[ BTS X YOU ] All I GOT.

ตอนที่ 19 : All I GOT || Episode : 18 ชอบทำให้ห่วงว่ะ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,040
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    18 ส.ค. 63

imágenes de chulada que me encontré #romance # Romance # amreading # books # wattpad
"ชอบทำให้ห่วงว่ะ เป็นโรคหรืองไง"




ALL I GOT.
Episode 18



Minah 'Part


@ โรงอาหาร


"แก วันนี้ฉันง่วงมากเลยว่ะ"


ยัยจินซูบ่นอุบอิบในขณะที่ปากยังคาบหลอดดูดน้ำเอาไว้ พลางทำหน้าง่วงนอนใส่ฉันที่กำลังนั่งกินขนมเล่นรอเวลาเรียนคาบบ่ายไปพลางๆ เนื่องจากว่าตอนนี้แผลฉันดีขึ้นมาก จึงทำให้กลับมาเรียนได้ตามปกติ เพิ่มเติมคืองานค้างท่วมหัวมาก อีกไม่นานก็ใกล้สอบไฟนอลของเทอมหนึ่งแล้วด้วย ถ้ายังขืนนอนอืดอยู่มีหวังซวยแหงๆ ฉันเลยต้องรีบตามเก็บงานค้างอื่นๆ ให้ทันเพื่อนในช่วงเวลาที่หยุดเรียนไป


"เมื่อวานแกนอนดึกเหรอ"


"อือ ฉันติดซีรีย์นิดหน่อย" พอได้ยินก็อดเบะปากใส่ไม่ได้ สมควรง่วงแหละ ไม่ยอมหลับยอมนอนยังจะทำบ่นอีก ในขณะที่ยัยจินซูกลับทำท่าจะเคาะกระโหลกฉันคืน มันเองก็มองหน้าฉันด้วยความหมั่นไส้ "ทำไม นอนคนเดียวมันก็เหงาเป็นเรื่องธรรมดาป่ะ ใครจะไปเหมือนแกล่ะ นอนกับผู้ชาย"


"โอ๊ยยยยย จินซู"


"สรุปแกกับไอบ้านั่นมันยังไงกันแน่เนี่ย"


"อือ...ไม่รู้สิ" คำตอบของฉันทำให้ยัยเพื่อนสนิททำท่าขัดใจมากกว่าเดิมซะอีก


"วู้ว! อะไรของพวกแก ข้ามขั้นจากแฟนเป็น ผะ..."


"นี่! หยุดเลย" ให้ตายเหอะ แทบจะยัดขนมใส่ปากมันไม่ทันแน่ะ


ยัยนี่จะจี้จุดไปถึงเมื่อไหร่ ทั้งๆ ที่มันเองก็รู้ว่าฉันชอบแทอ่ะ แต่คนที่ไม่ชัดเจนมันไม่ใช่ฉันไง มันคือแทต่างหาก! จนถึงทุกวันนี้ฉันเองก็ยังสับสนและไม่แน่ใจเลยด้วยซ้ำ ว่าการที่แทเริ่มทำดีด้วยเป็นเพราะเค้าเริ่มเห็นอกเห็นใจ หรือ อยากไถ่โทษในสิ่งที่เคยทำไม่ดีไว้กับฉันหรือเปล่า


เพราะไม่รู้ว่าเค้าคิดยังไงมากกว่า เลยไม่กล้าที่จะพูดหรือบอกความรู้สึกในใจของตัวเองตอนนี้ออกไปซักที


"แล้วเรื่องพี่ชายแกล่ะ"


ยัยจินซูเมื่อไม่ได้คำตอบในสิ่งที่มันอยากรู้ จึงเลือกปล่อยวางและหันมาถามถึงเรื่องอื่นแทน ซึ่งแน่นอน ว่าเรื่องพี่ชาย ฉันเองก็ยังไม่ได้ข่าวคราวอะไรเพิ่มเติมอีก จึงได้แต่ส่ายหน้าตอบกลับไป


"เฮ้ออออ~ ถ้าพี่ชินยูกลับมา บางทีเราอาจจะได้รู้เรื่องราวทุกอย่างที่คาใจ"


ถูกของมันแหละ


เพราะฉันเองก็หวังให้เป็นแบบนั้น


"เฮ้! มินอานี่นา"


ช่วงเวลาระหว่างที่ฉันกับจินซูนั่งคุยเล่นกันอยู่ในโรงอาหาร จู่ๆ เสียงคุ้นหูทุ้มนุ่มก็ดังขึ้นจากทางเข้า ปรากฏร่างบางสูงโปร่งของผู้ชายตัวเล็กที่กำลังวิ่งหน้าตั้งเข้ามายังโต๊ะที่พวกฉันนั่งอยู่ ที่ว่างข้างๆ ถูกเขาพุ่งตัวเข้ามานั่งอย่างเร่งรีบ สีหน้ายุ่งเหยิง เหมือนจะโทรมๆ ลงไปบ้าง เพราะขอบตาของพี่จีมินคนที่ดูแลตัวเองดียิ่งกว่าใคร กลับมีรอยคล้ำแถมผิวขาวๆ ของเค้าก็ดูหม่นหมองลงอย่างชัดเจน นัยน์ตาแดงก่ำ เหมือนคนที่อดหลับอดนอนมาหลายคืน


"พี่จีมิน" ฉันเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงทึ่งๆ ไม่เจอกันแปบเดียว ทำไมพี่สายรหัสฉันโทรมได้ขนาดนี้เนี่ย


"มินอา ช่วยพี่ด้วยสิ" ฉันทำหน้าสงสัย ในขณะที่พี่จีมินดูร้อนลนแปลกๆ "ช่วงนี้ ไอ้แทมันไม่ยอมมานอนกับพี่เลย พี่กลัวว่ะ ถ้ามันไม่มานอนกับพี่วันนี้ พี่ต้องแย่แน่"


"แทไม่ไปนอนกับพี่เหรอ?" แปลกจัง ฉันก็ดันลืมไปว่าเค้าทั้งสองคนสนิทกันมาก แต่ดันเพิ่งรู้ว่าแทกับพี่จีมินชอบไปนอนค้างด้วยกันบ่อยๆ


"ใช่ ช่วงนี้ที่คอนโดพี่มีเรื่องนิดหน่อย พี่นอนไม่ค่อยหลับว่ะ เลยอยากให้ไอ้แทมานอนเป็นเพื่อน แต่มันรั้น พี่เลยคิดว่ามันต้องกำลังติดมินอาอยู่"


เอ่อ...ฉันทำหน้ายิ้มแห้ง จะว่าแบบนั้นก็ได้นะ เพราะช่วงนี้ นอกจากเวลาเรียนแล้ว ฉันกับแทก็ตัวติดกันตลอดเวลา


"พี่ดูโทรมขึ้นนะพี่จีมิน"


ขนาดยัยจินซูที่นั่งฟังพวกเราสนทนากันยังหันไปทักเรื่องความโทรมของสภาพพี่จีมิน จนพี่เขาได้แต่นั่งกุมขมับ ทำท่าทุกข์ใจเหมือนโลกนี้ไม่เหลืออะไรอีกต่อไปแล้ว


"เออดิ พี่ว่าพี่โดนของว่ะ"


"ห๊ะ?" ทั้งฉันกับยัยเพื่อนสนิทเผลอหลุดเสียงออกมาพร้อมกัน


"เอาเป็นว่า วันนี้พี่จะเอาไอ้แทมานอนกับพี่วันนึงนะ มินอาช่วยโทรไปบอกแทให้พี่หน่อยดิ"


แอบเสียดายที่วันนี้จะไม่ได้นอนด้วยกัน แต่ฉันเองก็สงสารพี่จีมิน ยังไงก็ต้องช่วยเค้าแหละ


"โอเคค่ะ"


ทว่า ในช่วงที่พี่จีมินกำลังอ้าปากทำท่าเหมือนจะพูดอะไรต่อ พวกเราก็เพิ่งสังเกตุเห็นร่างเพรียวบางอ้อนแอ้นของผู้หญิงที่แสนคุ้นตาซึ่งฉันมั่นใจว่าเพิ่งเจอเธอที่ห้างไปเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ กำลังยืนทำหน้าบึ้งตึง คิ้วขมวดจ้องมองหน้าฉันเขม็งและที่สำคัญ ท่าทางของพี่รหัสฉันดูแตกต่างไปจากเดิมมาก


แววตาของเธอกลับเย็นชา เหมือนโกรธและโมโหมาก แตกต่างจากเมื่อก่อนที่มักจะเอ็นดูฉันเสมอ


พี่จีน่า เธอเดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่


"มินอา มันยังไงกันแน่"


"อะ เอ่อ คือว่า..."


ไม่รู้...ฉันไม่รู้ว่าจะต้องตอบเธอแบบไหน นอกจากมองสบแววตาแข็งกระด้างของเธอกลับไปอย่างทำตัวไม่ค่อยถูก สาเหตุที่พี่เขาทำตัวเหินห่างฉันในตตอนนี้ น่าจะเป็นเพราะเรื่องของแทแหงๆ ให้ตายเหอะ! ไม่แปลกเลยเพราะสองคนนี้ เท่าที่ฉันรู้เรื่องราวมาทั้งหมด คือเค้ามีซัมติงกัน แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง เท่าที่พอเดาได้คือแทไม่ค่อยมีเวลาให้กับพี่จีน่าซักเท่าไหร่ พูดให้ถูกคือเค้าตีตัวออกห่างเธอไปเลยมากกว่า พอนึกไปถึงเรื่องราวก่อนหน้า บอกตามตรงว่าค่อนข้างแปร๊บๆ อยู่ในใจ ฉันเลยไม่รู้ว่าควรตอบแบบไหนกลับไปดี


"อย่าให้มันมากนักได้ป่ะ" เธอเม้มริมฝีปากแน่น ในขณะที่น้ำเสียงรอดไรฟันพวกนั้น ได้แต่ทำให้ความรู้สึกฉันหน่วงๆ แย่แล้ว อย่าบอกนะ ว่าฉันกำลังโดนเกลียดเข้าให้ "ก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่าพี่กับพี่แทฮยองเป็นยังไงกัน"


"เป็นไรวะจีน่า ทำหน้าทำตา" พี่จีมินที่นิ่งเงียบสังเกตการณ์อยู่นาน ในที่สุดก็พูดแทรกขึ้นมาพลางเท้าคางมองเหมือนไม่คิดจะใส่ใจอะไรมากมาย แต่ก็ทำให้พี่จีน่าหันไปมองค้อนและดูท่าจะอารมณ์เสียยิ่งกว่าเดิม


"ยุ่งไม่เข้าเรื่องน่ะพี่ น้องมันล้ำเส้น เลยต้องเตือนให้มันรู้ตัวหน่อย ไม่ได้หรือไง"


"ไร้สาระ"


พี่จีมินส่ายหัว ในขณะที่ฉันได้แต่กัดริมฝีปากตัวเองแน่น ใช่ ฉันรู้ว่าพวกเค้ามีอะไรกันมาก่อน แต่แทกับพี่จีน่าไม่ได้คบกัน แล้วตอนนี้แทเองก็ไม่ได้คบใคร เค้าก็แค่เคยมีซัมติงกันมาก่อน แค่นั้น...


"ก็รู้ตัวเองดีไม่ใช่หรือไง ยิ่งทำแบบนี้ไอ้แทมันจะยิ่งอึดอัดเปล่าๆ"


"บอกให้เงียบไงพี่จีมิน"


"เธอแหละ เงียบ!"


คราวนี้พี่จีน่านิ่งไปอึดใจหนึ่ง แต่เธอก็ดูเหมือนจะไม่ยี่หระอะไรต่อสายตาจริงจังที่ส่งมาเตือนเธอว่าหยุดพูดอะไรไปมากกว่านี้ของพี่จีมิน เพราะใบหน้าสวยใสยังคงสะบัดหันมาจ้องมองอย่างจะกินเลือดกินเนื้อไม่หยุดซักที


"ไม่คิดว่าจะแรด ชอบแย่งของคนอื่นได้ขนาดนี้"


คำนี้ ฉันได้แต่กำมือแน่น รู้สึกจุกในอกไปหมด อารมณ์จากที่เคยเย็นๆ เริ่มฉุนกึกขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ


"นี่พี่! มันจะเกินไปแล้วนะ"


แต่ก่อนที่ฉันจะเดือด ดันมีคนเดือดก่อนฉันอีก จะใครล่ะ ก็ยัยจินซูไง ยัยนั่นนั่งทนฟังมานาน แต่ความใจร้อนของมันมีมากกว่าฉันแน่บอกเลย เพราะมันลุกพรวดขึ้นจนฉันแทบฉุดมันไว้ไม่อยู่


"เหอะ ดูเพื่อนน้องดีๆ หน่อย พี่เองก็ไม่ได้อยากจะมีปัญหากับสายรหัสตัวเองซักเท่าไหร่"


"..."


"แต่ในเมื่อเด็กมันร้ายเงียบแบบนี้ ถ้ายังกล้าทำอีก คงได้เจอของจริง"


"จีน่า พอได้แล้ว!!"


พี่จีมินผุดลุกขึ้นยืนอย่างทนไม่ไหว แล้วจัดการคว้าแขนของพี่จีน่าพร้อมกับพยายามลากเธออกไป ซึ่งแน่นอนว่าครั้งนี้เธอยอมเดินออกไปตามแรงกระชากของพี่จีมินอยู่ก็จริง แต่สายตายังคงมองจิกกัดฉันเป็นระยะๆ จนพ้นทางเดินหายไปกับฝูงคน


"ยัยบ้านั่น เหลือเกินเลย" จินซูบ่นอย่างหัวเสียในขณะที่มองตามร่างที่ถูกลากออกไป


...นี่ฉันกำลังจะมีเรื่องกับพี่รหัสตัวเองแล้วใช่มั้ย







# 19.17 pm.


พื้นที่นอนหนานุ่มถูกกดทับด้วยร่างที่ทิ้งตัวลงไปอย่างหมดแรง


ฉันหนีแทกลับบ้านมาจนได้


อาจจะฟังดูงี่เง่านะ แต่วันนี้ฉันคิดถึงเรื่องของฉัน แท และ พี่จีน่าทั้งวันจนเรียนแทบไม่รู้เรื่องเลย ให้ตายสิ! ทุกอย่างมันวนเวียนอยู่ในหัว รู้สึกไม่สบายใจจนอยากจะร้องตะโกนออกมา ถึงเรื่องทั้งหมดจะไม่ได้เกิดขึ้นเพราะฉัน แต่แบบนี้มันเท่ากับไปแย่งของๆ เค้ามาหรือเปล่านะ หรือว่าไม่ใช่ โอ๊ย! จะบ้าตาย ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ฉันควรทำยังไงดี


เพราะมันรู้สึกว้าวุ่น รวมไปถึงหงุดหงิดแบบบอกไม่ถูก พอเลิกเรียนช่วงหกโมงเย็นฉันก็รีบชิ่งหนีแทกลับคอนโดตัวเองก่อนที่เค้าจะขับรถมารับ รวมไปถึงไม่รับสายไม่ตอบไลน์เค้าเลยซักอย่าง ก็มันน่าหงุดหงิดจริงๆ นี่นา ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวฉันเป็นบ้าอะไร แต่มันกำลังสับสนไปหมด ให้ตายเหอะ


ลำบากใจชะมัด พอเป็นแบบนี้แล้ว ถึงแทจะแสดงออกมาอยู่เสมอว่าเค้าไม่ได้แคร์ไม่ได้สนใจพี่จีน่าซักเท่าไหร่ แต่ฉันก็ยังอยากให้เค้าพูดออกมาให้ชัดเจนอยู่ดี ว่าตอนนี้ไม่ได้มีอะไรกับเธออีกต่อไปแล้ว บ้าจัง! ทำไมดูเอาแต่ใจชะมัด แต่เป็นแบบนี้แล้วมันไม่สบายใจเลยอ่ะ


ฉันหวงเขามากขนาดนี้เลยหรอ


ไม่ทันให้คิดอยู่นาน เสียงอินเตอร์โฟนหน้าห้องก็ดังปลุกให้ฉันต้องลุกขึ้นไปส่องว่าใครมา แน่นอนว่าภาพที่ปรากฏทำเอาฉันแทบอยากจะมุดตัวหนีเข้าไปใต้เตียงแล้วอุดปากกรี๊ดอยู่คนเดียว เพราะคนที่มาหาฉันในเวลานี้คือแท ผู้ชายตัวสูงหน้าตาหล่อเหลาซึ่งกำลังยืนตีหน้ายุ่ง บ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังหงุดหงิดจากการกระทำของฉันเป็นอย่างมาก แหงล่ะ...ก็ฉันทั้งหนีกลับบ้านมาก่อน แถมยังปิดโทรศัพท์ทำเอาเขาติดต่อไม่ได้มาตั้งแต่บ่าย


ต้องโดนกินหัวแน่ๆ คราวนี้ต้องแย่แน่ๆ


"เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ฉันรู้ว่าเธออยู่ในห้องนะยัยบ้า!"


นะ นั่นไง เริ่มโวยวายแล้ว


ฉันเดินวนไปวนมาอยู่ภายในห้องด้วยความลุกลี้ลุกลน อีกใจนึงก็อยากเปิดประตูให้เค้าเข้ามาเต็มแก่เพราะคิดถึงจะแย่ แต่อีกใจก็กลัวโดนเขาโมโหใส่เพราะผู้ชายที่ยืนรออยู่ข้างนอกตอนนี้ต้องกำลังเดือดจัดอยู่แน่ๆ แต่ถ้าไม่เปิดให้ฉันก็พอจะรู้นิสัยแทดีว่าเขาไม่ยอมปล่อยฉันไปง่ายๆ


สู้หน่อยสิมินอา เป็นคนก่อเรื่องขึ้นมาเองแท้ๆ รับผลที่จะเกิดขึ้นให้ได้หน่อยสิตัวฉัน



แอด~



ทันทีที่ตัดสินใจเปิดประตู แรงผลักเข้ามาของคนที่กำลังยืนหัวเสียอยู่ด้านนอก ก็ทำเอาฉันเซถอยหลังพร้อมทั้งหลับตาปี๋ ตั้งรับความผิดด้วยความกลัวเต็มที่ แทดันประตูเข้ามาอย่างแรงและปิดมันด้วยอารมณ์อีกทั้งยังกระชากแขนทำให้ตัวฉันต้องปลิวไปตามร่างสูงที่เดินตรงไปยังโซฟา



ตุ่บ~



"หนีกลับก่อนทำไม ทำอะไรไม่ยอมบอก!"


"..."


"แล้วจะปิดเครื่องทำบ้าอะไร!!"


เสียงตะคอกของเค้า ทำเอาฉันถึงกับตัวสั่น แน่นอนล่ะ คนๆ นี้เวลาโมโหเป็นอะไรที่ฉันไม่ชอบเลย เค้าชอบขึ้นเสียง แถมยังดุได้น่ากลัวมากที่สุดในโลก


"ก็..."


"ไม่ชอบ เข้าใจมั้ย"



ฟึ่บ!~



เอ๊ะ???


อยู่ๆ ตัวฉันก็โดนดึงเข้าไปรับสัมผัสกับความอุ่นร้อนของร่างสูงที่สวมกอดด้วยใบหน้าหงุดหงิด แรงโอบกอดทำให้ใจสั่นวูบวาบไปหมด ก่อนหน้านี้ที่เค้ากดฉันลงกับโซฟามันยังดูรุนแรงอยู่เลย แต่ทำไมตอนนี้ถึงกอดล่ะ มันเกิดอะไรขึ้น ฉันตามอารมณ์เค้าไม่ทันนะ


"จีมินโทรมาเล่าให้ฟังแล้ว"


"..." อือ แบบนี้นี่เอง


"วันหลังอย่าปิดเครื่องหนีดิ"


"..."


"ชอบทำให้ห่วงว่ะ เป็นโรคหรือไง" น้ำเสียงของแทอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด


เค้ากระชับอ้อมกอดแน่น ราวกับกลัวฉันจะหนีหายไป ลมหายใจอุ่นร้อนที่กำลังเป่ารดอยู่ด้านหลังคอ ได้แต่ทำให้ต้องกอดตอบเค้าเบาๆ เข้าใจในทุกเรื่อง เข้าใจว่าตอนนี้แทเองก็กำลังรู้สึกผิดกับฉันอยู่


แต่ฉันเองก็ไม่สบาใจเลย


"แท..."


"อือ" ร่างสูงครางตอบด้วยน้ำเสียงนุ่ม หลังจากที่ได้กอดกัน รู้สึกราวกับว่าเค้าจะละทิ้งความโมโหพวกนั้นออกไปจนหมด "ว่ามาสิ"


เหมือนเค้าจะรู้ด้วย ว่าฉันกำลังจะถามอะไร เหมือนแทรู้


"ตอนนี้แทกับพี่จีน่าไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วใช่มั้ย"


พอถามแบบนี้ คนตัวสูงก็แอบหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ จนฉันแทบไม่อยากจะกอดเค้าอีกเลยตั้งท่าจะปล่อยมือ แต่แทดันไม่ยอมให้ฉันปล่อย เค้ากอดฉันแน่นขึ้นกว่าเดิม แถมยังทำเป็นกระแอมเสียงกลบเกลื่อนอีก


"ก็ไม่ได้เป็นอะไรมาตั้งแต่แรกแล้วป่ะ"


"โกหกอ่ะ ตอนนั้นมินอายังเห็นลงจากรถมาด้วยกันอยู่เลย"


"อือ~ สังเกตุด้วยแฮะ"


"แททททททท"


นี่ชักจะหมั่นไส้กับคำพูดที่ทำเป็นเล่นของเค้าแล้ว ให้ตายสิ!


"อ่ะๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้"


"..."


"เอาตรงๆ เลยนะ ก็คนเคยๆ แต่ไม่ได้จริงจัง"


"..." นี่ก็พูดตรงเกินจนฉันแทบอยากจะกัดแขนเค้าให้เขียว โอ๊ย ทำไมพอฟังแล้วมันน่าหงุดหงิดขนาดนี้


"ต่างฝ่ายต่างไม่ได้จริงจังอะไรกันตั้งแต่แรกแล้ว ยัยนั่นเองก็รู้"


"แล้วทำไม..."


"ก็นั่นดิ พักหลังเริ่มมาเยอะกับฉัน เลยตีตัวออกห่าง"


"แทร้ายอ่ะ"


"หรืออยากให้กลับไปยุ่งล่ะ" หน้าฉันหงิกขึ้นมาทันที จนแทที่เห็นแอบขโมยหอมแก้มฉันไปทีนึงพร้อมกับหัวเราะชอบใจใหญ่ ไม่ตลกนะ! "ไม่เอาน่า น่ารำคาญจะตาย"


"จริงๆ นะ" ฉันถามย้ำอีกครั้ง ต้องการความแน่ใจจากคำพูดเค้าเป็นครั้งสุดท้าย และตลอดเวลาหลังจากนี้ ฉันจะลองเชื่อในสิ่งที่แทพูดดู


"อืม"


ร่างสูงไม่เพียงแต่ตอบตกลงเพียงแค่นั้น แต่เค้ายังประทับริมฝีปากลงมาอย่างแผ่วเบา ทำเอาข้างในอกฉันร้อนผ่าวไปหมด ที่ครั้งนี้ฉันยอมเชื่อ ยอมฟังเค้าได้มากขนาดนี้ ครึ่งหนึ่งคงเป็นเพราะรู้ชื่อเสียงของพี่จีน่าดี เธอมักจะมีข่าวควงผู้ชายหล่อๆ ไม่ซ้ำหน้ากันอยู่บ่อยๆ และอีกเหตุผลหนึ่ง...


คงเป็นเพราะฉันรักแทมากยังไงล่ะ


"ไม่ต้องห่วง" น้ำเสียงทุ้มกระซิบบอกอย่างแผ่วเบา ทว่า กับแฝงไปด้วยความจริงจัง จนทำให้ฉันยิ้มออกมาได้อีกครั้ง "ฉันจะไม่ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก"



...หวังว่าทุกอย่าง จะเป็นแบบที่แทบอก...






เรื่องราวหลังจากนั้นผ่านมาหลายวัน ตลอดช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา ฉันไม่เจอกับพี่จีน่าอีกเลย ทั้งๆ ที่คิดว่าต้องโดนเธอเข้ามาหาเรื่องอีกแน่ แต่ที่น่าแปลกคือทุกอย่างตรงข้ามกับที่คิดไปหมด เพราะฉันไม่แม้แต่จะเห็นเห็นวี่แววของพี่จีน่าอีก จนบางทีก็แอบคิดว่าแทอาจจะเคลียร์กับเธอจนรู้เรื่องแล้ว เค้าอาจจะจัดการเรื่องราวทุกอย่างเพื่อให้ฉันสบายใจ แน่นอนว่าตอนนี้ ฉันมีความสุขมาก


วันนี้เป็นวันที่ฉันต้องไปติวหนังสือสอบกันที่หอเพื่อน อย่างที่บอกช่วงนี้ใกล้ถึงช่วงสอบไฟนอลซึ่งจะถูกจัดขึ้นภายในอาทิตย์หน้า ฉันกับจินซูเลยตกลงกันไว้ว่าจะไปติวหนังพร้อมกับกลุ่มเพื่อนๆ ในห้องที่หอใกล้ๆ กับมหา'ลัย และอาจจะกลับดึกกันซักหน่อย แย่ตรงที่วันนี้ฉันอาจจะต้องนั่งแท็กซี่กลับเอง เพราะแทดันโดนพี่จีมินลากตัวให้ไปนอนเป็นเพื่อนที่คอนโด สาเหตุมาจากเค้าดันผลัดพี่จีมินมาหลายวันแล้ว และในวันนี้ก็ดันเป็นวันที่พี่จีมินทนยอมต่อไปไม่ได้ เราสองคนเลยยังไม่ได้เจอหน้ากันเลยตั้งแต่ช่วงเช้าหลังจากที่แทออกมาส่งฉันหน้าคณะ


แต่พวกเราก็ตอบไลน์กันตลอด แทบอกว่าข้างห้องพี่จีมินชอบทำเสียงแปลกๆ บางทีนี่อาจจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้พี่จีมินเกิดอาการหวาดกลัวมากจนนอนไม่หลับ มิหนำซ้ำฉันยังพอรู้เรื่องราวมาบ้างว่าพักหลังๆ ชอบเกิดเรื่องแปลกประหลาดที่น่าเหลือเชื่อขึ้นกับชีวิตพี่จีมิน ( ติดตามได้ในเรื่อง [ BTS X YOU ] THE SOULMATE SILENCE. นะจ๊ะ ) เลยพอเข้าใจ และค่อนข้างเป็นห่วงพี่เค้าอยู่พอสมควร เพราะฉะนั้นการให้แทไปนอนเป็นเพื่อนอาจจะช่วยอะไรพี่จีมินได้บ้าง


"มินอา แกต้องจำหัวข้อตรงนี้ แล้วก็ตรงที่ไฮไลท์ไว้" เพื่อนๆ ช่วยกันติวข้อสอบให้ฉัน เป็นเรื่องที่ดีมากเลยนะ ที่ฉันได้มาอยู่คลุกคลีกับเพื่อนบ้าง เซคเรามักจะช่วยเหลือกันเสมอโดยเฉพาะกับเพื่อนกลุ่มนี้ที่มักจะเอ่ยปากชวนฉันกับจินซูมานั่งติวนั่งเล่นกันที่ห้อง แน่นอนว่าห้องที่ฉันมาติวเป็นห้องของเพื่อนคนหนึ่ง ตั้งอยู่ในซอยข้างๆ มหา'ลัย ที่ซึ่งเด็กในมออยู่กันพลุกพล่านมากมาย ในซอยจะเต็มไปด้วยห้องพัก คอนโด ร้านค้า และร้านเหล้านับไม่ถ้วน พูดง่ายๆ คือเป็นซอยประจำถิ่นของเด็กมหา'ลัยเรานั่นเอง


"นี่ ขนมหมดแล้ว มีใครโทรไปบอกให้ซื้อมาเพิ่มยัง" หนึ่งในเพื่อนที่นั่งติวหันหน้าไปถามกันเอง ฉันนั่งฟังบทสนทนาระหว่างที่พวกเธอคุยกันอย่างเงียบๆ จนกระทั่งไปสะดุดเอาที่ชื่อๆ หนึ่ง


"บอกแล้ว ฉันบอกให้พวกจองกุกซื้อขึ้นมาให้แล้ว"


!!!


ดะ เดี๋ยวนะ...


"จองกุกมาด้วยเหรอ?"


ยัยจินซูที่เหมือนจะหูไวในเรื่องนี้หันไปถามเพื่อนคนนั้นทันที ซึ่งเธอเองก็พยักหน้าตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว


"อือ ฉันชวนจองกุกกับพวกผู้ชายในเซคมาด้วยสามสี่คนอ่ะ"



ควับ~



คราวนี้ยัยเพื่อนสนิทเลยหันมามองหน้าฉันที่จู่ๆ ก็เลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก


ตายแล้วววว~ แย่ล่ะสิ หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นวันนั้นฉันกับจองกุกก็แทบไม่ได้เจอหน้ากันอีก ไม่รู้ว่าเค้าหายไปไหน หรืออาจจะลงเรียนวิชาไม่เหมือนกันด้วยหรือเปล่า พวกเราเลยยังไม่ได้เจอหน้ากันเลยซักครั้ง แต่นั่นถือเป็นเรื่องทีดีเพราะถ้าฉันเจอเขาตอนนี้ ไม่รู้ว่าจะต้องทำหน้ายังไงด้วยเหมือนกัน



ติ๊งต่อง~



บ้าจริง อย่าบอกนะว่าเขามาแล้ว ให้ตายเหอะ ฉันเผลอแสดงอาการลุกลี้ลุกลน เหมือนเวลาเป็นใจไปซะหมด เพราะตอนนี้เสียงอินเตอร์โฟนหน้าห้องดังขึ้น บ่งบอกว่าแขกผู้มาเยือนได้เดินทางมาถึงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว



แอด~



"นั่นไง มาพอดีเลย"


"ไง~"


ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อผ้าสีดำโอเวอร์ไซต์ซึ่งกำลังยืนอยู่กับกลุ่มเพื่อนผู้ชายในเซค เอ่ยปากทักทายพวกเรา จนกระทั่งแววตาคมโตเลื่อนผ่านตกมาอยู่ที่ฉัน เค้าดูนิ่งไปในขณะที่ใบหน้าหล่อคมเข้มเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย


จองกุกคงไม่รู้สินะว่าฉันมา เหมือนกับที่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเค้าจะมาด้วยเหมือนกัน


"พวกนายนี่จริงๆ เลย มาช้าชะมัด พวกเราติวกันใกล้เสร็จแล้ว"


หนึ่งในเพื่อนผู้หญิงว่า ก่อนที่เธอจะไล่ต้อนให้พวกผู้ชายเข้ามานั่งในห้อง ฉันแอบลอบมองจองกุก เห็นเค้ามองฉันตาค้างในขณะที่เดินมานั่งฝั่งตรงข้าม จนยัยจินซูยื่นเท้าเข้ามาสะกิดยิกๆ


โอ๊ยยย เป็นแบบนี้ก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่น่ะสิ


"ก็เริ่มติวใหม่ไง ไม่เห็นยากเลย มาๆ"


ซะ ซวยล่ะสิ ทุกคนกำลังจะเริ่มติวใหม่กันตั้งแต่ต้น


ฉันนั่งนิ่ง พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆ ที่ในหัวสมองตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ก่อนหน้านี้เหมือนจองกุกจะโกรธฉันมาก เพราะเค้าฟึดฟัดเดินออกจากห้องไปและเราสองคนก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก แต่ทำไมพอเป็นตอนนี้เค้าถึงเอาแต่นั่งจ้องหน้าฉันตาไม่กระพริบเลยล่ะ


ฮือออออ~ ทำตัวไม่ถูก



[ คุณได้รับข้อความใหม่ 1 ข้อความ ]



แต่แล้วจู่ๆ โทรศัพท์ฉันก็สั่นขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่จากแทที่ส่งเข้ามา


[ T ] : กลับตอนไหน


เหมือนแทรู้อ่ะ เค้ามีเซ้นส์อะไรบางอย่างหรือเปล่าเนี่ย!?


[ MiMinah ] : ทำยังไงดี


[ T ] : ทำไม?


[ MiMinah ] : มินอาไม่รู้ว่าจองกุกมาติวด้วย


ฉันตัดสินใจบอกแทออกไป อย่างน้อยก็ยังคิดแบบเดิมว่าการบอกในสิ่งที่ควรบอกดีกว่าต้องมานั่งปิดบัง หรือให้เค้ามารับรู้เองทีหลัง พอเดาได้ว่าเค้าต้องไม่พอใจมาก แต่อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอะไร


[ T ] : ตอนนี้มันก็อยู่ด้วยเหรอ?


[ MiMinah ] : อื้อ


[ T ] : แม่ง!


นั่นไง แทกำลังของขึ้นแล้ว ฮือออออ~


[ T ] : เป็นบ้าอะไร ชอบทำให้หวงอยู่เรื่อยเลยวะ


[ MiMinah ] : มินอาไม่รู้จริงๆ


[ T ] : ให้ฉันสบายใจบ้างไม่ได้หรือไง


[ MiMinah ] : T^T


ฉันส่งสติ๊กเกอร์หน้าร้องไห้ไป เดาได้ว่าตอนนี้แทต้องกำหมัดแน่นอยู่แน่ๆ ฮือ~ ใครจะไปรู้ล่ะว่าเรื่องทุกอย่างมันจะออกมาเป็นแบบนี้ แท ไอ้บ้า! โมโหทีไรแล้วชอบเป็นแบบนี้ทุกที


[ MiMinah ] : มินอาต้องทำยังไง


[ T ] : รีบกลับดิ


[ MiMinah ] : ตอนนี้เลยเหรอ


[ T ] : เออ!


โอ๊ยยย คำสั่งเด็ดขาด รู้เลยถ้าฉันยังรั้น มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง


[ T ] : อย่าให้ถึงขั้นต้องไปรับ


นั่นไง ว่าแล้วเชียว ใครจะกล้าให้ออกมารับ แบบนั้นต้องเป็นเรื่องอีกแน่ๆ ไม่เอาเด็ดขาด!


[ T ] : เลือกเอา


[ MiMinah ] : ก็ได้ๆ เดี๋ยวมินอากลับเลยก็ได้ T_T






เหมือนคำสั่งขั้นเด็ดขาด ฉันรีบตอบกลับแทไปอย่างด่วนจี๋ พร้อมกับส่งสติ๊กเกอร์ขอความเห็นใจ แล้วเตรียมเก็บข้าวของเพื่อมูฟออกอย่างไว จนคนอื่นๆ หันมามองฉันเป็นตาเดียว ไม่เว้นแม้กระทั่งจองกุก หลายๆ คนเอ่ยปากถามว่าฉันจะรีบไปไหน


"เดี๋ยวๆ แกจะไปไหนน่ะมินอา"


"ขอโทษนะ พอดีติดธุระอ่ะ"


"ไม่นอนค้างที่นี่ด้วยกันเหรอ"


"ไว้คราวหน้า วันนี้ไม่ได้จริงๆ" ฉันหันไปบอกเพื่อนๆ ทุกคน


หลายๆ คนทำหน้าเสียดายที่ฉันรีบกลับ แต่ก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ไม่เว้นแม้แต่ยัยจินซูที่จะพอเดาสถานการณ์อันแสนน่าคับขันนี้ได้ แน่นอนว่าก่อนที่ฉันจะเดินออกจากห้องไป มันดึงชายเสื้อฉันไว้พร้อมทั้งกระซิบบอกกับฉันด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย


"มันดึกแล้ว ยังไงก็กลับดีๆ นะแก"


"อื้อ โทษทีนะจินซู"


"เออ ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันเดินลงไปส่งขึ้นแท็กซี่"


"ไม่ต้องเลย" ฉันรีบแกะมือมันออกแล้วทำท่าจะวิ่งหนีออกจากห้อง "แกอยู่กับเพื่อนไปน่ะดีแล้ว ไว้ฉันไลน์หา"


"แต่..."


"ไปนะแก"


จินซูยังไม่ทันจะเอ่ยปากพูดอะไรต่อ ฉันก็วิ่งหนีมันออกมาจากห้อง เพื่อนสนิทที่สุดมองตามหลังฉันอย่างเป็นห่วง ไม่เว้นแม่แต้สายตาคมโตอีกคู่ที่สื่อความหมายหลายอย่าง


ดีแล้วแหละที่รีบออกมาก่อนที่จะรู้สึกอึดอัดไปมากกว่านี้ ไหนๆ จะเป็นภาระทั้งทีก็ขอเป็นแค่ภาระตัวเอง ไม่ขอเป็นภาระเพื่อนคนไหนทั้งสิ้น


เพราะฉันเองก็ทำตัวไม่ถูกเวลาที่จะต้องอยู่กับจองกุกเหมือนกัน


ฉันรีบกดลิฟท์ลงมาชั้นล่าง มือทั้งสองข้างพิมพ์ตอบแชทแทเพื่อพยายามทำให้เค้าเย็นลงและสบายใจขึ้นด้วยการบอกและถ่ายรูปรายงานตลอดว่าฉันกำลังกลับบ้านแล้วซึ่งแทเองก็มีท่าทีอ่อนลง เค้าพิมพ์คุยกับฉันตลอดเวลา จนกระทั่งเดินออกมาจากนอกคอนโด ช่วงเวลานี้ค่อนข้างดึกมากแล้ว ร้านเหล้าตามทางส่งเสียงบรรเลงบทเพลงที่แตกต่างกันไป สองขาก้าวไปข้างหน้าเพื่อตามหารถแท็กซี่ในระแวกนั้นจนกระทั่งเดินผ่านลานจอดรถกว้างๆ แห่งหนึ่ง ทว่า...ดันมีปลายเท้าเล็กของใครบางคน ก้าวออกมาเพื่อขวางทางฉันไว้ซะก่อน


"ดูซิฉันเจอใคร" เสียงหวานแหลมเล็กที่ฉันสาบานว่าไม่อยากจะได้ยินมันอีกตลอดชีวิตดังเอื้อนเอ่ยขึ้นตรงหน้า ปรากฏร่างเพรียวบางอ้อนแอ้นซึ่งเดินเข้ามาขวางทางฉันไว้ "นี่มันยัยเด็กหน้าด้านที่ชอบแย่งของชาวบ้านเค้านี่นา"


"พ...พี่จีน่า"


ใช่ ฉันพูดไม่ผิดหรอก


เธอคนนั้นคือพี่จีน่า...


(50%)




"เป็นยังไงบ้างล่ะ"


เสียงหวานลากยาวแสดงออกถึงความเย็นชา เปรยออกมาในขณะที่ริมฝีปากบางเล็กกระตุกยิ้มเย็นยะเยือก ร่างบางในชุดกระโปรงสีดำดีเทลกระดุมยาวรับกับเสื้อครอปเอวลอยเดินโซซัดโซเซเข้ามาหาพร้อมทั้งถือวิสาสะจับปลายผมฉันม้วนเล่นไปมา ใบหน้าขาวใสจิ้มลิ้มออกหมวยแสยะยิ้มหวานจนใครต่อใครที่เห็นอาจจะหลอมละลาย แต่หากมองดีๆ มันคือรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความชิงชังและเย้ยหยัน แสดงออกมาอย่างชัดเจนจนฉันได้แต่ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่


"สมใจอยากเธอแล้วสิ"


เธอเมา...และน่าจะเพิ่งเดินออกมาจากร้านเหล้าที่ไหนแห่ง เพราะฉันได้กลิ่นแอลกอฮอลล์ฉุนกึกลอยออกมาจากลมหายใจร้อนๆ นั่น


ที่สำคัญ ด้านหลังของพี่จีน่า ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่งรูปร่างหน้าตาจัดว่าอยู่ในระดับที่ดีมากๆ ยืนพิงรถมองดูพวกเราสองคนตาเป็นมัน เสื้อผ้าของเค้าหลุดลุ่ย กระดุมติดไม่ครบเม็ด ซึ่งพอลองหันมองสลับกันระหว่างเขากับพี่จีน่าไปมา ริมฝีปากบางสีสดของเธอดันปรากฏรอยคราบลิปสติกเลอะเต็มขอบปากอย่างกับเพิ่งผ่านศึกมาหมาดๆ อย่าบอกนะ ว่าสองคนนี้แอบออกมาทำอะไรบางอย่างกันที่ลาดจอดรถ


"มีความสุขมากมั้ยที่แย่งพี่แทฮยองไปจากฉัน"


น้ำเสียงหวานเริ่มรอดไรฟัน จากมือเล็กที่ใช้ม้วนผมฉันเล่นไปมาเริ่มกำแน่นและกอบกุมพลันกระชากเข้าหาตัวเธอจนฉันเซเข้าไปอย่างเสียการตั้งหลัก โอ๊ยยยยย ให้ตายเหอะ! เธอเมา พี่จีน่าไม่ค่อยมีสติและกำลังหาเรื่องฉันอีกแล้วเนี่ย


"รู้มั้ยพี่เค้าพูดกับฉันว่าไง"


"พี่จีน่าหยุดทำแบบนี้ซักที!" ฉันตะคอกตอบกลับไปเพื่อหวังจะให้เธอได้สติบ้าง แต่เปล่าเลย...มันกลับกลายเป็นสิ่งยั่วยุที่ทำให้อารมณ์ของร่างสูงเพรียวบางตรงหน้า เดือดเพิ่มขึ้นกว่าเดิม


"เค้าบอกให้ฉันเลิกยุ่งกับเธอ!"


"แต่พี่กับแทไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย!!"


"เหอะ ยัยบ้านี่ ฉันจะบ้าตายจริงๆ "


ทันทีที่ฉันตอกกลับไปแบบนั้น เธอก็เหมือนจะสตั๊นไปชั่วขณะ ก่อนที่จะสบถเสียงผ่านริมฝีปากสีสดนั่น ดวงตากลมโตชั้นเดียวถลึงมองฉันด้วยประกายวาวโรจน์ราวกับควบคุมสติตัวเองไว้ไม่อยู่ คำพูดฉันเหมือนตรงเข้าไปจี้จุดต่อมความรู้สึกโมโหร้ายในตัวเธอจนทำให้ร่างบางตัดสินใจเอื้อมมือขึ้นมาบีบแก้มฉันไว้แน่นเล่นเอาสะดุ้งโหยง มือทั้งสองข้างพยายามแกะมันออกแต่แรงบีบเธอแรงมากจริงๆ บ้าชะมัด! ทำไมต้องเอาตัวเองมาเจอกับอะไรแบบนี้ด้วย


สาบานได้ว่าถ้าหลุดออกจากพี่เค้าไป ฉันจะโมโหใส่แท ไหนว่าจะจัดการเรื่องนี้ไง ไหนแทบอกเองว่าจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก ให้ตายเหอะ!


"คนอย่างเธอมันไม่คู่ควร"


"ปล่อยนะพี่"


"กล้าดียังไงถึงมาแย่งของๆ ฉันไป!!"


แรงบีบสุดท้ายทำเอาแก้มฉันร้าวระบม ก่อนที่เจ้าของใบหน้าสวยจะตัดสินใจสะบัดมือออกจากหน้าฉันอย่างแรง เล่นเอาหน้าหันไปอีกทางอย่างกับถูกตบแน่ะ โอ๊ยยย อะไรอีกวะเนี่ย วิญญาณผีบ้าเข้าสิงพี่เค้าหรือไง ไม่เข้าใจเลย


พี่จีน่าถลึงสายตามองจิกกัดฉันไม่เลิก ใบหน้าเธอโกรธจัดจนบิดเบี้ยว ก่อนที่จะทำท่าเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอระเบิดเสียงหัวเราะแหลมเล็กออกมา พลางเดินโซซัดโซเซราวกับคนที่ปล่อยสติไปกับเครื่องดื่มมึนเมาซึ่งยังตกค้างอยู่ภายในร่างกายตรงเข้าไปหาผู้ชายตัวสูงที่กำลังยืมอมยิ้มอย่างมีเลศนัยน์มองดูเราสองคนสลับกันไปมา มือเล็กโอบล้อมรอบคอของผู้ชายคนนั้นดึงเข้ามาใกล้ก่อนที่จะประกบปากจูบเขาอย่างดูดดื่มต่อหน้าต่อตาฉัน!!


นี่มันอะไรวะเนี่ย!?


"วันนี้ฉันสนุกกับนายมามากพอแล้ว"


"เหมือนกัน"


ได้ยินเสียงบทสนทนาของทั้งคู่ ระหว่างนั้นที่คนตัวสูงแอบลอบมองฉันด้วยแววตาเชื่อมปรอย เค้าเองก็ดูท่าจะเมาอยู่หน่อยๆ ถึงจะไม่เท่าพี่จีน่าก็เถอะ แต่ประเด็นนั้นไม่สำคัญ สำคัญตรงที่ตอนนี้สายตาเค้าที่กำลังมองฉันมันดูน่ากลัว ให้ความรู้สึกทะแม่งๆ ยังไงไม่รู้สิ เหมือนกับว่าจ้องจะกินกันให้ได้อย่างนั้นแหละ


"เอายัยเด็กบ้านี่ไปให้พ้นหน้าฉันที"


"เอาได้เหรอ"


"ตามใจนาย"


ประโยคนี้ที่รู้สึกใจหายไปถึงตาตุ่ม ร่างกายฉันสั่นขึ้นมาราวกับรับรู้ถึงเหตุการณ์ร้ายแรงที่กำลังจะเกิดขึ้นในภายภาคหน้าว่าเวลาหลังจากนี้ ความซวยกำลังจะเกิดขึ้นกับชีวิตฉัน บ้าชะมัด!


"ฉันเกลียดขี้หน้ามัน"


สองขาเริ่มก้าวถอยหลัง วินาทีเดียวกับที่รอบข้างได้ยินเพียงแค่เสียงของพี่จีน่าดังแว่วเข้ามาในหู ฉันก็ไม่คิดอะไรอื่นอีกนอกจากเอาตัวเองหนีไปให้ไกลจากที่นี่ ซะ ซวยแล้ว ต้องแย่แน่ๆ ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งไล่หลังตามมาติดๆ ต้องเป็นผู้ชายคนนั้นแน่ ถ้าถูกเค้าจับได้ขึ้นมา มันต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับชีวิตฉันอีกแหงๆ


ไม่รู้ว่าวิ่งออกมาไกลเท่าไหร่ แต่ยิ่งวิ่งไปตามทางเรื่อยๆ กลับรู้สึกว่ามันเปลี่ยวขึ้น สองข้างทางหลงเหลือเพียงแค่ลานจอดรถกว้างขวาง มันทั้งว่างเปล่าไร้ซึ่งผู้คน ความเหน็ดเหนื่อยกำลังเข้าแทรกแทนที่จนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของตัวเองและเสียงฝีเท้าหนักซึ่งกำลังไล่หลังตามมาติดๆ


น้ำตาฉันไหลอาบแก้ม ดวงตาร้อนผ่าว ไหล่สั่นไหวรับรู้ถึงแรงเต้นของหัวใจจนหูอื้ออึงไปหมด ทะ ทำยังไงดี...


'แท...ช่วยมินอาด้วย'



ปึ้ก!~



เพราะความหลับหูหลับตาวิ่งโดยไม่คิดหน้าคิดหลังทำเอาตัวฉันชนเข้าให้กับไหล่ของใครบางคนอย่างแรงจนเซเกือบล้มทั้งยืน โชคดีที่คนๆ นั้นดันรับตัวฉันไว้ ไม่งั้นมีหวังได้หงายหลังล้มลงไปทั้งตัวแน่


"มินอา!"


"ไม่จริง...


"จะ จองกุก?!"


"วิ่งหนีอะไรอยู่เนี่ย"


จองกุก! เป็นจองกุกจริงๆ ด้วย สีหน้าเค้าดูแตกตื่นมากเมื่อเห็นสภาพเหนื่อยหอบของฉัน ขอบคุณพระเจ้า! ขอบคุณที่เจอจองกุกที่นี่ ฉันร้องไห้โฮ ความหวาดกลัวทำให้ร่างกายเผลอพุ่งเข้ากอดเอวเค้าไว้ปลดปล่อยความกดดันที่มีอยู่ในใจออกมาจนคนตัวสูงตรงหน้าทำหน้าเลิ่กลั่ก คิดอะไรไม่ออกนอกจากภายในหัวว่างเปล่าไปหมด กลัว กลัวเหลือเกิน...คิดว่าไม่มีใครช่วยได้แล้ว แต่ในที่สุดฉันก็รอดพ้นจากไอ้บ้านั่นซักที


"ไม่เป็นไรแล้วนะ เธอ..."


"ฮือๆๆ"


"ไอ้เวรนั่นใคร"


จากตอนแรกที่น้ำเสียงทุ้มนุ่มอ่อนโยนของจองกุกพูดกับฉัน ก่อนที่เขาจะหันไปเห็นผู้ชายแปลกหน้าซึ่งกำลังวิ่งตามมาติดๆ ร่างสูงถึงกับขมวดคิ้วมุ่น พร้อมกับใช้แขนข้างหนึ่งโอบรอบไหล่ฉันไว้แน่น


"มันวิ่งตามเธอเหรอ"


ฟังดูเสียงแข็งขึ้นจากเดิม สายตาคมโตตวัดมองไปยังบุคคลคนแปลกหน้าที่หยุดยืนมองท่าทีของพวกเราราวกับจะดูเชิง จนฉันได้แต่รีบพยักหน้าพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นพยายามจะบอกว่าคนๆ นั้นวิ่งตามฉันมา และเขาน่ากลัว


"มึงต้องการอะไร" ได้ยินจองกุกตะโกนถามเสียงแข็ง ผู้ชายคนนั้นยักไหล่น้อยๆ ทำท่าทียียวนกวนประสาทจนคนที่กำลังยืนโอบไหล่ฉันไว้ถึงกับหงุดหงิด ใบหน้าหวานแต่กลับหล่อคมเข้มแสดงท่าทางไม่สบอารมณ์ขึ้นทันทีเมื่อเห็นฝ่ายตรงข้ามตั้งใจพูดจากวนอารมณ์


"เปล่าซักหน่อย"


"แล้ววิ่งตามเค้าทำไม เป็นหมาอ่อ"


"เหอะ!!"


มันถุยน้ำลายลงพื้น ถลึงตามองหน้าจองกุกราวกับต้องการจะหาเรื่องด้วยเต็มที่ ซึ่งแน่นอน ว่าจองกุกเองก็ไม่หวั่น เค้ายืนนิ่งแต่ใจพร้อมกระทืบมันได้ตลอดเวลา ถ้ามันยังกล้าเข้ามาใกล้เธอแม้แต่ก้าวเดียว บอกได้เลยว่ามันได้ตายคาเท้าเค้าแน่!


"อย่าเสือก! คนนี้ของกู"


"เอ้า แล้วไม่บอกแต่แรกวะ"


"อยากล่อนัก มาล่อกูนี่"


พระเจ้า ไอบ้าคนนั้นยอมสงบลงให้กับจองกุก ถึงท่าทางมันจะกวนประสาทแต่เท่าที่ดูน่าจะยังพอมีสติถึงขั้นที่ยังประมวลผลได้ว่าคนอย่างจองกุกไม่สมควรมีเรื่องด้วยอย่างยิ่ง เขาโหดกว่าที่คิด และฉันเพิ่งค้นพบว่าสกิลฝีปากเค้าร้ายแรงพอๆ กับแทเลยก็ว่าได้ ถึงบุคคลิกจะคนละแบบภายนอกดูเทคแคร์ ขี้เล่น กวนๆ แต่ตอนโกรธนี่น่ากลัวสุดๆ โดยเฉพาะกับคนที่อยากมีเรื่องด้วยยิ่งรุนแรงคูณสอง ตอนนี้จองกุกเตรียมตัวพร้อมบวกเต็มที่ ลืมไปซะสนิทว่าก่อนหน้านี้ เค้าเองก็เป็นรุ่นน้องของพวกแทและพี่จีมิน ไม่แปลกหรอกที่จะถอดแบบความห้าวเหมือนๆ กันออกมา


"เออๆ ไม่ยุ่งก็ได้"


ผู้ชายคนนั้น ในที่สุดก็ยอมผละออกไปแล้ว มันทำท่าเกาหัวอย่างเซ็งๆ แต่ก็ยอมเดินกลับไปทางเดิม ทิ้งไว้ให้เหลือเพียงแค่ฉันกับจองกุกท่ามกลางความเงียบสงัดของลานจอดรถใหญ่แห่งนี้


"ทำไมไม่ยอมให้จินซูลงมาส่ง"


คราวนี้ถึงเวลาคาดโทษฉันบ้าง คนตัวสูงปล่อยมือจากการโอบกอด พร้อมทั้งจ้องมองใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตาอย่างดุๆ แววตาคมโตวูบไหวเมื่อเห็นว่าจมูกฉันแดงไปหมด มือเรียวเอื้อมขึ้นมาซับน้ำตาออกให้อย่างแผ่วเบา จะว่าโกรธก็ได้แต่เค้าไม่เคยเข้าใจในความคิดเธอเลยซักครั้ง เพียงแต่ใจมันต้องยอมทุกทีที่เห็นน้ำตานั่น หากแต่เรื่องนี้มันอดต่อว่าไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ



'เธอชอบรั้น...

รั้นและดันทุรัง'



"รู้มั้ยถ้าเกิดฉันไม่ตามมา จะเกิดอะไรขึ้น"


"อึก ฮือๆๆ"


"ชอบเป็นแบบนี้ทุกที"


ฉันยังคงยืนร้องไห้ อาจเพราะตกใจ ไม่ทันได้ตั้งตัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ หลายครั้งแล้วที่ต้องเจอกับสถานการณ์แย่ๆ มันไม่มีใครชินได้หรอก แม้แต่ตัวฉันเองก็เหอะ


"ชอบทำให้เป็นห่วง"


พอได้ยินคำพูดนี้แล้ว ทุกอย่างมันโล่งไปหมด โล่งใจจนหมดแรงจะเดินต่อ เมื่อกี้น่ากลัวมากจริงๆ ถ้าฉันวิ่งหนีไม่ทัน ไม่อยากคิดสภาพตัวเองเลยว่าจะโดนทำอะไรบ้าง แถวนี้คงไม่มีใครอื่นที่จะสามารถช่วยเหลือฉันได้


ถ้าเค้าไม่ตามลงมา ฉันอาจหนีไม่รอดจากผู้ชายคนนั้น


จองกุกที่เห็นฉันปาดน้ำตาตัวเองได้แต่ถอนหายใจ เขาจ้องมองหน้าฉันนิ่งและเนิ่นนาน แววตาคมโตสื่อความหมายหลากหลายอย่างและมันเริ่มที่จะสะกดกลั้นไว้ไม่ได้ ไม่ไหวแล้ว...สิ่งที่อยู่ในใจเขาตอนนี้มันมีมากมายเหลือเกิน ทำไมผู้หญิงที่เขารักต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้ทุกที เธอต้องเจอเรื่องเสี่ยงตลอด



...ทำไมถึงไม่เป็นเขา ที่จะได้ดูแลเธอ...



"เป็นฉันไม่ได้เหรอ"


ได้ยินน้ำเสียงทุ้มที่แสดงออกมาอย่างเว้าวอน ดึงดูดความรู้สึกฉันให้ต้องเงยหน้าขึ้นไปมองคนตัวสูงกว่าซึ่งกำลังเอื้อมมือเข้ามาเชยปลายคางฉันขึ้นช้าๆ


"ฉันชอบเธอนะ"


สิ้นสุดคำริมฝีปากบางสีอ่อนก็กดทาบทับลงมาประกบเข้ากับริมฝีปากฉันอย่างแนบแน่น  สัมผัสอุ่นที่แสนอ่อนโยนเคลื่อนที่ไปมาช้าๆ ทำเอาใจฉันตกไปถึงตาตุ่ม


จองกุก!


เค้าทำอะไรเนี่ย!!?


.

.

.

(100%) โฮฮฮฮ T^T ได้เขียนซีนนี้ซักที ในที่สุดก็ถึงเวลาของคนที่แอบรักข้างเดียวมาตลอด

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -




รูปภาพ gif, v, and bts
กิฟท์นี้ ดาเมจแฟนหนุ่มรุนแรงมากจนอยากเอาหัวโขกคอม


TALK

ฮือออ เราขอโต้ดดดด
แต่ตอนนี้เรากลับมาอัพเรื่องนี้แล้วนะทุกคน
กำลังรีบปั่นอย่างสุดความสามารถ ก่อนหน้านี้
ไรท์ค่อนข้างดิ่งๆ ไปกับช่วงต้นปีที่ผ่านมา
เลยทำให้ไม่มีกำลังใจที่จะทำอะไรในหลายๆ อย่าง
แต่ตอนนี้ได้พักฟื้น และ กลับมาเป็นตัวเองเหมือนเดิมแล้ว
ได้กลับมาทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ ได้เริ่มทำในสิ่งที่ตัวเองถนัด
และชอบทำ มันเลยทำให้ไรท์ค่อนข้างมีกำลังใจ
และคิดว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลงได้ ทุกอย่างไม่ได้แย่เสมอไป
พอได้พบกับเรื่องราวดีๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
มันเลยค่อนข้างเป็นพลังบวกที่ทำให้มีแรงจูงใจจะทำอะไรมากขึ้น
ไรท์กลับมาแล้วน้าา ฝากทุกคนให้อภัยกับการ
อัพนิยายช้ามากเว่อร์ของไรท์ในสิ่งที่ผ่านมาด้วย T^T
รอบนี้จะไม่หายไปเป็นปีแล้ว จะมาอย่างต่อเนื่อง
อย่าเพิ่งหายไปไหนกันน้าา

สุดท้ายนี้ ชอบก็อย่าลืมเฟ้บไว้อ่าน
ถ้าอยากให้ไรท์กลับมาไวๆ อย่าลืมเม้นต์เป็นกำลังเรียกไรท์ให้กลับมาปั่นต่อเร็วๆ
ขอขอบคุณทุกๆ คอมเม้นต์ที่คอยเป็นกำลังใจให้ไรท์ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา
ยังไงก็มาแชร์ๆ ความรู้สึกกันได้เรื่อยๆ น้า ไรท์ชอบมาก
ต่อจากนี้จะแต่งให้ดีขึ้น พยายามอัพให้ไวเท่าที่จะทำได้
เพราะงั้นอยู่ด้วยกันอย่างเหนียวแน่นไปจนจบเรื่องนี้ด้วยกันเลยนะค้าบบบบบ


สามารถพูดคุยติดต่อทวง NC ทวงฟิค ได้ที่...
Twitter : @shampeeyong
(เพิ่งสมัครแอคใหม่เพิ่ม สิงอยู่ในนี้บ่อยทุกครั้งที่นั่งเล่นโทรศัพท์
เข้าไปคุยเล่นกันได้น้า
ฝากติด #แทแทคนใจร้าย เม้ามอยเรื่องนี้กันได้จ้า)



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



ฝากฟิค อีก 2 เรื่อง จากพาร์ทตัวละครเดียวกันหน่อยนะเคิ้บ
ปล. เปิดเรื่องน้องจกุกไว้แล้วน้า เข้าไปเจิมกันได้ อิอิ :p
 


ส่วนฟิคใหม่ล่าสุดของไรท์ คือเรื่องนี้เลย
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่องไหนเลยนะคะ แยกออกจากกันอย่างสิ้นเชิง
เป็นอีกเรื่องใหม่เลย แนวดาร์กไซด์ โรคจิต อย่าลืมแวะเข้าไปน้า~

คนหล่อโรคจิต ที่ผิดปกติ
คุณชายแทแทคนเอาแต่ใจ อย่าลืมจิ้มๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #407 Lisagirl3 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 00:36

    พี่เเทอย่ามาเห็นนะ

    #407
    0
  2. #406 PP21569 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 16:42
    อุแง้งงงแทอย่าเห็นนะไม่อยากให้ทะเลาะกันนน
    #406
    0
  3. #405 pocky_pv95 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 00:43
    สงสารองกุกจังง จริงๆก่อนหน้านี้ก็แอบเชียร์กุกนะ
    #405
    0
  4. #404 vantegam (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 00:31
    กี้ดจองกุกกกก แดเ่าสวงบลวสมทื้ดกกพะีนยวบบบ
    #404
    0
  5. #403 b-rin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 00:27
    เกลียดยัยจีน่า! แทรู้บ้านแตกแน่ๆมินอาเอ๊ยย 😭 รออ่านต่อค่า
    #403
    0
  6. #402 Maneechan2563 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 18:23

    รีบด่วนเลยค่ะไรท์ รอค่ะ สู้ๆค่ะ

    #402
    0
  7. #401 Csthmyg99 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 00:09
    โอ๊ยยยยัยเจ๊จีน่าผชไม่เอายังมาตื้อ
    #401
    0
  8. #400 bubblehoon (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 23:18
    จกุกกับแทแทจะเจอกันมั้ยยย;-;
    #400
    0
  9. #399 Lisagirl3 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 22:58

    จองกุกหรือเเทอาจจะตามมาช่วย

    #399
    0
  10. #398 b-rin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 22:23
    นังพี่จีน่าจะทำอะไรมินอา! ไรท์มาอัพสองวันติดดีต่อใจสุดๆเลยค่าา 😍😍
    #398
    0
  11. #397 Lisagirl3 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 13:58

    คิดถึงไรท์ หายไปนานมาก

    #397
    0
  12. #396 PP21569 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 07:22
    หายไปนานมากกจนเราคิดว่าไรท์จะเทแล้วววดีใจมากๆๆที่กลับมาต่อนะคะ
    #396
    0
  13. #395 Stawtaery (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 07:04
    เราคิดถึงคุณไรท์มากเลยย ดีใจๆๆ
    #395
    0
  14. #394 Icekiki25 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 01:27
    ตอนแจ้งเตือนเด้งคือเเทบไม่เชื้อสายตาตัวเอง555 แต่จำชื่อเรื่องได้ เพราะว่าชอบๆๆๆมากๆๆๆๆๆ มาเม้นให้ไรท์อัพล่าสุดเดือนมกรา^^ อ่านตอนล่าสุดยังไม่ได้ต้องท้าวความก่อน5555 เป็นกำลังใจให้น้าาา สู้ๆนะ อย่าหายไปไหนนานอีกนะคะ ใจจะขาด ( ˘ ³˘)♥
    #394
    0
  15. #392 Csthmyg99 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 00:33
    ชอบเรื่องนี้มากกกก
    #392
    0
  16. #391 adorabletae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 23:56
    ตกใจมากเลยตอนแจ้งเตือนแต่ดีใจมากจริงๆค่ะฮือออออออ สู้ๆนะคะคุณไรท์
    #391
    0
  17. #390 b-rin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 23:46
    เยยยย่ คิดถึงไรท์กับพี่แทที่สุดเลยค้าบบบ ดีใจมากๆ 🥺 พี่แทอย่าดุมินอาเลยน้า มินอากลัวไปหมดแล้ว รออ่านต่อนะคะ สู้ๆค่า 🧡
    #390
    0
  18. #389 GIngnaka12 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 23:44
    ในที่สูดดดด
    #389
    0
  19. #388 pocky_pv95 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 23:39
    เย้ ไรท์กละบมาแล้ว สู้ๆๆนะคะ
    #388
    0
  20. #387 Sugamyboo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 23:38
    ฝันที่ไม่กล้าฝันเลยค่ะไรท์แงงง๊ดีใจมากนะคะพอมันเตือนปุ๊ปเห็นชื่อเรื่องนั้มตาเเทบไหลชอบเรื่องนี้มากๆในที่สุดด ขอบคุณที่กลับมานะคะ😭😭😭
    #387
    0
  21. #386 bubblehoon (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 23:33
    กี้ดดีใจมากที่ไรท์กลับมาอัพ🥺
    #386
    0
  22. #385 nuttiiiii (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 23:29
    แงงงมาแล้ว~~ อ่านวนกลายรอบมากเลยค่ะ
    #385
    0