค่กำลังดีใจที่มินอาซื้อมาให้"

ฉันเหลือบมองร่างสูงที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากินรามยอนในถ้วยอย่างเอร็ดอร่อย พอเห็นอีตานี่ยกซด สูดเส้นฮวบๆ เข้าไป ก็แอบสงสัยว่าจองกุกไม่เจ็บปากที่โดนต่อยบ้างเลยหรือไง

"นี่ๆ หยุดกินก่อนดีมั้ย เดี๋ยวทำแผลให้"

"หืม"

คนตรงหน้าทำหน้าเหลอหลา ในขณะที่ฉันเอื้อมมือเข้าไปแย่งถ้วยรามยอนจากเขาออกมาวางไว้ข้างเก้าอี้ พร้อมทั้งหยิบพลาสเตอร์และอุปกรณ์ทำแผลที่ซื้อไว้ จัดการทำให้จองกุกอย่างเบามือ ค่อยๆ ใช้สำลีชุบยาบรรจงเช็ดไล่ไปตามแผลบนใบหน้านั้นอย่างระมัดระวัง กลัวว่าคนตรงหน้าจะเจ็บ แต่ในทางกลับกัน จองกุกเพียงแค่แสดงท่าทีที่แตกต่างไปจากเดิม เขานั่งนิ่ง จ้องมองสบตาลึกฉายความรู้สึกมากมายซึ่งตัวฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจในความหมายนั้นซักเท่าไหร่ จึงได้แต่ทำหน้ามึนๆ มองกลับไป

"มินอา"

จนกระทั่งเสียงทุ้มนุ่มต่ำเอ่ยเรียก นั่นจึงทำให้ฉันได้แต่ขานรับเขาไปอย่างงๆ เจ้าของใบหน้าหล่อหวานที่ไม่เหมือนผู้หญิงเริ่มแสดงท่าทีจริงจังจนฉันเริ่มแปลกใจ

"หือ?"

"มีเรื่องอะไรกับพี่แทหรือเปล่า"

และทันทีที่คำถามพวกนั้นเอ่ยขึ้นมา ฉันก็ได้แต่เป็นฝ่ายที่นั่งนิ่งอึ้งไปแทน ราวกับโดนกระทบกระเทือนไปทั่วทั้งความรู้สึก ชื่อของเขามันคอยแต่จะทิ่มแทงเหมือนคมมีดที่บาดลึกลงกลางใจ และมันส่งผลให้ฉันเริ่มพูดอะไรไม่ออก ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับผู้ชายสารเลวคนนั้นมันก็ดีแต่จะคอยสร้างความลำบากใจ ความอึดอัดที่เกิดขึ้นภายในอกไม่รู้จักจบจักสิ้นลงซักที

"ทำไมพี่แทต้องทำแย่ๆ แบบนั้นใส่ด้วย"

"..."

ฉันได้แต่นั่งเงียบ แววตาสั่นวูบไหวไปพร้อมกับใจที่หน่วงลึก ร่างสูงตรงหน้าพยายามที่จะคาดคั้นเอาคำตอบให้ได้ เพียงแต่กฉันกลับรู้สึกลำบากใจ ถึงยังไงพวกเขาสองคนก็รู้จักกันมาก่อน แถมยังสนิทสนมกันมากพอดู นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันไม่อยากที่จะไปเพิ่มประเด็นอะไรที่มันทำให้ทั้งคู่รู้สึกไม่ดีต่อกันไปมากขึ้นกว่ากว่าเก่า บอกตามตรงว่าไม่พร้อมที่จะเล่า เพราะกลัวมันจะเลยเถิดแล้วจะมีเรื่องกันเข้าไปใหญ่

แค่นี้ก็ต่อยกันจะตายแล้ว ไม่อยากคิดถึงสภาพถ้าจองกุกรู้เรื่องราวทุกอย่างมันจะเละถึงขนาดไหน

ว่าแต่เขาจะโมโหแทนฉันทำไม ไม่สิ! ไอ้โมโหไม่เท่าไหร่ แต่ทำไมถึงได้ตัดสินใจต่อยกับรุ่นพี่ของตัวเองแบบนี้ จะบอกว่าโกรธแทนฉันงั้นเหรอ โกรธมากถึงขนาดนั้นเลยเนี่ยนะ?

แล้วทำไมถึงต้องโกรธหนักขนาดด้วยนั้นล่ะ??

"ตอบสิมินอา!"

"..."

"ระหว่างเธอกับพี่เขามันคืออะไรกันแน่!"

ราวกับคำถามที่กระแทกลงสุดกลางใจ จนฉันนิ่งอึ้งไปเพราะสตั๊นอยู่หลายวินาที ดวงตาเหม่อลอยไปกับหัวใจที่บีบรัดขึ้นเรื่อยๆ มันอัดแน่นแต่กลับพูดอะไรไม่ออก เป็นคำถามที่ทำให้เรื่องราวทุกอย่างวกกลับมาตั้งแต่เริ่มต้น โลดแล่นอยู่ภายในหัวและคอยตอกย้ำกับตัวเอง ถึงจะเป็นครั้งแรกแต่มันก็ทำให้ฉันฉุกคิดถึงเรื่องสำคัญบางอย่างขึ้นมาอย่างกะทันหัน เรื่องสำคัญที่พอมองย้อนกลับไปกลับไม่สามารถสรุปได้ว่าตกลงมันคืออะไร

นั่นน่ะสิ ตัวฉันกับแทน่ะ มันคืออะไรกันแน่

พอถูกถามกลับตอบไม่ได้ ทั้งกระอักกระอ่วนใจ พูดไม่ได้ซักที สิ่งที่แททำกับฉันมันกำกวมไปหมด บางเวลาก็ร้ายซะจนไม่น่าให้อภัย แต่ก็ทำเหมือนห่วงใย ชอบด่า ต่อว่า ขึ้นเสียงใส่ แล้วก็ชอบทำอะไรรุนแรง ไม่เคยเห็นอกเห็นใจ แต่บางทีก็พูดอะไรเหมือนคนอ่อนไหว และที่รู้อยู่อย่างคือเขาเกลียดฉันมาก

แต่ในขณะเดียวกันก็ยังพอมีเรื่องดีๆ อยู่บ้าง แม้จะเป็นเพียงเศษเสี้ยวที่เล็กน้อย แต่มันก็มี ฉันมั่นใจ...

และเพราะเรื่องดีๆ ที่มีเพียงเล็กน้อยนั่นแหละ พอเขาแสดงมันออกมาเลยกลายเป็นว่าเรื่องพวกนั้นกลับเป็นสิ่งที่มีคุณค่าต่อใจฉันไปซะแล้ว

แต่ท้ายที่สุดไม่ว่าจะยังไงก็แล้วแต่ แทก็คือแท เขาคือคนเลว ส่วนฉันเองก็ไม่ชอบขี้หน้าเขา เราสองคนต่างเกลียดกัน แต่กลับมีอะไรกันทั้งที่ไม่ใช่แฟน บางเวลาเขาก็ชอบทำอะไรให้ฉันรู้สึกดี รู้สึกหวั่นไหว ชอบทำอะไรที่ไม่ค่อยเข้าใจ ทั้งๆ ที่เราเกลียดกันมากมายขนาดนี้

ตกลงมันคือยังไงกันแน่นะ??

"มินอา!"

จนจองกุกที่เห็นฉันเงียบไปนาน เริ่มขึ้นเสียงเรียกอย่างพยายามที่จะคาดคั้นเอาคำตอบให้ได้ จนฉันสะดุ้งโหยงขึ้นเผลอมองสบตากับคนตรงหน้าซึ่งกำลังแสดงท่าทีร้อนลน แววตาเคร่งเครียดและความคาดหวังถูกส่งผ่านมายังสีหน้า บ่งบอกว่าเขากำลังซีเรียสและจริงจัง จนฉันได้แต่สะอึกรีบหลบสายตาที่แสนกดดันพวกนั้น เอ่ยตอบร่างสูงเบาๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นกระตุกเพราะคิดอะไรไม่ออก

"ม...ไม่มีอะไร"

"อย่ามาบอกว่าไม่มีอะไรนะ!"

แต่จองกุกกลับขึ้นเสียงหนักยิ่งกว่าเก่า แววตาเขาสั่นวูบไหว คิ้วเข้มขมวดชนกัน ใบหน้าเคร่งเครียดพร้อมกับท่าทีที่เปลี่ยนไป สีหน้าที่ตอนแรกเหมือนจะคาดหวังเริ่มแปรเปลี่ยนกลายเป็นเรียบตึง จริงจัง ราวกับเริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์และกำลังหัวเสียขึ้นเรื่อยๆ

"วันเลี้ยงสายรหัสพี่เขาก็เอาแต่จ้องเธออ่ะ คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง!"

วะ เวรแล้ว วันนั้นเขาเองก็เห็นเหมือนกันเหรอ

"แถมเธอก็ถามถึงเขาด้วย"

"ค...คือ"

"ทำไมต้องปิดบังด้วยวะ!"

"..."

"คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง ว่ามันมีอะไรที่มากกว่านั้น!!"

คนตรงหน้าเริ่มขึ้นเสียงยกใหญ่ ท่าทางของจองกุกเปลี่ยนไปจนฉันเริ่มรู้สึกว่าเขาน่ากลัว แววตาคมโตแข็งกร้าว ได้แต่ทำให้ฉันอึกอักทำอะไรไม่ถูกขึ้นเรื่อยๆ อะไรกันเนี่ย จองกุกเป็นอะไร ทำไมเขาต้องโมโหขนาดนี้ ฉันไม่เข้าใจ ทว่า...จู่ๆ ในตอนนั้นเองที่มือเรียวเอื้อมเข้ามาจับแขนฉันไว้ พร้อมทั้งออกแรงบีบแน่น ใบหน้าคมเข้มจ้องมองด้วยความคาดคั้นซึ่งเต็มไปด้วยอารมณ์รุนแรงจนฉันเผลอหดหน้าตัวเองกลับเข้าไปสามเซ็น

หมับ~

"บอกฉันมา!!"

"เดี๋ยว..."

"เงียบแบบนี้ทำไมวะ!"

"จะ เจ็บ"

โอ๊ยยยยย ใจฉันสั่นไปหมดแล้ว จองกุกตะคอกใส่หน้าฉันไม่ยั้ง เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ให้ตายเหอะ นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเขาควบคุมอารมณ์ของตัวเองไว้ไม่อยู่ จิตวิญญาณผีบ้าเข้าสิงเหมือนแทหรือไงก็ไม่รู้

ฮืออออออ กลัว...จองกุกน่ากลัว

"รู้ไหมว่าฉันรู้สึกยังไง!!"

"จองกุก..."

ฉันไม่เข้าใจ ทำไมต้องทำแบบนี้ นายกำลังทำให้ฉันคิดอะไรบ้าๆ ขึ้นมา เพราะไอ้สิ่งที่นายทำ คือนายต้องการคาดคั้นคำตอบจากฉัน สีหน้าของนายที่แสดงความคาดหวัง มันเหมือนกับว่านายกำลังชอบฉันงั้นแหละ บ้าหรือไง! จะเป็นไปได้ไง ฉันอาจจะคิดมากไปเอง เพราะตอนนี้จองกุกทั้งดุ และน่ากลัวมาก ฉันเลยค่อนข้างสับสน

"จองกุกเป็นอะไร ทำไมต้องโกรธขนาดนี้ด้วย" ฉันจึงตัดสินใจเอ่ยถามเค้าไป และมันได้ผล คนตรงหน้าชะงักไปเพียงแว่บหนึ่ง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น แต่ไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไร แววตาสั่นวูบไหว

"..."

"ฉันไม่เข้าใจ ทำไม..."

"ก็เพราะฉันชอบเธอไง!!"

"..."

"ฉันชอบเธอนะ มินอา"

(75%)




ทันทีที่สิ้นสุดคำ เหมือนโลกทั้งใบถูกชะงักค้างไปด้วยเวลา จนฉันนิ่งอึ้งค้าง ดวงตาเบิกกว้าง ในขณะที่จองกุกกลับจ้องมองกลับด้วยสายตาที่แสนจริงจัง ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเอาแต่ใจไม่แสดงท่าทีล้อเล่นแต่อย่างใด ซึ่งฉันเองก็เริ่มหวั่นใจ เมื่อกี้นี้มันอะไร...

ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย?!

ทุกอย่างมันรวดเร็วมากจนฉันเริ่มไม่แน่ใจ แต่เมื่อช้อนตาขึ้นมองคนตรงหน้า กลับรับรู้ในสิ่งที่เขาต้องการสื่อมันออกมาได้อย่างชัดเจน สิ่งที่เขาพยายามที่จะพูด สิ่งที่เขาต้องการที่จะบอก ราวกับแสดงออกให้เห็นว่าเขาไม่ได้โกหกแต่อย่างใด ทุกอย่าง...มันเป็นเรื่องจริง

"หยุดทำหน้าแบบนั้นได้ยัง?"

"อะ...คะ คือ"

"แม่งเอ๊ยยยย!~"

เพียงแต่เขาก็ดันเป็นฝ่ายที่ทนไม่ไหวเอาซะเอง ร่างสูงรีบสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง จนฉันเริ่มสังเกตเห็นว่าใบหน้าด้านข้างเขาขึ้นสีเลือดฝาดจางๆ จองกุกไม่กล้าที่จะสบตา เขาเริ่มแสดงท่าทีประหม่า และมันก็ส่งผลผ่านมาถึงตัวฉันด้วย นะ นี่มันอะไรเนี่ย...สถานการณ์แบบนี้ ฉันควรทำตัวยังไง

ให้ตายเหอะ! ไม่คิดว่าจะโดนบอกชอบต่อหน้าแบบนี้ โอ๊ยยยยย~ เขินอ่ะ ไม่ไหวแล้ว ทำตัวไม่ถูก

บ้าชะมัด~ ถึงจะไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนหล่อๆ อย่างจอนจองกุกจะรู้สึกแบบนี้กับฉัน แต่พอได้ฟังมันก็รู้สึกหวั่นไหวอยู่เหมือนกัน ตายแล้ว ฉันตายแน่ๆ ใบหน้าเริ่มร้อนขึ้นมาแล้วอ่ะ ทำยังไงดี ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าคนเฟรนลี่ นิสัยดี ซึ่งเป็นถึงตัวแทนเดือนประจำสาขาของพวกเด็กปีหนึ่ง รายล้อมรอบไปด้วยคนที่ชื่นชอบในตัวเขามากมายนับไม่ถ้วน จะมาสนใจคนอย่างฉัน นี่มัน...เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

"อ...เอ่อ คือ ฉันไม่รู้ว่าจะต้องพูดยังไง แต่ว่ามัน..."

"ช่างมันเหอะ!"

จู่ๆ เสียงทุ้มนุ่มก็ชิงพูดตัดบทแทรกเข้ามาอย่างกะทันหัน จนฉันกระอึกกระอัก จองกุกพูดทั้งๆ ที่ไม่ยอมมองหน้าฉัน แอบสังเกตเห็นว่านิ้วเรียวนั่นออกแรงกำเข้าหากันแน่นจนมันเกร็งไปหมด บ้าเอ๊ยยย~ อย่าทำแบบนี้สิ นายยิ่งแสดงท่าทีแบบนี้ ฉันเองก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นไม่ต่างจากนายเท่าไหร่เลยนะ โอ้~ หน้าฉันร้อนไปหมดแล้ว

"ไม่ต้องคิดอะไรมากมายหรอก ก็แค่ทำตัวไปตามปกติ"

"..."

"เมื่อกี้ฉันแค่รู้สึกอยากบอกเธอไว้เฉยๆ"

"...ฉัน..." ฉันไม่รู้จะพูดอะไรต่อแล้วโว้ยยยยย~

"เพราะงั้นไม่ได้รีบร้อนอะไร แค่เอากลับไปคิดบ้างก็พอ"

"...จองกุก"

"คิดถึงเรื่องของฉัน"





















@คอนโดของจินซู

รู้สึกตื้อไปหมด...

มันเหมือนกับว่าจิตใจยังไม่อยู่กับเนื้อกับตัวซักเท่าไหร่

ในที่สุดก็รู้ตัวเองว่ากลับไปคงคิดอะไรต่อไม่ไหว เลยตัดสินใจแวะมาหายัยจินซูที่คอนโด กะว่าคืนนี้จะนอนค้างกับมันที่นี่แหละ เพราะฉันเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า ทุกอย่างที่ผ่านมามันทั้งอึดอัด สับสนไปหมด คล้ายกับว่าจะทนไม่ไหว บางทีอาจจะถึงเวลาแล้วที่ต้องปรึกษาใครซักคน และมันก็มีอยู่แค่เพียงคนเดียว ซึ่งนั่นก็คือเพื่อนสนิทของฉันเองเนี่ยแหละ นอกจากมันฉันก็ไม่รู้จะไประบายให้ใครที่ไหนฟัง เพราะก่อนกลับจากมอก็ดันรับปากกันไว้เป็นดิบเป็นดีแล้วว่าจะคอลคุยกัน เพราะงั้นสู้ฉันมาหามันด้วยตัวเอง คุยกันแบบต่อหน้า น่าจะเป็นเรื่องที่ดีกว่า

และถ้าจะให้พูดถึงเรื่องราวระหว่างฉันกับจองกุก บอกได้คำเดียวว่าหลังจากนั้นต่างคนก็ต่างทำอะไรไม่ถูก จองกุกไม่รู้ว่าจะชวนฉันคุยต่อยังไง ส่วนฉันเองก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรกับเขาต่อเหมือนกัน อารมณ์เหมือนกับว่าต่างคนจะรู้สึกเขินๆ จนเขาเอ่ยปากชวนฉันกลับ มันเลยกลายเป็นค้างไว้แค่เพียงเท่านั้นแหละ เอาจริงๆ ฉันไม่รู้จะทำหน้ายังไงเลยอ่ะ ต่างคนต่างทำตัวไม่ถูก จองกุกเลยตัดสินใจขับรถมาส่งฉันที่หน้าคอนโดแล้วเขาก็ขอตัวกลับไปเลย ส่วนฉันเองก็เหมือนพวกไม่มีจุดหมาย เลยตัดสินใจรีบนั่งรถออกมาหายัยจินซูอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง โดยที่ยังไม่ได้แวะกลับเข้าไปที่ห้องของตัวเองเลยซักแอะ

และทันทีที่มันเห็นฉันยืนอยู่หน้าห้อง ยัยจินซูก็เหมือนจะดีใจยกใหญ่ แน่ล่ะสิ ฉันไม่ได้แวะมาหามันตั้งนานเพราะดันโกรธกัน มันเลยกระดี๊กระด๊าออกนอกหน้า แต่เมื่อฉันตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังไปตั้งแต่ต้นจบ ท่าทีของมันก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ใช่...ตอนนี้จินซูเหมือนคนบ้า ที่กำลังยืนอึ้งอ้าปากค้าง ในขณะที่ฉันนั่งกอดหมอนอยู่บนเตียงมัน ทำหน้าหงอยยิ่งกว่าอะไรเมื่อเห็นรีแอคชั่นของเพื่อนที่ดูจะไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันตา

"คือ...แกกำลังจะบอกฉันว่า เพราะเรื่องเลวๆ ที่พี่ชินยูทำไว้ มันเลยทำให้แกได้รู้จักกับผู้ชายบ้าๆ คนนั้น"

"อ...อื้อ" ฉันรีบพยักหน้า ก้มหลบสายตาของร่างบางที่กำลังตั้งท่าเท้าเอวรับฟังเรื่องราวและพยายามประติดประต่อหาเหตุผลทุกอย่างนำมารวมกันจนสมองเออเร่อไปชั่วขณะ มันพูดรัวเร็วยิงคำถามใส่ไม่ยั้ง จนฉันแทบจะฟังไม่ทัน

"แถมแกกับเค้าก็...เอ่อ มีซัมติงกัน"

"งื้ออออออออ~ ไม่เอาาาา ไม่พูดงั้นดิ"

ยัยเพื่อนตัวดีคาดคั้นจนฉันต้องรีบมุดหน้าลงไปกับหมอนอย่างคนที่โคตรจะอาย ให้ตายเหอะ~ ทำไมต้องมาเล่าอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ยยย ไม่เข้าใจ ยัยจินซูที่เห็นท่าทีจึงได้แต่เบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ พยายามผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ช้อนสายตาขึ้นมองเพดานอย่างไม่รู้จะทำยังไง

"ที่แย่คือ เค้าดันสนิทกับจองกุก แต่เหมือนจะต่อยกันเพราะแก"

"อื้อ"

"แล้วจองกุกก็มาบอกชอบแก!"

"ชะ...ใช่"

"บ้าไปแล้ว! มินอา!! นี่มันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ" ในที่สุดยัยจินซูก็เผลอระเบิดเสียงกรี๊ดออกมา มันกุมขมับตัวเอง จ้องมองฉันด้วยใบหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ

"โอ๊ย~ ฉันรู้แล้วว่ามันบ้า ฉันเองก็จะบ้าตายแล้วเนี่ย"

ส่วนฉันก็ได้แต่มุดหน้าลงไปขยี้กับหมอน ล้มตัวลงนอนทั้งที่ยังเอาหมอนปิดหน้าของตัวเองไว้ ให้ตายเหอะ! ใครว่าฉันไม่สติแตกล่ะ ฉันเองก็สับสนจะแย่แล้วเหมือนกันนะ!

"ช็อกว่ะ นี่แกกับเขาทำเรื่องแบบนั้นกันได้ยังไงเนี่ย"

"ก็วันนั้นฉันเมา แล้วเขาก็..."

"กรี๊ดดดดด~ ยัยเพื่อนใจแตก!! แกนี่มันเหลือเกิน"

ป้าบๆๆ~!!

โอ๊ยยยยยย ยัยบ้านี่เริ่มคลุ้มคลั่งเผลอฟาดมือใส่ขาฉันไม่หยุด ท่าทางเหมือนหมั่นไส้ แต่หน้ามันแดงไปหมด ไม่รู้ว่าเขินหรือยังไง ฉันกลิ้งหลบยัยผู้หญิงเสียสตินี่ไปที่หัวเตียง ก่อนจะแหกปากโวยวายยกใหญ่

"ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้ซักหน่อย จินซูอ่ะ!"

"ว่าแล้วไม่มีผิด คิดไว้แล้วเชียวว่าวันนั้นมันต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น"

"นี่แกผันตัวเองกลายเป็นแม่หมอดูดวงไปแล้วหรือไงเนี้ยยยย" ฉันทำหน้าเหลือเชื่อขึ้นมาทันที

"โถ่~ วันนั้นฉันน่าจะรีบนั่งรถไปหาแกไวๆ เป็นไงล่ะ รั้นจะไป โทรศัพท์ก็ไม่รับสาย สรุปแล้วก็ดูแลตัวเองไม่ได้"

"อย่าซ้ำเติมเพื่อนเลยนะ ขอร้อง~"

แค่นี้ก็รู้สึกผิดกับตัวเองจะแย่แล้ว นึกย้อนกลับไป ฉันควรทำตามอย่างที่จินซูบอก ควรปฏิเสธที่จะไปงานเลี้ยงสายรหัสบ้าบอนั่นซะตั้งแต่แรก ถ้าไม่มีวันนั้น เรื่องแบบนี้ก็คงจะไม่เกิด

"เค้าเป็นคนแรกของแกเลยใช่มั้ย"

"..."

คำพูดของเพื่อนได้แต่ทำให้ฉันนิ่งเงียบไป ฉันก้มหน้าลงมองพื้นด้วยความรู้สึกที่มากมาย

ใช่...แทคือคนแรกของฉัน

ผู้ชายแบบนั้น ทำไมต้องเป็นเขาด้วยนะ

และดูเหมือนเพื่อนสนิทจะเริ่มสังเกตเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไป ฉันหงอยลงทันตา นั่งก้มหน้าจนยัยจินซูเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ สัมผัสได้ถึงพื้นเตียงที่ยวบตัวลง มันเอื้อมมือขึ้นมาตบบ่าฉันเบาๆ พร้อมทั้งกอดปลอบด้วยความอบอุ่น ความรู้สึกเหมือนแม่กอดลูกนั่นแหละ อืมมม...ฉันกับมันเวลามีเรื่องไม่สบายใจก็มักจะให้กำลังใจกันแบบนี้เสมอ ถึงได้บอกไงว่ายัยจินซูคือเพื่อนคนสำคัญ ยัยนี่ทั้งเหมือนแม่ เหมือนพี่สาว เหมือนเพื่อนรวมไปในคนเดียวกัน เป็นหนึ่งคนที่สำคัญ มีความหมายในชีวิตของฉันเลย

"เออๆ ไม่เป็นไร เรื่องมันผ่านมาแล้ว ถึงตอนนี้ก็เอากลับมาไม่ได้อยู่ดี"

"..."

"ทำไมเค้าชั่วได้ขนาดนี้เนี่ย ทำกับแกแบบนี้ได้ยังไง"

มันยังคงกอดปลอบทั้งที่น้ำเสียงเริ่มหงุดหงิดใจขึ้นเรื่อยๆ มือบางๆ ยกขึ้นตบหลังฉันเบาๆ อย่างให้กำลังใจ

นั่นสินะ...บางทีการมาหามันในครั้งนี้ ฉันอาจจะต้องการแค่กำลังใจ ต้องการอ้อมกอดอุ่นๆ ที่ช่วยฮีลตัวเอง รักษาใจที่เหนื่อยล้าจากความหวังดีมากมายของเพื่อนก็ได้

"อย่าให้เจอหน้าอีกครั้งนะ วันนั้นก็ปากดีด่าฉัน คิดว่าไม่รู้มั้ง ไอ้บ้าเอ๊ย!~"

"เขาปากร้ายนะ ชอบด่า แต่แกรู้มั้ยว่าเขาก็เคยมาช่วยฉันไว้เหมือนกัน"

พอฉันพูดแบบนั้นออกไป ยัยจินซูจึงรีบคลายอ้อมกอด พร้อมทั้งจ้องหน้าฉันอย่างจับผิดทันที

"แล้วแกจะไปแก้ตัวแทนเค้าทำไม เค้าทำกับแกขนาดนี้ แกบ้าหรือเปล่า"

"บ้า! ฉันไม่ได้แก้ตัวให้เค้านะ เปล่าซักหน่อย" ฉันรีบปฏิเสธทันควัน ให้ตายเหอะ พูดอะไรออกไปเนี่ย ชวนสับสนกับความรู้สึกตัวเองชะมัด "ก็แค่จะบอกว่าเขาเองก็ยังพอมีด้านดีๆ อยู่บ้าง แต่มันก็น้อยมากอ่ะ"

"เออ ฉันเริ่มงงกับแกไปหมดแล้วเนี่ย แต่เอาเหอะ..."

นี่ฉันเผลอแก้ตัวให้แทหรือเปล่าเนี่ยยยย โอ๊ยยยยย~ คิดอะไรอยู่กันแน่ 

"แล้วเรื่องจองกุกล่ะว่าไง" เสียงของจินซูเริ่มปรับเข้าสู่โหมดจริงจัง จนฉันชะงักไป

จริงสินะ เรื่องของจองกุก ฉันควรจะทำยังไงดี บอกตามตรงว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันเองก็รู้สึกชอบเขามากอยู่เหมือนกัน แต่มันก็เป็นแค่ในฐานะเพื่อน ไม่เคยคิดเกินเลยไปมากกว่านั้น เพราะฉันไม่ทันได้สังเกตเห็นเลยว่าจองกุกมองฉันแบบไหน ไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำว่าเขาจะชอบใคร ในทางตรงกันข้ามกับมองว่าเขานิสัยดี และ เข้ากับคนง่าย สนิทกับใครต่อใครไปทั่ว มันก็เลยไม่ทันได้เห็นไงว่าเขาปฏิบัติตัวกับฉันพิเศษมากกว่าคนอื่นไหม เพราะเขาเฟรนลี่เข้ากับทุกคนง่าย ฉันเลยมองว่าสิ่งต่างๆ ที่ผ่านมาเขาก็คงทำกับฉันแค่เพื่อนคนหนึ่งเหมือนที่เขาคอยดูแลเทคแคร์เพื่อนคนอื่น คงไม่มีอะไรต่างกันมาก

ซึ่งฉันรู้แล้วว่าที่ผ่านมา ฉันคิดผิดมาโดยตลอด

"แกลองคิดดูดีๆ จองกุกเป็นถึงเดือนสาขาตัวแทนเด็กปีหนึ่งของเราเลยนะเว้ย แถมนิสัยก็ดี ฉันได้ข่าวมาว่าอีตานั่นเฟรนลี่นะ แต่ไม่เห็นจะสนใจใครจริงจังซักที"

"จริงเหรอ"

"เออดิ เพิ่งมารู้ทีหลัง ว่าแอบสนใจแกเนี่ยแหละ แหมมมม~ ยัยมินอาาาา ร้ายไม่เบานะแก~"

ยัยจิซูยังคงลากเสียงยาว พร้อมทั้งถองแขนตัวเองใส่เอวฉันไม่เลิก โอ๊ยยย~ จะมาแซวทำไม ไม่ตลกเลยซักนิด คนยิ่งกลุ้มๆ อยู่ ยัยบ้านี่ก็เหลือเกินเล้ยยยย


Rrrrrr Rrrrrr Rrrrr~


ทว่าจู่ๆ ในตอนนั้นเองที่โทรศัพท์ฉันจู่ๆ ก็ส่งเสียงร้องดังขึ้นมา ดึงดูดความสนใจให้ฉันต้องควักมันออกมาดู เท่านั้นแหละ...ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ

แท...แทเป็นคนโทรเข้ามา เขากำลังโทรหาฉัน

"ใครโทรมา ไม่รับเหรอ"

ยัยจินซูเอ่ยปากถาม แต่เมื่อมันเห็นสีหน้าที่เริ่มเคร่งเครียดลงเรื่อยๆ จึงชะโงกหน้าเข้ามาดู ก่อนที่จะขมวดคิ้วลากเสียงต่ำ

"ใครอ่ะ อย่าบอกนะ ว่าไอ้บ้านั่นอ่ะ"

"อะ อืม"

"ห๊ะ? นี่ยังจะกล้าโทรมาอีกเหรอเนี่ย" ร่างบางทำหน้าเหลือเชื่อ มองฉันกับโทรศัพท์สลับกันไปมา "แล้วจะเอายังไง จะรับมั้ย??"

ฉันรีบส่ายหน้าทั้งที่ใจรู้สึกหวาดหวั่น อะไรกันเนี่ย แทจะโทรมาทำไม มีปัญหาอะไรกับฉันอีกกันแน่นะ บ้าชะมัด! ทำไมต้องทำแบบนี้อีกแล้ว

ทั้งๆ ที่ฉันอุตส่าห์จะไม่คิด ไม่นึกถึงเขาแล้วเชียว ทำไมต้องตามรังควานกันแบบนี้ตลอด เคียดแค้นฉันมากถึงขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย พอซักที ขอให้ฉันได้พักความรู้สึกของตัวเองบ้างได้มั้ย

พอแล้ว วันนี้ฉันไม่เอาแล้ว ไม่อยากคุยกับเขา ไม่อยากคุยกับแท

"...ไม่อ่ะ ฉันไม่อยากได้ยินเสียงเขา"

ว่าแล้วก็กดล็อคหน้าจอ ก่อนจะโยนโทรศัพท์ไปที่ปลายเตียง ทำทีเป็นไม่สนใจ ปล่อยมันทิ้งไว้ทั้งแบบนั้น เอาเหอะ...อยากโทรก็โทรไป โทรได้ก็โทร วันนี้ฉันจะไม่ยอมรับสายเขาเด็ดขาด บอกไว้ตรงนี้เลย!

คนบ้าๆ แบบนั้น เดี๋ยวพอรับ พอได้คุยกันก็เป็นเรื่องขึ้นมาอีก พอแล้ว ไม่ยุ่งด้วยแล้ว

"แก...แต่เหมือนเค้าจะไลน์มาหาแกไม่หยุดเลยนะ" ยัยจินซูยังคงชะโงกหน้าเข้าไปดูโทรศัพท์อย่างอยากรู้ไม่เลิก ในขณะที่ฉันล้มเลิกความคิดทุกอย่าง ตัดสินใจลุกออกจากเตียงเดินตรงไปเปิดหาของกินในตู้เย็นอย่างไม่สนใจใยดีอะไรอีก

"ปล่อยไปเหอะ เดี๋ยวก็คงเงียบไปเองแหละ"

"เอางั้นเลยใช่มั้ย"

ร่างบางเอ่ยถามให้แน่ใจอีกครั้ง แต่พอเห็นฉันไม่ตอบอะไร จึงได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะเดินตามเข้าครัวมา ทว่า ภายใต้โทรศัพท์ที่ส่งเสียงร้องสั่นอย่างต่อเนื่อง กลับมีข้อความบางอย่างเด้งขึ้นมาจากปลายสายไม่หยุด



[ T ] : อยู่ไหน

[ T ] : ตอบ

[ T ] : ตอบดิวะ

[ T ] : เออ ก็ได้...

[ T ] : จะเมินกันแบบนี้ใช่ป่ะ



เพียงแต่ฉันกลับไม่สนใจ ไม่อยากยุ่งอะไรเกี่ยวกับเขาอีกแล้ว วันนี้ขอพอแค่นี้ก่อนได้มั้ย ให้ฉันได้มีเวลาพัก มีเวลาอยู่กับตัวเองบ้างเหอะนะ ขอร้องล่ะ เลิกตามรังความฉันซักที

ฉันไม่อยากยุ่งอะไรกับแทอีกต่อไปแล้วจริงๆ


(100%)


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -




TALK
#V    ~❤〰 // #BTS MEMORIES
อย่าเพิ่งโกรธเก๊าน้าาาา เก๊าแค่หวงน้องเจ๋ยๆ น้องไม่รับสายเก๊าง่าาา~


อัพครบแล้ว ไรท์มาอัพครบแล้ว รีบอัพก่อนจะเปิดเทอมวันจันทร์นี้
หวังเป็นอย่างยิ่งว่าปี4 เทอมสุดท้ายจะโดนเรียนเบาแต่มันกลับตรงข้ามกันหมดเลย ฮือ~
ไรท์โดนเรียน 5 ตัว บวกวิจัยตัวร้ายกับไรท์ตัวหนึ่ง แฮ่ๆ ปวดหัวจัดเลยพอตารางเรียนออก
แต่เรื่องนิยายยังคงมาอัพอยู่เรื่อยๆ น้า ไม่ต้องเป็นห่วง เพราะเวลาไรท์แต่งนิยาย
มันเหมือนงานอดิเรกที่ทำแล้วรู้สึกชอบ รู้สึกสนุก ทำแล้วแก้เครียดได้ เพราะงั้นไม่ทิ้งไม่เทแน่นอนจ้า
ยังคงมาอัพอยู่อย่างต่อเนื่อง เพราะงั้นทุกคนช่วยอยู่ข้างๆ กันเหมือนเดิมนะค๊า
ทีนี้มาเข้าเรื่องกันบ้าง
เอาแล้วววว นกุกลูก นกุกบอกชอบมินอาแล้ว แอร๊ยยยย~
ถึงน้องจะดูหัวร้อนไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็พูดมันออกมาได้ซักที อุตส่าห์ชอบมาตั้งนาน
สำหรับใครที่ทีมน้องต่าย น้องต่ายเราเริ่มรุกแล้วน้าาาา5555
แต่สำหรับใครที่ทีมพี่แท อย่าเพิ่งเกลียดแทแทกันนะค๊าาาา
เอาใจช่วยนางหน่อย นางอาจจะร้ายยย แต่นางมีเหตุผลของนาง
จริงๆ นางก็แค่พวกสับสน ปากไม่ตรงกับใจ พี่เสือเราแค่ทำเป็นร้ายเพราะปิดบังความรู้สึกของตัวเอง
ลึกๆ แล้วนางก็หวงน้องใช่เล่น หวงแรงด้วย เพียงแต่แสดงออกไม่เก่ง อย่าเพิ่งโกรธแทแทเลย พลีสสสส55555
ยังไงก็ฝากติดตามกันด้วยนะค๊าาา เหมือนเดิมน้าา
อยากให้ไรท์กลับมาไวๆ เม้นต์เป็นกำลังใจเรียกไรท์ให้กลับมาปั่นฟิคต่อเร็วๆ กันได้นะค่า
ช่วงนี้จะดราม่าหน่อยๆ ตอนต่อไปไม่มาม่าแล้วนะขอบอก สปอยได้แค่ว่าฟิน ชื่นชอบก็กดเฟ้บไว้ได้เล้ยยยย
ขอบคุณรีดทุกท่านที่คอยเม้นต์ คอยเป็นกำลังใจให้กันเสมอมา พวกคุณคือสิ่งที่มีค่าของไรท์ คือกำลังใจที่สำคัญ
อยากจะบอกว่า รักน้าาา ขอบคุณมากๆ เลยนะค๊าา แล้วเจอกันในเร็วๆ นี้จ้า



สามารถพูดคุยติดต่อทวง NC ทวงฟิค ได้ที่...
Twitter : @shampeeyong
(เพิ่งสมัครแอคใหม่เพิ่ม สิงอยู่ในนี้บ่อยทุกครั้งที่นั่งเล่นโทรศัพท์
เข้าไปคุยเล่นกันได้น้า
ฝากสกรีม #แทแทคนใจร้าย เม้ามอยเรื่องนี้กันได้จ้า)



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



ปล. ฝากฟิคเรื่องของพี่จมิงด้วยนะค๊าบบบ
เนื้อเรื่องของสองฟิคนี้จะอยู่ในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน ตัวละครรู้จักกัน
โดยที่เรื่องของแทแทจะเกิดขึ้นก่อนหลังจากได้เจอกับน้องมินอา
ผ่านไปซักพักเรื่องของจมิงคนซวยก็จะตามมา
ดังนั้นเนื้อเรื่องจึงแยกกัน แตกต่างคนละแนว เพราะงั้นอ่านได้ไม่งงจ้า

ใครอยากเห็นชิมชิมดวงซวย จิ้มโลด)




ส่วนฟิคใหม่ล่าสุดของไรท์ คือเรื่องนี้เลย
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่องไหนเลยนะคะ แยกออกจากกันอย่างสิ้นเชิง
เป็นอีกเรื่องใหม่เลย แนวดาร์กไซด์แฟนตาซ๊ อย่าลืมแวะเข้าไปน้า~

คุุณชายแทแทคนเอาแต่ใจ อย่าลืมจิ้มๆ)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #337 fanfin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 00:10
    ไรท์เเต่งดีมากๆเลยคร่า เข้าถึงความรู้สึกมากๆเลย
    #337
    0
  2. #336 fanfin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 00:10
    รู้สึกชอบเรื่องนี้มากๆเลย
    #336
    0
  3. #335 fanfin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 00:10
    งุ้ยๆๆ น่ารักเว้ยยยยย
    #335
    0
  4. #308 JKzxno (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 21:03
    ชอบค่ะไรท์ เรื่องจีมก็รออยู่นะ
    #308
    0
  5. #210 SNsolo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:57
    โกรธไม่ลงง่ะ รูปสุดท้ายน่าเอนดูเหลือเกิน
    #210
    0
  6. #112 I'm Beauty (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 07:05
    เหนื่อยใจแทนอะ555555
    #112
    0
  7. #111 rainyy95 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 10:58
    วร๊ายยยยย มีคนโดนเมินอะแกกก
    #111
    0
  8. #110 หนูแมนดาริน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 07:25

    อย่างอนกันนนน ชั้นใจมั่ยดี T^T

    #110
    0
  9. #109 Hmc99 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 05:03
    เจอgif แท โกรธไม่ลงแน่ๆค่ะฮืออน่ารักกก
    #109
    0
  10. #108 Bns (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 01:41

    แทแทจะโดนเทมั้ยยน้าาา

    #108
    0
  11. #107 TaoToa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 00:00
    เขิลจองกุกๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #107
    0
  12. #106 kingkanwoaini (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 16:11
    รักพี่เสียดายน้อง อะ 55555
    #106
    0
  13. #105 Hmc99 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 03:47
    จกุกใจเย็นๆกับน้องนะ
    #105
    0
  14. #104 bns (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 22:06

    ทีมกุกแท หยอกก555555 เรื่องนี้ขอทีมพี่-่อนละกัน อิอิ ไรท์สู้ๆค่าา รอทุกเรื่องเบยย

    #104
    0
  15. #103 I'm Beauty (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 20:44
    เราก็ชอบเธอนะจองกุก ///โดรตบ
    #103
    0
  16. #102 rainyy95 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 19:51
    สงสารจองกุก ฮืออออ
    #102
    1
    • #102-1 larmeschonesa(จากตอนที่ 9)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 23:33
      ทีมพี่แทท มาตามเมียกลับบ้านเดี๋ยวนี้
      #102-1
  17. #101 หนูแมนดาริน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 19:45

    ทีมแทแทเสมอออออ สู้ๆ ฮะไรท์ แทหึงน้องก็พูดตรงๆ อย่าทำงี้ ฉันกลัวน้องจะตายคามือแกก่อนได้รักกันนะเหวย 55555555

    ปล.ฮือออ ขอฉากง้อมินอาของพิแทมาดามใจหน่อยยยย ฮือออ จาบ้าตายตามพี่แทแร้วค่าาาา

    #101
    0
  18. #100 creamwry (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 19:12

    เกรี้ยวกราดมากค่ะเพ่
    #100
    0
  19. #99 Fifa_J (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 19:00
    สู้ๆค่ะไรท์ ทีมพี่แทแม้จะร้ายน้องก็รักกกก
    #99
    0