[ BTS X YOU ] All I GOT.

ตอนที่ 20 : All I GOT || Episode : 19 ปัญญาจะดูแลแค่นี้ยังทำไมได้เลย (75%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,001
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    23 ส.ค. 63


#BTS_OF_THE_DAY — поиск в Твиттере / Твиттер

"ถ้ามึงยังเคลียร์กับของเก่าไม่ได้ อย่าปล่อยให้คนใหม่ต้องมาเจอกับเรื่องเหี้ยๆ"


ALL I GOT.
Episode 19



จองกุก!

เค้าทำอะไรเนี่ย!!?

สัมผัสจากปลายลิ้นร้อนที่รุกล้ำเข้ามาได้แต่ทำให้ฉันรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งร่างกาย ไม่ไหว...รสจูบเค้ามันวาบหวามมากจนทำให้ตัวสั่นไปหมด เรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนแทบตั้งตัวไม่ติด เค้าคิดอะไรอยู่กันแน่ ทำไมถึงทำแบบนี้

จองกุก...

"อื้อ~"

ฉันพยายามใช้มือสองข้างดันไหล่เค้าออก ตั้งใจจะทำให้จองกุกถอยห่างจากตัว แต่ก็ไม่เป็นผล คนตัวสูงแข็งแรงมาก เขาแทบไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลยจากการกระทำที่ดูเหมือนไร้ค่า น้ำตาฉันไหลคลออยู่เต็มดวงตาทั้งสองข้าง ในหัวขาวโพลน สมองอื้ออึงไปหมด ไม่รู้ว่าเนิ่นนานเท่าไหร่ที่ได้แต่ปล่อยให้เค้าทำตามใจ ร่างสูงฉกชิมรสชาติจากริมฝีปากฉันไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เค้าค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก เส้นผมสีน้ำตาลเข้มซึ่งปรกใบหน้าขาวใสนั่น ค่อยๆ เผยให้เห็นแววตาคมกลมโตที่ดูจริงจัง

"นายทำแบบนี้ทำไม" ฉันพูดเสียงเบา

เหมือนอยากจะร้องไห้ออกมาอีกรอบให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลย บ้าชะมัด! จริงๆ ก็ร้องอยู่แหละ เพราะน้ำตาฉันไหลอาบเต็มสองข้างแก้ม แต่...ให้ตายสิ ยังสัมผัสได้ถึงความชื้นจากริมฝีปากตัวเองอยู่เลย ฉันจ้องใบหน้าหล่อของจองกุกทั้งน้ำตา ในขณะที่คนตัวสูงกลับยืนนิ่ง จ้องมองฉันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป

แววตาของเค้า มันดูจริงจังไม่เหมือนกับครั้งไหนๆ

"หน้ามืดไปหน่อย"

"จองกุก!"

"ก็บอกว่าชอบไง!"

"..."

"ต้องให้พูดอีกกี่รอบวะ"

เค้าตะคอกใส่ จองกุกกำลังตะคอกใส่ฉัน เล่นเอาสตั๊นไปชั่วขณะ ฉันมองหน้าเค้าทั้งที่ไม่เข้าใจ


รู้...รู้แล้วว่าชอบ

แต่ฉันมีแท

นายก็รู้ว่าฉันชอบแท


"ตะ แต่..."

"ไม่ต้อง!"

"อุ๊บ!"

เจ้าของร่างสูงขมวดคิ้วมุ่นพร้อมกับรีบยกมือขึ้นมาปิดปากฉันไว้ ใบหน้าเค้าแสดงอาการหงุดหงิดเหมือนเด็กไม่พอใจ

"รู้ว่าจะพูดอะไร"

เค้ารู้...

"แต่ฉันไม่สนใจ"

"..."

"นั่นมันเรื่องของเธอ"

"อะ แอ่อองอุก (แต่จองกุก)"

"ส่วนเรื่องของฉันในตอนนี้..." ริมฝีปากบางได้รูปสีสด สูดลมหายใจเข้าปากก่อนจะผ่อนมันออกมาช้าๆ "คือการทำให้เธอรักฉัน"


'ทำให้รัก...'


นี่เค้าพูดอะไรออกมาน่ะ!?

"ฉันไม่ยอมแพ้มันหรอกนะ"

เค้ายังคงพูดย้ำ แววตาคมจ้องมองไม่วางตา บ่งบอกว่าทุกๆ คำล้วนเป็นเรื่องจริง

"ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมแพ้เด็ดขาด"

"..."

"ฉันจะทำให้เธอเปลี่ยนใจเอง"

โอ๊ยยยยยยย~ ฉันอ้าปากค้าง แทบพูดอะไรไม่ออกอีก

ในขณะที่จองกุก เมื่อเห็นปฏิกริยาในการโต้ตอบของฉันหยุดชะงักไป เค้าก็ดูท่าจะหัวเสียหนักยิ่งกว่าเดิม เพียงแต่ร่างสูงกลับถอนหายใจยาวเหยียดรอบแล้วรอบเล่า และคงรู้ว่าอาการฉันคงถึงขั้นโคม่าเกินเยียวยา แหงอยู่แล้ว! นี่มันเรื่องร้ายแรงนะ ก่อนหน้านั้นแค่บอกชอบฉันยังช็อกไม่หาย นี่เค้ากลับมาจูบฉันแบบนี้ ไม่อยากจะบอกว่าแทบอยากจะกรีดร้องแล้วปล่อยให้ร่างตัวเองสลายหายไปซะให้ได้ คนบ้าอะไร ขยันทำให้ฉันคิดมาก ชอบทำให้ฉันคิดไม่ตกอยู่เรื่อย ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าฉันคิดยังไง แต่เค้าก็ยังเลือกที่จะทำแบบนี้ ทำไม??

จองกุก ฉันต้องทำยังไง...

"กลับเหอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง"

"มะ ไม่เป็นไร" ด้วยความลืมตัวแบบคิดเรื่องอื่นอยู่ ทำให้ฉันเผลอรั้นออกไป จนจองกุกหันมามองหน้าฉันพร้อมกับขมวดคิ้วใส่

"ยังจะพูดแบบนี้อีก"

"เอ่อ...คือ"

"อยากโดนแบบเมื่อกี้ใช่มั้ย"

บ้าชิบ! จะด้วยอารมณ์ไหนฉันเองก็ไม่แน่ใจ เพียงแต่ว่าจองกุกเริ่มก้าวขาเข้ามาประชิดตัวฉัน แถมครั้งนี้แววตานั่นยังบ่งบอกว่าเค้าไม่มีดีแค่หยอก รอบนี้จองกุกตั้งใจที่จะทำแบบเมื่อกี้นี้จริงๆ โอ๊ย! เป็นบ้าอะไรเนี่ย ฉันรีบก้าวขาถอยออกอย่างไว อีกทั้งยังตะโกนบอกเค้าให้หยุดจนลิ้นพันกันไปหมด

"ไม่ใช่!"

"แล้วจะรั้นเพื่อ??" ใบหน้าหล่อเลิกคิ้วขึ้นสูง ในขณะที่ฉันเกิดอาการประหม่าจนจองกุกเหมือนจะดูออกว่าการที่เผลอตอบเขาไปเมื่อกี้คืออาการใจลอยในลักษณะหนึ่ง สาเหตุเกิดจากมัวแต่คิดเรื่องอื่นอยู่นั่นแหละ

"ก็มัน..."

"อย่าดื้อดิ"

น้ำเสียงฟังเหมือนดุแต่แฝงไปด้วยความจริงจังจนฉันต้องรีบหุบปากลงทันควัน ร่างสูงเมื่อเห็นท่าทีของฉัน เค้าก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นก่อนจะถือวิสาสะจับมือฉันไปกุมไว้แน่น

"เลิกรั้นแล้วกลับบ้านได้แล้ว เดี๋ยวฉันไปส่ง" พูดจบก็ออกแรงดึงให้เดินตามเขาไป

นะ นี่มันอะไรกัน...




ในที่สุดจองกุกก็ขับรถมาส่งฉันที่หน้าคอนโด ระหว่างนั่งอยู่บนรถเค้าพยายามที่จะชวนคุยแต่ฉันก็ทำได้เพียงแค่ถามคำตอบคำไปจนเค้าล้มเลิกความคิดที่จะพูดคุยกับฉันอีก แหงล่ะ! ก็ช็อกอยู่นี่นา ขนาดหน้ายังไม่กล้ามองเลย ไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวแบบไหน ทำตัวยังไง ปวดหัวไปหมดแล้วเนี่ย โชคดีหน่อยที่รอบนี้จองกุกไม่ได้เล้าหลือจะตามฉันขึ้นมาบนห้องด้วย เค้าเพียงแค่ขับรถมาส่งฉันที่หน้าคอนโดเท่านั้น

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นข้อความของแท เกือบ 50 ข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน และสายโทรเข้ากว่า 20 สาย

นี่เค้าโทรมาตอนไหน ทำไมฉันไม่เห็นจะรู้เรื่อง

ต้องเป็นเพราะความลนตอนที่กำลังวิ่งหนีไอผู้ชายเฮงซวยคนนั้นอยู่แน่ๆ จำได้ว่าคิดอะไรอื่นไม่ออกเลยนอกจากวิ่งไปข้างหน้า ทั้งๆ ที่มือยังกำโทรศัพท์ไว้แน่น น่าจะเป็นช่วงนั้นแหละที่ฉันเผลอไปโดนระบบสั่นเข้า อันที่จริง...เหตุการณ์ในตอนนั้นฉันแทบไม่มีเวลากดโทรหาใครเลยด้วยซ้ำ ใจมันคิดแต่ว่าต้องวิ่ง วิ่งหนีไปจากตรงนั้นให้ได้

เหนื่อย เหนื่อยเหลือเกิน

ฉันเอาตัวเองไปเจอกับเรื่องบ้าอะไรก็ไม่รู้

ว่าแล้วก็ได้แต่ทิ้งตัวลงนอนลงไปบนโซฟาอย่างหมดแรง ทันทีที่หัวสมองย้อนคิดไปถึงเรื่องราวก่อนหน้า ขอบตามันก็ร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

รอบนี้จองกุกดูจริงจัง

เค้าจูบฉันจริงๆ

ให้ตายเหอะ! ฉันไล่ปลายนิ้วไปบนริมฝีปากตัวเองช้าๆ พลันภาพใบหน้าของคิมแทฮยองคนที่เคยใจร้ายกับฉันมากๆ ก็ปรากฏขึ้นมาท่ามกลางความทรงจำมากมายที่กำลังขับเคลื่อนไปบนความคิดของฉันอย่างห้ามไม่ได้ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ ทุกๆ อย่างเรียกหยดน้ำตาให้ไหลอาบลงบนแก้มช้าๆ

ถ้าหากฉันไม่รั้น แล้วปล่อยให้จินซูลงมาส่ง มันคงไม่เป็นแบบนี้

ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นนะแท

ขอโทษ...



[ MiMinah ] : มินอาถึงห้องแล้ว เหนื่อยมากเลย ขอนอนก่อนนะ

[ T ] : อะไรของเธอวะ! โทรไปก็ไม่รับ แล้วเพิ่งจะมาตอบ

[ T ] : เป็นบ้าอะไรเนี่ย

[ T ] : ...

[ T ] : เงียบอีก

[ T ] : ...

[ T ] : มินอา...

[ T ] : เป็นอะไรของเธอวะ

นั่นคือข้อความสุดท้ายที่ฉันพิมพ์บอกแท ก่อนที่จะตัดสินใจปิดเครื่อง ตั้งใจพักทุกสิ่งทุกอย่างไว้ พร้อมกับใจที่เหนื่อยล้า จนคิดอะไรต่อไม่ไหว



Taehyung 'Part

ผมเพิ่งได้นอนไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า

ให้ตายเหอะ โคตรง่วง! บอกตามตรง สภาพผมวันนี้โคตรแย่

จะเป็นเพราะใครซะอีกล่ะ ก็ยัยบ้านั่นไง เธอปิดเครื่องหนีผม!

เมื่อคืนผมเหมือนคนบ้าที่พยายามโทรหายัยนั่น ก่อนหน้านี้ก็เป็นห่วงแทบแย่ ไลน์ไปไม่ตอบ โทรไปไม่รับ คนยิ่งเครียดๆ อยู่ แต่เธอก็ดันทำให้กังวลไม่หยุด คิดว่าอาจจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่ปิดเครื่องหนีผมแบบนี้หรอก

ผมรู้ ว่ามันต้องมีเรื่องบางอย่าง

เรื่องบางอย่าง ที่เกี่ยวข้องกับ 'จองกุก'

เซ้นส์ผมมันบอกแบบนั้น ใช่...ผมคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นบางอย่างแน่ บอกตามตรงว่าโคตรร้อนใจ แต่ที่แย่คือเมื่อวานตัวผมดันขับรถกลับไปหายัยตัวเล็กนั่นไม่ได้ เพราะทางฝั่งจีมินเพื่อนผมเองก็แย่เหมือนกัน มันแย่มาก สถานการณ์ของห้องข้างๆ ทำให้ผมคิดว่าชีวิตมันกำลังพบเจอกับเรื่องราวบางอย่างที่โชคร้ายเหนือธรรมชาติ นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ผมไม่สามารถทิ้งมันเพื่อขับรถกลับไปหามินอาได้ ทั้งที่ใจแม่งอยากกลับไปหายัยนั่นแทบตาย ตั้งแต่รู้เรื่องว่าไอ้จองกุกน้องผมมันไปติวหนังสือสอบกับเธอด้วย ตัวผมแม่งก็โคตรกระวนกระวายจนเหมือนเป็นบ้าไปหมดเลย

นี่ผมประสาทแดกไปแล้วหรือเปล่า

ภาพจินตนาการแปลกๆ ผุดขึ้นมาในหัวสมองไม่หยุด นับตั้งแต่ที่เธอบอกผมเรื่องไอ้จองกุก อันที่จริง ผมรู้ว่าเธอไม่คิดจะปิดบังอะไรผมอยู่แล้วเลยเลือกที่จะบอก แต่สถานการณ์หลังจากนั้นล่ะ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

โคตรไม่สบายใจเลยว่ะ

แล้วเมื่อคืนโทรไปตั้งนานไม่ยอมรับสาย ไลน์ไปก็ไม่ตอบ เพิ่งมาบอกอีกทีตอนถึงห้อง ไม่คิดว่ามันแปลกบ้างหรืองไง

เพราะงั้นวันนี้ผมเลยรีบออกจากห้องของไอ้จีมินมาอย่างไว ตอนเช้ามันมีเรียนพอดี ผมเลยพามันมาส่งที่มอเพราะสภาพมันล่อแล่เกินไป กลัวมันจะขับรถไม่ไหว กะว่าพอส่งมันเสร็จจะแวะเข้าไปหามินอาด้วยเลย เพราะวันนี้ผมไม่มีเรียนพอดี

"กูหลับได้เต็มอิ่มเพราะมึงเลยว่ะแท" มันหันมาบอกพลางปลดสายเซฟตี้เบลออก ใบหน้าหล่อคนเดิมเพิ่มเติมคือเบ้าตาโหลมากอย่างกับคนติดยาทำเอาผมโคตรรู้สึกสงสาร คนอะไร ขี้โรคชิบหาย สภาพมึงโคตรแย่ นี่ใช่จีมินเพื่อนผมคนเดิมป่ะวะ

"ทำเอากูซาบซึ้ง แค่มานอนเป็นเพื่อนมึง"

"กูรู้สึกดีใจ"

พูดเหี้ยไรของมันเนี่ย โคตรดึงฟีลผู้ป่วยระยะสุดท้ายเลย

"แล้วหลังจากนี้มึงจะเอาไง จะย้ายออกเลยมั้ย"

"เดี๋ยวคืนนี้กูไปนอนหอเพื่อนก่อน ขอเวลาคิดแปบ"

น้ำเสียงของมันอ่อนเพลีย บ่งบอกว่าเหนื่อยมากเหลือเกิน แหงล่ะ ใครที่ไม่เคยพบเจอกับเรื่องแปลกๆ ที่โคตรเสี่ยงอันตรายต่อชีวิตแบบมัน ไม่มีวันเข้าใจ ผมคนนึงแหละที่เตือนมันตลอดว่าให้ย้ายคอนโดออกมาได้แล้ว ห้องข้างๆ รบกวนสุขภาพจิตเกินไป ถ้าขืนอยู่ต่อ ตัวมันเองจะแย่เอาเปล่าๆ

จีมินผลักประตูออกไปยืนอยู่นอกรถ ในขณะที่ผมเองก็เปิดประตูตามมันออกมาเพื่อสนทนาถึงเรื่องที่ยังคงค้างคาเพราะอยากสูดอากาศข้างนอกซักหน่อย มันทำให้สดชื่นได้อย่างน่าประหลาด ช่วงเวลานี้ค่อนข้างเช้ามากสำหรับผม น่าจะราวๆ เก้าโมงกว่าเห็นจะได้ เหล่าบรรดาเด็กในมอจึงเดินกันให้ควั่ก หลายๆ คนพากันหันหน้ามองพวกเราสองคนคุยกัน แถมยังทำเป็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หัวเราะคิกคัก พอหันไปมองแล้วทำท่าทางเขินอาย คือเป็นโรคอะไรกันเหรอครับ?

"แล้วมึงจะไปไหนต่อ" จีมินหยิบบุหรี่ออกมาสูบพร้อมกับยื่นไฟแช็คให้ผมที่คาบบุหรี่ไว้ในปากตัวเองมวลนึง พวกเรายืนพิงรถคุยกันอยู่ภายในลานจอดของตึกที่เพื่อนผมกำลังจะขึ้นไปเรียนในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

"หายัยนั่น"

"ติดแจเลยดิ"

"เหอะ" ผมแกล้งสบถเสียงในลำคอ เออ! ยอมรับก็ได้ว่าติด "มีเรื่องต้องเคลียร์นิดหน่อย"

"สรุปคือจะจริงจัง?"

"ไม่รู้" คำถามมันได้แต่ทำให้ผมบอกปัดแบบไม่ใส่ใจ ไอ้ห่านี่ขี้เสือกดีจริงๆ

"กูยังยืนยันคำเดิม ว่าทำอะไรให้คิดดีๆ"

"ย้ำเหี้ยไรเยอะแยะ"

ไอ้จีมินแกล้งหัวเราะใส่เมื่อเห็นผมเริ่มโมโหกลบเกลื่อน มันจ้องหน้าผมพร้อมกับอมยิ้มอย่างมีเลศนัยน์ แน่นอนมันคงดูออกว่าตอนนี้ผมติดมินอาแจยิ่งกว่าใคร ไอเวรนี่ รู้ดีเกินหน้าเกินตา

"มินอาน่ารักจะตาย น้องเค้าเด็กดีขนาดนี้ ไม่หลงก็บ้าแล้ว"


น่ารักเหรอ อืม

ก็จริง...

ข้อนี้ผมไม่เถียง


"กูดีใจที่เห็นมึงยิ้มได้"

"ยิ้มอะไร?"

"ก็มึงยิ้มอยู่ไง"

"ห๊ะ?"

ชิบหายละ!

นี่กูเผลอยิ้มตอนไหน!?

"เฮ้ย เอาว่ะ"

ไอ้จีมิน ทันทีที่มันเห็นผมหลุดอมยิ้มน้อยๆ ออกมา เด็กเวรนี่ก็เริ่มส่งเสียงแซวขึ้นทันทีทันใด ให้ตายเหอะ! คำว่า 'มินอา' มีผลกระทบอะไรต่อความรู้สึกกูวะ

ทำไมผมต้องยิ้มด้วย!!?

"เงียบปากเลยเด็กเวร" ผมรีบตีหน้าหงิกใส่ พยายามดึงหน้าให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ฮะๆ ทำนิ่งแหละดูออก"

ปากดีชิบหาย

แม่ง ผมเลือกที่จะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ไม่อยากคุยกับแม่งละรำคาญ ในขณะที่ไอ้จีมินยังคงหัวเราะคิกคักขำผมไม่เลิก ระหว่างนั้นเอง สายตาก็ดันเห็นเงาของร่างสูงโปร่งที่ดูคุ้นตาเปิดประตูรถสปอร์ตคันสีดำสุดหรูออกมา ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มันขับเข้ามาจอดตรงข้ามกับรถผม รู้เพียงแต่ว่าแค่เห็นใบหน้าขาวใสนั่น สาบานได้ว่าผมแทบอยากกลับเข้าไปนั่งที่เบาะคนขับแล้วเหยียบคันเร่งให้มิดเท้าขับชนรถแม่งซะเหลือเกิน

ไอ้จองกุก!!

ทำไมต้องมาเจอหน้าแม่งแต่เช้าด้วยวะเนี่ย

(50%)


"ไงพี่" มันเอ่ยปากทักทายไอ้จีมิน ซึ่งไอ้จีมินเองก็เอ่ยทักตอบไปพลันรีบหันมามองหน้าผมอย่างรู้งาน แหงล่ะ! ใช่ว่ามันจะไม่รู้เรื่องราวระหว่างผมกับไอจองกุก มันเนี่ยแหละตัวห้ามทัพของแท้เลย ไม่แปลกที่จีมินจะมองผมสลับกับจองกุกไปมา แววตาบ่งบอกว่าเลิ่กลั่ก กลัวใจผมกับน้องมันจะวอร์กันเต็มที่

"งะ ไงมึง หายหน้าหายตาไปเลยนะ" แต่ก็ยังพยายามเก็บอาการ ทักทายกลับไป

ในขณะที่ไอจองกุกทำเพียงแค่พยักหน้ารับก่อนจะปรายตามองมาทางผมที่กำลังยืนตีหน้านิ่ง ส่งแววตาราบเรียบไปให้มันอย่างไม่อยากที่จะพูดอะไรเท่าไหร่นัก

เบื่อขี้หน้าแม่งชิบหาย มาทำไมวะ

"มีเรื่องจะคุยกับพี่" นั่นไง เดาไม่ผิดเลย แม่งตั้งใจมาหาเรื่องกับกูอีกจนได้ ไอ้เด็กเวรนี่ ผมหันไปมองหน้ามันพลันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"อะไร"

"รู้จักไอ้เหี้ยนี่ป่ะ" มันไถหน้าจอโทรศัพท์ตัวเองอยู่สองสามที ก่อนจะยื่นเฟสของผู้ชายบางคนมาตรงหน้าผมและจีมิน พวกเรามองรูปนั่น รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาแบบแปลกๆ พอลองนึกอยู่ซักพักถึงเพิ่งคิดออกว่ามันคือเด็กใหม่ของยัยจีน่า เธอกำลังควงไอ้ห่านี่ไปไหนมาไหนในช่วงนี้ด้วยอยู่บ่อยๆ

"เออ ทำไม"

"เด็กใหม่พี่จีน่า" ผมทำหน้าไม่เข้าใจ เด็กใหม่จีน่าแล้วไง เอามาบอกกูเพื่อ... "แต่เมื่อวานมันวิ่งไล่ตามมินอา"

"ห๊ะ!?"

"หมายความว่าไงวะ?" ขนาดไอจีมินที่ได้ยินยังถึงกับงงเหมือนผมเลย พูดเหี้ยไรของมัน

"เมื่อวานมินอาต้องอยู่ติวหนังสือจนดึก" มันว่า ก่อนจะตวัดสายตามองมาที่ผม แววตาของมันดุดัน แต่พยายามเก็บอารมณ์ตัวเอง เล่นเอาผมงงเข้าไปใหญ่ "แต่อยู่ๆ ก็ต้องรีบกลับ"

"แล้วคือไอ้เหี้ยนี่ไปวิ่งตามมินอาทำไม" จีมินถามมันอย่างสงสัย

"คิดว่าไงล่ะ" แต่จองกุกกลับเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ ทำน้ำเสียงกวนส้นตีนจงใจพูดกระทบผมชัดๆ แต่คำพูดมันก็เริ่มทำให้ผมใจหายได้อย่างน่าประหลาด


อย่าบอกนะ...ว่าเมื่อวานเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับยัยนั่น


"คิดว่าผมไม่รู้เหรอว่าพี่จีน่ากำลังหาเรื่องมินอาอยู่"

"..."

"แล้วผู้ชายของพี่จีน่า ก็ดันวิ่งไล่ตามมินอาอีก"

"เหี้ยยยยย" จีมินที่พอจะเดาเรื่องออกหลังจากได้ฟังเผลอสบถคำหยาบออกมาอย่างไม่คิดว่าน้องรหัสตัวเองจะกล้าทำเรื่องเลวๆ แบบนี้กับคนอื่นได้ "จีน่าแม่งกล้าทำขนาดนี้เลยเหรอวะ"

"ถ้าเมื่อวานผมไม่เดินตามยัยนั่นลงไป คิดว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างล่ะ"

คำสุดท้าย ไอจองกุกหันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตามันดูโกรธมาก หากแต่รอบนี้ผมกลับไม่คิดที่จะกวนส้นตีนกลับ เพราะใจดันไปห่วงพะวงศ์อยู่กับเรื่องอื่น


ทำไม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้

ทำไมยัยนั่นไม่บอกผม


"ผมไม่รู้หรอกนะว่าเรื่องมันเป็นมายังไง แต่ก็พอจะเดาออกได้ไม่ยากว่าที่มินอาต้องรีบกลับมันเป็นเพราะพี่!"

"..."

"ทำไมวะ ทำไมปล่อยให้ยัยนั่นกลับคนเดียว รู้ทั้งรู้ว่าแม่งดึกมากแล้ว แต่มึงยังทำแบบนั้นอีก"

"..."

"ทำไมมึงไม่ออกมารับยัยนั่น รถมึงก็มี!!"

ไอ้จองกุกตะคอกใส่ผมอย่างเหลืออด ในขณะที่ผมได้แต่ยืนกำหมัดแน่น ความรู้สึกแม่งวนเวียนตีกันจนสับสน ทั้งโกรธมันและโมโหตัวเอง ไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะเกิดเรื่องเหี้ยๆ แบบนั้นขึ้นกับมินอาเพราะความเอาแต่ใจของผมที่สั่งให้ยัยนั่นรีบกลับคอนโด


ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะผม...


"เฮ้ย จองกุก! มึงก็เกินไป เมื่อวานกูรั้งไอ้แทไว้เองแหละ มันมานอนกับกูเพราะกูแย่"

"แล้วไง! มันใช่เรื่องที่ต้องให้มินอาไปเสี่ยงมั้ย!!"

ไอ้จีมินถึงกับเงียบ ใบ้แดก ในขณะที่ครั้งนี้ผมก็แทบพูดอะไรไม่ออกเหมือนกัน ความผิดเกิดขึ้นเพราะตัวผมเองล้วนๆ นั่นจึงทำให้ผมไม่มีสิทธิ์เถียงอะไรซักอย่างเพราะรู้สึกละอายใจตัวเองไปหมด

"มึงคิดให้ได้ ว่าถ้ามึงไม่เอาแต่ใจ มินอาจะเจอกับเรื่องแบบนี้มั้ย"

"..."

"แล้วก็อีกเรื่องนึง" มันชี้หน้าผมอย่างเดือดดาล ไอเหี้ยเอ๊ย ไม่ไหวว่ะ รอบนี้กูผิดเต็มๆ "มึงรีบเคลียร์กับคนเก่ามึงให้ได้ก่อน"

ผมเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น แววตาที่มองหน้ามันไม่รู้ว่าจะออกมาในรูปแบบไหน เพียงแต่โคตรแค้นตัวเองเลยว่ะ ทำไมผมแม่งทำเหี้ยได้ขนาดนี้ มันรู้สึกแย่ไปหมด เหมือนทำเรื่องผิดพลาดใส่คนๆ นึงไป จนเค้าต้องเดือดร้อนเพราะความเอาแต่ใจของตัวผมเอง

ไม่คิดมาก่อนเลยด้วยซ้ำ ว่าจีน่าแม่งจะกล้าทำได้ถึงขนาดนี้ หลังจากที่ผมรู้เรื่องราวจากไอ้จีมินว่ายัยนั่นเดินเข้าไปหาเรื่องมินอาถึงที่ วันนั้นตอนเย็นผมเลยรีบขับรถไปหาเพื่อบอกให้มันเลิกยุ่งกับมินอาทันที ซึ่งยัยนั่นเองก็ร้องไห้เวิ่นเว้อบ้าบอไปเรื่อย และผมก็ย้ำอีกว่าผมกับเธอก็แค่คนเคยนอนเอากันเฉยๆ ไม่ได้มีอะไรที่มากมายไปกว่านั้นมาตั้งแต่แรก จีน่าเองก็รู้...ยัยนั่นรู้ว่าทั้งผมและเธอไม่เคยคิดที่จะจริงจังอะไร เลยรับปากผมดิบดีและสัญญาว่าจะไม่ยุ่งอีก ผมที่แน่ใจเลยรีบขับรถกลับไปหามินอาต่อ แต่ทำไมแม่งถึงกล้าตอแหลใส่ผมวะ


เพราะผมวางใจเกินไปใช่มั้ย


"ถ้ามึงยังเคลียร์กับของเก่าไม่ได้ อย่าปล่อยให้คนใหม่ต้องมาเจอกับเรื่องเหี้ยๆ"

คำพูดของจองกุก เล่นเอาผมจุกอึ่กไปทั้งใจ

"มินอาไม่สมควรต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ด้วยซ้ำ"

ใช่...ผมรู้ เธอไม่สมควรต้องมาเจอกับเรื่องแย่ๆ แบบนี้

"ปัญญาจะดูแลแค่นี้ยังทำไม่ได้เลย"


เหี้ยเอ๊ย

โคตรเจ็บ...


คำพูดมันเล่นเอาผมแน่นไปทั่วทั้งอก มันจุกจนแทบพูดอะไรไม่ออก ไอ้จีมินเองก็ดูจะอึ้งไปกับพูดมันเหมือนกัน ในขณะที่เจ้าของใบหน้าจอมอวดดีนั่นจ้องมองผมอย่างไม่ละสายตา มันพยายามที่จะควบคุมอารมณ์โมโหของตัวเองอย่างสุดความสามารถ ผมจึงได้แต่กัดเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นจนมันห้อเลือด

"กูไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องขึ้นแบบนี้" ว่าแล้วก็ได้แต่พูดย้ำกับตัวเอง แววตาผมเลื่อนลอยมองไปบนพื้น ในหัวสมองตีกันมั่วไปหมด คิดถึงแต่หน้าของยัยนั่น ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นยังไง จะกลัวมากแค่ไหน ทำไมผมถึงไม่ตัดสินใจที่จะรีบออกไปรับเธอตั้งแต่แรกวะ

ผมพลาดเอง ผมแม่งทำพลาดไปแล้วจริงๆ

กี่ครั้งแล้วที่เธอต้องเจอกับเรื่องแบบนี้เพราะผมเป็นสาเหตุ

"เพราะมึงไม่คิดไง มึงแม่งไม่เคยคิดห่าอะไรเลย" น้ำเสียงเดือดดาลเข้าตอกย้ำผม แววตาคมโตจ้องสบเข้ามาราวกับต้องการเย้ยหยันในความผิดพลาดที่เกิดขึ้นจากตัวผมเอง

"มึงพอได้แล้วจองกุก" ส่วนไอ้จีมินก็ยังคงพยายามที่จะห้ามปรามมัน แต่เหมือนน้องแม่งจะแค้นผมมาก เพราะคำพูดมันหลังจากนี้ เล่นเอาคนที่กำลังจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกผิดอย่างผมเผลอเปลี่ยนอารมณ์ตัวเองอย่างรวดเร็วจนลืมตัว

"บอกให้พอเหรอ" ร่างสูงของไอ้เด็กเวร กระแทกลมหายใจออกมา "ทำไมผมต้องพอวะพี่"

จองกุกหันไปพูดกับจีมินที่กำลังปวดหัวอย่างหนักเมื่อต้องพบเจอกับสถานการณ์ที่ตัวเองต้องคอยเข้ามาห้ามทัพแบบนี้อีกครั้ง ทำไมถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนอยู่เรื่อยเลยนะ

"ก็ในเมื่อหลังจากนี้ ใครดีใครได้ ผมก็ไม่เคยสนเหี้ยอะไรอยู่แล้ว" มันยังพูดต่อ แต่สายตากลับจ้องมองผมอย่างไม่วางตา บ่งบอกว่าตั้งใจหาเรื่องเต็มที่

"ผมจะทำให้ยัยนั่นเป็นของผมเอง"

"..."

"ผมเริ่มทำแล้วด้วย"


พลั่ก~!!


สิ้นสุดคำ อย่างกับเส้นอดทนในหัวผมขาดผึงออกจากกัน ใบหน้าหล่อแต่สุดจะกวนส้นตีนของมันหันไปอีกทางด้วยฝีมือผมเองที่ตรงเข้าไปซัดหน้าอย่างทนไม่ไหวอีกต่อไป

"มึงทำเหี้ยอะไร!!"

"เหอะ!" มันแค่นเสียหัวเราะ แววตาเหยียดมองผมอย่างสะใจ "เป็นอะไรพี่แท เริ่มกลัวผมแล้วหรือไง"

"มึงพูดมา!!"

ราวกับเซ้นต์ผมมันกำลังบ่งบอกถึงอะไรบางอย่าง ที่ไอ้จองกุกกล้าเข้ามาเย้ยกันแบบนี้ มันต้องเกิดเรื่องขึ้นระหว่างตัวมันกับมินอาแน่ๆ ไม่งั้นยัยนั่นคงไม่ทำตัวแปลกๆ

เพราะเมื่อวานมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น?! 

"อยากรู้นักใช่มั้ย" ริมฝีปากหยักบางของมันซึ่งปรากฏรอยเลือดตรงมุมปากแลบลิ้นออกมาเลียเกลี่ยริมฝีปากตัวเองไปมา ราวกับต้องการที่จะบอกเป็นนัยน์อะไรซักอย่าง ซึ่งแววตามันที่ส่งผ่านทั้งเย้ยหยันและตั้งใจจะปั่นหัวกันเต็มที

แน่นอนว่ามันได้ผล!

สิ่งที่มันทำ คือการที่มันกำลังจะบอกว่ามันจูบยัยนั่น!!

ทันทีที่รู้ ตัวผมก็ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นอีกทั้งยังเผลอกำมือจนเส้นเลือดที่แขนปรากฏขึ้น ในใจมันบีบรัดจนปวดหน่วงไปหมด ในขณะที่ใบหน้าของไอ้จองกุกกลับแสยะยิ้มเยือกเย็นราวกับสะใจ แววตามันบ่งบอกว่ารอบนี้มันชนะได้อย่างเต็มรูปแบบและผมไม่สามารถสู้อะไรมันได้เลย

ใช่...ครั้งนี้ผมสู้มันไม่ได้จริงๆ

พอรู้แบบนี้ทำไมผมถึงตื้อไปหมดเลยวะ

"อยากรู้ก็ไปถามมินอาเองสิ :)" น้ำเสียงทุ้มที่ส่อแววขบขันกับการได้ปั่นหัวผมเล่นอย่างสนุกสนานทำเอาผมเดือดดาลจนแทบคุมสติตัวเองไว้ไม่ได้นอกจากง้างหมัดขึ้นเหนือหัว ทำท่าจะต่อยไปที่ใบหน้าหวานนั่นอีกครั้ง หากแต่ไอ้จีมินที่อยู่ในเหตุการณ์ดันเข้ามากั้นไว้ซะก่อน

"มึงพอ แท! พอก่อน"

"ไอ้เหี้ย ถอยไป กูไม่ไหวแล้ว!!"

ราวกับคนบ้า ตัวของผมแทบจะพุ่งเข้าใส่ไอ้จองกุกที่กำลังยืนจ้องหน้าผมด้วยแววตาสะใจยิ่งกว่าอะไร มันยกยิ้มมุมปาก ยืนอยู่นิ่งๆ มองไอ้หมาบ้าอย่างผมที่แทบจะควบคุมความบ้าของตัวเองไว้ไม่ได้ ร่างสูงเมื่อปั่นหัวผมจนหนำใจ มันก็หันหลังตั้งท่าเดินออกไป

"พี่จีมิน ฝากดูแลพี่มันด้วยแล้วกัน"

"มึงเองก็เงียบเหอะ พอซักที!"

จีมินที่กำลังล็อคตัวผมไว้หันไปตวาดใส่มันอย่างเหลืออด เพื่อนผมออกแรงห้ามไว้อย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่แปลกใจที่มันจะหัวเสียไม่ต่างกัน เพียงแต่ไอเด็กเวรนั่นกลับทำเป็นแค่นเสียงหัวเราะตอบกลับมา พลางทำท่ายักไหล่น้อยๆ

จองกุกทำเพียงแค่นั้น ก่อนที่จะเดินจากไป...

ทิ้งเอาไว้เพียงผม ที่ทำได้แค่กัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนกลิ่นเลือดคลุ้งอยู่เต็มลมหายใจ

ครั้งนี้ กูไม่ยอมง่ายๆ แน่!!!

.

.

.

(75%) เอาแล้วววว เด็กมันไม่ยอมแล้ววุ้ยยย

หัวร้อนไปดิ เจอแบบนี้ที แทเองจะทนอยู่เฉยได้ไง

ไม่เข้มข้นเราไม่นอน แต่วันนี้ขอนอนก่อน เพราะพรุ่งนี้ทำงานต่อ แง้

มาสปอยเอาไว้ว่าเนื้อเรื่องหลังจากนี้ จะเข้าสู่เนื้อเรื่องหลักๆ เน้นดราม่าแบบจัดเต็มแล้วน้า










For those who don't have silky long hair. Or pale milky skin. This is… #nãoficção # Não ficção # amreading # books # wattpad

จกุก : เธอจะชอบเขาก็ชอบไป ยังไงเราก็ชอบเธออยู่ดี ง่อวววว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #422 b-rin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มีนาคม 2564 / 19:59
    แอบเห็นคุณไรท์แอคทีฟในทวิต คิดถึงนะคะ รออ่านอยู่น้า 🥺💜
    #422
    0
  2. #419 lilin852 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 14:27
    จองกุกโคตรเอาว่ะ55555 อย่างชอบเลย
    #419
    0
  3. #418 Kewalin Khamsingnok (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 21:01
    รอเลยค่าา
    #418
    0
  4. #417 Lisagirl3 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 15:07

    รอค่าาาา

    #417
    0
  5. #416 b-rin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 01:29
    ไม่ยอมกันเลยยย คนซวยคือมินอา อุแง
    #416
    0
  6. #415 vantegam (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 00:45
    แอแงง จองกุกปั่นหัวพี่แทง่ะ;-;
    #415
    0
  7. #413 MY Name PK (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 20:06
    เอ๊ะ? มีคนเสียอาการอย่างรุ่นแรงค่ะ5555
    #413
    0
  8. #411 b-rin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 18:03
    ถ้าแทรู้ว่ามินอาโดนจองกุกจุบนะ ไม่อยากขะคีสสสสส
    #411
    0
  9. #410 Lisagirl3 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 07:13

    รอค่าาา

    #410
    0
  10. #409 pocky_pv95 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 06:43
    เชียร์สองคนเลยก็แล้วกันนะคะ ไรท์สู้ๆ
    #409
    0
  11. #408 vantegam (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 00:42
    อาการมันเป็นยังไงคะพี่แท55555
    #408
    0