[ BTS X YOU ] All I GOT.

ตอนที่ 8 : All I GOT || Episode : 7 พี่กำลังทำอะไรมินอา (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,792
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 171 ครั้ง
    15 พ.ย. 61


"แล้วมึงจะมาเดือดร้อนอะไร เป็นผัวเหรอ ก็ไม่ใช่..."




ALL I GOT.
Episode 7




"แท...ตื่น"

"อืมมมมม~"

"แท ตื่นได้แล้วววววว"

"ไม่เอา~"

ร่างหนาภายใต้ผ้าห่มส่งเสียงอู้อี้งัวเงียขึ้นมา พลางพลิกตัวหันหน้าหนีไปอีกทาง อีตาแทฮยองในโหมดขี้เซาซึ่งไม่เคยแสดงออกให้เห็นที่ไหนมาก่อน ได้แต่ทำให้ฉันรู้สึกแปลกตาแปลกใจเป็นอย่างมาก พูดตามตรง เขาดูน่ารักน่าฟัดเป็นบ้า คนอะไรม้วนตัวเองในผ้าห่มจนกลายเป็นหนอนอ้วน นี่ถ้าไม่เคยรู้จักมาก่อนแทบนึกภาพไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าอีตานี่เคยใจร้ายกับฉันมามากมายขนาดไหน

"คิมแทฮยอง ลุกได้แล้วนะ"

"..."

ดูสิ ไม่ยอมตื่นขึ้นมาซักที จะขี้เซาเกินไปแล้ว

"แทททท มินอาต้องไปเรียน"

ฟึ่บ~ ตุ่บ!

พอฉันพูดแบบนั้นออกไป อยู่ๆ ร่างสูงก็พลิกตัวหันกลับมาอย่างรวดเร็วก่อนจะเอื้อมมือขึ้นมาฉุดเอวฉันให้ลงไปนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงด้วยกัน

"กล้าเรียกแทนตัวเองว่ามินอากับฉันแล้วเหรอ" เสียงทุ้มแหบกระซิบเปรยอยู่ข้างๆ หู ในขณะที่สันจมูกโด่งสวยกดจมฟัดอยู่บนข้างแก้ม คำพูดของเขาได้แต่ทำให้ฉันอ้ำๆ อึ้งๆ ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

"กะ...ก็เวลาพูดกับคนที่อายุมากกว่า มันชินแบบนี้นี่นา"

"อืมมม แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ชอบ..."

อ๊ะ...ดะ เดี๋ยวสิ

ใบหน้าฉันอยู่ๆ ก็ร้อนผ่าวขึ้นมา บ้าเอ๊ย~ พูดอะไรของแท ยังเมาไม่หายดีแหงๆ

"เดี๋ยวไปส่งนะ"

"ห๊ะ?"

"งงอะไร วันนี้ฉันก็มีเรียนเหมือนกัน"

ฉันนอนนิ่ง มองหน้าเขาแบบอึ้งๆ เหมือนฝันอยู่งั้นแหละ แทบไม่เชื่อหูตัวเองเลยด้วยซ้ำ

"ลำบากหรือเปล่า ฉันไปเองได้นะ" ฉันบอกเขาทั้งที่ยังแอบรู้สึกเกรงใจอยู่หน่อยๆ ก็ได้ข่าวมาว่าเราสองคนอยู่กันคนละมหา'ลัย เท่าที่เป็นไปได้เขาน่าจะอยู่อีกมหา'ลัยนึงซึ่งถ้าให้พูดมันก็ไม่ห่างไกลจากกันซักเท่าไหร่ เพียงแต่เขาอาจจะต้องขับรถย้อนกลับขึ้นมาส่งฉันก่อนที่จะเข้ามอตัวเอง

"ไม่ต้อง บอกว่าไปส่งก็ไปส่งดิ" รู้ทั้งแบบนี้แล้วยังจะยอมไปส่งฉันอีกเหรอ นี่มันแปลกเกินไปแล้วนะ แทกำลังเปลี่ยนไป เขาเหมือนไม่ใช่คนเก่า

แทยังคงยืนยันคำเดิม เขาพูดพลางโน้มหน้าลงมาซุกไซร้ซอกคอฉันไปเรื่อยๆ เล่นเอาเสียงสั่นไปหมด ลำคอรู้สึกแห้งผาก ร่างกายเริ่มเกร็ง ทำอะไรไม่ถูกยิ่งกว่าเดิม

"กะ ก็ได้..."

"จับกดอีกรอบก่อนไปเรียนดีป่ะ"

"แททททททท~"

พอคำพูดทะลึ่งๆ นั่นหลุดออกมา ฉันก็เผลอส่งเสียงดังพร้อมทั้งดันตัวเขาออกไปเบาๆ เรื่องเมื่อคืนแทบทำให้ฉันเป็นบ้าตาย พอนึกย้อนกลับไปทีไรก็รู้สึกอบอ้าวไปทั้งตัว โอ๊ยยยย ประสาทจะกิน นอนแทบไม่หลับเลยด้วยซ้ำ บอกตามตรงว่ามันต่างจากแทมาก ไอ้บ้านี่หลับลึก ไม่รู้สึกตัวใดๆ ทั้งสิ้น ให้ตายเหอะ! เมื่อวานทำแบบนั้นกันยังไม่พอใจอีกหรือไง ร่างกายฉันออกจะระบมไปทั่วตัวขนาดนี้ ยังจะมีหน้าจะมาจับกดกันอีกเหรอ

"เออๆ ก็ได้ ไปแล้วก็ได้วะ" เมื่อเห็นฉันเร่งรัดดันตัวเขาออกห่าง คนตัวสูงก็ทำเสียงจิ๊จ๊ะขัดใจ แต่ก็ยอมลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างว่าง่าย

น่าแปลกใจที่ท่าทางเขาเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อวาน มันแตกต่างจากเดิม กลายเป็นคิมแทฮยองคนละคนกับที่ชอบทำตัวแย่ๆ นิสัยใจร้ายอยู่ตลอดเวลา ไม่รู้ว่าทำไม แต่ในตอนนี้ฉันกลับรู้สึกว่าเขาอยู่ในโหมดใจดี อ่อนโยน อารมณ์คงที่เหมือนคนทั่วๆ ไปที่ไม่เอะอะอะไรก็ใจร้อนโวยวาย ด่ากราด พูดจาไม่ดีเหมือนในตอนแรกที่เจอกัน มันแปลกนะ...แปลกมาก เหมือนเขายังส่างขึ้นไม่สุด แต่ฉันก็ขอภาวนาให้เขาดีได้แบบนี้ไปตลอด อย่างน้อยก็ไม่ตวาดด่าฉันด้วยคำพูดแรงๆ เจ็บๆ เหมือนเมื่อก่อน แค่นั้นก็รู้สึกพอใจแล้วจริงๆ สรุปแล้วแทเอาหัวตัวเองไปโขกกับอะไรเข้าหรือเปล่านะ??

งงไปหมด แต่ก็เอาเหอะ!

สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกกลัวคืออารมณ์ที่ผีเข้าผีออกของเขานั่นแหละ ตอนนี้เขาอาจจะยังดีๆ แต่มันกลับทำให้ฉันกังวลเหลือเกินว่าถ้าหากมีอะไรไปกระทบจิตใจเขาเข้าอีกครั้ง แทอาจจะกลายร่างกลับมาร้ายใส่ฉันแบบเดิม ซึ่งในตอนนี้ก็ได้แต่ระวัง พยายามทำตัวดีๆ ใส่เขาเข้าไว้ ทั้งๆ ที่เริ่มหวั่นใจไปกับการกระทำที่เหมือนกับเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของเขา

บางทีฉันก็แอบใจเต้นแบบแปลกๆ เวลาที่อยู่ใกล้แทเหมือนกันนะ

นี่ฉันเป็นบ้าอะไรของฉันน่ะ!?!

แทใช้เวลาในการแต่งตัวนานมาก กว่าเขาจะทำโน่นทำนี่เสร็จล่อไปเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่า ซึ่งมันเลยเวลาเข้าเรียนของฉันไปแล้ว ให้ตายสิ! โชคดีที่ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก่อนหน้าที่เขาจะตื่น มันเลยยังพอทันการบ้าง แต่ก็สมกับที่เขาจะแต่งตัวนาน เพราะสภาพแทตอนนี้ดูหล่อมาก เขาหล่อแบบสะกดสายตา ทั้งการมิกซ์เสื้อผ้า การแต่งตัวที่โคตรจะดูดี ทำให้ฉันได้แต่แอบหวีดกรี๊ดใส่เขาอยู่เงียบๆ ภายในใจ เราสองคนกำลังจะไปเรียนแล้ว แทกำลังเปิดประตูออกจากห้อง แต่กลับต้องชะงักลงจนฉันสงสัย

"มีอะไรเหรอ??" ฉันถาม

"เฮ้ย..."

แต่แทกลับขมวดคิ้วหนัก เปิดปิดประตูจ้องมองสลับไปมา จนฉันต้องเงื้อหน้าขึ้นไปมองตาม เสียงทุ้มเริ่มสบถอย่างหัวเสียเมื่อเห็นอะไรบางอย่างที่แปลกไป

"เวร โดนอะไรมาวะเนี่ย"

ใช่! เขากำลังสงสัยว่าทำไมที่ประตูถึงเป็นรอยยุบบุบเข้ามาเท่ากำปั้น คนตัวสูงมองมันอย่างงงๆ ปนๆ หงุดหงิดนิดหน่อย และนั่นทำให้ฉันนึกอะไรบางอย่างขึ้นออก

"เมื่อคืนตอนแทหลับ ได้ยินเสียงกระแทกที่หน้าประตูดังมาก"

"ห๊ะ?"

เมื่อวานหลังจากที่พวกเรา เอ่อ...ทำแบบนั้นเสร็จ แทก็หลับไปเลย แต่ฉันกลับสะดุุ้งตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงกระแทกที่หน้าประตูอย่างรุนแรงจนน่าตกใจ แทบจะหัวใจวายตายแน่ะ

"ทำไมเมื่อวานฉันไม่ได้ยิน"

"ก็แทมัวแต่หลับอ่ะ"

"เหรอวะ"

ใบหน้าเรียวพยักเพยิดอย่างทำเป็นเข้าใจ ก่อนจะทิ้งความสนสงสัยไว้ภายในแล้วปิดล็อคประตูจัดการเก็บคีย์การ์ดเข้ากระเป๋ากางเกง พาฉันออกจากห้องของตัวเองได้ในที่สุด

"ช่างแม่งละกัน ไว้ค่อยเรียกช่างขึ้นมาเปลี่ยนให้ใหม่ ตอนนี้ไปเรียนเหอะ"

ควรรีบตั้งนานแล้วมั้ยยยยย ไอ้บ้าาาาา~
















@ที่มหา'ลัย

"ขอบคุณที่มาส่งมินอานะ"

เมื่อรถจอดสนิท ฉันก็จัดการปลดสายเซฟตี้เบลออกอย่างเร่งรีบ หันไปบอกคนข้างๆ อย่างร้อนลน เพราะเลทมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว จะโดนอาจารย์ว่ามั้ยเนี่ย สองมือตั้งท่าจะเอื้อมไปเปิดประตูรถ แต่กลับถูกฝ่ามือใหญ่คว้าไหล่เข้าไว้ซะก่อน

"เดี๋ยวดิ รีบไปไหนอ่ะ"

"สายมากแล้วอ่ะแท โดนล็อคห้องแหง"

"คุยกันก่อนดิ"

โอ๊ยยยย~ จะมาคุยอะไรตอนนี้ ขับรถมาตลอดทางก็นั่งเงียบ ถึงตอนนี้จะมาทำเป็นชวนคุย กวนประสาทกันป่ะถามจริง

"มีอะไรเหรอ?" ฉันหันไปถามทันที ในขณะที่ใบหน้าคมกลับจ้องเขม็งมองตรงมาอย่างกับมีเรื่องสำคัญอะไรจะบอกเข้าซักอย่าง

"เลิกเรียนเดี๋ยวมารับ"

"หาาาา??"

"ทักไลน์มา แอดไว้ให้แล้ว"

ดวงตาฉันเบิกกว้าง มองโทรศัพท์ที่แทให้มาอย่างอึ้งๆ แอบไปแอดไว้ให้ตอนไหนเนี่ย??

"โทรมาก็ได้ เบอร์มีอยู่ในนั้น"

ดะ เดี๋ยวววววว...ทำไมใจเต้นล่ะ

"ไปได้แล้วไป"

ให้ตายเหอะ แล้วนี่ฉันกำลังเป็นอะไร ทำไมถึงหน้าร้อน บ้าจริง! ฉันรีบเปิดประตูลงมาจากรถแทด้วยสภาพตื้อๆ มันอึ้งๆ บอกอะไรไม่ถูก รู้แต่ว่าทั่วทั้งตัวมันกำลังอบอ้าวอย่างกับไปวิ่งมาราธอนกลางแดดมา โอ๊ย~ จะบ้าตาย ไม่กล้าหันไปมองหน้าแทเลยอ่ะ เขินๆ จั๊กจี้ยังไงไม่รู้ ฉันได้แต่ยืนหันหลังนิ่งค้างอยู่กับที่จนได้ยินเสียงรถขับออกไป ทันทีที่พ้นสายตาก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา ในที่สุดแทก็ไปได้ซักที แปลกดีที่หัวใจมันเต้นรัวผิดปกติชอบกล

นี่แทกำลังเล่นตลกอะไรกับใจฉัน?!

ฉันได้แต่นึกวนไปวนมา แต่ก็ดันลืมคิดไปว่าต้องรีบขึ้นห้องเรียนเพราะตอนนี้เลทมาเกือบจะสี่สิบนาทีแล้ว มีหวังโดนด่าแหง พอเอะใจขึ้นได้จึงตัดสินใจพักความรู้สึกพวกนั้นไว้ ก่อนจะก้าวขาออกแรงวิ่งเต็มสปีดขึ้นตึกเรียนอย่างไม่คิดหน้าคิดหลังอะไร ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปสายตาของอาจารย์ก็ตวัดเพ่งเล็งตรงเข้าเชือดเฉือนใส่ทันที ฮือ~ สุดจะกดดัน เป็นเพราะแทแท้ๆ ที่ทำให้สายได้ถึงขนาดนี้ เห็นดังนั้นฉันจึงได้แต่รีบก้มหน้าก้มตา พยายามเดินดุ่มๆ เข้าไปหาที่ว่างนั่งลงอย่างรวดเร็ว

ฟึ่บ~

เสียงเหมือนกับการกระทำที่กำลังยกของหลบให้ดังขึ้นมาจากคนข้างๆ จนฉันเผลอหันไปมองตาม เพียงเท่านั้นก็ต้องอ้าปากค้าง เมื่อพบว่าคนที่นั่งข้างๆ คือยัยจินซู ยัยเพื่อนตัวดีจอมขี้งอนที่กำลังโกรธฉันอยู่นั่นเอง

"จะ จินซู...หวัดดี"

"ไม่คุยด้วยทีนี่เหลวไหลใหญ่ รู้ตัวบ้างมั้ยว่ากำลังทำอะไรอยู่"

ฉันหุบปากลงทันที รีบหลุบตาต่ำด้วยท่าทางลนลาน น้ำเสียงยัยนี่ยังคงนิ่ง ราบเรียบ ดูเหมือนจะยังโกรธไม่หาย ให้ตายเหอะ! ทำยังไงดีเนี่ย กดดันยิ่งกว่าเดิมซะอีกพอเป็นแบบนี้

"เพื่อนเป็นห่วงนี่เข้าใจบ้างหรือเปล่า"

"..."

"ทำไมไม่รีบง้อ"

น้ำเสียงเย็นชาค่อยๆ แปรเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ จนฉันต้องเงยหน้าขึ้นมองมันทั้งน้ำตาคลอๆ เห็นจินซูยังคงทำหน้าบึ้งตึงแต่สายตาแกล้งทำเป็นเหล่ฉันอย่างหมั่นไส้

นี่มันอะไร...ยัยนี่กำลังพูดอยู่กับฉันล่ะ โอ๊ยยยย ไม่อยากเชื่อเลย

ดีใจจัง ดีใจจนอยากจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว

"ให้โอกาสง้อได้หรือยังอ่ะ" ฉันหันไปทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้ใส่มัน จนเจ้าของร่างบางสมส่วนหันมาเบ้หน้าพลางเท้าคางจ้องหน้าฉันอย่างคาดโทษทันที

"อ่ะ ง้อดิ ให้ง้อแล้วก็ได้"

"จินซู~"

"หงุดหงิดเป็นบ้า แต่โกรธได้ไม่กี่วันเองอ่ะ บ้าจริง"

"ขอโทษนะ ขอโทษ~"

ว่าแล้วก็ซุกหน้าลงไหล่ มุดๆ ใส่จนยัยนั่นหลุดขำน้อยๆ แต่ก็ยอมลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู ในที่สุดเพื่อนก็หายโกรธฉันแล้ว อยากจะตะโกนออกมาให้ดังๆ ดีใจโว้ยยยยยยย

"เดี๋ยวก็โดนด่าอีกหรอก มาสายไม่พอ ยังจะเล่นอีก"

"ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังนะ แต่มันมีเรื่องจริงๆ"

"เหรอออออออ แน่ใจ~"

"เดี๋ยวเล่าให้ฟังทุกอย่างเลย จริงๆ นะ"

"เออ รู้แล้วน่า แหมมมม~" จินซูยังคงลากเสียงยาวพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยๆ นั่นและมันทำให้ฉันอุ่นใจขึ้นเป็นกองเชียวล่ะ "ถ้าไม่โกรธนี่ก็คงไม่เล่าใช่ป่ะ"

"โถ่~ จินซู"

ยัยเพื่อนสนิทตัวดียังคงทำเป็นมุ่ยปาก ผลักหน้าผากฉันอย่างหมั่นไส้ หน็อยยย นี่เก็บกดมาลงป่ะเนี่ย

"แต่วันนี้ดันเลิกเรียนเที่ยงนี่ดิ คาบบ่ายยกคลาส แต่ฉันดันติดธุระต้องรีบกลับ ยังไงไว้ค่อยคอลคุยกันตอนกลางคืนได้ป่ะ"

"อื้อ เดี๋ยวฉันโทรหานะ" ฉันว่า ถึงก่อนหน้านี้โทรศัพท์จะพังไป แต่ตอนนี้ก็เปลี่ยนเครื่องใหม่ พูดได้เต็มปาก ว่ายังจำเบอร์ยัยจินซูได้ขึ้นใจ เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันเป็นคนโทรหายัยนี่เองน่าจะดีกว่า เพราะจินซูไม่รู้เบอร์ใหม่ฉัน แล้วฉันเองก็ยังไม่รู้เบอร์ใหม่ของตัวเองด้วยเหมือนกัน

เอาไว้ค่อยคุยกันตอนนั้นก็ได้ ตอนที่ฉันพร้อมแล้ว พร้อมที่จะเล่าเรื่องทุกอย่างให้มันฟัง จะไม่พยายามปิดบังมันอีกต่อไป

"ดีมาก ถ้าฟังไม่ขึ้นมีตบนะ บอกเลย โทษฐานทำตัวเหลวไหลปล่อยตัวให้ผู้ชาย"

เวร~ แทบจะขำไม่ออก หันไปมองหน้ายัยนี่ตาเขียวปั้ด พูดอะไรของมันเนี้ย

"ไม่ได้ปล่อยตัวซักหน่อย"

ว่าแล้วก็ยู่หน้าใส่ จนจินซูได้แต่แอบหัวเราะน้อยๆ ในที่สุด พวกเราก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม หายโกรธกันได้ซักที  ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ตึงกันมาตั้งหลายวัน งี้แหละน้าาา ฉันกับมันนี่ตัดกันไม่ขาด โกรธกันให้ตายสุดท้ายก็ทิ้งกันไม่ลง โชคดีจริงๆ ที่วันนี้บังเอิญได้นั่งข้างๆ กัน ไม่งั้นคงหาโอกาสแบบนี้ไม่ได้แหงๆ

แน่นอนว่าในช่วงเวลาหลังจากนั้น ฉันกับมันก็นั่งกระซิบกระซาบกันทั้งคาบ พวกเราเหมือนคนเก็บกด อัดอั้นตันใจ ไม่ได้คุยกันมาตั้งหลายวัน เลยทำให้มีเรื่องคุยโน่นนี่นั่นมากมายนับไม่ถ้วน จนในที่สุดก็เลิกคลาสจนได้ ซึ่งมันตรงกับเวลาพักเที่ยงพอดี ยัยจินซูจึงรีบขอตัวออกจากห้องเพราะต้องกลับไปจัดการกับธุระที่ว่า ในขณะที่ฉันผู้ที่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มไม่มีจุดหมายปลายทางที่จะไปไหนต่อ เลยได้แต่เดินล่องลอยมายังโรงอาหารกลางของมหา'ลัย หาโต๊ะตัวว่างๆ นั่งพักผ่อนไปเรื่อยเปื่อย

วันนี้อุตส่าเลิกเรียนเร็วแท้ๆ แต่กลับไม่รู้ว่าจะทำอะไร

สายตาได้แต่เหม่อลอยมองโทรศัพท์ที่แทให้พลางทิ้งหัวนาบลงบนโต๊ะ มองดูรูปโปรไฟล์ในไลน์ของผู้ชายหล่อๆ คนหนึ่ง คนที่ชอบถ่ายภาพสไตล์กล้องฟิลม์ที่ดูเท่และโคตรคูลไปในคราวเดียวกัน ผู้ชายที่มีเพียงรายชื่อเดียวของการติดต่อ ภายในโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่มีแค่ชื่อแทเพียงคนเดียว

ทำไมถึงอยากทักหาเขาจัง ทำไมต้องทำตามที่เขาบอกด้วยก็ไม่รู้

นี่ฉันเป็นอะไร บ้าจี้หรือไงนะ

ในใจเกิดอาการลังเล พยายามย้ำคิดย้ำทำอยู่นานพอสมควร จนสุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับความคิดบ้าๆ ที่ตีพันกันยุ่งเหยิงอยู่ภายในหัว ตัดสินใจเปิดหน้าต่างแชทขึ้นมาทักหาตัวเจ้าปัญหาขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ กับอีแค่ทักบอกทำไมฉันถึงร้อนลน ทำไมถึงต้องว้าวุ่นอยู่ได้คนเดียว



[ MiMinah ] : แท มินอาเลิกเรียนแล้ว

รอเพียงแค่ชั่วอึดใจแชทก็ขึ้นคำว่าอ่าน จนหัวใจฉันเต้นรัวไม่เป็นส่ำ บ้าชะมัด ลุ้นอะไรของฉันนักหนา กับอีแค่ข้อความตัวอักษรธรรมดา จะตื่นเต้นอะไรของเธอล่ะมินอา

[ T ] : ทำไมเลิกไวจังอ่ะ

[ MiMinah ] : คาบบ่ายยกคลาส แทเลิกกี่โมงเหรอ

[ T ] : บ่ายสาม

[ MiMinah ] : เอายังไงดี มินอาต้องรอแทมั้ย

แชทเงียบไปครู่หนึ่ง แอบหวั่นๆ ว่าเหมือนจะได้กลับห้องตัวเองก่อน แล้วทำไมต้องผิดหวังด้วยล่ะ ยัยเพี๊ยนเอ๊ย~

[ T ] : รอดิ

ห๊ะ! เดี๋ยวก่อนสิ

ฉันใจชื้นขึ้นมาทันที ตั้งหน้าตั้งตารีบพิมพ์ตอบเขากลับไปด้วยความดีใจอย่างไม่รู้ตัว

[ MiMinah ] : แทจะมารับมินอาเหรอ

[ T ] : อือ กินข้าวรอไปก่อนได้ป่ะ เลิกเรียนแล้วเดี๋ยวรีบไปรับ

อ๊ายยยยยยย อยู่ดีๆ ก็หยุดยิ้มไม่ได้

[ MiMinah ] : ได้ๆ งั้นเดี๋ยวรอที่โรงอาหารนะ มาถูกใช่มั้ย

[ T ] : อืม



คำสั้นๆ แต่ได้ใจความ ทำให้ฉันยิ้มแก้มปริออกมา เขาบอกว่าจะมารับด้วยแหละ เขายังยืนยันคำเดิม ถึงมันจะรอนาน แค่สองสามชั่วโมง(?) แต่ทำไมถึงได้เต็มใจที่จะรอนะ

โอ๊ยยยย อาการหนักแหงๆ ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เลยฉัน!

ฉันนั่งๆ นอนๆ เล่นโน่นเล่นนี่ในโทรศัพท์ไปเรื่อยเปื่อย หาหนังดูรอเวลาผ่านไปอย่างไม่คิดอะไร น่าจะราวๆ เกือบชั่วโมงกว่าได้มั้งที่จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีใครเดินเข้ามานั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเข้าให้ ใครคนนั้นที่กำลังจ้องหน้าฉันจนต้องเผลอละสายตาจากโทรศัพท์ขึ้นไปมอง

"จองกุก..."

"ไง มาสายจังเลยนะวันนี้"

ใช่...เขาคือจอนจองกุก คนที่สะพายกระเป๋าสีดำใบใหญ่เข้ามานั่งจ้องหน้าฉันอยู่ในตอนนี้ ได้แต่ทำให้ฉันคลี่ยิ้มทักทาย แต่กลับได้รับเพียงแววตานิ่งๆ สีหน้าเรียบตึงตอบกลับมาแทน

"มันต้องมีบ้างแหละ แหม~" ท่าทางของจองกุกได้แต่ทำให้ฉันแปลกใจ แต่ก็ทำได้แค่ยิ้มกลบเกลื่อนไปทั้งแบบนั้น

"มัวทำอะไรอยู่ล่ะ"

ฉันชะงักไปในทันที ทำไมน้ำเสียงเขาดูแข็งแปลกๆ แถมสีหน้าก็ตึงเหมือนอารมณ์ไม่ค่อยจะดีซักเท่าไหร่

"อ๋อ เปล่า พอดีวันนี้แค่ตื่นสายนิดหน่อย"

"เหอะ! ตื่นสายเหรอ"

"..."

คราวนี้เห็นได้อย่างชัดเจน ว่าอีตานี่กำลังแค่นเสียงใส่ และฉันเองก็งงจนต้องเงียบไป นี่เขาเป็นอะไรไปงั้นเหรอ

"จองกุกเป็นอะไรไปเหรอ"

"ก็...เปล่า"

"ทำไมดูอารมณ์ไม่ค่อยดี"

"ลืมไปแล้วหรือไงว่าวันนี้ฉันจะพาเธอไปไหน"

จู่ๆ เสียงทุ้มๆ ของเขาก็ดังสวนขึ้นมาจนฉันสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาลนลานขึ้นทันที เมื่อนึกขึ้นได้ว่าดันมีนัดกับจองกุกเข้า วันนี้เขาจะพาฉันไปหาซื้อโทรศัพท์ใหม่ แต่ฉันกลับลืมไปซะสนิท ซึ่ง...ในตอนนี้ ฉันอาจจะไม่ต้องไปแล้วก็ได้ เพราะดันได้เครื่องใหม่ของแทมาใช้แทน แต่ดูเหมือนจองกุกเองก็กำลังมองโทรศัพท์ในมือฉันอย่างไม่วางตา

"อ้าว ได้โทรศัพท์ใหม่แล้วนี่" น้ำเสียงกดกระแทกเหมือนคนไม่พอใจ จนฉันเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว

"อ๋อ อื้ม...เพิ่งได้มาเอง"

"ใครให้มาล่ะ"

คำถามนี้กุกเหมือนจะเน้นย้ำจนฉันรู้สึกอึ้ง ที่เขาถามมันหมายความว่าไง?? จองกุกรู้เหรอว่าโทรศัพท์นี้ได้รับมาจากใคร ฉันใจหายเมื่อเห็นแววตาโตๆ ของเขามองเหยียดแข็งกระด้างใส่จนรู้สึกแย่ไปหมด

"กุกโกรธอะไรฉันอยู่เหรอ"

"..."

"ขอโทษนะถ้าทำให้นายโกรธ แต่ฉันไม่รู้จริงๆ ว่านายกำลังโกรธฉันเรื่องอะไร"

"...อืม" อยู่ๆ ร่างสูงตรงหน้าก็ปล่อยลมหายใจออกมายาวเหยียด "ไม่มีอะไรหรอก ช่างมันเหอะ"

"..."

"โทษทีที่เผลอตะคอกใส่"

ว่าแล้วก็เอื้อมมือขึ้นมาขยี้หัวฉันเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าตึงๆ ให้กลับมายิ้มแย้มตามแบบฉบับจองกุกคนเดิม

นี่เขาเป็นอะไร ฉันงงไปหมดแล้ว

"แต่โกรธนะที่ลืมนัดฉันอ่ะ"

"ฮะๆ ขอโทษ~ ไม่ได้ตั้งใจ" ฉันได้แต่ทำเป็นยิ้มหัวเราะตามเขาไป ทั้งๆ ที่ในใจกลับรู้ดีว่าจองกุกต้องมีบางอย่างภายในใจ แต่เขาเลือกที่จะไม่พูด แล้วฉันก็รู้สึกสับสนมากด้วยตอนนี้

"ครั้งหน้าต้องแก้มือใหม่นะ ไม่งั้นไม่ยอม"

"อ่ะ ก็ได้ อยากไปไหนล่ะ ว่ามาเลยดีกว่า"

"ให้มันจริงงงง"

คนตัวสูงตรงหน้ายังคงทำเป็นพูดเล่นยิ้มแย้มกับฉันไปเรื่อยเปื่อย พอดีกับช่วงเวลาเดียวกันที่โทรศัพท์ฉันส่งเสียงดังสั่นขึ้นมา เพราะมีข้อความบางอย่างเข้าไม่หยุด



[ T ] : มาได้ละ อยู่ข้างโรงอาหาร

แทนั่นเองที่เป็นคนส่งไลน์มาหา ไหนบอกอีกสองสามชั่วโมงจะเลิกเรียนไง นี่มันเร็วกว่าชัดๆ ฉันจึงรีบหยุดการกระทำทุกอย่างเพื่อที่จะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาตอบเขา

[ MiMinah ] : โอเคๆ ทำไมเลิกเรียนไวจัง

[ T ] : อย่าลีลาให้มาก รีบๆ มา

หืมมมม? ทำไมอ่านแล้วรู้สึกเหมือนโดนบ่น หงุดหงิดอะไรอยู่หรือเปล่าน้า เอาเหอะ...

[ MiMinah ] : เดี๋ยวเดินไปแล้ว รอแปบนึงนะ



พิมพ์จบฉันก็รีบคว้ากระเป๋าขึ้นมาสะพายทันที จองกุกที่นั่งอยู่ถึงกับถามขึ้นด้วยความงุนงง

"เอ้า ไปไหน?"

"ต้องไปแล้วอ่ะ ไว้เจอกัน"

และฉันก็รีบตอบกลับเขาไปอย่างร้อนลน ในใจกังวลกลัวว่าอีกคนจะกำลังหงุดหงิดอะไรเข้าซักอย่าง ต้องรีบไปหาก่อนที่แทจะแปลงร่าง ว่าแล้วฉันก็รีบสาวเท้าเร็วๆ ออกมาโดยไม่สนใจสายตาที่กำลังจับจ้องอยู่ที่เบื้องหลัง สายตาซึ่งเต็มไปด้วยความผิดหวังที่ฉันไม่ทันได้สังเกตเห็น

ที่ข้างโรงอาหารกลาง ในซอกตึกแคบๆ รถสปอร์ตสุดหรูคันเดิมกำลังจอดอยู่ข้างริมฟุตบาท ฉันเห็นแทยืนนิ่งกอดอกพิงตัวไปกับรถของเขา ใบหน้าบึ้งตึง คิ้วขมวดชนกัน สายตาเย็นชา ท่าทางดูแปลกๆ เหมือนไม่พอใจอะไรอยู่ซักอย่าง

"มาแล้ว~"

เมื่อฉันเดินเข้าไปหา จู่ๆ แทก็เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ คว้าแขนฉันไว้อย่างแรง จับอัดกระแทกแผ่นหลังเข้าใส่ตัวรถจนร่างกายเจ็บแปล๊บไปหมด ฉันเบ้หน้าขึ้นทั้งๆ ที่ตกใจ รู้สึกปวดร้าวไปหมดทั่วทั้งช่วงหลัง

ตึง!

"โอ๊ย!!"

"เผลอหน่อยละแรดใหญ่"

"อะไรเนี่ย เจ็บนะ!"

"สนุกมากมั้ย..."

"พูดเรื่องอะไร?!"

"มีความสุขมากป่ะวะที่ได้อ่อยผู้ชาย!!"

(75%) 








"เป็นอะไรของแทเนี่ย!!"

ฉันพูดเสียงสั่น กลั้นใจออกแรงผลักเขาให้ออกห่าง จนคนตัวสูงถอยหลังกลับไปเพียงไม่กี่ก้าว จ้องมองฉันด้วยแววตาก้าวร้าว เต็มไปด้วยความเดือดดาลอย่างน่าใจหาย

"เมื่อกี้ทำอะไร!"

"ห๊ะ?!"

"ถามว่าเมื่อกี้ไปอ่อยไอ้จองกุกมันทำไม!!"

เสียงตวาดดังลั่นจนฉันถึงกับต้องผงะ คนตรงหน้ากำลังแสดงอารมณ์โมโหขุ่นเคือง แผ่รังสีความน่ากลัวออกมาจนฉันได้แต่นิ่งอึ้งไป นี่แสดงว่าเขามาตั้งนานแล้ว แต่ดันบังเอิญเห็นฉันอยู่กับจองกุกเข้าเลยโมโหร้ายแบบนี้

"ไม่ได้อ่อยนะ!"

"บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าให้เลิกยุ่งกับน้องฉัน!"

"แต่จองกุกเป็นเพื่อน...โอ๊ยยย!~" ยังไม่ทันจะได้พูดจบ มือเรียวก็เอื้อมเข้ามากระแชกแขนฉันให้เข้าหาตัว พร้อมทั้งออกแรงบีบจนร้าวระบมไปหมด แทจ้องหน้าฉันอย่างเหลืออด แววตาของเขาเดือดจัดขาดการยับยั้งจนขอบตาฉันเริ่มร้อนผ่าวขึ้นอีกครั้ง คนตรงหน้าพยายามคาดคั้นเอาคำตอบที่ต้องการทำให้ตัวเองรู้สึกพึงพอใจด้วยการเค้นคำพูดให้ออกมาจากปากด้วยการกระทำที่โมโหร้ายและรุนแรง

"แล้วยังไง...เป็นเพื่อนแล้วเลิกยุ่งไม่ได้หรือไง!"

"แทททท มินอาเจ็บ"

"หึ! เธอนี่มันขยันปั่นหัวผู้ชายจริงๆ ว่ะ"

"อึก...ปล่อยแขนมินอาเถอะ"

ฉันเริ่มกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองไม่ไหว ทำไมล่ะแท ทำไมต้องทำแบบนี้อีกแล้ว แค่ฉันคุยเล่นกับจองกุก มันผิดมากเลยใช่มั้ย ทำไมแทต้องทำรุนแรงแบบนี้กับฉันด้วย

"จะเอามันอีกคนหรือไง อ่อยอยู่ได้!"

"ฮึก ฮือๆ"

ในที่สุดน้ำตาฉันก็ไหลอาบแก้ม ในขณะที่ร่างกายถูกคนนิสัยไม่ดีตรงหน้าจับเขย่ากระชากไปมา ต้นแขนเริ่มรู้สึกแสบและชา แต่แทก็ยังไม่หยุดการกระทำบ้าๆ แบบนี้ซักที นี่ฉันจะทำยังไงดี ในใจตอนนี้หน่วงอ่อนไปหมด เจ็บปวดจากการกระทำและคำพูดเลวๆ ของเขาไม่จบไม่สิ้น เหนื่อยและอ่อนล้า ทั้งๆ ที่คิดว่าคงจะไปได้ดีกว่านี้แล้วแท้ๆ

สุดท้ายแทก็กลับมาเป็นแทคนเดิม คนที่ฉันเกลียดเขาเข้าไส้ สันดารทุเรศๆ ที่คอยแต่จะตอกย้ำใจ ทำให้ได้แต่คิดไปไกลว่าฉันนี่แหละที่โง่เอง เผลอไปหลงดีใจให้กับบุคคลิกเพียงชั่วคราวของเขา

"พี่..."

ทว่า...ในตอนนั้น ที่เสียงทุ้มนุ่มคุ้นหูดังขึ้น เรียกให้แทหยุดการกระทำเลวๆ ของตัวเองค่อยๆ หันไปมองที่ต้นทางอย่างช้าๆ

"พี่กำลังทำอะไรมินอา"

ร่างสูงที่ฉันเพิ่งเดินจากมาได้ไม่นานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขายืนมองพวกเราสองคนสลับกันไปมา สีหน้าดูอึ้งค้าง แต่เมื่อสบเข้ากับใบหน้าของฉันซึ่งเต็มไปด้วยน้ำตาไล่ลงมาเห็นรอยปื้นแดงตามต้นแขน เพียงแค่นั้นก็ถึงกับชะงักนิ่งค้างอยู่กลางอากาศไปหลายวิยาที แววตาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกระด้างขึ้นเรื่อยๆ คิ้วคมได้รูปเริ่มขมวดกันเป็นปม บ่งบอกว่าเริ่มไม่โอเคอย่างชัดเจน

"ไอ้จองกุก..." แทเผลอหลุดเปรยขึ้นมาเบาๆ คนโดนเรียกชื่อเมื่อได้ยินจึงรีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ยิ่งกว่าเก่า

"ปล่อยมินอาก่อนเหอะ ทำอะไรของพี่วะ"

จองกุกจ้องแทเขม็ง เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ในขณะที่ฉันเองก็ตกใจได้แต่เหลือบมองหน้าพวกเขาสลับกันไปมา เริ่มสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงแสดงสีหน้าแบบนี้ใส่รุ่นพี่ที่ตัวเองสนิท จะบอกว่าทะเลาะกันมาก่อนงั้นเหรอ? มันก็ดูเหมือนจะไม่ใช่ แล้วจองกุกมาตั้งแต่เมื่อไหร่?

"มึงไม่ต้องมายุ่งได้ป่ะ" แทเองก็เริ่มจะขึ้นเสียงใส่ ความรุนแรงทางสายตาจ้องโต้ตอบไม่แพ้กัน

"แต่มินอาเจ็บ พี่บีบแขนยัยนี่ทำไม"

เขายังคงพยายามบอก ทั้งที่อารมณ์เริ่มเดือดพลุ้งพล่านขึ้นเรื่อยๆ สายตาจับจ้องไปที่แขนช้ำเป็นรอยแดงของเธอตรงหน้า รู้สึกทั้งสงสารและเจ็บใจ ทำไมพี่ที่เขานับถือถึงต้องมายุ่งเกี่ยวข้องกับคนที่เขาชอบด้วย ทำไมแทต้องทำแบบนี้กับมินอา ความสัมพันธ์ของสองคนนี้มันคืออะไรกันแน่

"ทำไมวันนี้มึงดูเสือกเรื่องของกูจังวะ" เพียงแต่แทเองก็ไม่สบอารมณ์เหมือนกัน คำพูดนิ่งๆ แต่แฝงไปด้วยการหาเรื่องจนอีกฝ่ายถึงกับขมวดคิ้วมุ่น

"ผมไม่ได้เสือกเรื่องของพี่ แต่ผมเป็นห่วงมินอา"

"เหอะ! ห่วงเหรอ มันน่าห่วงตรงไหน" คนใจร้ายทำเพียงแค่แค่นหัวเราะเยาะ ยิ้มเหยียดมุมปาก เขาสบถพร้อมทั้งค่อยๆ ปล่อยมือออกจากแขนฉันช้าๆ "ขยันอ่อยขยันปั่นผู้ชาย โคตรจะแรดเลย"

พอคำพูดพวกนั้นหลุดออกมาจากปาก คนฟังอย่างจองกุกจึงเผลอลืมตัวกำหมัดแน่นจนเห็นเส้นเลือดนูนขึ้นมาอย่างชัดเจน เขารู้สึกโมโหเป็นอย่างมาก โมโหอย่างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อารมณ์เดือดดาล พลุ้งพล่านไปหมด ไม่เคยคิดว่าแทจะกล้าด่าผู้หญิงแบบนี้ และที่สำคัญเธอคนนั้นก็ดันเป็นคนเดียวที่สามารถส่งผลกับใจเขาอย่างรุนแรง มันเลยเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเกลียดและหมั่นไส้ในท่าทางที่หยิ่งยโสจองหองของพี่ที่เขานับถือเป็นอย่างมาก

"เกินไปหรือเปล่าวะพี่" มากจนถึงขนาดควบคุมเสียงของตัวเองไว้ไม่อยู่ ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงรอดไรฟัน จ้องมองผู้ชายฝั่งตรงข้ามด้วยความเดือดดาล ฉันรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี เริ่มทำอะไรไม่ถูก เหมือนกับเอาตัวเองเข้ามาอยู่ท่ามกลางดงไฟที่พร้อมจะระเบิดประทุขึ้นได้ทุกเมื่อ

"..."

"พี่จะว่ามินอาทำไม"

"แล้วมึงจะมาเดือดร้อนอะไร เป็นผัวเหรอ ก็ไม่ใช่..."

แทตอกกลับด้วยคำพูดที่รุนแรงจนจองกุกได้แต่นิ่งอึ้งไป แววตาเขาสั่นไหว ดวงตาแดงก่ำอย่างพยายามที่จะระงับอารมณ์ตัวเองไว้ ในขณะที่คนใจร้ายข้างๆ กลับเห็นว่าทุกอย่างเป็นเรื่องสนุก เขายังคงส่งเสียงสบถหัวเราะในลำคอด้วยความท้าทายอารมณ์ไปเรื่อยๆ ไม่ยอมหยุดลงซักที

"พี่แม่งเป็นอะไรของพี่วะ"

"มึงเก็บปากเอาไว้แดกข้าวดีกว่า อย่าวอนหาตีน"

ฉันถึงกับต้องเผลอลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ รีบเอื้อมมือเข้าไปพยายามห้ามปรามคนทั้งคู่ไว้ ราวกับกลายเป็นจุดที่ไม่ได้รับความสนใจ รู้สึกใจเสียยิ่งกว่าอะไร ลางสังหรณ์บางอย่างกำลังบอกว่าอีกไม่นานทั้งคู่ต้องลงไม้ลงมือกันแน่ๆ แล้วมันก็จริงอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด

"เหี้ย!...กูไม่ไหวแล้วนะเว้ย!!"

เพราะจองกุก ทันทีที่เขาเริ่มคำรามสบถด่าหยาบ ร่างกายก็พุ่งตรงดิ่งเข้าหาแททันทีอย่างไม่รีรอช้าแต่อย่างใด ท่ามกลางความช็อกทางสายตา ฉันหวีดร้องขึ้นมาอย่างตกใจ หัวใจเต้นรัวแรงขึ้นอย่างสั่นไหว มือกระตุกเกร็งด้วยความทำอะไรไม่ถูกเมื่อภาพตรงหน้าคือร่างของผู้ชายสูงโปร่งทั้งสองคนกำลังรัวหมัดนัวเนียใส่กันไม่หยุด มันทั้งรุนแรง และเต็มไปด้วยความน่ากลัว

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก

เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นคนต่อยกันต่อหน้าต่อตา พวกเขาทั้งคู่สาดอารมณ์ที่รุนแรงใส่กันอย่างหนักหน่วง จนฉันไม่รู้ว่าจะห้ามยังไงไหว ได้แต่แหกปากโวยวาย แต่พวกเขาก็ยังไม่ยอมหยุดลงซักที หัวใจมันเลยบีบแน่นหวั่นวิตกเมื่อเห็นทั้งคู่เริ่มเลือดออกตามใบหน้า แต่ก็ยังนัวเนียฟัดกันเหมือนหมาบ้าไม่ยอมเลิก โอ๊ยยย บ้าเอ๊ย! สองคนนี้ไม่รู้สึกเจ็บบ้างเลยหรือไง น้ำตาฉันไหลทะลักอาบเต็มทั่วแก้มไปหมดแล้วเนี่ย ทั้งตะโกนห้ามสุดเสียง ทั้งพยายามจับแยกแต่กลับถูกผลักออกมาจนร่างกายเซล้มลงไปก้นกระแทกพื้น ให้ตายเหอะ! เจ็บชะมัด มันต้องทำยังไงถึงจะหยุดลงได้ซักทีวะ!!

"พอแล้วววว หยุดได้แล้ว!!"

พลั่ก! ตุ่บ! ตั่บ! ผัวะ!!~

"ฮึก...ฮือๆ แท! จองกุก หยุด!!"

ฉันตะโกนจนเสียงแหบ เมื่อเห็นว่าเรื่องมันชักจะเลยเถิดขึ้นไปใหญ่ ตอนนี้เหล่าคนมุงเริ่มทยอยกันมารวมตัวกันเต็มไปหมด พวกเขาต่างตื่นตระหนกเมื่อพบว่าต้นตอของเสียงโวยวายคือคนสองคนที่กำลังต่อยกันกันอย่างดุเดือด แน่นอนว่าทำอะไรมากไม่ได้นอกจากส่งสายตาหวั่นวิตกมาให้ ทั้งๆ ที่แตกตื่นตกใจ แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาห้ามมวยกันเลยแม้แต่คนเดียว 

ฮือออออ ทำยังไงดีเนี่ยยยยย~ ประสาทจะแตกตายแล้วนะ!

"เฮ้ยยยย! พวกมึงหยุด!"

ทว่าจู่ๆ ก็เหมือนกับสวรรค์ส่งเทวดาเข้ามาช่วยเหลือไว้ เพราะฉันได้ยินเสียงพี่จีมินดังมาแต่ไกล พอเอี้ยวหน้าหันไปมองก็พบว่าพี่เขากำลังรีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาพวกเราอย่างรวดเร็ว สองเท้าสาวตรงเข้าแหวกหมู่ผู้คน ทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า แววตาคมโตก็เบิกอ้ากว้าง

"อะไรกันวะเนี่ย พวกมึงสองตัวพอเลย แยกๆ"

"พี่จีมิน~"

ฉันร้องเรียก เห็นพี่จีมินหันมามองหน้าฉันอึ้งๆ เพียงแว่บหนึ่ง แต่ด้วยสถานการณ์ตรงหน้าที่ไม่มีเวลาเอื้อต่อสิ่งรอบข้าง แค่จะเอ่ยปากทักตอบยังลำบาก สองคนนี้ต่อยกันเหมือนกะเอาให้ตายกันไปข้าง

"เป็นเหี้ยไรกัน กัดกันเป็นหมาบ้าไปได้"

เขาสบถ ร่างบางๆ ของพี่จีมินตรงเข้าจับแยกคนทั้งคู่อย่างทุกลักทุเล แต่ด้วยความที่ตัวของเขาค่อนข้างเล็ก ผอมบางกว่าทั้งสองคนคนอยู่พอประมาณ เลยทำให้มันค่อนข้างยากลำบาก

"มินอารีบเอาไอ้จองกุกไป! เดี๋ยวไอ้แทพี่จัดการต่อเอง"

เขาจึงรีบหันมาสั่งฉันอย่างเร่งรีบ และแน่นอนว่าทันทีที่ได้ยิน ฉันก็รีบปรี่เข้าไปล็อคแขนของจองกุกไว้ สภาพตอนนี้เลยทุลักทุเลไม่แตกต่างจากพี่จีมินซักเท่าไหร่

โอ๊ยยยย~ ให้ตายเหอะ จองกุกตัวสูง แถมร่างกายก็ดูแข็งแรง ฉันจะไหวมั้ยเนี่ย

"สัส ปล่อยกูนะเว้ย!!"

"มึงพอเลยแท เงียบปาก!"

"จองกุก พอได้แล้ว!!"

"ปล่อยดิวะ!"

พวกเราต่างพากันจับแยกหมาบ้าทั้งสองตัวออกมาอย่างยากลำบาก แต่ด้วยความสามารถของพี่จีมินทำให้ฉันไม่อาจจะมองเขาเพียงแค่ผิวเผินได้จริงๆ แรงเขาเยอะกว่าที่คิด ถึงจะดูทุลักทุเลไปบ้าง แต่อย่างน้อยเขาก็สามารถลากแทให้ออกห่างจากจองกุกได้อย่างน่าหวาดเสียว ท่ามกลางคนมุงที่เริ่มจับกลุ่มกันอยู่มากมาย ฉันหันไปขึ้นเสียงใส่คนที่เผลอกอดเอวเขาไว้ด้วยความเหลืออด เมื่อเห็นเขาไม่หยุดลงซักที

"จองกุก! พอซักที ถ้ายังไม่หยุด มินอาจะไม่ยุ่งด้วยแล้วนะ!"

"...!!..."

ได้ผล! เขาชะงักอ่ะคราวนี้

"ไปกันได้แล้ว พอได้แล้วนะ" ฉันว่า พูดทั้งน้ำตาก่อนจะพยายามดึงแขนเขาให้เดินตามออกมาจากสถานการณ์ที่น่ากดดัน โชคดีที่คำพูดฉันมันเตือนสติเขาได้บ้าง อย่างน้อยๆ เขาก็ยังคิดได้มากพอที่จะฟังในสิ่งที่ฉันพูด

เพียงแต่ใบหน้าเขาตอนนี้มันกำลังแสดงออกด้วยท่าทีที่หงุดหงิด แววตาแน่นิ่ง อารมณ์เดือดจัด จากที่ฉันเป็นคนจูงมือเขาอยู่ดีๆ จู่ๆ ร่างสูงก็เป็นคนเดินนำหน้าฉันไป มือใหญ่กอบกุมฉันไว้ บีบแน่นทั้งที่ไม่พูดอะไรต่อ จนฉันได้แต่มองการกระทำนั้นอย่างเงียบๆ ปล่อยให้จองกุกเดินจูงมืออกมาจากตรงนั้น ตรงที่คนมุงดูกัน เพราะรู้สึกเหนื่อยล้า

อยากกลับห้อง อยากอยู่คนเดียว ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าใครอีก ฉันเหนื่อย

เหนื่อยมากเหลือเกิน



(100%)


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


TALK
ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ jungkook gif
ภาพปลากรอบ ความเดือนเลือดพล่าน เขาต่อยกันแล้วค่ะแม่ขาาาาา  //  มาพร้อมกับสายตาจิกกัดมองแรง


อัพจบตอนแล้วววว ขอโทษที่เว้นช่วงเรื่องนี้ไว้นานนะคะ พอดีสลับไปแต่งเรื่องของพี่จมิงมา
แล้วในฟิคนั้นก็ดันบอกไว้ว่า จะอัพตอนให้ครบร้อยเปอร์ก่อน
แล้วเดี๋ยวจะแว่บกลับมาอัพเรื่องนี้สลับกันไปใหม่ แต่ดันแว่บมาของพี่ก่อนเฉยเลย
เพราะยังทำใจแต่งฟิคของพี่จมิงต่อไม่ไหว สาเหตุเพราะไรท์เป็นคนกลัวผี55555555
แล้วพอดีว่าช่วงนี้ดันไปเปิดหนังผีดูย้อนหลังมา หลอนไปอีก เลยแว่บมาแต่เรื่องของพี่แทก่อน
ขอเวลาทำใจให้รู้สึกชินก่อนนะคะ ไรท์ก็จะเพี้ยนๆ แต่งเองกลัวเอง อย่าถือสาไรท์เลยนะ5555
กลับเข้าเรื่องของพี่แทต่อ เหมือนพี่เสือเราจะยอมใจอ่อนให้น้องบ้างแล้วเนอะ
ทำตัวน่ารักขึ้นมาเชียว หลังจากไปเมาหัวทิ่มมา คงจะแอบรู้สึกผิดอะไรบ้างแหละ
แต่อย่างว่า แทแท ของพวกเราในฟิคเรื่องนี้ ทั้งร้ายและอารมณ์ร้อนง่ายมาก
เจออะไรกระทบเข้าหน่อยก็โกรธ โมโหเป็นฟืนเป็นไฟแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องความหวงก้าง
พี่เขามาเต็มจ้าาา บอกเลย ถึงฉากไฝว้กับกุกไปอีก น้องต่ายเราเผยความอารมณ์ร้อนให้น้องเห็นบ้างแล้ว
เร้าใจเจ๊มาก ก็กุกชอบของกุก พี่แทจะทำไม มวยถูกคู่ไปจ้าาาา ซวยถึงจมิงคนห้ามทัพไปอีก ฮรึ่กๆ
แล้วหลังจากนี้น้องจะเจ็บตัวอะไรอีกเนี่ย เอาใจช่วยน้องกันด้วยนะค๊า
เหมือนเดิมน้า ถ้าอยากอ่านตอนต่อไปไวๆ ฝากเม้นต์เป็นกำลังใจให้กับไรท์เด๋อๆ คนนี้
ให้กลับมานั่งปั่นฟิคต่อเร็วๆ ให้จบ เพราะความสุขของไรท์คือรีดทุกท่าน
กำลังใจที่สำคัญ จะทำให้ไรท์มีไฟอันแรงกล้า
ขอบคุณที่คอยติดตามกันมาตลอดทุกช่วงเวลาค่าาาา รักน้า เยิฟยูวววววว~



ฝากฟิคเรื่องใหม่ที เรื่องนี้มีรุ่นพี่จีมินคนเดิม เพิ่มเติมคือรั่วหนักกว่าเก่า
ภาคต่อจากของแทแทนะค๊าาาา พี่จีมเพื่อนสนิทของพี่เสือแทเรื่องนี้ เป็นตัวหลักเด้อ

ปล. เนื้อเรื่องของสองฟิคนี้จะอยู่ในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน
โดยที่เรื่องของแทแทจะเกิดขึ้นก่อนหลังจากได้เจอกับน้องมินอา
ผ่านไปซักพักเรื่องของจมิงคนซวยก็จะตามมา
ดังนั้นเนื้อเรื่องจึงแยกกัน แตกต่างคนละแนว เพราะงั้นอ่านได้ไม่งงจ้า



สามารถพูดคุยติดต่อทวง NC ทวงฟิค ได้ที่...
Twitter : @shampeeyong
(เพิ่งสมัครแอคใหม่เพิ่ม เข้าไปคุยเล่นกันได้น้า)






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 171 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #334 fanfin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 23:45
    พี่จีมินหล่อมากค่ะ คิคิ
    #334
    0
  2. #333 fanfin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 23:45
    เลือกไม่ถูกจริงๆ
    #333
    0
  3. #332 fanfin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 23:44

    กำลังดีกันเเท้ๆ
    #332
    0
  4. #279 Ppmt (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 23:05

    ยังไงนะแทททททท????

    #279
    0
  5. #228 ` TKook (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:15
    เอาแล้วแทเริ่มหึงแล้ววว
    #228
    0
  6. #209 SNsolo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:56

    ต่อยกันยับเลยอ่ะ แทก็ผีเข้าผีออกจริงๆ
    #209
    0
  7. #164 lovelove (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 10:21

    เเทก้อหึงสะ

    #164
    0
  8. #98 Xtra (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 11:51

    พี่แทเป็นไบโพล่าป้ะนิ? มาต่อจ้าา ????????

    #98
    0
  9. #97 rocker (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 11:46

    ฮืออแทใจร้ายยT^T มาต่อเร็วๆเถอะค่ะพลีสส

    #97
    0
  10. #96 scintilla (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 21:46
    ทีมจองกุกค่ะ อยู่กับแทแล้วประสาทจะรับประทานจริงๆ มินอาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้อ่ะ
    #96
    0
  11. #95 I'm Beauty (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 15:04
    ขอแค่แทแทอย่าหลอกน้อง
    #95
    0
  12. #94 minnsg (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 23:24
    ทีมจองกุกค่าา ทิ้งพี่แทไปเลยมินอา
    #94
    0
  13. #93 bns (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 19:53

    ถ้าแทไม่เลิกใจร้ายจะกลับไปทีมกุกละนาาาาาาาา

    #93
    0
  14. #92 หนูแมนดาริน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 19:45
    จองกุกมาหาเรามา 555555 ล้อเล่งงงง แทนี่ก็ดีกะน้องได้ไม่นานจริงๆ ฮืออ หัวจัยชั้น ~TT
    #92
    0
  15. #91 Tata_drn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 18:55
    ฝุ่นตลบเลยตอนนี้ 😄
    #91
    0
  16. #90 TaoToa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 18:41
    โหดมากกกก
    #90
    0
  17. #89 TaoToa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 06:21
    พี่แทชอบดุ
    #89
    0
  18. #88 Hmc99 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 04:30
    แทๆเป็นไบโพล่า5555
    #88
    0
  19. #87 minnsg (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 22:39
    พี่แทก็ดุน้องจังเลย ฟังน้องหน่อยสิ
    #87
    0
  20. #86 หนูแมนดาริน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 19:17
    น้องงงง น้องโดนอีกแล้วววฮือสงสาร แทโว้ยยยยย
    #86
    0
  21. #85 Babage (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 18:19
    แทใจร้ายอีกแล้ว
    #85
    0
  22. #84 Bns (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 18:14

    แทใจดีได้ยังไม่ถึงวันเลย ใจร้ายอีกแย้ววววว รออยู่น้า สู้ๆค่า ??’?

    #84
    0
  23. #83 I'm Beauty (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 17:46
    อย่าทำน้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #83
    0
  24. #82 rainyy95 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 14:55
    โอ้ยเจ้าแททททม เป็นอะไรอี๊กกกกก ผีเข้าผีออกจริงๆเลยเรา
    #82
    0