[ BTS X YOU ] All I GOT.

ตอนที่ 2 : All I GOT || Episode : 1 คนสันดารเสีย (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 173 ครั้ง
    1 ต.ค. 61





ทวิตเตอร์
“อ่อยแล้วก็ต้องโดนเอา หรือฉันพูดอะไรผิด”



ALL I GOT.
Episode 1


#เวลา 22.30 pm.

@The Zedias Pub’

“นั่น! อยู่นั่นไง น้องมาแล้ว” เสียงเรียกเจื้อยแจ้วที่ฟังดูคุ้นหูดังแทรกขึ้นผ่านท่วงทำนองดนตรีแนวอีดีเอ็มซึ่งดังกระหึ่มไปทั่วทั้งบริเวณฉุดให้หัวใจสูบฉีดจนรู้สึกว่าข้างในอกกำลังเต้นอย่างรุนแรงอีกทั้งภายในหูก็เกิดอาการอื้ออึงไปชั่วขณะ เพราะความดังของจังหวะที่หนักเกินไป ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คนมากมายซึ่งกำลังเบียดเสียดกันยิ่งกว่าอะไร แสงสีของไฟสปอร์ตไลท์วูบวาบจนทำให้ฉันต้องหยีตา รู้สึกได้ว่าใจของตัวเองกำลังเต้นไปตามจังหวะเพราะเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มจนหยุดไม่อยู่ ก่อนที่แขนจะถูกใครซักคนคว้าไว้ “นี่พี่เอง ตามมาเร็ว”

ใครคนนั้นคือพี่รหัสฉันเอง เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ ทั้งใบหน้าจิ้มลิ้มซึ่งดูหมวยๆ ผิวพรรณขาวเนียนและการแต่งตัวที่เซ็กซี่สุดจะบรรยาย มันจึงทำให้เธอดูโดดเด่นและกลายเป็นที่จับตามอง เธอชื่อ จีน่า เรียนอยู่ชั้นปีสอง เป็นพี่รหัสสุดฮอตในสาขาฉันเอง และในตอนนี้ฉันกำลังพยายามที่จะฟังเธอ ไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดอะไรกับฉันบ้างเพราะเสียงเพลงในนี้ดังกลบเสียงอื่นไปหมด จึงได้แต่เดินตามไปแบบงงๆ ในนี้คนเยอะเป็นบ้า จนฉันรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก

พี่จีน่าพาฉันเดินเบียดเสียดผ่านฝูงคนมากหน้าหลายตาซึ่งกำลังเคลื่อนไหวไปมาตามเสียงเพลง แต่ละคนชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและฟุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้าเหม็นหึ่ง ตลอดทางที่เราเดินผ่านมีอยู่หลายโต๊ะที่เอ่ยปากเรียกเธอ พยายามที่จะแตะตัวเธอ แถมฉันยังพลอยโดนลูกหลงไปด้วยเพราะดันถูกสายตาหื่นๆ ของคนพวกนั้นจ้องมองมาตั้งแต่หัวจรดเท้า และมันค่อนข้างน่ากลัว สิ่งเดียวที่พอทำได้จึงกลายเป็นพยายามรีบเดินจ้ำๆ ตามพี่จีน่าไปอย่างรวดรเร็ว เพราะวันนี้ฉันเองก็แต่งตัวล่อแหลมอยู่เหมือนกัน ทั้งกางเกงขาสั้นสีดำกับเสื้อสายเดี่ยวแฟชั่นสีทอง ไม่ใช่เพราะอยากโชว์แต่แค่ไม่อยากทำตัวเชยบ้าบอแต่งตัวไม่เข้ากับสถานที่ เห็นแบบนี้ฉันเองก็เป็นพวกประเภทที่คำนึงถึงเรื่องการแต่งตัวของตัวเองอยู่เหมือนกัน เพราะมันเป็นสิ่งที่เพิ่มความมั่นใจเวลาที่ต้องอยู่กับคนอื่นๆ

จนกระทั่งในที่สุด เราก็เดินผ่านจุดตรงที่คนรวมตัวสุมหัวกันออกมาได้ซักที ภายในโซนที่พวกเรากำลังยืนอยู่ในตอนนี้เต็มไปด้วยโต๊ะนั่งและผู้คนมากมายซึ่งกำลังดื่มด่ำของมึนเมาทั้งหลายร่วมกับเพื่อนๆ รวมไปถึงคนที่พวกเขาต่างก็รู้จักเป็นการส่วนตัว ในวินาทีนั้นเองที่ฉันถูกใครบางคนกวักมือเรียกให้เข้าไปหา

“มินอา ทางนี้ๆ”

คนที่กวักมือเรียกไม่ใช่ใครอื่น หากแต่เขาคือ พี่จีมิน รุ่นพี่ปีสาม คนที่ยัยจินซูเคยพูดถึงว่าเขาแรงและน่ากลัว ผู้ชายใบหน้าหล่อหวาน ท่าทางขี้เล่น แววตาซุกซน ซึ่งเต็มไปด้วยข่าวลือหนาหูว่าเขาเจ้าชู้และบ้าผู้หญิงคนนี้ คือพี่สายรหัสฉันเอง เขาเป็นถึงพี่ว้ากของรุ่นแถมยังเป็นเดือนคณะที่โดดเด่น ไม่ว่าใครต่างก็ต้องรู้จักเขากันทั้งนั้น

“ทำไมมาช้าจัง”

เขาเอ่ยปากถามทันทีที่ฉันเดินตรงเข้าไปหา ฉันยกมือไหว้ทักทายรุ่นพี่ทุกคนไม่ว่าจะเป็นทั้งคนรู้จักและไม่รู้จัก บางคนก็เป็นทั้งพี่สายรหัส ทั้งเพื่อนๆ ของพวกเขา แต่ละคนนั่งสุมหัวกันอยู่เต็มโต๊ะไปหมด เล่นเอาฉันประหม่าอยู่ไม่น้อย

“โทษทีนะพี่ มินอาออกสายเองแหละ”

“หืม” พี่จีมินเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะถือวิสาสะยกแขนขึ้นมาโอบไหล่ไว้ เล่นเอาอึ้งไปเลยเหมือนกัน แต่ก็นะ...เป็นเรื่องปกติที่คนอย่างเขา จะชอบถึงเนื้อถึงตัว “เดี๋ยวก็ถูกลงโทษหรอก”

“โถ่~ อย่าใจร้ายกับมินอาสิ” ฉันแกล้งทำเป็นหัวเราะ ก่อนจะพยายามผละตัวออกมาจากเขา หลายต่อหลายครั้งที่ฉันมักจะโดนเขาทำแบบนี้อยู่เสมอตั้งแต่อยู่ที่มหาลัย ไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันไม่ค่อยชอบใจซักเท่าไหร่

พี่จีมินเหล่มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาที่ขี้เล่นของเขาค่อยๆ กรุ้มกริ่มขึ้นเรื่อยๆ เมื่อไล่สายตาไปทั่วทั้งร่างกาย อีกทั้งยังเป็นประกายจนฉันรู้สึกอึดอัด

“น้องใครทำไมแต่งตัวโคตรยั่วเลย”

หรือจะเป็นเพราะเขาเมากันแน่นะ บอกตามตรงว่ามันทำให้รู้สึกกดดัน ฉันเองก็ไม่เคยมาผับอะไรพวกนี้มาก่อน มากสุดในชีวิตก็แค่ร้านนั่งชิล เป็นธรรมดาที่จะไม่เคยชิน แถมยังตัวคนเดียวไม่มีเพื่อนอยู่ด้วยเลยซักคน

แน่นอนว่าคำพูดของเขา ฉันก็ทำได้แต่เพียงแค่ส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้ก่อนที่พี่ผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นหนึ่งในเพื่อนของพี่จีมินจะหยิบยื่นแก้วเหล้าที่ตั้งใจชงเองกับมือมาตรงหน้า พยายามที่จะพยักเพยิดมันให้แก่ฉัน

“น้องมึงไง หรือจะยกให้เป็นน้องกู” เขาบอกกับพี่จีมินพร้อมทั้งส่งยิ้มมุมปากมาให้

“ไม่ต้องเสือก กูไม่ยกให้มึงหรอก” ก่อนที่พี่จีมินจะหันไปจ้องหน้าเขาเขม็ง แต่ก็แฝงไปด้วยการหยอกล้อกันแบบเพื่อนร่วมห้อง

ให้ตายเหอะ! ฉันไม่อยากอยู่เลย แก้วเหล้าในมือฉันเองก็ไม่อยากกิน รู้สึกไม่ปลอดภัยกับชีวิตตัวเองซักเท่าไหร่ ที่โต๊ะมีเพียงฉันและกลุ่มพี่ๆ ที่ทั้งรู้จักและไม่รู้จักรวมกับเกือบสิบกว่าคนล้อมรอบอยู่เต็มไปหมด แถมแต่ละคนก็กำลังให้ความสนใจฉันอย่างเต็มเปี่ยม ถึงจะมีพี่ๆ ผู้หญิงอยู่ด้วยแต่พวกเขาก็คอยแต่จะส่งเสริมคำพูดของพวกผู้ชายพวกนี้กันไม่เลิกซักที

อยากกลับบ้าน...

ฉันไม่อยากมาเลย อยากหาทางปลีกตัวออกไป เป็นโชคร้ายของฉันเองที่ดันจับได้แต่สายรหัสขี้เหล้า ทำตัวแรงๆ แถมยังมีชื่อเสียงในด้านลบเต็มไปหมดแบบพวกเขา

“นี่ๆ หยุดเลย แกล้งอะไรน้องฉันเนี่ย”

แต่แล้วจู่ๆ เสียงของพี่จีน่าก็ดังขึ้นแทรกบทสนทนาที่กระหน่ำใส่ไม่หยุด ช่วยชีวิตฉันได้มากเลยทีเดียว เธอเดินตรงเข้ามากอดคอฉันพลางทำเป็นยืนจ้องหน้าพวกผู้ชายเรียงคน หนึ่งในนั้นคือพี่จีมินซึ่งพลอยโดนหางเลขไปด้วยเหมือนกัน

“อะไรของเธอวะจีน่า อย่ามาขัดได้ป่ะ”

“ก็พี่กำลังแกล้งน้องฉันอยู่นี่นา” ใบหน้าขาวหมวยเขยิบเข้ามาชนแก้มกับฉัน ก่อนจะถูไปถูมา เล่นเอาฉันได้แต่หัวเราะเจื่อนๆ แอบเขินอยู่นิดหน่อย “น้องฉันน่ารักจะตาย แกล้งลงได้ไงเนี่ย”

“แกล้งอะไร ไม่ได้แกล้ง” ส่วนพี่จีมินเองก็ได้แต่ทำหน้าเซ็งๆ ตอบกลับไป

สองคนนี้เป็นพี่รหัสน้องรหัสที่ค่อนข้างสนิทสนมกันพอสมควร แถมทั้งคู่ยังทั้งสวยและหล่อ ดูดีไปหมดทุกสัดส่วน บอกตามตรงว่าพวกเขาเป็นที่น่าจับตามอง และฉันเองก็แอบสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมถึงจับได้พวกเขาเป็นสายรหัสของตัวเอง

“แล้วพี่แทฮยองอ่ะ” จู่ๆ พี่จีน่าก็เอ่ยปากถามขึ้น น้ำเสียงแหลมเล็กหวานใสของเธอทำให้พี่จีมินซึ่งกำลังยกแก้วเหล้าเข้าปากถึงกับชะงักไปในทันที

เขาหันมามองสบตาฉันเพียงแค่แว่บหนึ่ง แววตาของเขามันดูแปลกๆ เหมือนกับกังวลอะไรอยู่ซักอย่าง ซึ่งเมื่อกี้ถูกส่งผ่านมาให้เพียงแค่แว๊บเดียวเท่านั้นก่อนที่เจ้าของใบหน้าหวานขี้เล่นจะหันไปตอบกลับผู้หญิงซึ่งกำลังยืนกอดคออยู่ข้างๆ ฉัน

“นั่งอยู่โต๊ะนู้นไง จะไปหาป่ะล่ะ”

“ไปสิ ทำไมพี่ไม่รีบบอกให้เร็วกว่านี้ล่ะ โถ่”

น้ำเสียงหวานเอาแต่ใจ พี่จีน่าทำท่างอแงเป็นเด็กๆ ก่อนจะผละตัวออกจากฉันไปอย่างง่ายดาย มือเล็กเข้าคล้องแขนพี่จีมินอย่างสนิทสนม ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินห่างออกไปจากโต๊ะช้าๆ ทิ้งเหลือไว้เพียงแค่ฉัน และรุ่นพี่คนอื่นๆ ซึ่งไม่ค่อยจะรู้จัก

ฉันมองตามแผ่นหลังของคนทั้งคู่อย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก มันรู้สึกเฟลแบบแปลกๆ ที่ทั้งสองคนนึกจะเทก็เทกันไปแบบดื้อๆ ทั้งๆ ที่เป็นคนชวนฉันมาเองกับปาก มันแย่ตรงที่พวกเขาน่าจะรู้ว่าฉันไม่ค่อยรู้จักใคร แต่ก็กล้าที่จะปล่อยทิ้งไว้กับโต๊ะเพียงคนเดียว ถึงแม้จะมีคนอื่นอยู่ด้วยก็ตามแต่ฉันก็ยังเกร็งไม่หายอยู่ดี พูดตามตรงว่ายังไม่ค่อยรู้จักใครนอกเหนือจากพี่สายรหัสปีสี่ซึ่งเคยพูดคุยกันเพียงไม่กี่ครั้ง

“น้องอย่าไปสนใจเลย อยู่กับพวกพี่ก่อนดีกว่า โต๊ะนั้นกลุ่มเพื่อนของไอจีมิน เรียนอยู่คนละมอ เดี๋ยวมันก็กลับมาหาเองแหละ” พี่คนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับฉันว่า ก่อนที่พวกเขาจะเข้ามาล้อมฉันไว้ แล้วพยายามชวนให้ฉันชนแก้วด้วย “มาๆ หมดแก้วๆ”

เวรกรรม ฉันมองหน้าพวกเขาสลับกับแก้วเหล้าในมือตัวเองไปมา ดูเหมือนว่าจะกลายเป็นจุดสนใจสำหรับพวกเขาไปแล้วไง แย่แล้วสิ

“เอ่อ จะดีเหรอคะ” ว่าแล้วก็ทำได้เพียงแค่ถามย้ำอย่างคิดอะไรต่อไม่ออก

“เอาน่ามินอา หมดแก้ว" พี่สายรหัสปีสี่พูดคาดคั้นขึ้นทันที เธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่แต่งตัวห้าวๆ ไม่เหมือนคนอื่น แถมยังดูคอแข็งเป็นบ้า ฉันเห็นเธอซัดไปหลายแก้วแล้วตั้งแต่ฉันมา แต่ก็ยังไม่เป็นอะไรเลยซักนิดเดียว

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น สิ่งสำคัญคือตอนนี้ แต่ละคนในโต๊ะกำลังพากันจ้องหน้าฉันอย่างพยายามที่จะคะยั้นคะยอต้องการให้ดื่มเหล้าในแก้วของตัวเองให้หมด ซึ่งความคาดคั้นนั้นได้แต่ทำให้ฉันคิดอะไรไม่ออก รู้สึกกดดันแบบแปลกๆ ถ้าไม่ยอมกินหรือพยายามที่จะปฏิเสธไปคงเสียมารยาทแย่ เอาวะ...

หมดแก้วก็หมดแก้ว

ฉันตัดสินใจยกกระดกเทแก้วเหล้าในมือตัวเองเข้าปาก จนคนภายในโต๊ะส่งเสียงเชียร์หัวเราะเซ็งแซ่อย่างสนุกสนาน ทันทีที่ของเหลวถูกกรอกผ่าน รสชาติขมบาดลิ้นของแอลกอฮอลล์ก็แล่นตีขึ้นจนข้างในร้อนผ่าวไปหมด ฉันต้องหยีหน้าตัวเองเมื่อสัมผัสและรับรู้ได้ว่าเหล้าในแก้วถูกชงจนเข้มขมปี๋ แต่สิ่งที่ได้คือความพอใจของแต่ละคน พอพวกเขาเห็นฉันดื่มก็ยิ่งเลยเถิดกันไปใหญ่ คว้าแก้วเหล้าฉันกลับไปชงให้ใหม่อย่างไม่รีรอ ทว่าในตอนนั้นเองที่สายตาของฉันดันเคลื่อนที่หันกลับไปมองยังโต๊ะฝั่งตรงข้าม ซึ่งเป็นโต๊ะที่พี่จีมินพาพี่จีน่าเดินไปพบกับใครซักคน...

ใครคนนั้น ที่ฉันรู้สึกคุ้นหน้าเขาเหลือเกิน

ภายในโต๊ะเต็มไปด้วยขวดเหล้าตั้งเรียงรายมากมาย ฉันเห็นพี่จีน่าเดินเข้าไปชนแก้วเหล้ากับพวกผู้ชายทั้งห้าคน (ไม่นับรวมพี่จีมิน) ที่นั่งอยู่ในโต๊ะนั้นสลับกันไปมา หรือนั่นจะเป็นพวกเพื่อนๆ ของเขากันแน่นะ ไม่อยากจะเชื่อว่าแต่ละคนจะทั้งดูหล่อในแบบที่มีเอกลักณ์ชัดเจน แถมยังวางท่าทางที่แตกต่างจากคนทั่วไป พวกเขาน่าดึงดูด แต่งตัวดูดี แถมยังมีผู้หญิงนั่งขนาบข้างอยู่เป็นคู่ของตัวเอง และสิ่งที่ทำให้ฉันอึ้งจนตาค้าง คือบางคนยังคงนัวเนียอยู่กับผู้หญิงพวกนั้น ทั้งๆ ที่มือก็ยื่นขึ้นมาชนแก้วเหล้ากับพี่จีน่า แต่ทว่า ถัดออกมาข้างๆ ฉันกลับเห็นพี่จีมินกำลังยืนพิงขอบโต๊ะพร้อมทั้งยกกระดกแก้วเหล้าในมือตัวเองอย่างบ้าคลั่ง แถมยังทำหน้าเครียด พูดคุยอยู่ผู้ชายคนหนึ่งซึ่งกำลังนั่งจ้องฉันอยู่

ผู้ชายคนนั้น คนที่ทำให้ฉันถึงกับชะงัก เจ้าของใบหน้าหล่อคมเข้ม แต่บางมุมกลับหวานเหมือนผู้หญิง โครงหน้าเรียว จมูกโด่งเป็นสัน รูปร่างสูงโปร่ง กับริมฝีปากหยักสีอ่อน ทั้งหมดนั่นกำลังทำให้ฉันรู้สึกหวั่นใจแบบแปลกๆ ภาพทุกอย่างในความทรงจำ ค่อยๆ ย้ำเตือนให้จดจำได้จากแววตาที่ฉายออกมาของเขา...

แววตาที่แสนเย็นชาจ้องเขม็งมาซะจนน่ากลัว

ใบหน้าราบเรียบที่ดูน่าหลงใหลกำลังทำให้ฉันรู้สึกขนลุกได้อย่างน่าประหลาด ราวกับมันมีความรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ฉันคิดว่าน่ากลัวซ่อนอยู่ เพียงแต่ตอนนี้ฉันกลับโมโหขึ้นทันทีที่นึกย้อนกลับไปถึงเรื่องราวในตอนนั้น เรื่องราวของผู้ชายสันดารแย่ๆ คนหนึ่งซึ่งวิ่งชนฉันเมื่อตอนเย็น คนที่ทำให้หัวเข่าของฉันเป็นแผล แถมยังแสดงกริยาต่ำๆ ใส่ด้วยการทำท่าทางที่แสนน่ารังเกียจ ทุกครั้งที่มองลงไปเห็นแผลบนหัวเข่า ความเจ็บแสบก็ผุดขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าที่หยิ่งยโสของเขาทันที

ไอผู้ชายนิสัยเสียคนนั้น เขาเป็นเพื่อนกับพี่จีมิน!!

ไม่อยากจะเชื่อเลย!

พอสมองประมวลผลออกมาได้ ร่างกายก็แสดงอาการตอบโต้ไปอย่างอัตโนมัติ ฉันเผลอเบะปากใส่เขาไปโดยไม่รู้ตัวจนเหมือนว่าเขาคงสังเกตเห็นเลยขมวดคิ้วคมเข้ม จ้องฉันอย่างจะกินเลือดกินเนื้อหนักกว่าเดิม ให้ตายเหอะ! เป็นบ้าอะไร

ก่อนหน้านั้นก็หนนึงแล้ว มาตอนนี้ยังจะมาทำหน้าแย่ๆ ใส่ฉันอีก

ฉันเคยไปทำอะไรให้เขากัน

ให้ตายเหอะ รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมากกว่าเดิม ฉันทำเป็นก้มลงมองแผลบนหัวเข่าของตัวเองซึ่งบัดนี้ถูกติดด้วยพลาสเตอร์ยาเอาไว้พร้อมทั้งมองหน้าเขาสลับกันไปมาเป็นเชิงบอกทางอ้อมว่า ฉันคือคนที่เจ็บตัวเพราะนาย และฉันก็ไม่พอใจ ในขณะที่แก้วเหล้าแก้วที่สองก็ถูกยื่นมาตรงหน้าฉันอีกครั้ง คราวนี้ด้วยความลืมตัว ฉันจึงเผลอยกดื่มขึ้นอีกจนหมดแก้ว นัยน์ตากลมโตจับจ้องมองแต่ใบหน้าคนสันดานเสียที่ดูดียิ่งกว่าอะไร ชักไม่ค่อยแน่ใจ แต่รู้สึกเหมือนใบหน้าคมๆ นั่นกำลังแสยะยิ้มมาให้กับฉันอยู่

จ้องขนาดนี้ ลุกขึ้นมาถีบหน้ากันเลยดีกว่า

“เฮ้! มินอานี่นา”

จู่ๆ เสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังขึ้นข้างๆ หู พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมเข้ามาจับไหล่ไว้ ฉันค่อยๆ หันไปมอง เริ่มรู้สึกมึนหัวแบบแปลกๆ แต่ก็พอรับรู้ได้ว่าคนที่เข้ามาทักฉันในตอนนี้คือ จอนจองกุก หรือเพื่อนร่วมห้องของฉันนั่นเอง

“นายมาด้วยเหรอ” ฉันถาม จองกุกจึงได้แต่ยักไหล่น้อยๆ

“เออดิ จีมินนี่เป็นคนลากฉันมา” เขายกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยของตัวเองเบาๆ พลางเลิกคิ้วถามฉันอย่างจ้องจับผิด “ว่าแต่เธอเหอะ เพิ่งมาถึงเนี่ยนะ”

“ใครบอก มาถึงนานแล้วต่างหาก”

“โม้ตลอด ฉันมาถึงก่อนเธออีก”

พอได้ฟังเขาถึงกับเบะปากใส่ฉันอย่างขำๆ ในมือถือแก้วเหล้าที่กินค้างไว้ สงสัยน่าจะมาถึงได้ซักพักหนึ่งแล้ว อันที่จริง ฉันก็ดันลืมไปว่าจองกุกสนิมสนมกับพี่จีมินมากกว่าใคร โชคดีที่มีเขามาด้วย อย่างน้อยๆ ฉันก็จะได้มีเพื่อน

“เฮ้ย จองกุกกลับมาแล้ว ชนแก้วหน่อยเว้ย”

ดูเหมือนพวกพี่ๆ ในโต๊ะ พอเห็นจองกุกกลับมา พวกเขาก็พร้อมใจกันประสานเสียงชวนชนแก้วอีกรอบ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลายต่อหลายครั้งที่ฉันมักถูกใครซักคนจับมือไว้พร้อมทั้งยัดเยียดให้กระดกเหล้าเข้าปากจนหมดแก้ว

จนเวลาผ่านไป รอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ที่ฉันเริ่มมึนหัวจนโลกหมุน ร่างกายร้อนผ่าวไปทั่วทั้งตัว เริ่มรู้สึกว่าทั่วทั้งลมหายใจเต็มไปด้วยกลิ่นฉุนของฤทธิ์แอลกอฮอลล์ ทุกๆ ครั้งที่ถูกกรอกเหล้าเข้าปาก รสชาติของมันก็เหมือนจะขมขึ้นเรื่อยๆ ขมจนแทบอยากจะอ้วกออกมา จองกุกที่เห็นท่าทีฉันเริ่มไม่ไหว จึงรีบเอ่ยปากบอกพวกพี่ๆ ทันที

“พวกพี่พอได้แล้วมั้ง เอะอะก็ชนๆ ยัยนี่จะไม่ไหวแล้วเนี่ย”

“โห่ อะไรวะ”

“พอเลยๆ เดี๋ยวผมดูแลต่อเอง”

เขารีบปรี่เอาตัวเองเข้ามากั้นกลางระหว่างฉันกับพวกพี่ๆ ไว้ เริ่มไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดซักเท่าไหร่ เพราะสติของฉันเหมือนกำลังจะล่องลอยออกมาไกลแสนไกล

“เฮ้ ไหวป่ะเนี่ย” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามฉันอย่างเป็นห่วงทันที จองกุกเอื้อมมือเข้ามาจับแก้มฉันไว้เบาๆ ทั้งสองข้างพลางขมวดคิ้วมุ่นจ้องใบหน้าฉันอย่างหนักใจ

“อึก...ไหวๆ” ปากก็ได้แต่ขยับตอบออกไปทั้งที่ยังเห็นใบหน้าขาวใสของเขากลายเป็นภาพซ้อนทับเต็มไปหมด จองกุกนี่มองใกล้ๆ ก็ยิ่งหล่อ ผิวพรรณเขาขาวใสเหมือนไม่เคยโดนแดด ใบหน้าเนียน คิ้วคมเข้ม จมูกก็โด่ง แถมตาก็โต ไม่แปลกที่พวกปีหนึ่งในสาขาฉันจะคลั่งไคล้และหลงใหลในตัวเขามากมายขนาดนี้ “ฉันยังรู้เรื่องอยู่เห็นไหม”

“รู้บ้าอะไรล่ะ ตาลอยไปหมดแล้วเนี่ย”

“อึก...”

“แล้ววันนี้แต่งตัวบ้าอะไรของเธอ ขยันอ่อยจัง”

เริ่มรู้สึกเหมือนจู่ๆ ก็โดนด่าทั้งที่ไม่รู้เรื่องอะไร แต่ก็ช่างมันเหอะ สงสัยคงหูฝาด

“จีมินนี่ไปไหนวะเนี่ย”

จองกุกยังคงบ่นโน่นบ่นนี่อย่างหัวเสีย ในขณะที่ฉันก็ได้แต่เงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะช้าๆ พร้อมกับตอบกลับเขาไปตามที่พอจะจำความได้

“พี่จีมินพาพี่จีน่าไปที่โต๊ะพวกเพื่อนเขาอ่ะ อยู่ตรงโน้นไง” ว่าแล้วก็ชี้โบ๊ชี้เบ๊ไปมั่วซั่ว

“อ๋อ โต๊ะของพวกพี่แทอ่ะเหรอ”

“อืมมมม นายรู้จักด้วยเหรอ”

จองกุกหันมาเท้าคางมองหน้าฉัน เขาหัวเราะออกมาเบาๆ นัยน์ตากลมโตฉายแววเอ็นดูราวกับเห็นฉันเป็นเด็กตัวน้อยๆ

“รู้จักดิ ฉันสนิทกับพวกพี่ๆ เขานะ รู้จักกันมาตั้งนานแล้ว”

“งั้นเหรออออออออ”

“เออ”

“แล้วนั่นอ่ะ นายรู้จักมั้ย” ว่าแล้วฉันก็ชี้นิ้วที่อยู่ไม่นิ่งของตัวเองตรงไปยังไอบ้านิสัยเสียซึ่งกำลังนั่งเท้าคางจ้องเขม็งฉันที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันเองก็ยังคอยแอบสังเกตเขาอยู่นิดหน่อยแม้จะเมาหัวทิ่มอยู่ก็ตาม และมันก็ทำให้ฉันรู้ว่า เขายังไม่ละสายตาจากฉันไปเลยแม้แต่นิดเดียว ซึ่งจองกุกพอเห็นท่าทีของฉัน เขาก็เลิกคิ้วขึ้นสูง

“เธอหมายถึงคนนั้นอ่ะเหรอ” น้ำเสียงเขาดูแปลกใจเล็กน้อย มองฉันกับคนๆ นั้นสลับกันไปมา “รู้จักดิ เธอหมายถึง พี่แทฮยอง ใช่หรือเปล่า”

เขาชื่อ แทฮยอง งั้นเหรอ

“พี่แทอยู่ปีเดียวกับจีมินนี่อ่ะแหละ แต่อยู่กันคนละมอ” จองกุกยังคงนั่งอธิบายอย่างงงๆ งงว่าทำไมตัวเขาเองถึงต้องมานั่งบอกอะไรพวกนี้กับฉันด้วย “เธอมีอะไรกับพี่เขาหรือเปล่าเนี่ย”

“อะ งื้อออออ...เปล่า”

ฉันรีบส่ายหน้าแบบงงๆ ทันที ความจริงคือมีนั่นแหละ

“ทำไมเขาจ้องเธอจังวะ”

จองกุกทำหน้าสงสัย เขาค่อนข้างแปลกใจที่เห็นรุ่นพี่ตัวเองนั่งจ้องเขม็งตรงมายังผู้หญิงคนนี้ คนที่กำลังนั่งเมาหัวทิ่มไปบนโต๊ะอยู่ตรงหน้าเขา ทุกสิ่งทุกอย่างมันทำให้เขาเริ่มหวั่นใจ ทั้งสายตาที่จ้องมองมาและท่าทางที่ทำให้รู้สึกไม่ค่อยดีนั่น ลางสังหรณ์บางอย่างคอยบอกว่ามันต้องมีเรื่องอะไรซักอย่าง ซึ่งมันค่อนข้างน่าแปลก ที่คนอย่างพี่แทฮยองจะมานั่งสนใจผู้หญิงง่ายๆ แบบนี้

“เดี๋ยวมานะ ไปเข้าห้องน้ำแปบ”

แต่แล้วจู่ๆ ความสงสัยก็ถูกขัดขึ้นซะก่อน เมื่อฉันดันเอ่ยปากบอกว่าจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำพร้อมทั้งลุกพรวดพราดขึ้นมายืนด้วยท่าทีที่โงนเงน ไม่ไหวแล้ว ไม่อยากทนเห็นสายตาที่กระอั่กกระอ่วนแบบนั้น มันน่าโมโห! ทว่า อยู่ดีๆ จองกุกก็ลุกตามขึ้นมาพร้อมทั้งคว้าแขนฉันไว้ได้ทัน

“เดี๋ยวพาไป”

โอเค มีเพื่อนพาไปก็ดี

ในที่สุดฉันก็เอาตัวเองออกมาจากสายตาบ้าๆ นั่นจนได้ ไม่เข้าใจว่าฉันไปทำอะไรให้เขานักหนา ทำไมถึงต้องจ้องเหมือนอยากจะฆ่ากันซะให้ได้แบบนั้นด้วย บ้าหรือเปล่า! ร่างกายร้อนๆ พาตัวเองเดินโงนเงนไปตามทางในขณะที่มีจองกุกเดินตามหลังมาด้วย เขาจับแขนฉันไว้ คอยพยุงไม่ให้ล้มลงไปใส่ใคร จองกุกนี่ใจดีเหมือนกันแฮะ ตอนที่อยู่มหาลัย เขาเองก็ใส่ใจคนอื่นแบบนี้อยู่เสมอ พวกเราคุยกันบ่อยก็จริง แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ได้อยู่ใกล้ชิดกัน มันจึงทำให้ฉันพอรู้ได้ว่า เขาเองก็เป็นคนที่คอยเทคแคร์ คอยดูแลคนอื่นแบบนี้มาโดยตลอด

เพียงแต่หลังจากนั้นไม่นาน ความวุ่นวายก็เริ่มปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อพวกเราจำเป็นต้องเดินผ่านโซนซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังเคลื่อนไหวร่างกายไปตามเสียงเพลงมากมาย รอบข้างจึงถูกบีบบังคับให้พื้นที่เริ่มเบียดอัดแน่นไปจนแทบจะไม่มีทางเดินให้หายใจ จู่ๆ มือของจองกุกที่จับแขนฉันไว้ก็เกิดกระตุกขึ้นอย่างแรง พอลองหันไปมองก็พบว่าตัวเขานั้นกลับถูกเบียดเสียดจนหายลับไปกับฝูงคนเข้าให้ซะแล้ว ตอนนี้จึงหลงเหลือเพียงแค่ฉันกับรอบข้างซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังเบียดเสียดกันจนแทบหายใจไม่ออก

ไม่ว่าจะทั้งเสียงเพลง แสงสีที่วูบวาบของไฟรวมไปถึงฤทธิ์ของแอลกอฮอลล์ ทุกๆ อย่างมันกำลังทำให้ฉันแย่ไปหมด รู้สึกว่าตอนนี้โลกเอียงไปเอียงมาด้วยหัวใจที่เต้นรัวจนเหงื่อออกทั่วร่างกาย พยายามที่จะควบคุมตัวเองให้มีสติ ไม่ให้ล้มลงไป แต่ก็ยากเย็นเหลือเกิน วินาทีนั้นเองที่เหมือนกับจะไปต่อไม่ไหว ร่างของฉันค่อยๆ เซวูบลงไป แต่กลับมีมือของใครซักคนเข้ามาคว้าเอวไว้

มือหนาของใครคนนั้นกระชากเอวฉันอย่างแรงจนตัวแทบจะลอยตามไป เขาพาฉันเดินฝ่าฝูงคนพวกนั้นออกมา ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เพราะสายตาของฉันพล่าเบลอไปหมด ยิ่งนานยิ่งมองทุกอย่างกลายเป็นภาพซ้อนทับ จนกระทั่งเริ่มรู้สึกตัวเมื่อร่างกายถูกรั้งเอวให้เข้ามาในห้องแคบๆ ห้องหนึ่ง ตัวของเขาคนนั้นเบียดเสียดเข้ามา พร้อมกับเอื้อมมือขึ้นไปล็อคกลอนประตู ฉันพยายามที่จะกระพริบตาถี่ๆ เพื่อเพ่งดูภาพตรงหน้าแต่ก็เห็นเพียงแค่โถส้วมในห้องน้ำถูกปลายเท้าของคนที่คิดว่าน่าจะเป็นผู้ชายตะปบให้ปิดฝาลงก่อนที่ตัวเขาจะนั่งลงไปบนฝา มือใหญ่รั้งเอวฉันให้เข้าไปใกล้แล้วกดตัวให้นั่งคร่อมลงไปบนตักของเขาอย่างรวดเร็ว

“เกลียดหน้าว่ะ” น้ำเสียงทุ้มแหบเอ่ยขึ้นข้างหูฉันอย่างแผ่วเบา ทันทีที่ลมหายใจอุ่นร้อนสัมผัสเข้าให้กับต้นคอ ร่างกายก็ขนลุกไปทั่วทั้งตัว ความกลัวก็เริ่มเกาะกุมจิตใจฉันทันที

เขาเป็นใคร ฉันมองเห็นไม่ชัด โลกทุกอย่างหมุนติ้ว สมองอื้ออึง พยายามที่จะควบคุมสติตัวเองไว้ให้ได้มากที่สุด

“ยิ่งเห็นยิ่งเกลียด” นิ้วเรียวเริ่มเกลี่ยเข้ามาภายใต้เสื้อบางๆ ลูบไล้ไปตามเอวคอดจนต้องเผลอกัดริมฝีปาก พยายามที่จะผลักเขาออกแต่กลับไม่เป็นผล ”เกลียดจนอยากทำให้ร้องไห้”

“อึก ปะ ปล่อยนะ จะทำอะไร!” ฉันพยายามกระพริบตาถี่ๆ เพื่อที่จะมองภาพเบื้องหน้าให้ชัดเจน เงาสลัวๆ ของผู้ชายซึ่งกำลังทำทุเรศไปตามอำเภอใจ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ ในทางกลับกัน เขากลับยิ่งได้ใจ

ต้องหาทางหนี!!

หากแต่สมองกลับคิดได้เพียงแค่นั้น แต่ร่างกายกลับต้องชะงัก ตัวแข็งทื่อขึ้นทันทีเมื่อใบหน้าของของไอสารเลวคนนี้ตรงเข้ามาซุกไซร้ไปตามหน้าอก ริมฝีปากอุ่นเคลื่อนที่ดูดเม้นจนมันเป็นจ้ำแดง นิ้วมือเรียวค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาปลดสายบราเซียออกอย่างง่ายดาย ใจของฉันกระตุกวูบ มือไม้สั่นเมื่อเขาไล้ลิ้นร้อนวนไปวนมาอยู่บนเนินอกไม่ยอมหยุดลงง่ายๆ

“อ๊ะ ปล่อย บอกให้ปล่อยไงเล่า!!!

ฉันทั้งดิ้นทั้งสะบัด พยายามที่จะผลักคนตรงหน้าออกสุดแรงเกิด หัวใจเต้นวูบวาบด้วยความกลัว อีกทั้งโลกก็หมุนจนปวดหัวไปหมด วินาทีนั้นเองที่ใบหน้าของเขาค่อยๆ เงยขึ้นมา ทันที่ที่สบเข้ากับนัยน์ตาคมกริบนั่น ฉันก็ยืนอึ้งตัวนิ่งค้างไปกับที่ทันที

ใบหน้าหล่อคมเข้ม จมูกที่โด่งเป็นสัน กับแววตาที่แสนน่ากลัวนั่น คนสันดานเสียที่ฉันเพิ่งจะเดินหนีเขาออกมาได้ไม่นาน

“ชอบอ่อยมากไม่ใช่หรือไง”

“นะ นาย...” ฉันอ้าปากค้าง มือไม้สั่นกับคำพูดที่แสนจะโสโครกและเหยียบย่ำจิตใจ

“อ่อยแล้วก็ต้องโดนเอา หรือฉันพูดอะไรผิด”

แทฮยอง!!


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


TALK

gif tae train
พี่แทท พี่จะฉุดน้องแบบนี้ไม่ด้ายยยยยยย
หวีดร้องออกมาเป็นรูปหัวใจสีชมปูว


ตอนที่ 1 อัพละเด้อ มาแล้วน้าาาา
แบบว่านี่นั่งปั่นทุกวันจริงๆ
ปั่นทั้งในเวลางานและนอกเวลางาน
แบบว่าช่วงนี้ไรท์ฝึกงานมันก็จะปั่นได้ทีละนิดละหน่อย
แต่ตั้งใจแต่งมากเลยนะ ไม่รู้จะชอบกันมั้ย

ตอนนี้นุ้งกุกก็ออก ใครหวีดบ้าง ไรท์หวีดน้องต่ายมากเลยนะ
แต่พี่แทแทโผล่มาตอนท้าย รุนแรงใช่เล่น
กระทำน้องโดยการฉุดน้องเข้าห้องน้ำ หวีดอ่ะหวีดลั่น
พี่แทแท จะทำใจน้องพังในตอนต่อไปแล้วนะ
นั่งคิดๆ อยู่ว่าจะ nc เลยดีมั้ยน่้อออออ ฮรี่ๆ
เหมือนเดิมนะคะ ถ้าชอบก็อย่าลืมกดเฟ้บไว้เด้อ
เม้นต์เป็นกำลังใจให้เก๊าล่วย มีคำผิดตรงไหนบอกได้น้า
อ่านเม้นต์ไป ยิ่งมีไฟแต่งต่อ ไรท์จะได้มีแรงนั่งปั่นทุกวันไง งุ๊ยๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 173 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #283 CharlesCharles (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 10:40

    สนุกมากก

    #283
    0
  2. #200 LarLar52 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 10:45

    ฟินนนนน
    #200
    0
  3. #9 shxxja (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 17:09
    อย่าทำแบบนี้~~ ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วว เราชอบมากเลยค่ะ สู้ๆนะคะไรท์
    #9
    0
  4. #8 Hmc99 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 03:08
    เกรี้ยวกราดมากที่รัก
    #8
    0
  5. #7 YodsathonGlinros (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 20:44

    โอ้ยยยย ฟินนนนนน
    ต่อน้ะไรท์
    #7
    0
  6. #6 Aww thanks (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 07:05

    ต่อนะไรท์-3-

    #6
    0
  7. #5 dearsriprom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 06:24
    อร้ายยยยยมาต่อน้าาาา
    #5
    0