[ BTS X YOU ] All I GOT.

ตอนที่ 5 : All I GOT || Episode : 4 เป็นคนยังไงกันแน่ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,930
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 195 ครั้ง
    17 ต.ค. 61



โอ่วววว
"ผู้หญิงกู! มึงคิดจะทำอะไร!!"




ALL I GOT.
Episode 4


"จอดค่ะ! จอดเดี๋ยวนี้!!"

"จะรีบไปไหนล่ะ แวะไปที่ๆ นึงกับผมก่อน"

"ไม่เอา จอด!!"

ฉันแผดเสียงดังลั่น จ้องมองใบหน้าของไอโรคจิตซึ่งกำลังนั่งขับรถไปหัวเราะไปเหมือนคนบ้าสมองผิดปกติด้วยขอบตาที่ร้อนผ่าว ทันทีที่รับรู้ได้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตรายซึ่งเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับมันผูกติดเป็นเรื่องปกติของชีวิตฉัน เพียงแค่นั้นทั่วทั้งตัวก็สั่นสะท้านขึ้นด้วยความหวาดกลัว ในใจหลีกเลี่ยงที่จะยอมรับแต่กลับทำอะไรไม่ได้เลยซักอย่าง บอกตามตรงว่าไม่มีทางชินได้ซักที ยิ่งกับคนโรคจิตที่คอยแต่จะส่งสายตาจ้องแทะโลมอยู่เรื่อยๆ แบบนี้ ฉันยิ่งรู้สึกกดดัน ไม่อยากที่จะต้องมานั่งอดทนกับสายตาหื่นๆ แบบนี้อีกต่อไปแล้วจริงๆ

ทำยังไงดี โดดลงจากรถเลยดีมั้ย

บรื้นๆๆ~

บ้าชิบ โดดไม่ได้ ไอ้บ้านี่มันคงอ่านใจฉันออกเลยเหยียบคันเร่งซะมิดเท้า ตอนนี้รถเลยเคลื่อนที่พุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็ว เร็วจนเหมือนจะกระชากวิญญาณให้หลุดออกจากร่าง ฉันนั่งก้มหน้าตัวเกร็ง หลับตาปี๋ พยายามหาที่ยึดเหนี่ยวตัวเองไว้อย่างหวาดเสียว ใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาตามแรงกระชาก กลัวจนน้ำตาไหลแล้วไหลอีก โชคดีที่ทางด่วนวันนี้รถน้อยกว่าปกติ มันเลยทำให้ไอ้ชั่วนี่เหยียบคล่อง ไหลลื่นไม่เผลอชนกับคนอื่นเข้าให้ซะก่อน เพียงแต่ถ้ายังขืนเป็นแบบนี้ ฉันต้องไม่รอดแหงๆ

ต้องทำอะไรซักอย่าง อย่างน้อยถ้าจะโดด ก็ต้องโดดเลย เอาวะ!

โดดก็โดด!!

กึกๆ

ทว่า ทันทีที่ฉันเอื้อมมือขึ้นไปเพื่อหวังจะเปิดประตูรถเตรียมใจที่จะกระโดดลงไปตายมากกว่ารอดอยู่นั้นเอง ไอ้โรคจิตนั่นก็ดันกดปุ่มอะไรซักอย่างซึ่งอยู่ข้างประตูฝั่งคนขับสองสามที และผลที่ได้คือฉันไม่สามารถเปิดประตูรถให้ออกไปได้ แม้จะพยายามปลดล็อคกลอนแล้วก็ตาม เหมือนมันถูกออกแบบมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ ทั้งประตูและหน้าต่าง มันถูกล็อคด้วยระบบไฟฟ้าที่แน่นหนาควบคุมจากไอ้ชั่วเวรระยำนี่เพียงคนเดียว

 "เปิดสิ เปิด!"

"โดดลงไปนี่ตายได้เลยนะ อย่าโง่นักเลยน่า"

"ปล่อยฉันไปเถอะ ฮือๆๆ"

ฉันไม่รู้จะทำยังไง นอกจากยกมือขึ้นไหว้ อ้อนวอนขอร้องมันด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรง กลัวจนแข้งขาอ่อนปวกเปียก แต่มันกลับแสยะยิ้มกริ่ม ส่งความจิตมาให้อย่างเต็มเปี่ยม

"ปล่อยทำไม ยังไม่ได้สนุกด้วยกันเลย"

"ฮือๆๆ"

ชัดเลย ว่ามันอยากจะปล้ำฉันใจจะขาด

ฉันยังคงตั้งหน้าตั้งตาเปิดประตูโดยมีเสียงหัวเราะที่น่าขยะแขยงของมันดังลั่นรถด้วยความบ้าคลั่ง อยากรู้จริงๆ ใครหน้าไหนกล้าคิดค้นประตูบ้านี่ขึ้นมา รู้มั้ยว่ามันกลายเป็นภัยที่ร้ายแรงสำหรับผู้หญิงมากแค่ไหน โถ่! ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย

ทั้งที่คิดว่าจะได้กลับห้องแล้วแท้ๆ แค่นี้มันยังเลวร้ายไม่พออีกหรือไง

จริงสิ! ทันทีที่นึกอะไรบางอย่างออก สองมือก็รีบคว้าโทรศัพท์จากในกระเป๋า ยกขึ้นมาตั้งท่าจะกดโทรหายัยจินซูอย่างเร่งด่วน นี่มันสถานการณ์เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ยัยจินซูไม่มีทางไม่รับสายฉันแน่นอน ทว่า ในระหว่างที่ฉันกำลังจะกดโทรออก กลับมีเบอร์แปลกที่เห็นแล้วไม่คุ้นตาโทรแทรกเข้ามาซะก่อน แต่ฉันไม่มีเวลาแล้ว นิ้วรีบกดสัมผัสเร่งรับสายนั้นทันทีโดยไม่รีรอช้าแต่อย่างใด

"ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยฉันด้วย!!" ฉันกรอกเสียงตะโกนลั่นทั้งน้ำตา ได้โปรดใครก็ได้ช่วยฉันที ขอร้องล่ะ ความหวังสุดท้ายแล้วจริงๆ

(เธออยู่ไหน เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย!?)

และเสียงปลายสายของผู้ชายที่ตอบกลับมาก็ดูท่าว่าจะตกใจอยู่ไม่น้อย น้ำเสียงเขาแตกตื่น ฟังดูคุ้นหูแปลกๆ แต่ฉันไม่มีเวลามานั่งคิดแล้วว่าคนที่โทรหาฉันเขาคือใคร

"ฉันโดนโรคจิตพาขึ้นรถมา ตอนนี้อยู่บนทางด่วนสาย XXX รถสีดำติดฟิล์มทึบ ช่วยดะ...โอ๊ย!"

จู่ๆ โทรศัพท์ก็ถูกฉกออกจากมือ ฝีมือของไอชั่วนั่น มันขมวดคิ้วหนาเป็นปม จ้องมองฉันอย่างหงุดหงิด ก่อนจะถือวิสาสะโยนโทรศัพท์ฉันทิ้งออกนอกหน้าต่างฝั่งตัวเองอย่างไม่ใยดี ภาพทุกภาพฉายแบบสโลโมชั่นตั้งแต่ที่โทรศัพท์ฉันลอยละลิ่วออกจากหน้าต่างรถ ปลิวไปตามกระแสลม และตกกระแทกแตกกระจายลงบนพื้นต่อหน้าต่อตา แค่เห็นก็รู้สึกปวดใจ ทะ ทำยังไงดี ตอนนี้มันกำลังจ้องหน้าคาดโทษฉันอย่างเต็มที่ หน้าต่างก็ถูกปรับขึ้นปิดไว้เหมือนเดิมแล้วด้วยสิ

"เผลอหน่อยละฟ้องใหญ่เลยนะ"

"อึก ฮือๆๆๆ" ฉันร้องไห้ เผลอลอบกลืนน้ำลายลงอย่างฝืดคอ

"อยู่เฉยๆ ตั้งแต่แรกก็จบแล้วแท้ๆ"

ปึ้ก!

"อึ่ก!"

ฉันสะอึก ร่างกายแข็งเกร็งไปชั่วขณะ ความเจ็บจี๊ดพุ่งขึ้นสูงสุดเมื่อไอ้โรคจิตนี่เอื้อมแขนเข้ามาใช้ศอกกระแทกเข้ากับช่วงท้องฉันอย่างแรง จนมันจุกหน่วงมวลท้องตั้งตัวแทบไม่ไหว ฉันล้มตัวลงไปนอนกุมท้องอยู่บนเบาะข้างคนขับอย่างทรมาน ปวดระบมจนร้องแทบไม่ออก ลุกขึ้นนั่งแทบไม่ได้

"นอนลงไปแบบนั้นแหละดีแล้ว รอหน่อย ใกล้ถึงโรงแรมแล้วล่ะ"

ชั่ว! จิตใจสกปรก ต่ำช้ายิ่งกว่าอะไรซะอีก

"ทำตัวน่ารักๆ น้า จะได้จัดชุดใหญ่"

"อะ ไอ้ชั่ว"

ฉันพูดเสียงเบา ร่างกายเหมือนกับจะไม่มีแรงจนไอ้ระยำนี่หัวเราะร่าชอบใจ ยกมือสากๆ ของมันไล้ไปตามเรียวขาจนรู้สึกน่าขยะแขยง ก่อนจะลงมือถกขากางเกงฉันขึ้นไปจนเกือบเห็นขอบอันเดอร์แวร์ หยดน้ำตาฉันไหลอาบเต็มสองข้างแก้ม พยายามที่จะขยับตัวหนีแต่กลับไร้หนทาง ไม่ไหว ไม่มีทางรอดแล้วแหงๆ ฉันอาจจะมาได้ไกลสุดเพียงแค่นี้ เพราะไม่มีแรงสู้ต่อแล้วจริงๆ ทว่าในระหว่างที่มันกำลังสนุกอยู่กับการกระทำทุเรศๆ อยู่นั้นเอง จู่ๆ ก็มีรถคันหนึ่งเคลื่อนที่เข้ามาด้วยความเร็ว วิ่งเข้าตัดหน้าจนไอ้โรคจิตบ้านี่เหยียบเบรคแทบไม่ทัน

เอี๊ยดดดดดด~

"เชี้ย! ขับปาดหน้าหาพ่อมึงหรือไงวะ"

มันเบรครถจนตัวโก่ง เผลอหักเลี้ยวเข้าจอดข้างทางอย่างเลี่ยงไม่ได้ น้ำเสียงที่น่ารังเกียจสบถด่าหยาบ จนเจ้าของรถตัวการที่ทำให้ไอ้ชั่วนี่หัวร้อนก็จงใจหักเลี้ยวเข้าจอดข้างทางซึ่งอยู่ไม่ห่างจากรถมันมากเท่าไหร่ ไอ้โรคจิตส่งเสียงฟึดฟัดอย่างหัวเสียทันที ดูท่ามันคงจะโมโหน่าดู

"เอาเข้าไป แม่งจอดอีก หาเรื่องหรือไงวะ" มันยังคงสบถอย่างหัวเสียไม่หยุด

จนกระทั่ง เจ้าของรถสปอร์ตคันหรูตัวการที่ทำให้ไอ้เวรนี่หัวร้อนเป็นฟืนเป็นไฟ เขาคนนั้นค่อยๆ ก้าวขาออกมาจากประตูรถของตัวเองช้าๆ เงาร่างสูงที่แสนคุ้นตาซึ่งทำให้ใจของฉันเต้นรัวแรง แทบไม่เชื่อในสายตาตัวเองส่งผลให้ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว อาจเป็นเพราะเพราะตอนนี้ฉันอาจจะกำลังเจ็บอยู่ สมองเลยเผลอสั่งการให้เห็นแต่ภาพใบหน้าของคนใจร้ายคนนั้น คนที่ชอบทำร้ายฉัน

เพราะ...คนแบบเขา ที่มักจะทำให้ฉันเจ็บปวดอยู่เสมอ ทำให้เสียใจอยู่ตลอดเวลา คนแบบนั้น แบบผู้ชายที่ชื่อ...แทฮยอง

เขาน่ะนะ...

"เฮ้ยๆ อะไรของมันวะเนี่ย"

ดูเหมือนไอ้โรคจิตจะหน้าเหวอขึ้นทันที มันทำท่าลนลานขยับตัวไปมาอย่างคนทำอะไรไม่ถูก เมื่อผู้ชายร่างสูงโปร่งตรงหน้า เดินย่างสุขุมเข้ามาหาพร้อมกับไม้เบสบอลหนักๆ ภายในมือ

"มะ มันจะทำอะไร"

ก๊อกๆๆ

แทเดินตรงเข้ามาเคาะกระจกฝั่งของไอ้ชั่วนั่นสองสามที สายตาคมเรียวคู่สวยพยายามจ้องมองลอดผ่านฟิล์มหนาสีทึบตรงหน้าราวกับต้องการหาอะไรซักอย่าง หรือว่าเขากำลังหาฉัน เขามาช่วยฉันไว้ มาได้ยังไง ในใจก็อยากคิดแบบนั้น แต่ตอนนี้ภายในสมองมันตื้อจนนึกอะไรไม่ออก รู้สึกปวดท้องมากจนลุกแทบไม่ขึ้น

"เปิดกระจกหน่อยดิพี่" น้ำเสียงทุ้มแหบที่ฉันคุ้นเคยและเริ่มเคยชินตะโกนลอดผ่านเข้ามาภายในตัวรถ น่าแปลกที่ก่อนหน้านั้น ฉันแทบไม่อยากที่จะได้ยินมันเลยด้วยซ้ำ แต่ในครั้งนี้มันกลับต่างออกไป ไม่รู้ทำไม...

แต่ฉันกำลังดีใจ มันรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

"มะ มีอะไรครับ"

ไอ้โรคจิตตะโกนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่น เปลี่ยนสรรพนามทันควัน เหงื่อมันไหลออกมาอย่างเห็นได้ชัดว่ากำลังกลัวอยู่เห็นๆ

"เปิดกระจกไง เปิดดิ"

"ท...ทำไมครับ จะให้ผมเปิดทำไม"

"ก็กูบอกให้เปิด"

"จะทำไมวะ!!"

"ไอ้เหี้ย เปิด!!"

ตุ่บๆ!! เพล้ง~

แทไม่พูดพล่ำทำเพลง เขาเงื้อไม้เบสบอลขึ้นสูงเหนือหัวก่อนจะออกแรงฟาดมันเข้ากับกระจกฝั่งคนขับสุดแรงเกิด เศษแก้วกระจกรถแตกกระจายลงอย่างง่ายดายต่อหน้าต่อตาของไอชั่วนั่นจนมันเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก จนมันตั้งตัวไม่ติดรีบใส่เกียร์ตั้งท่าจะขับรถหนี แต่แทดันไวกว่า เขาเอื้อมมือลงมาปลดล็อคคอนโซลฝั่งคนขับ ก่อนจะออกแรงกระชากดึงประตูรถให้เปิดออก จัดการลากคอเสื้อมันลงไปนอนกองกับพื้นอย่างไม่รอช้าทันที

ตุ่บ~

ร่างของมันนอนหงายหลังกระแทกพื้นอย่างแรง แทจัดการยืนคร่อมร่างมันไว้ มือของเขายังคงเงื้อไม้เบสบอลขึ้นสูงอยู่แบบนั้น

"อะ อั่ก! เป็นบ้าหรือไงวะ"

"ผู้หญิงกู!"

"ห...ห๊ะ!?"

"มึงคิดจะทำอะไร!!"

พลั่ก!~

ไม่รอช้า เขาจัดการฟาดท่อนไม้เบสบอลนั่นอัดเข้าหน้ามันไปทีนึง จนไอ้ชั่วนั้นตัวโย้กระตุกแหกปากร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เท่านั้นไม่พอ สองเท้าผลัดกันเหยียบกระแทกลงไปบนหัวของมันจนเลือดไหลอาบปกคลุมเต็มใบหน้า ฉันผู้ซึ่งเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างได้แต่รีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองทั้งน้ำตา ตัวสั่นระริกอย่างควบคุมไม่อยู่ มันน่ากลัวเกินไป จิตใจของแททำด้วยอะไร ทำไมถึงเลือดเย็นได้ขนาดนี้ บ้าเอ๊ย ทนดูไม่ไหวจริงๆ

"จะนอนอยู่อีกนานมั้ย"

เมื่อกระทืบจนหนำใจ ร่างสูงก็เอ่ยปากเรียกฉันด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นัยน์ตาคมจ้องมองฉันอย่างหงุดหงิด ริมฝีปากหยักเอ่ยคำพูดน่ารังเกียจตามแบบฉบับแทฮยองคนใจร้ายออกมา และมันทำให้ฉันได้แต่หันหน้าไปหาเขาช้าๆ ทั้งที่มือยังคงปิดตาอยู่แบบนั้น

"ลุกดิ นอนโง่อยู่ได้"

"ทะ แท..."

"หรืออยากได้มันเป็นผัวใหม่ จะเอายังไง"

ฉันร้องไห้ออกมา มันทั้งโล่งใจ ทั้งเสียใจในคำพูดของเขา ไอ้บ้านี่มันมีความรู้สึกนึกคิดถึงผู้อื่นบ้างมั้ยเนี่ย ให้ตายเหอะ เขาเคยเห็นใจใครบ้าง ฉันปวดหัวไปหมดแล้ว มันเป็นความรู้สึกที่ค่อนข้างสับสน พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ตีวนอยู่ภายในหัวจนยุ่งเหยิง

"อึก ฮือๆๆ"

"ไม่ต้องร้อง!" เสียงทุ้มตวาดลั่นอย่างหัวเสีย แต่ฉันกลับหยุดร้องไม่ได้ หลายๆ อย่างมันทำให้ฉันเหนื่อยล้า อ่อนแอไปหมด

ไม่ไหว ไม่ไหวจริงๆ

"น่ารำคาญว่ะ"

"อึกๆ ฮือๆ"

"จะมามั้ย" แทถาม ฉันจึงได้แต่รีบพยักหน้า พลางยกมือขึ้นมาปาดคราบน้ำตาที่ไม่ว่าเช็ดแค่ไหนก็ไม่มีทีท่าว่าจะหมดลงง่ายๆ จนคนตัวสูงขมวดคิ้วมุ่นอย่างหัวเสีย น้ำเสียงเหลืออดเปรยขึ้นด้วยความแข็งกระด้าง แต่เท้าทั้งสองข้างกลับก้าวเข้ามาหาช้าๆ

"สำออยเหลือเกิน"

มือหนารวบเอวบางยกตัวฉันขึ้นมาไว้แนบอก ก่อนจะพาเดินกลับมาที่รถคันเดิมของเขา จัดการวางฉันลงบนเบาะอย่างช้าๆ ซึ่งแตกต่างจากทุกครั้งที่ทำมา มันทั้งเบามือ อ่อนโยน จนฉันแทบไม่เชื่อในความรู้สึกของตัวเอง ร่างสูงจัดการสตาร์ทรถ ก่อนที่จะขับออกไปอีกครั้ง ปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามแบบของมัน








@ คอนโดแทฮยอง

ในที่สุด ฉันก็โดนพากลับมาที่นี่อีกอีกจนได้

"ยืนงงอะไร จะเข้าไม่เข้า"

พร้อมกับคนตัวสูงตรงหน้าที่กำลังยืนมองฉันอย่างไม่สบอารมณ์ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่อยากที่จะเชื่อในสายตาของตัวเองอยู่ดี มันน่าแปลกใจมากที่คนอย่างแทจะมาช่วยฉัน อีกทั้งยังพากลับมาที่ห้องของตัวเองแบบนี้ บอกตามตรง ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี มันทั้งรู้สึกโล่งใจแต่ก็แอบกลัวอยู่นิดหน่อย กลัวว่าเขาจะทำแบบเดิมซ้ำเติมมันใส่ฉัน กลัวโดนเขาทำร้าย กลัวอะไรที่มันรุนแรง ปลายเท้าทั้งสองข้างจึงได้แต่ยืนทื่อเก้ๆ กังๆ อยู่ที่หน้าห้องไม่ยอมเดินเข้าไปซักที

"นับหนึ่งถึงสาม...สาม!"

"อ๊ะ เข้าแล้วๆ"

จนอยู่ดีๆ เขาก็พูดขู่เร่งรัดแบบขี้โกง จนฉันต้องรีบก้าวขาเข้ามาเมื่อเห็นเขาทำท่าเหมือนจะปิดประตูอัดใส่หน้า บ้าชะมัด คนอะไรวะ โคตรใจร้อนเลย

"ทำเป็นลีลา" แถมปากยังแพล่มด่าฉันไม่หยุด ให้มันได้อย่างงี้สิ คิดถูกคิดผิดเนี่ย ที่ตัดสินใจกลับมาพร้อมเขา

แททำเป็นส่ายหน้า กรอกสายตาไปมาด้วยความรำคาญ ก่อนจะเดินนำหน้าฉันเข้าไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบน้ำขึ้นมารินใส่แก้วดื่ม ในขณะที่ฉันก็ได้แต่ทำเป็นยืนมองนู่นมองนี่ไปเรื่อย เพิ่งรู้ว่าห้องเขาทั้งกว้าง ทั้งใหญ่ แต่ละโซนถูกจัดแบ่งแยกกันอย่างเป็นระเบียบ ที่สำคัญคือตกแต่งสวยมาก สวยจนถึงขนาดทำให้ฉันอึ้งไปเลยทีเดียว ตอนมาครั้งแรกก็ไม่ทันได้สังเกตเพราะเกิดเรื่องแบบนั้นเข้าให้ซะก่อน แต่ที่รู้อยู่อย่างคือตู้เสื้อผ้าในห้องนอนแทใหญ่มาก แถมห้องน้ำยังมีอ่างให้นอนแช่เล่นอีกด้วย

ไม่คิดว่าคนแบบเขาจะดูแลห้องตัวเองได้ดีถึงขนาดนี้

ฉันเดินตรงมาที่โซฟา พร้อมกับค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งไปบนเบาะนุ่มนิ่มด้วยร่างกายที่แสนจะอ่อนล้า ความเหนื่อย เพลีย เครียด และกดดันซึ่งสั่งสมมา ทำให้เรี่ยวแรงฉันเหมือนกับถูกดูดออกไปทันทีที่รับรู้ได้ว่าตัวเองเริ่มผ่อนคลาย เปลือกตาจึงเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ อย่างกับว่าพอได้นั่งพักมันก็เริ่มง่วงขึ้นมาทันที แต่กลับต้องสะดุ้งเฮือกขึ้นเล็กน้อยเมื่อร่างสูงของแทเดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาลเล็กๆ ภายในมือ

"เช็ดเลือดชั่วนั่นออกซะ อย่าให้เลอะโซฟาฉัน"

เขาจัดการกระแทกกล่องนั่นลงบนโต๊ะข้างหน้าฉันอย่างแรง จนรู้สึกชาไปทั้งขั้วหัวใจ ไม่ใช่อะไร แต่มันเจ็บกับคำพูดเขาต่างหาก คนอะไร พูดดีๆ ใส่กันหน่อยก็ไม่ได้ ขยันจังทำแต่สิ่งร้ายๆ ชอบใช่ไหมที่เป็นแบบนี้

สะใจใช่หรือเปล่า ที่ได้ทำร้ายจิตใจฉัน

ริมฝีปากได้แต่เม้มเข้าหากันแน่น พยายามทำเป็นไม่สนใจ ไม่ใส่ใจในคำพูดเขา ทั้งที่ใจหน่วงชาไปหมด ถึงจะเคยโดนด่าโดนว่ามาแรงกว่านี้ แต่มันก็ยังไม่ชินซักที นี่ฉันเป็นอะไรของฉันกันแน่นะ ทำไมถึงต้องมานั่งสนใจคำพูดของคนใจร้ายแบบนี้ด้วย ทั้งๆ ที่เขาเองก็เป็นต้นเหตุ แถมยังไม่เคยคิดที่จะพูดดีๆ กับฉันเลยซักครั้งเดียว

การที่เขามาช่วย ไม่ได้แปลว่าเขาจะปฏิบัติกับฉันดีขึ้นกว่าเก่า แต่มันเป็นเพราะเขาต้องการที่จะทรมานฉันไว้เพียงคนเดียวมากกว่า

ว่าแล้วฉันก็กล้ำกลืนฝืนทนเช็ดแผลตัวเองทั้งน้ำตา พยายามข่มมันไม่ให้ไหลแต่น้ำใสๆ กลับคลออยู่เต็มดวงตาทั้งสองข้างจนภาพไหวไปหมด บ้าจริง จะร้องไห้ทำไมนักหนา ตั้งแต่รู้จักคนแบบเขามาฉันน่าจะชินได้ซักที เอาเป็นว่าที่ร้องนี่ไม่ใช่เพราะเขาเพียงอย่างเดียว แต่ตอนนี้ฉันกำลังแสบแผลบนหัวเข่าตัวเองมากด้วยต่างหาก มันเละจนเหมือนเข่าจะแตก แถมแผลยังสดไม่ยอมแห้งซักที คงเพราะฉันเผลอเอามันไปกระแทกซ้ำหลายรอบจนมันปวดไปหมดแบบนี้ พอล้างแอลกอฮอล์ทีนี่รู้สึกเหมือนอยากจะไปเกิดใหม่ให้ได้เลย

แทนั่งมองฉันเช็ดแผลตัวเอง พร้อมกับทำหน้าหยีออกมา เลือดบนแผ่นสำลีทำให้เขาต้องเบ้หน้าจนฉันต้องเหลือบมองเขาด้วยหางตา คนอะไรน่าหมั่นไส้จริงๆ แกล้งทำท่าเป็นรังเกียจ ขยะแขยง ทั้งที่ตัวเองเป็นคนทำให้ฉันเจ็บแบบนี้เองแท้ๆ

"เห็นแล้วหงุดหงิดว่ะ เอามานี่ดิ๊" จู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมา พร้อมกับคว้าขวดแอลกอฮอล์ไปถือไว้อย่างเหมาะมือ จนฉันต้องกระพริบตาปริบๆ ก่อนที่จะเผลอส่งเสียงหวีดร้องออกมาดังลั่นห้อง เมื่อเขาจัดการเทราดน้ำใสๆ สีฟ้าลงไปบนแผลฉันอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง ส่งผลให้ความปวดแสบปวดร้อนเทโหมกระหน่ำซัดใส่ความรู้สึกฉันอย่างไม่หยุดหย่อน

"โอ๊ยยยยยยย เจ็บ แท! พอก่อน!!"

"เช็ดแบบเธอชาตินี้จะเสร็จมั้ย"

"ไม่ๆๆ เดี๋ยวก่อน โอ๊ยยยยย" น้ำหูน้ำตาฉันไหลเต็มไปหมด ปวดแสบแผลจนรู้สึกเหมือนมีใครเอามีดมากรีดขา แต่แทก็ยังไม่ยอมหยุดทำอะไรบ้าๆ จนฉันเผลอตะคอกใส่หน้าเขาไปด้วยความโมโหทันที

"พอได้แล้ว ไม่ต้องมายุ่ง!"

จนแทที่ดูเหมือนจะสนุกสนานกับการเทราดแอลกอฮอล์บนแผลฉันถึงกับต้องชะงัก เขาจัดการกระแทกขวดนั่นลงบนโต๊ะ จ้องมองใบหน้าฉันด้วยสีหน้าราบเรียบ รวมไปถึงท่าทางและบรรยากาศซึ่งแตกต่างจากเมื่อกี้โดยสิ้นเชิง มันทำให้ฉันอยากจะยกมือขึ้นมาตบปากตัวเองแรงๆ โอ๊ย! ให้ตายเหอะ ยัยมินอา เป็นบ้าอะไรของเธอ จะไปเผลอตะคอกใส่หน้าเขาทำไมกัน

"พูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง" นั่นไง แทเริ่มปรับโหมด จากตอนแรกที่น่ากลัวอยู่แล้ว ตอนนี้เขากลับน่ากลัวขึ้นกว่าเดิมอีก มือใหญ่ค่อยๆ เท้าลงมาบนโซฟาเพื่อคร่อมร่างเอาไว้พร้อมกับเคลื่อนตัวเองขึ้นมาอยู่บนตัวฉันช้าๆ นัยน์ตาเรียวคมช้อนมองนิ่งลึก รู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นจนต้องเบือนหน้าหนี เอาอีกแล้ว แทเริ่มทำแบบนี้อีกแล้ว

"ฉันอุตส่าช่วยเธอไว้" น้ำเสียงทุ้มแหบเอื้อนเอ่ยข้างหู สัมผัสจากลมหายใจอุ่นร้อนทำให้ขนลุกตั้งชัน

"แต่แทเป็นคนไล่ฉันลงจากรถเองนะ"

"ก็เธอมันปากดีไง"

พูดไปพลาง นิ้วยาวสวยก็ไล้สัมผัสเรียวขาฉันไปมา จนร่างกายเผลอกระตุกขึ้นเล็กน้อย ฉันเบนหน้าหนีเขาอย่างไม่เข้าใจ แทเป็นอะไร อยู่ดีๆ ก็มาพูดแบบนี้

"ละ แล้วแทรู้ได้ไงว่าฉันอยู่รถคันไหน"

น้ำเสียงฉันเริ่มสั่น เมื่อคนใจร้ายเริ่มยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเราอยู่ชิดกัน ห่างกันเพียงแค่ไม่กี่เซน

"ทำไมต้องบอก"

หัวใจฉันเต้นแรง ร่างกายเริ่มร้อนผ่าวเมื่อเขาเริ่มทะลึ่ง ก้มหน้าลงมาจรดกดสันจมูกลงบนซอกคอขาวของฉัน ออกแรงดูดฟัดมัน พร้อมทั้งสูดดมจนจั๊กจี้ ขนลุกขนพองไปหมด ได้ยินเสียงลมหายใจแรงๆ นั่นอย่างชัดเจนจนเผลอหอบตามเขาไปด้วย

"ย...อย่า ไม่เอา"

"ก็เห็นแรดขึ้นรถไปกับผู้ชายอื่น"

เขายังคงพร่ำบอก ในมือเริ่มปัดป่ายซุกซนลงมาใต้เสื้อของฉัน เอาอีกแล้วไง แทเริ่มเอาอีกแล้ว เขาต้องการที่จะทำแบบนั้น ฉันรู้ดี แต่ร่างกายฉันนี่สิ ทั้งๆ ที่ในใจมันไม่อยาก แต่ความรู้สึกมันกลับสวนทาง พยายามที่จะห้ามแต่ก็ดันทำได้ไม่มาก ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ

"ก็แททิ้งฉันไว้เอง อ...อื้อ~"

นอกจากจะไม่ห้ามแล้ว ฉันยังส่งเสียงสั่นกระเส่า ตัวอ่อนปวกเปียกมีอารมณ์ร่วมไปกับคนนิสัยเสียคนนี้อีกครั้งจนได้ ทันทีที่มือใหญ่ซุกซนลอดผ่านเข้ามาในเสื้อสีขาว แทก็จัดการบีบคลึงเน้นเนินอกจนเนื้อนิ่มแน่นล้นเรียวนิ้วยาว จัดการถลกเสื้อเกะกะขึ้น จ้องมองด้วยสายตาฉ่ำเชื่อมปรอย

ทั้งที่ใจไม่ต้องการ แทบจะรังเกียจและขยะแขยงในสัมผัสพวกนี้จนแทบบ้า แต่กลับหักห้ามความรู้สึกวาบหวามที่กำลังจะเกิดขึ้นในตอนนี้ไม่ได้เลยซักอย่าง ราวกับว่ามันดึงดูด คอยแต่จะรุกเร้าให้เร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ควบคุมทั้งอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองแทบไม่ได้เลย มีเพียงเขาที่คอยแต่จะเร่งเร้าฉันไปตามความต้องการ โมโหตัวเองแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ ว่าดันเผลอมีอารมณ์ร่วมไปกับเขาเข้าให้ซะแล้ว

แทกระตุ้นฉันเก่ง เหมือนเขารู้ว่าจะต้องทำยังไงกับฉัน รู้ไปหมดทุกอย่าง

"โง่หรือเปล่า ใครสั่งใครสอนให้ขึ้นรถไปกับคนแปลกหน้า"

ร่างสูงเผยอริมฝีปากส่งเสียงแหบสั่นข้างใบหูฉัน กัดงับมันจนร่างกายดผลอกระตุกวูบขึ้นอย่างแรง ทำไมกันนะ ทั้งๆ ที่เพิ่งจะผ่านเรื่องร้ายๆ มา แต่ฉันกลับต้องยอมเขาอีกแล้ว

ยอมเขาอีกจนได้

"ก็..."

"โคตรโง่เลย" แทสบถเสียงแผ่ว "โดนฉันเอาไปแล้วยังไม่รู้จักโตอีกเหรอ"

ทันทีที่เขาพูดคำนั้นออกมา จู่ๆ เหมือนสมองฉันมันก็นึกย้อนแล่นไปจนถึงเรื่องราวก่อนหน้านี้ ตอนที่แททำรุนแรงกับฉัน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำ มันทั้งโหดร้าย ใจดำ ไม่เคยคิดถึงจิตใจฉันเลยแม้แต่นิดเดียว นี่ฉันลืมไปได้ยังไง ถึงความเลวระยำของเขา ปล่อยให้อารมณ์บ้าๆ ของตัวเองเข้าควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างจนหน้ามืดไปหมด ปล่อยให้เขาทำทุเรศๆ แบบนี้อีกจนได้

ลืมไปได้ยังไงว่าคนแบบเขา มันก็เห็นฉันเป็นแค่ของเล่นที่เอาไว้ใช้ระบายอารมณ์...ก็แค่นั้น

ไม่ได้สำคัญ ไม่ได้มีค่ามากพอที่จะมาทำดีด้วยเลยซักนิดเดียว

"ทุเรศอ่ะ ออกไปห่างๆ เลยนะ"

พอคิดได้แบบนั้นฉันก็จัดการผลักแผงอกกว้างนั่น พร้อมทั้งพยายามควบคุมสติ ไม่ยอมให้เขาทำอะไรตามใจตัวเองไปมากกว่านี้แล้ว

"อยากโดนอีกซักรอบมั้ยล่ะ เผื่อจะได้โตขึ้น"

"ไม่เอานะ!!" ว่าแล้วก็จงใจตะโกนใส่หน้าเขาไปอีกครั้งจนได้

แทเหมือนจะอึ้งไป สีหน้าจากตอนแรกที่นิ่งๆ ตอนนี้มันกลับแปรเปลี่ยนกลายเป็นเย็นขา ก่อนที่เขาจะผละตัวออกมา พร้อมทั้งสะบัดแขนใส่ฉันด้วยความโมโห น้ำเสียงเย็นตะคอกใส่จนฉันเผลอหดหน้าตัวเองกลับเข้าไปสามเซน

"แม่งเอ๊ย! หงุดหงิด!"

ร่างสูงเดินหัวเสียเข้าห้องนอนไป ดูก็รู้ว่าไม่พอใจอย่างรุนแรง เสียงปิดประตูที่ดังลั่นทำให้ฉันได้แต่สะดุ้งเฮือก กระพริบตาตัวเองปริบๆ แอบคิดในใจว่าคงไม่ใช่แค่ 'ไม่พอใจ' แต่อาจจะเหมารวมไปจนถึง 'โมโห' เลยก็ว่าได้ อะไรกันเนี่ย มึนหัวไปหมด จู่ๆ เขาก็เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ไม่เห็นจะทำอะไรรุนแรง บังคับยัดเยียดฉันเหมือนครั้งที่แล้วเลยซักนิด แตกต่างกันสุดขั้ว เดาอารมณ์ไม่ถูกเลยจริงๆ มันน่าแปลกมาก แต่ก็เอาเหอะ...เกือบไปแล้วเหมือนกัน

ฉันแอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก กลัวทั้งเขา ทั้งใจตัวเอง เพียงแต่กำลังรู้สึกสับสนอย่างรุนแรง ว่าอันที่จริงแล้ว...

เขาเป็นคนยังไงกันแน่นะ

ฉันไม่เข้าใจเลย





# 20.36 pm.

อืมมมมมมมมมม

ฉันค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆ ภาพแรกที่ปรากฏคือเพดานห้องที่กว้างใหญ่ซึ่งดูแล้วรู้สึกคุ้นหูคุ้นตา โซฟาสีขาวตัวเดิมเหมือนที่เคยนั่งมา รวมไปถึงบรรยากาศรอบห้องที่แสนสบายแต่กลับสวยหรูยิ่งกว่าอะไร ซึ่งแน่นอนว่าจะเป็นของใครไปไม่ได้นอกจากห้องของแทฮยอง ใช่...ฉันยังคงอยู่ที่นี่ ยังไม่ได้ย้ายตัวเองไปไหนเพราะดันเผลอหลับไป

หลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

จำได้ว่าพอแทโมโหฟึดฟัดเดินเข้าห้องไป ฉันก็นั่งทำแผลของตัวเองต่อ รู้สึกตัวอีกทีก็ตื่นขึ้นมาทั้งที่ยังงงกับตัวเองอยู่เหมือนกันว่าดันไปเผลอวูบหลับเอาตอนไหน และในตอนนี้ท้องไส้ฉันก็กำลังส่งเสียงร้องโครกครากดังเป็นบ้า แถมยังรู้สึกปวดบิดอยู่นิดๆ สงสัยที่ตื่นขึ้นมาคงเพราะหิว...

นี่กี่โมงแล้วเนี่ย? ทำไมห้องมืดขนาดนี้

ว่าแล้วก็ผุดลุกขึ้นนั่ง กวาดสายตามองหานาฬิกาซึ่งพอเห็นเวลาฉันก็เผลอทำตาโต แทบช็อก บ้าแล้ว! นี่ฉันเผลอหลับไปทั้งวันเลยเหรอเนี่ย หลับตั้งแต่เช้ายันมืด ถามจริงว่านี่นอนหรือซ้อมตาย โอ๊ย! ตั้งใจว่าจะรีบกลับห้องตัวเองแท้ๆ แต่ดันเผลออยู่ซะดึก ข้าวก็หิว น้ำก็ไม่ได้กิน คอแห้งจนทรมานไปหมดแล้วเนี่ย ที่นี่มีอะไรกินบ้าง? กระเพาะฉันกำลังส่งเสียงร้องขอกินข้าวอย่างบ้าคลั่งจนแทบทนไม่ไหว ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ขอลองดูซักหน่อย เผื่อห้องของแทจะพอมีอะไรให้กินรองท้องบ้าง พอคิดได้แบบนั้น ฉันก็รีบหันมองซ้ายขวาเพื่อที่จะหาเจ้าของห้องแต่ข้างในมันกลับเงียบไปหมด ไฟก็ถูกปิดไว้จนเห็นเพียงแค่แสงจากภายนอกเท่านั้นที่สาดส่องเข้ามาอย่างสลัวๆ ราวกับว่าข้างในนี้ไม่มีใครอยู่เลยนอกเหนือจากฉันเพียงแค่คนเดียว

แทอยู่ไหน?

หรือว่าเขาจะยังไม่ออกมาจากห้องนอนกันแน่นะ ให้ตายเหอะ นี่ก็นอนซ้อมตายไม่ต่างจากฉันซักเท่าไหร่ แต่เป็นแบบนี้มันก็ดีเหมือนกันนะ ฉันจะได้ขออนุญาตดื่มน้ำแล้วรีบชิ่งกลับคอนโดก่อนที่เขาจะตื่น ขี้เกียจอยู่ต่อ อยากรีบกลับบ้านไวๆ

ฉันค่อยๆ เดินย่องตรงไปที่โซนห้องครัวของแท เปิดตู้เย็นด้วยความเบามือก่อนที่จะหยิบขวดน้ำขึ้นมา จัดการเทรินมันลงใส่แก้ว อีกมือก็ไม่ลืมที่จะเอื้อมลงไปควานหาเม็ดยาแผงเล็กๆ ในกระเป๋าซึ่งได้มาจากคนใจร้ายที่ตั้งใจโยนมาให้กินอย่างไม่คิดที่จะรับผิดชอบอะไรเลยตั้งแต่เมื่อเช้า แกะมันออกจากแผงแล้วนำขึ้นมาใส่ปาก กรอกน้ำตามลงไปด้วยความขมขื่น ถึงไม่อยากกินยังไงก็คงต้องกิน เรื่องแบบนี้ลืมไม่ได้เด็ดขาด

นึกแล้วก็ยังหงุดหงิดไม่หาย บ้าชะมัด ยิ่งคิดมันก็ยิ่งแค้น ฉันกำแผงยานั้นแน่น บีบขยำจนมันยับยู่ยี่ ก่อนที่จะปามันอัดลงใส่ถังขยะทิ้งอย่างไม่ใยดี เกลียดแทจริงๆ

เกลียดที่เขาทำแบบนั้นกับฉัน

"ทำอะไร"

จู่ๆ เสียงทุ้มแหบซึ่งบังเอิญตอบคำถามภายในใจก็ดังขึ้น พร้อมกับที่ประตูกระจกถูกเลื่อนปิดลงตรงหน้าระเบียง ร่างสูงก้าวเท้าเดินออกมาจากความมืด แสงไฟสลัวๆ ทำให้ใบหน้าและรูปร่างของเขาปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ ท่ามกลางเงาที่ค่อยๆ เผยออกมา เรียวหน้าคมสะกดสายตา สัดส่วนที่ดูมีสเน่ห์และดึงดูดได้อย่างน่าประหลาด มันทำให้ฉันอ้าปากค้าง เผลอหลุดอคำอุทานขึ้นมาเบาๆ

"แท...ตกใจหมดเลย"

อยู่ตรงนั้นแต่แรกก็ไม่หัดส่งเสียง ไอ้บ้าเอ๊ย หัวใจจะวาย

"ประสาท" ทันทีที่เห็นหน้าฉัน เขาก็ยังไม่ยอมเลิกนิสัยพูดจาโหดร้ายด้วยน้ำเสียงห้วนๆ แบบนั้นซักที "หิวหรือไง"

"อะ อืม"

ว่าแล้วก็ปลายตามองก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วโยนอะไรบางอย่างมาตรงหน้า

"กินนี่ไปก่อน"

ตุ่บ~

จู่ๆ แทก็โยนข้าวปั้นสำเร็จรูปซึ่งถูกแช่อยู่ในตู้เย็นมาให้จนเกือบรับไว้ไม่ทัน ฉันมองดูมันสลับกับเขาไปมา แสดงสีหน้าประมาณว่า 'แค่นี้เองเหรอ ฉันยังไม่อิ่มเลยนะ' ไปให้จนแทขมวดคิ้วมุ่น

"ก็มันมีแค่นี้จะให้ทำไงวะ" ปากบ่นอุบอิบอย่างเซ็งๆ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหน้าฉัน "เดี๋ยวพาออกไปหาอะไรกินข้างนอก โอเคมั้ย"

"อืม...โอเค" ยังไม่ทันว่าอะไรเลย

ฉันเหล่มองแทที่กำลังเดินตีหน้ายุ่งตรงไปนั่งไขว้ห้างอยู่บนโซฟา แอบคิดไม่ได้ว่าคนแบบเขานี่จะทำตัวเข้าใจยากไปถึงไหน เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เดาใจไม่ถูกจริงๆ แต่อย่างน้อยๆ ตอนนี้ฉันเองก็พอมีความกล้าที่จะเดินตามเขาไปนั่งบนโซฟาตัวข้างๆ เพื่อที่จะพูดอะไรซักอย่าง ใช่แล้ว ฉันมีเรื่องที่จะต้องคุยกับเขา

"พอกินข้าวเสร็จแล้วฉันขอกลับคอนโดเลยได้มั้ย"

"ทำไม" แทหันขวับกลับมาจ้องหน้าฉันทันที เรื่องนี้แหละที่ฉันอยากจะบอก ฉันอยากกลับบ้าน

"พรุ่งนี้มีเรียนเช้า แล้วฉันก็เหนื่อยมากด้วย"

เขาไม่ตอบ แต่กลับไล่สายตาไปตามเนื้อตัวฉันด้วยแววตากวนประสาท

"สารรูปแบบนี้อ่ะเหรอ"

เฮ้ย! ฉันรีบมองตามสายตาเขาทันที จริงด้วย! ลืมไปซะสนิทเลยว่าเนื้อตัวฉันมันยังเป็นรอยช้ำจ้ำแดงเต็มทั่วตัว โดยเฉพาะที่ซอกคอนี่เห็นเด่นชัดซะจนเหมือนคนเป็นโรค โอ๊ย ให้ตายเหอะ! เพราะแบบนี้ไงเลยทำให้ฉันเผลอเอื้อมมือขึ้นมาแตะตามเนื้อตัวของตัวเองพลางหันขวับกลับไปจ้องเขาตาเขียวปั้ด

"เป็นเพราะแทนั่นแหละ แทคนเดียวเลย"

"เหอะ"

"นี่..." ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติ พยายามรวบรวมความกล้าให้ได้มากที่สุด ก่อนที่จะตัดสินใจถามบางอย่างออกไป ซึ่งมันส่งผลให้แววตาและท่าทางของแทเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

"แททำแบบนั้นทำไม"

"..."

"ไม่เข้าใจเลยว่าแทจะทำแบบนั้นกับฉันทำไม"

"..."

เขานั่งนิ่งเงียบ แววตาแสดงอารมณ์ที่ว่างเปล่าจนฉันรู้สึกใจหาย แต่ก็ยังดื้อถามออกไปอย่างไม่ลดละ

"แทบอกเป็นเพราะพี่ชินยู" ฉันไม่สามารถปล่อยให้เรื่องพวกนี้ผ่านไปเฉยๆ ได้โดยที่ตัวเองยังไม่รู้อะไรเลยซักอย่าง ฉันปล่อยมันไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้จริงๆ "ทำไมล่ะแท พี่ชายฉันไปทำอะไรไว้กับเพื่อนของแทเหรอ"

"อยากรู้นักใช่มั้ย"

ใช่! แววตาเขากำลังเย็นชา...เย็นชาทั้งๆ ที่ชิงชัง

"มันทำให้เพื่อนฉันเป็นบ้าไง"

ท่าทางที่กำลังโกรธเคืองนั้น แสดงออกมาทั้งๆ ที่โกรธแค้น

"คนแบบมันที่ดีแต่จะทำร้ายคนอื่น ดีแต่ใช้กำลังทำรุนแรง รู้มั้ยว่าเพื่อนฉันต้องร้องไห้กับมันไปมากเท่าไหร่ เธอเสียใจแต่ก็ยังทนอยู่ทั้งๆ ที่มันไม่เคยเห็นค่าอะไรในตัวเธอเลยด้วยซ้ำ กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่มันคอยแต่จะทรมานทำเหมือนต้องการจะให้ตายทั้งเป็น จนท้ายที่สุดเธอต้องกลายเป็นเป็นบ้า"

"..."

"เป็นบ้าเพราะคนแบบมัน!"

ฉันที่แทบจะกลั้นความกระอักกระอ่วนใจไว้ไม่ไหว อยู่ๆ ก็หนักอึ้งไปทั้งจิตใจ เมื่อรับรู้เรื่องราวที่แสนเลวร้ายซึ่งเกิดจากพี่ชายของตัวเอง ร่างกายรู้สึกชาไปทั้งตัวและขั้วหัวใจ

นี่มัน...เรื่องจริงงั้นเหรอ  เรื่องจริงใช่มั้ย

"และเพราะมัน เธอถึงต้องฆ่าตัวตาย!"

แทเสียงสั่น แววตาสั่นระริกจนฉันใจหายไปหมด ทุกๆ ครั้งที่เขาพูดถึงเรื่องนี้ ฉันกลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเจ็บปวดที่เขาพยายามจะกล้ำกลืนฝืนทนมันไว้ ความรู้สึกปวดใจที่แทไม่ต้องการยอมรับมัน

ความเจ็บปวดพวกนั้น ฉันกลับรู้สึกว่ามันทำให้แทดูเศร้ามากมายเหลือเกิน

ถึงแม้เขาจะพยายามควบคุมเสียงของตัวเองไว้ไม่ให้สั่น แต่ฉันก็ยังฟังออกอยู่ดี ถึงแม้แววตาจะโกรธแค้น  เกลียดชังยังไง ฉันกลับเห็นว่ามันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง ความเศร้า ความทรมานที่เขาตั้งใจเก็บซ่อนมันไว้ พยายามปกปิดยังไง ฉันกลับเห็นมันหมดทุกอย่าง

ใช่...แทปิดฉันไม่ได้หรอก

"แท..."

"หึ...ตลกดีใช่มั้ยล่ะ"

"ที่แทรู้สึก..."

ตอนนี้ฉันพอจะรู้บ้างแล้ว รู้ถึงเหตุผลของเรื่องทุกอย่าง รวมไปถึง เรื่องที่แททำเลวๆ กับฉัน แม้จะไม่อยากยอมรับมันซักเท่าไหร่ แต่ฉันเริ่มเข้าใจแทบ้างแล้วจริงๆ

"แทชอบเธอใช่หรือเปล่า"

ใช่แล้ว ที่แททำทุกอย่าง ที่แทต้องใจร้าย ที่แทต้องแก้แค้น มันเป็นเพราะเขา...

"แทรักเธอมากใช่หรือเปล่า"

เขารักเธอมาก แค่นั้นเอง...

"..."

ทันทีที่ฉันพูดจบ ร่างสูงก็นั่งนิ่ง ทำหน้าอึ้งไปแทบจะในทันที นิ้วมือทั้งสองข้างเริ่มกำแน่น ดวงตาเรียวคมเบิกโพลงขึ้นจนน่าตกใจ ราวกับฉันเผลอไปสะกิดโดนอะไรภายในใจเขาเข้าอย่างนั้นแหละ

แล้วมันคืออะไรล่ะ มันเป็นสิ่งที่ฉันไม่สมควรพูดหรือไงกัน ทำไมแทต้องทำหน้าตาน่ากลัวแบบนั้นด้วย

"อย่ามาเสล่อ!!" แทตะคอกด้วยน้ำเสียงก้าวร้าว "อย่ามาทำเป็นรู้ดี!"

เขาตะคอกเสียงดังมาก ดังซะจนแก้วน้ำบนโต๊ะเหมือนจะสั่น ใช่! ฉันไม่ได้ตาฝาดหรอก มันสั่นจริงๆ แถมเสียงนั่นยังทำให้ฉันสะดุ้งจนตัวโยน ใจหวาดผวาหล่นวูบไปถึงตาตุ่ม แทน่ากลัว

เขาทำตัวน่ากลัวขึ้นมาอีกแล้ว

"คนแบบเธอมันจะไปรู้อะไร!"

"คือว่าฉัน..."

"คราวหลังไม่ต้องมา เสือก เรื่องของคนอื่น ได้ยินมั้ย!!"

ปึง!!

ร่างสูงสะบัดหน้าเดินหนีออกจากห้องไป ปิดประตูเสียงดังรุนแรงซะจนฉันเผลอสะดุ้งเฮือก เป็นอีกครั้งแล้วที่ต้องนั่งอึ้งอ้าปากค้างอยู่กับที่อย่างคนที่ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ปล่อยให้ความงงวิ่งผ่าน ความสับสนที่ไม่สามารถจัดการด้วยตัวเองได้

เขาเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก

นี่ฉันพูดอะไรผิดไปอย่างงั้นหรือเปล่า

.

.

.

.

.

.

.

(100%)


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

TALK

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง
ชอบผมแทฮยองอ้าาา // นุ้มนิ่มหน้าบีบแก้ม

ง่วงมากเลย เพิ่งตีหนึ่งเอง แต่วันนี้ง่วงเร็วไม่รู้ทำไม
ก็มาอัพจบตอนแล้วนะคะ เป็นไงบ้าง ep นี้ พี่แทกร้าวใจมั้ย
ชอบอ๊ะเป่าาาา ชอบพี่เสือแทฉบับโหดแต่แอบใจดีแบบนี้บ้างอ๊ะเป่า55555
ทำดีกับน้องด้วยนะ มาช่วยน้องไว้ ปริ่มมาก แต่น้องก็เจ็บมาเยอะเพราะแทเลยนะ
แถมยังใจดีจะล้างแผลให้ด้วยนี่สิ แต่น้องดันห้ามไว้ จะห้ามทำไม แทแทหัวร้อน
อุตส่าห์หวังดีด้วยแล้ว ทำไมน้องไม่เข้าใจแทบ้าง
ไม่พอ ยังถามนู่นถามนี่อีก ถามทำไม แทไม่เข้าใจ แทกำลังสับสน
พี่แทของเราก็ร้ายใช่เล่นนะจะบอก เอะอะจับกด จับคร่อม
ไม่ได้ดั่งใจ แทแทก็ไม่ยอม แทหัวร้อน
เป็นน้องคงไม่ไหว ใจบางไปหมด ทำเป็นร้ายแต่ใจจริงคิดอะไรหรือเปล่า

ยังไงก็ฝากติดตามกันหน่อยเด้อ ตอนหน้ากุกออกโรงเองแล้ว รับรองแซ่บเว่อร์
อยากให้มาอัพไวๆ เม้นต์เป็นกำลังใจให้กันหน่อยนะค๊า
ถ้าชอบก็อย่าลืมเฟ้บไว้ ขอบคุณรีดทุกท่านมากๆ เลยจ้า
ครั้งหน้าสัญญา มาดึกกว่านี้แน่นอน ฮรึกๆ ไม่ดึกไม่ใช่โยอ่ะจริงๆ
เยิฟๆ เยย น้าาาาาา~

ปล.ฝากฟิคใหม่ของชิมชิมหน่อย ยังไม่ได้ลงแต่ใกล้จะลงแล้วน้า
ตัวละครเรื่องนั้นกับเรื่องนี้เกี่ยวข้องกัน
แต่ชิมชิมของเราจะเน้นสายฮามากกว่าสายโหด
อัพแล้วเดี๋ยวแจ้งอีกทีนะคะ มาบอกไว้ก่อนล่วงหน้าจ้า


(#จีมินนี่กับเสียงข้างห้อง
ใครอยากเห็นชิมชิมดวงซวย จิ้มโลด)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 195 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #323 fanfin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 20:16
    ชอบมากๆๆเลยนะคะไรท์เเต่งดีมากๆๆๆๆ
    #323
    0
  2. #322 fanfin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 20:16
    พอดุก็ดุจนใจจะหาย
    #322
    0
  3. #321 fanfin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 20:16
    พอจะน่ารัก

    ก็น่ารักใจจะขาดเลย
    #321
    0
  4. #276 Ppmt (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 20:19

    ชอบการบรรยายมากเลยค่ะ

    #276
    0
  5. #202 LarLar52 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 15:04

    โหดแต่ก็แอบใจดีเหมือนกันนะคะเนี่ย
    #202
    0
  6. #47 BellWanisara (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 06:43
    แทโหดอ่า ดูคำพูพดคำจานาง 555
    #47
    0
  7. #46 Hmc99 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 03:44
    แทๆนี่ก็เก่งเรื่องตะหวาดจริงๆ555
    #46
    0
  8. #45 scintilla (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 14:03
    อย่างห่าม เท่สุดๆไปเลยลูกเพ่! 555 แต่มีความน่ารักนะ พี่แทก็คงสับสนตัวเองอยู่เหมือนกัน
    #45
    0
  9. #42 13299013299395 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 17:32

    ไรท์แต่งได้ดีมากเลยนะ แต่หนูคิดว่าไรท์หน้าจะแต่งตอนใหม่ต่อจากตอนที่ยังแต่งไม่ครบ100%อะ เพราะตอนที่นางเอกถูกแทปล่อยไว้บนทางด่วนอะไรท์ขอแต่งแค่นั้นก่อนแล้วค่อยมาแต่งเพิ่มอีก50%เราเลยเข้ามาอ่านต่อ อ่านตอนแรกคิดว่าเป็นตอนเก่าไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนเลยแต่พออ่านไปอ่านมาก็เข้าใจว่าไรท์แต่งเพิ่มให้ครบ100%เต็มก็เข้าแล้ว เลยอยากขอให้ไรท์แต่งตอนต่อไปคือตอนที่6ต่อให้เป็นเพิ่มอีก50%แทน เราจะได้ไม่งงเหมือนตอนที่4 Episode : 3 หวังว่าไรท์จะเข้าใจนะคะ

    #42
    0
  10. #41 BellWanisara (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 05:47
    ชอบประโยคของพี่เเทตอนมาช่วยนางเอก พี่เเทขาาาาาา
    #41
    0
  11. #40 Hmc99 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 05:33
    ชอบแบบนี้ค่ะไรท์ รอนะคะไรท์ฮืออ
    #40
    0
  12. #39 creamwry (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 01:31
    ไรท์แต่งสนุกมากมากเลยค้าบ!
    #39
    0
  13. #38 KIM ARMY 💜 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 08:54
    -โรคจิตกลายเป็นปลาย่างบนทางด่วนเเล้วเจ้าค่ะ55
    #38
    0
  14. #37 MRS.46'S. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 07:06
    แหม่ แทแทคะ! อยากจะแหม่ให้ถึงดาวอังคารรรร🙄
    #37
    0
  15. #36 Biw_army (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 06:51
    มาอัพไว ๆ นะคะไรท์ สู้ ๆ สนุกมากกกก
    #36
    0
  16. #35 Lisagirl3 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 06:15

    ต่อนะคะ

    #35
    0
  17. #34 Babage (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 00:08
    ละมุนแบบเถื่อนๆ รอนะคะไรท์
    #34
    0
  18. #33 TaeV-JK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 23:29

    ไรทท์น่ารักที่สุดดดด มาบ่อยๆนะคะ ชอบๆ เพิ่งอ่านตอนล่าสุดจบไป ไม่คิดว่าไรท์จะมา ร้ากกก สู้ๆนะคะคุณไรท์♡
    #33
    0