[ BTS X YOU ] All I GOT.

ตอนที่ 15 : All I GOT || Episode : 14 บอกมาที (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,943
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    21 เม.ย. 62


" บอกมาที ว่าเธอไม่ได้ชอบพี่มันใช่มั้ย "




ALL I GOT.
Episode 14





เช้านี้เป็นเช้าที่สดใส แต่ไม่รู้ทำไม ฉันถึงได้รู้สึกกะวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก

"แกเป็นอะไรเนี่ย" กระวนกระวายจนยัยจินซูที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆ ต้องหันมาถามด้วยใบหน้าสงสัย เช้านี้ฉันกับยัยนี่มาเรียนพร้อมกัน เลยมีโอกาสได้นั่งเรียนข้างๆ กัน พวกเราสองคนกลับมาใช้ชีวิตประจำวันตามแบบปกติ ตัวติดกันเหมือนอย่างที่ผ่านมา

"ไม่มีอะไรซักหน่อย" เช่นเดียวกับฉันที่ทำเป็นบอกปัดยัยนี่ไปทั้งๆ ที่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์ไม่ไปไหน ให้ตายเหอะ ข้อความบางอย่างที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอของเมื่อคืนกำลังทำให้ฉันค่อนข้างสับสน ไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปยังไง

"ตั้งแต่กลับจากทะเล แกดูเป็นบ้าขึ้นเยอะเลย"

"จริงเหรอ"

"ทำไม มันมีอะไรดีๆ เกิดขึ้นหรือไง"

"ปะ เปล่า"

"แล้วแกเป็นอะไร เห็นนั่งหน้าเครียดจ้องมองโทรศัพท์มาตั้งนานแล้ว มีอะไรนักหนาเนี่ย"

ว่าแล้วเจ้าตัวก็ยื่นหน้าเข้ามาดูใกล้ๆ จนฉันลุกลี้ลุกลนรีบปิดโทรศัพท์ของตัวเองยกใหญ่ และแน่นอนว่ามันกลับไร้ความหมาย เพราะยัยนี่ดันเห็นข้อความในนั้นของฉันเข้าให้แล้ว ใบหน้าหวานคมสวยจึงหันมาเหล่มองฉันด้วยสายตาจ้องจับผิดแทน

"อ๋อออออ จองกุกนี่เอง นึกว่าใครที่ไหน"

"โธ่~ จินซูก็"

"ตอบเขาไปสิ จะคิดอะไรเยอะแยะ"

ฉันเหล่มองมันพร้อมทั้งถอนหายใจ เฮ้อออ ยัยนี่ดันไม่รู้เรื่องอะไรซะแล้วสิ

"ถ้าแทรู้จะทำยังไง"

"ห๊ะ?"

"เรื่องแบบนี้ต้องคิดเยอะนะ"

"เดี๋ยวๆ แท? หมายถึงไอ้บ้านั่นน่ะเหรอ" ทันทีที่ได้ยินชื่อ จินซูก็ยกมือขึ้นทาบอกพร้อมทั้งทำหน้าเหลือเชื่อใส่ฉันทันที "แกหมายความว่าไงเนี่ย แกกับเค้าคบกันอยู่หรือไง?!"

"บ้าเหรอ! ไม่ใช่ซักหน่อย" ฉันไม่ได้คบกับเค้านะ บ้าชะมัด พูดอะไรเพ้อเจ้อกันไปใหญ่แล้ว

"แล้วมันคืออะไร แกจะมานั่งแคร์เค้าทำไมถ้าไม่ได้คบกัน"

"กะ ก็..." ฉันนั่งนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ สายตาล่อกแล่กลนลาน จนยัยเพื่อนสนิทขมวดคิ้วมุ่นหนักกว่าเดิมเพราะไม่เข้าใจในตัวฉัน "ก็แทไม่อยากให้ฉันยุ่งกับจองกุก"

"บ้า! บ้าหรือเปล่า"

ฉันรีบวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้วยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองทันที ยัยนี่จะเสียงดังเกินไปแล้ว อินเนอร์จะมาเยอะแยะอะไรขนาดนั้นก็ไม่รู้

"ยัยมินอา บอกอะไรให้นะ มันไม่ใช่เรื่องที่แกจะต้องมานั่งทำตามเค้าซักหน่อย แกอยากตอบก็ตอบไปสิ จองกุกเป็นเพื่อนแกนะ"

"แต่แกก็รู้นี่ว่าเขา..."

เขาชอบฉัน แล้วฉันก็ชอบแท โอ๊ยยยยย~

"เออ ฉันรู้ แล้วมันยังไงล่ะ ใช่เรื่องที่แกจะต้องมาแคร์ไอ้บ้านั่นมั้ย ก็ไม่นี่! ฉันเตือนไว้ก่อนนะ ที่ผ่านมาเป็นยังไง ตัวแกนั่นแหละรู้ดีที่สุด แค่เค้าทำดีกับแกนิดๆ หน่อยๆ ไม่ได้หมายความว่าแกต้องใจอ่อน เว้นแต่ว่าแกจะชอบเค้าอ่ะ"

"..."


ชอบ...

ก็ชอบไง ถึงได้เป็นแบบนี้


"เงียบทำไม?"

"ปะ เปล่า"

"แกอย่าบอกนะ ว่าแกชอบเค้าจริงๆ อ่ะ"

ฉันตั้งท่าจะอ้าปาก รีบเตรียมบอกปัดยัยจินซูที่เอาแต่คาดคั้นฉันอย่างเต็มที่ โอ๊ย จะบ้าตาย ยัยนี่ทำตัวรู้มากเหลือเกิน เหมือนอ่านใจฉันออกอ่ะ แต่ทว่า ในตอนนั้นเองที่ประตูห้องเรียนถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงโปร่งของผู้ชายในชุดเสื้อสเวตเตอร์สีดำลงตัวกับกางเกงวอร์มขายาวแถบขาวเข้าคู่กับรองเท้าผ้าใบแบรนด์ท็อปลิมิเต็ด เดินหัวยุ่งสะพายกระเป๋าเป้เข้ามา ทันทีที่กวาดสาตามองไปรอบห้องเพื่อหาที่นั่งว่างๆ จนบังเอิญหันมาเห็นฉันเข้า ขายาวๆ ทั้งสองข้างก็ก้าวตรงเข้ามาทันที

"ไง มาเรียนได้แล้วดิ"

กระเป๋าเป้สีดำถูกวางลงบนโต๊ะตัวข้างๆ เขาเลือกที่จะนั่งติดกับฉันเพราะข้างๆ นั้นเป็นที่ว่างพอดี เลยทำให้ตอนนี้ใบหน้าหล่อคมเข้มแต่กลับยิ้มร่าเหมือนกับเด็กน้อยตัวเล็กๆ นั่นอยู่ห่างจากฉันไม่มากเท่าไหร่นัก

เอ่อ คือ ควรทำหน้ายังไงดีนะ โอ๊ยยย ฉันทำตัวไม่ถูกอ่ะ

จองกุกหันไปทักทายกับยัยจินซู ซึ่งปรับสีหน้าอย่างไวด้วยการยกมือขึ้นทักทายเขาตอบอย่างเป็นกันเอง พร้อมทั้งยืดตัวเองมาข้างหลังฉันแล้วส่งยิ้มกริ่มมาให้อย่างล้อเลียน อีกทั้งยังถองแขนใส่ไม่เลิก ให้ตายเหอะ ยัยนี่กำลังทำฉันบ้า แล้วดูจองกุกสิ เขายังคงนั่งเท้าคางจ้องหน้าฉันไม่หยุดซักที

ทำไงดีเนี่ยยยยยย

"นี่ อ่านแต่ไม่ตอบมันหมายความว่าไงห๊ะ มินอา" ว่าแล้วเจ้าตัวก็ยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาพร้อมทั้งยื่นให้ฉันดูถึงข้อความที่ดันเผลออ่านแล้วไม่ตอบ จนคิ้วเข้มขมวดมุ่นแต่มุมปากกลับยิ้มบางๆ ให้ เฮ้ยยย เดี๋ยวสิ ไม่ใช่แบบนั้น ไม่ได้ตั้งใจที่จะไม่ตอบนะ แค่กำลังคิดอยู่เฉยๆ ว่าควรจะทำยังไงดีตางหากล่ะ

"เปล่านะ ฉันกำลังจะตอบนายอยู่พอดี" พูดจบก็รีบชูโทรศัพท์ขึ้นให้เขาดูบ้างถึงหน้าต่างแชทที่ยังคงค้างอยู่บนหน้าจอ จนจองกุกต้องเลิกคิ้วขึ้นสูงพร้อมทั้งทำเป็นพยักหน้ารับไปทั้งอย่างนั้นด้วยรอยยิ้มที่เหมือนกับกระต่ายตัวน้อย น่าเอ็นดู

"โอเค เชื่อครับเชื่อ"

"นายไม่เชื่อแหงเลย"

ตัวการเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยอีกทั้งยังทำเป็นเหล่สายตามองฉันด้วยท่าทางยียวนจนปลายจมูกโด่งของเค้าเชิดงอนขึ้นได้รูปสวย ซึ่งฉันที่พอเห็นท่าทางกวนประสาทแบบนั้นจึงเผลอตีแขนเขาไปเบาๆ ทีนึงตามความเคยชินในขณะที่คนถูกตีกลับหัวเราะร่าอย่างสบายใจ แต่ยัยเพื่อนสนิทตัวดีกลับถองแขนใส่เอวฉันไม่เลิกนี่สิ

"นี่ๆ มีตีแขนเค้าด้วยอ่ะ ร้ายนักนะลีมินอา"

"จินซู~"

"ขอชงหน่อยได้ป่ะ พอดีทีมจองกุกอ่ะ" มันกระซิบกระซาบบอกฉันเสียงเบา จนฉันต้องหันไปถลึงตาใส่มันอย่างเคืองๆ ยัยบ้านั่นพอเห็นปฏิกริยาที่กำลังทำตัวไม่ถูกก็นึกสนุกขึ้นมาใหญ่ มันแอบหัวเราะเยาะใส่ฉันไม่เลิกซักที

"เออนี่ เรื่องงานกลุ่มเอาไงกันดี ส่งมะรืนนี้แล้วนะ"

อยู่ๆ จองกุกก็ชะโงกหน้าออกมาถามยัยจินซู ซึ่งพอยัยนั่นเห็นก็รีบหุบยิ้มลงทันควัน อีกทั้งยังรีบตีสีหน้าทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนอย่างเดิม

"อ๋อ จริงด้วยสินะ ลืมไปซะสนิทเลย"

งะ งานกลุ่ม งานกลุ่มไรอ่ะ?? ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่อง

"งงอะไรของเธอ ก็งานกลุ่มที่เคยบอกไงว่าเราอยู่ด้วยกันสามคน" เมื่อเห็นฉันทำหน้าเอ๋อ คนตัวสูงก็รีบอธิบายให้ฟังยกใหญ่ เออ จริงด้วยสิ จองกุกเคยบอกฉันแล้วนี่นา จะว่าไปก็ลืมไปซะสนิทเลย

"ต้องเผาแล้วแหละ เย็นนี้เลยดีมั้ย"

"แหงสิ ไม่ว่างก็ต้องว่างแล้วมั้ง"

พอทั้งสองคนตกลงกันเสร็จเรียบร้อย ก็พากันหันมามองหน้าฉันอย่างพร้อมเพรียง และแน่นอนว่าฉันเองก็ได้แต่พยักหน้าตอบกลับไปแบบเอ๋อๆ เหมือนอย่างเคย เพราะยังไม่รู้เลยว่างานที่ว่านั่นมันคืออะไร จำได้ว่าตอนนั้นฉันน่าจะไม่ได้มาเรียนแล้วทั้งสองคนก็เป็นคนจับกลุ่มให้ฉัน พวกเราเลยได้อยู่ด้วยกัน อีกทั้งเย็นนี้ก็ไม่ได้ไปไหนอยู่แล้ว สรุปก็คือว่างในว่างนั้นแหละ

"ว่างก็ว่าง"

"โอเค งั้นก็ตามนั้น"










# ตอนเย็น

ฉันที่กำลังนั่งยืดเหยียดยาวอยู่บนเก้าอี้ภายในห้องสมุดของมอได้แต่แนบหน้าลงไปบนโต๊ะพร้อมทั้งไถโทรศัพท์ในมือเล่นไปมา นั่งรอเวลาที่เพื่อนทั้งสองคนแว่บออกไปทำธุระข้างนอก โดยที่ยัยจินซูขอตัวออกไปคุยธุระกับอาจารย์ในคณะแปบนึงแล้วเดี๋ยวจะตามมาทีหลัง ส่วนจองกุกก็แว่บออกไปเอาแมคบุ๊คซึ่งอยู่ภายในรถ ในขณะที่ฉันได้แต่นั่งว่างๆ รอเวลาที่ทั้งสองคนจะกลับมาอย่างไม่มีอะไรทำไปเรื่อยเปื่อย

หลังจากที่ผ่านเรื่องของวันนั้นมาจนถึงตอนนี้ จองกุกก็ดูจะมีท่าทีปกติ เค้ายังคงทำตัวเหมือนเดิม ยังพูดคุยและเล่นกับฉันเหมือนอย่างที่ผ่านมา เพียงแต่เรื่องราวในวันนั้นตัวเขากลับไม่ยอมพูดถึงมันอีกครั้ง เช่นเดียวกับฉันที่ไม่กล้าพูดออกมาเหมือนกัน เราสองคนต่างทำทีเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งบางทีมันอาจจะเป็นแค่ฉันเพียงฝ่ายเดียวมากกว่าที่เลือกทำแบบนี้ เพราะไม่รู้ว่าเค้าคิดอะไรอยู่ดี

บางที จองกุกอาจจะยังไม่กล้าพูด เพราะเห็นฉันไม่พูดมากกว่า

หรือว่าเค้าอาจจะกำลังรออยู่ รอคำตอบของฉัน

โอ๊ย เอาไว้ก่อน ยิ่งคิดเดี๋ยวก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกกันเข้าไปใหญ่

ว่าแต่ แทเองก็หายเงียบไปเลยเหมือนกัน วันนี้ทั้งวันพวกเรายังไม่ได้คุยกันเลยซักนิด อุตส่ารวบรวบความกล้าทักแชทไปหาแล้ว แต่แทก็ยังไม่ตอบ สงสัยอาจจะกำลังยุ่งๆ อยู่ ฉันนั่งไถดูข้อความต่างๆ ที่พวกเราคุยกันก็ได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

หายไปไหนของเค้านะ??

นี่ถ้าแทรู้ว่าฉันต้องอยู่ทำงานกับจองกุกเข้าล่ะก็ เขาจะแปลงร่างใส่ฉันอีกหรือเปล่า จะโกรธกันอีกมั้ย แต่นี่ก็มีจินซูอยู่ด้วยนี่นา

คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

"มาแล้ว~"

เสียงทุ้มนุ่มต่ำดังขึ้นมาจากด้านหลังพร้อมกับเก้าอี้ถูกเลื่อนออกตามด้วยการทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ฉันอย่างอารมณ์ดี จองกุกที่โผล่มาพร้อมกับแมคบุ๊คภายในมือหันมายกยิ้มมุมปากพลางยักคิ้วยียวนส่งมาให้อย่างขี้เล่น ก่อนที่เขาจะจัดการเปิดคอมเสียบสายชาร์ตโน่นนี่นั่นวุ่นวายอยู่คนเดียว

สายตาแอบลอบมองคนข้างๆ อย่างเพลิดเพลิน ไม่ว่าจะขยับเขยื้อนร่างกายไปมุมไหน จองกุกก็ล้วนแต่เป็นจุดสนใจของผู้คนรอบข้างได้อยู่เสมอ จะอะไรซะอีกล่ะ ก็เขาหล่อซะขนาดนี้อ่ะเนอะ

"มองอะไร" อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลย แค่เค้าเหล่ตามองก็ทำให้ใจสั่นได้แล้วจริงๆ ไม่อยากจะพูดเลยว่าเดือนคณะคนนี้น่าดึงดูดมาก

"เปล่าซักหน่อย"

"ก็เห็นอยู่อ่ะว่ามอง"

โถ่~ มองไม่ได้เลย คนๆ นี้

"โอเคขึ้นแล้วใช่มั้ย"

อยู่ๆ คำถามซึ่งแฝงความหมายเป็นนัยน์อะไรซักอย่างก็หลุดออกมาจากริมฝีปากรูปกระจับบางสีชมพูอ่อนของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ส่งผลให้ฉันต้องหันกลับไปมองใบหน้าเรียวคมนั่นอีกครั้งด้วยความรู้สึกแปลกใจ หากทว่า ใบหน้าหล่อใสกลับจ้องตอบกลับมาด้วยความหมายราวกับต้องการจะสื่อถึงอะไรซักอย่าง

"หมายถึงเรื่องอะไรเหรอ" หากแต่ฉันกลับไม่ค่อยเข้าใจ จึงได้แต่ถามเค้าไป เพียงแต่จองกุกกลับหลุดเสียงหัวเราะออกมานิดหน่อย 

"ก็ หมายถึงเรื่องที่ผ่านมาไง"

"อ๋อ อื้ม โอเคขึ้นแล้วแหละ"

"เหรอ ก็ดีแล้ว"

คราวนี้กลายเป็นว่าทั้งฉันและเขาต่างเป็นฝ่ายที่กลับนั่งนิ่งเงียบกันไปทั้งคู่ ทว่า ในใจกลับเต้นรัวแบบแปลกๆ เหมือนรู้ว่าอนาคตข้างหน้านี้จองกุกกำลังจะเอ่ยปากถามคำถามบางอย่าง ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบเขาไปยังไงดีเหมือนกัน

"นี่ มินอา"

"วะ ว่าไง?"

"เรื่องที่พูดไปวันนั้น คือฉัน..."

"มาแล้วววว~"

ก่อนที่ใจฉันจะเต้นรัวเพราะคำพูดที่กำลังจะหลุดออกมาจากปากของคนข้างๆ เสียงของยัยจินซูก็ตะโกนดังแทรกขึ้นมาซะก่อน นั่นจึงทำให้จองกุกได้แต่รีบเม้มปากกลับแทบไม่ทัน เขาเผลอยกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเองด้วยความเสียดาย ในขณะที่ฉันได้แต่ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ยัยจินซู ยัยนี่มาได้ถูกเวลาพอดีเลย โอ๊ย เกือบไปแล้วจริงๆ

"รอนานมั้ย โทษทีนะ ช้าไปหน่อย"

"ไม่เป็นไรน่า จองกุกเองก็เพิ่งมาเหมือนกัน"

"อ้าวเหรอ นายเพิ่งมาเหรอ"

คราวนี้ยัยจินซูจึงหันไปถามเขาด้วยใบหน้าเหลอหลา แต่กลับโดนจองกุกถอนหายใจใส่ด้วยความเหนื่อยหน่ายอีกทั้งยังพยักหน้าตอบกลับมาแบบเอือมๆ ฮ่าๆๆ แล้วเพื่อนฉันก็ไม่รู้ตัวด้วยนะ ว่าดันเผลอไปขัดจังหวะเวลาสำคัญของเค้าเข้าซะได้

"เป็นอะไรของนาย ทำหน้าเบื่อโลกอยู่ได้"

"เปล่าน่า"

"เออ ช่างเหอะ มาๆ รีบทำงานกันดีกว่า"

แต่ดูท่าเพื่อนฉันจะไม่ใส่ใจ แถมยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเท่าไหร่ เพราะมันทิ้งตัวลงนั่งที่ฝั่งตรงข้ามก่อนจะเร่งให้พวกเราเริ่มทำงานกันได้ซักที

ในตอนนั้นที่ฉันสังเกตเห็นว่าจองกุกเองก็เหลือบมองฉัน สีหน้าเค้าดูอัดอั้นเหมือนเก็บกดอะไรอยู่ซักอย่าง ซึ่งฉันเองก็ได้แต่แกล้งทำเป็นอมยิ้มส่งไปให้ ไม่รู้จะทำยังไงดีเหมือนกัน จนสุดท้ายเรื่องทั้งหมดก็หยุดไว้ที่ตรงนั้น เพราะจองกุกเองก็คงเลือกที่จะไม่พูดต่อหน้าจินซูเหมือนกัน

กระทั่งเวลาผ่านไป พวกเรานั่งปั่นงานกันไปเรื่อยๆ จนเกือบจะเสร็จแล้ว อยู่ๆ ข้อความไลน์จากใครบางคนในโทรศัพท์ฉันก็เด้งขึ้นมาไม่หยุด จนต้องเอื้อมมือขึ้นไปหยิบมาดู เท่านั้นแหละ ตาแทบจะทะลักออกมา เพราะคนในข้อความนั้น ไม่ใช่ใครที่ไหน


[ T ] : อยู่ไหนอ่ะ

[ T ] : รอตรงลานน้ำพุนะ


แต่เขาคือ แท...

ให้ตายสิ! ฉันอยากจะบ้า ไหนตอนแรกบอกว่าวันนี้นอนบ้านเพราะแม่ยังไม่กลับไง แล้วไหงมาโผล่ที่มอฉันได้ โอ๊ย คิมแทฮยองกำลังทำฉันลน คนอะไรขยันวาร์ปอยู่เรื่อย ดีนะที่วันนี้ฉันไม่ได้ไปไหน ไม่งั้นมีหวังคลาดกันแหงๆ ต้องรีบตอบเขาก่อน


[ MiMinah ] : เดี๋ยวสิ มาได้ไง

[ T ] : อีกนานมั้ย

[ MiMinah ] : อีกซักพักนึงอ่ะ มินอากำลังนั่งทำงานกลุ่มอยู่

[ T ] : งั้นเดี๋ยวเดินไป

[ MiMinah ] : เดี๋ยวๆๆๆ


ให้ตายสิ! รู้หรือไงว่าฉันอยู่ห้องสมุดอ่ะ พูดสุ่มสี่สุ่มห้าไปเรื่อยเลยอ่ะแท แล้วถ้าจะเดินมาก็ต้องเจอจองกุกน่ะสิ อ๊ากกกก~ ปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด เกิดมีเรื่องขึ้นมาอีกมีหวังซวยแหง ฉันต้องเป็นฝ่ายเดินไปหาเขาเองถึงจะเลี่ยงสถานการณ์อันตรายแบบนี้ได้


[ MiMinah ] : เดี๋ยวมินอาเดินไปหาแทเอง

[ T ] : ทำไม?

[ MiMinah ] : ก็ใกล้จะเสร็จแล้ว แต่อยากเดินไปหาแทก่อนไง

[ T ] : งั้นตามใจ รีบมาเร็วๆ เลย


พอเห็นแบบนี้ฉันก็รีบผุดลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างว่องไว จนเพื่อนในโต๊ะทั้งสองคนสงสัย หันมามองหน้าฉันเป็นเชิงถามด้วยความแปลกใจ

"ไปไหนของเธอ ลุกลี้ลุกลนอะไรอยู่ได้" และยัยจินซูก็เป็นคนแรกที่เอ่ยปากถามฉัน ในขณะที่จองกุกได้แต่มองตามตาปริบๆ

"ไปห้องน้ำ เดี๋ยวมา"

"อะ โอเค"

เมื่อเห็นฉันรีบ มันก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ส่งมาให้ ให้ตายสิ! แทนะแท

ชอบเป็นแบบนี้ทุกที

ท้องฟ้าเริ่มมืดสนิทลงเรื่อยๆ รอบข้างจึงเต็มไปด้วยแสงไฟที่ถูกประดับให้แสงสว่างอยู่ตามข้างทาง ฉันค่อยๆ เดินลัดเลาะออกมาตามข้างตึก จนกระทั่งถึงลานน้ำพุกว้างใจกลางมอ ในตอนนั้นเองที่เริ่มสังเกตเห็นร่างสูงโปร่งที่แสนคุ้นตากำลังนั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์รอเวลาไปพลางๆ อย่างสบายใจ ดูท่าทางที่บ่งบอกว่ากำลังอารมณ์ดีแถมยังนั่งไขว่ห้างอย่างสบายๆ สะกดสายตาของคนรอบข้างซึ่งเดินผ่านไปมาเพราะความโดดเด่นของเจ้าตัวที่ดึงดูดสายตาของใครต่อใครได้อยู่เสมอ พอเห็นแล้วมันก็อดยิ้มตามไม่ได้ ทั้งๆ ที่ในใจฉันออกจะแอบหมั่นไส้เค้าอยู่เล็กน้อยก็ตามที

"ไหนบอกวันนี้นอนบ้านไง โม้นี่นา" ฉันว่าก่อนจะขยับตัวเข้าไปนั่งใกล้ๆ จนคนตัวสูงเงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อยก่อนจะแสร้งทำเป็นคลี่ยิ้มมุมปากซึ่งทำให้รู้สึกใจเต้นตึกตักได้อย่างบ้าคลั่งทุกครั้งที่เจอ

"ก็แม่กลับไปแล้วอ่ะ ทำไงได้"

"แล้วนึกไงมาหามินอาเนี่ย"

ลองแกล้งถามลองใจ เผื่อฟลุ๊คได้คำตอบดีๆ กลับมา แต่คนข้างๆ ดันเบะปากใส่ก่อนจะแกล้งผลักหัวฉันเบาๆ ทีนึงอย่างรู้ทันว่าฉันหวังที่จะได้ยินคำตอบแบบไหน เขาจึงเลือกที่จะทำเป็นไม่พูดมันออกมาแทนมากกว่า

"แค่ไม่มีอะไรทำป่ะ"

โห่ววว คงไม่ใช่คิดถึงกันหรอกเนอะ คนอย่างแท จะมาคิดถึงฉันทำไม เมื่อกี้ก็แค่แอบหวังเข้าข้างตัวเองไปเล็กน้อย เพียงแต่ว่า...

ฉันคิดถึงเค้าจริงๆ นะ อยากเจอมากเลยล่ะ

"เสร็จเมื่อไหร่ อีกนานมั้ย"

"น่าจะอีกนิดหน่อย แทจะไปไหนเหรอ"

"ไปหาไรกินกัน"

"งั้นรอแปบนึงได้มั้ย งานใกล้เสร็จแล้ว" ฉันว่า ก่อนที่จะได้เห็นสีหน้าปั้นปึ่งทำทีเหมือนกับเด็กตัวน้อยๆ กำลังงอแงร้องขอกินข้าวของคิมแทฮยองเล่นเอาใจฉันอ่อนยวบยาบไปหมด คนบ้าอะไรนะ ขี้เอาแต่ใจ แต่ก็ขยันโผล่หน้ามาทำให้ใจเต้นตึกตักได้ตลอดเวลา

"โห่~ ไรวะ รับผิดชอบเลยนะ คนหิวแล้วเนี่ย" แถมบทจะทำตัวน่ารัก ก็น่ารักจนอดใจไว้ไม่อยู่

ให้ตายเหอะ ตั้งแต่กลับมาจากทะเล คนตัวสูงที่นั่งข้างๆ ฉันอยู่ในตอนนี้ก็ทำตัวงอแงใส่ไม่เลิกซักที ไม่รู้สิ ฉันมีความรู้สึกว่าตอนนี้แทดูน่ารัก เค้าน่ารักมาก แถมยังดูเป็นกันเองแบบสุดๆ ซึ่งฉันเองก็ไม่เคยได้เห็นมุมแบบนี้ในตัวเขาซักเท่าไหร่ ออกจะเหมือนเด็กเอาแต่ใจไปบ้างในบางครั้ง แต่ก็หลงไปแล้วอ่ะเนอะ ทำไงได้

เราสองคนนั่งเล่น นั่งคุยกันอยู่ที่ลานน้ำพุไปได้ซักพัก จนกระทั่งรู้สึกราวกับว่าได้ยินเสียงฝีเท้าบางๆ ของใครซักคนวิ่งตรงเข้ามาพร้อมกับน้ำเสียงแหลมเล็กน่ารักซึ่งกำลังเรียกชื่อคนตัวสูงด้วยความตื่นเต้นและดีใจไม่หยุด มันทำให้ทั้งฉันและเขาต่างก็ต้องหันไปมองยังต้นเสียงที่ว่านั่นพร้อมกัน ด้วยใจที่ค่อนข้างหวั่นแบบแปลกๆ

"พี่แทฮยอง~ พี่แทฮยองจริงด้วย"

หวั่นเพราะเธอคนนั้น คือพี่จีน่า พี่รหัสของฉัน...

ร่างผอมเพรียวบางซึ่งอยู่ในชุดกระโปรงสีดำรัดรูปกับเสื้อครอปสั้นสีขาวเอวลอยเน้นสัดส่วนโค้งเว้าดูดีวิ่งตรงเข้ามานั่งเบียดเสียดข้างๆ แทที่กำลังนั่งนิ่งอ้าปากค้างเพราะยังตั้งตัวไม่ติด มือเรียวเล็กเอี้ยวเกาะคล้องแขนเขาไว้อย่างสนิทสนมในขณะที่ริมฝีปากจีบบางรูปกระจับสีสดเอี้ยวเข้ามาพูดเสียงแผ่วข้างหู การกระทำที่ใกล้ชิดสนิทสนมของพี่รหัสกำลังเล่นงานความรู้สึกจนฉันอึ้งแทบพูดอะไรไม่ออก จู่ๆ ในใจก็ปวดหน่วงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"มาได้ยังไงคะเนี่ย ทำไมไม่เห็นบอกจีน่าเลยว่าจะมา" เสียงแหลมเล็กเอื้อนเอ่ย ใบหน้าขาวหมวยเขยิบเข้าไปใกล้กับเรียวหน้าหล่อคมของคนตัวสูงเล่นเอาลมหายใจฉันกระตุกหายขาดช่วง ฝ่ามือเผลอกำแน่นและเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

"อ...อืม เธอนั่นแหละ มาได้ไง?"

"คิดถึงพี่จังเลย จีน่าส่งข้อความไปหาพี่ตั้งเยอะแต่พี่ก็ไม่เห็นตอบจีน่าซักที"

ดูเหมือนพี่จีน่าจะไม่สนใจคำถามของเขาเลยซักนิดนอกจากจะก้มหน้ามุดเข้าซุกไซร้ไปกับไหล่กว้างจนแทได้แต่พยายามเบี่ยงตัวหนีแต่ด้วยแรงเกาะที่แนบแน่นทำให้เขาได้แต่ทำสีหน้าไม่ถูก สายตาเลิ่กลั่กแอบลอบมองฉันที่ยังคงเผลอจ้องไปที่เขาทั้งคู่ด้วยแววตาอึ้งๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เผลอเม้มปากตัวเองแน่นมากจนรู้สึกชาไปหมดทั้งความรู้สึก

"จีน่า ปล่อยก่อนดิ"

"ไม่เอาน่า พี่แทฮยองไม่รู้หรือไงว่าจีน่าคิดถึงพี่มากขนาดไหน"

"เออ รู้..."

ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ภาพตรงหน้ากำลังทำให้ใจฉันเจ็บไปหมดขนาดนี้

ในตอนนั้นเองที่เรียวนิ้วของพี่จีน่าค่อยๆ เชยคางของแทให้หันกลับมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นประกบริมฝีปากลงไปอย่างแนบแน่นเล่นเอาคนถูกจูบแทบไม่ทันได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำนอกจากเบิกตากว้างอย่างทำอะไรไม่ได้ ในขณะที่ภาพทุกภาพถูกถ่ายทอดออกมาผ่านสายตาทั้งสองข้างของฉันราวกับการฉายซ้ำวนเวียนคอยตอกย้ำความรู้สึกแย่ทั้งหมดว่ามันโคตรเจ็บมากขนาดไหน ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วที่ทำเหมือนกับฉันไม่มีตัวตน ทำเหมือนกับไม่เคยเห็นฉันนั่งอยู่ตรงนี้

ทำเหมือนกับฉันเป็นเพียงแค่อากาศ อากาศที่ไม่มีความรู้สึก

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยด้วยซ้ำว่าจะต้องมาเห็นอะไรแบบนี้ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยด้วยซ้ำว่าจะต้องมานั่งเสียใจขนาดนี้

นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่...

คิดได้แบบนั้น ขอบตามันก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาจนต้องรีบผุดลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินออกมาจากตรงนั้นก่อนที่จะทนไม่ไหว ในใจมันหนักอึ้งแทบคิดอะไรอื่นไม่ออกนอกจากพาตัวเองออกมาให้ไกล ออกมาจากความเสียใจกับภาพของสองคนนั้น ไม่ไหวจริงๆ ฉันทนมองต่อไปอีกไม่ไหวแน่ๆ

ไม่รู้ว่าไกลขนาดไหนที่ฉันเดินห่างออกมาเรื่อยๆ แต่ใจที่เหมือนจะไปต่อไม่ไหวก็ทำให้ฉันเผลอทิ้งตัวลงนั่งไปบนม้าหินอ่อนในสวนหย่อมที่ใดที่หนึ่งภายในมออย่างเหนื่อยล้า น้ำตาที่ไหลออกมาจนมองเห็นเพียงแค่ภาพไหวเบลอไหลหยดลงบนตักอย่างห้ามต่อไปไม่ไหว ได้แต่คอยปาดมันออกไปอย่างลวกๆ เพราะไม่รู้จะทำยังไง ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจตั้งแต่แรกแล้วว่าความสัมพันธ์ของแทกับพี่จีน่ามันมีอะไรที่มากกว่านั้น ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าพวกเค้าสองคนคงมีอะไรกัน แต่พอมาเห็นกับตาเข้าอีกครั้งกลับเสียใจจนแทบรับไม่ได้ สำหรับพี่จีน่าแทก็คงเหมือนคนที่เธอชอบมากที่สุด ตั้งแต่วันแรกที่ฉันเจอเขาเข้าที่ผับ พี่จีน่าก็เอาแต่พูดถึงเรื่องของแท ถามถึงแทกับพี่จีมินอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งทิ้งโต๊ะไปเพื่ออยู่แต่กับเขา ถัดมาก็เป็นวันที่ฉันเห็นสองคนนั่นลงมาจากรถด้วยกัน วันที่จองกุกตะโกนเรียกชื่อเขาแต่เจ้าตัวกลับทำเป็นเมินใส่ ทั้งๆ ที่รู้แบบนี้ แต่ฉันก็ยังเสียใจมากอยู่ดี

ทำไมถึงได้รู้สึกกับแทได้มากมายขนาดนี้นะ ตัวฉัน...ทำบ้าอะไรอยู่

"มินอา..."

ทว่า จู่ๆ ในตอนนั้นที่เสียงเรียกของจองกุกกลับทำให้ฉันต้องเผลอหันไปมองเขาทั้งน้ำตา ไม่คิดว่าเขาจะเดินตามฉันมา หรือมันแค่บังเอิญกันแน่นะ เพียงแต่ว่าคนตัวสูงที่อยู่ในสภาพกึ่งเหนื่อยกึ่งหอบกำลังแสดงสีหน้าอึ้งเมื่อเห็นว่าฉันกำลังนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว นัยน์ตาเรียวกลมโตก็เบิกอ้ากว้าง ก่อนจะรีบเดินเข้ามานั่งข้างๆ พร้อมทั้งก้มหน้าลงมาจ้องมองใบหน้าฉันด้วยความเป็นห่วงทันที

"เห็นออกไปนาน เลยออกมาตาม"

"..."

อย่างงั้นเองสินะ

ทำไมเค้าถึงใจดีแบบนี้อยู่เรื่อยเลย จองกุกมักจะเป็นห่วงฉันตลอด

แตกต่างกับแท เขามันทั้งใจร้าย ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยซักนิดเดียว!

"เกิดอะไรขึ้น ร้องไห้ทำไม"

"ฮึ่ก..."

"ไม่ร้องดิ"

พอได้ยินน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ฟังดูอ่อนโยนของเขาเข้า น้ำตาฉันมันก็พาลไหลออกมามากมายยิ่งกว่าเดิม จนคนข้างๆ ถึงกับลนลานทำอะไรไม่ถูก นอกจากยกมือขึ้นมาลูบผมฉันราวกับต้องการที่จะปลอบด้วยท่าทีที่เก้ๆ กังๆ เพราะตัวเขาเองก็คงไม่รู้เหมือนกันว่าฉันร้องไห้เพราะอะไร

"โอเคๆ ร้องก่อนค่อยบอกก็ได้ ไม่รีบ" ขนาดปลอบไม่ถูกยังมีหน้ามาพูดติดตลกด้วยน้ำเสียงขี้เล่น จนฉันเผลอเงยหน้าขึ้นมามองเขาทั้งน้ำตา ก็เห็นว่าใบหน้าขาวใสหล่อคมนั่นกำลังอมยิ้มน้อยๆ ทั้งที่เป็นห่วงมาให้ด้วยความจริงใจ

"กวนกันป่ะเนี่ย"

"บ้า กวนอะไร คิดมากน่า ฮะๆ"

"นั่นไง นายกวน...อึ่ก" ฉันพูดออกไปพลางกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ในขณะที่จองกุกเองก็เผลอหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ ให้กับความขี้แยของฉันจนอดไม่ได้ที่จะต้องยื่นมือเข้ามาขยี้ผมฉันเล่นอย่างเอ็นดู ปลายจมูกเชิดโด่งเป็นสันกับรอยยิ้มฟันกระต่ายได้แต่ทำให้คนที่กำลังดิ่งทางความรู้สึกเผลอยิ้มตามออกมาโดยไม่รู้ตัว น่าแปลกที่แค่เห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้ามันก็ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาได้บ้างจริงๆ จองกุกนี่เป็นคนดีที่มีพลังด้านบวกช่วยฮีลความรู้สึกได้อย่างน่าเหลือเชื่อเลยแฮะ

"โอ๋ๆ ขี้แงจัง หน้าแดงหมดแล้ว"

"โถ่~ ก็มัน..."

"ทำบ้าอะไร!"

ไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบ เสียงทุ้มเข้มที่ฟังดูแล้วเย็นยะเยือกไปทั้งความรู้สึกก็ดังขึ้นที่ด้านหลัง เพียงแค่ได้ยิน ฉันก็สามารถรับรู้ได้ทันทีว่าบุคคลที่กำลังพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเมื่อกี้เป็นใคร ไม่นับรวมกับแรงกระชากที่เกิดขึ้นกับต้นแขนฉันอย่างแรงจนตัวแทบปลิวไปตามคนใจร้ายที่ว่านั่น ส่งผลให้ต้นแขนฉันเจ็บปวดหนึบไปหมด และจองกุกที่กำลังนั่งเช็ดหน้าให้ฉันอยู่เมื่อครู่ก็ดูท่าจะอึ้งไปเลยเหมือนกัน

"เฮ้ย! อะไรวะ!"

เขาสบถเมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามากระชากแขนฉันคือแท คิ้วเข้มก็เริ่มขมวดชนกัน สายตาแข็งๆ จ้องมองรุ่นพี่ตัวเองนิ่งแบบที่ไม่ยอมกระพริบ ส่งผลให้บรรยากาศรอบข้างเริ่มกดดันขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"เสือก!!" แต่แทเองก็ไม่ยอม เขาตวาดกลับไปด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวไม่แพ้กันจนจองกุกที่นั่งอยู่บนม้าหินอ่อนถึงกับเม้มริมฝีปากแน่น สายตาเรียวของคนทั้งสองจ้องเขม็งกันอย่างเชือดเฉือนจนฉันรู้สึกขนลุกซู่ไปหมด ให้ตายเหอะ! ซวยแล้ว เป็นแบบนี้ต้องซวยแน่ๆ แทมาได้ยังไง แทมาจากไหน โอ๊ย~ ความตั้งใจที่จะไม่ต้องการให้ทั้งคู่เจอกันของฉันพังทลายลงในพริบตา ยะ แย่...เป็นแบบนี้ต้องแย่แน่ๆ ต้องมีเรื่องกันเหมือนคราวก่อนแน่ๆ บรรยากาศเริ่มมาแล้ว

ฮืออออออ~ ทำยังไงดี คิดสิ ฉันควรทำยังไง


หมับ~


ไม่ปล่อยให้ฉันได้คิดนาน แต่จองกุกกลับเอื้อมมือขึ้นมาคว้าแขนอีกข้างนึงของฉันไว้ เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่แทต้องการจะดึงตัวฉันให้ตามไป และแน่นอนว่าสภาพฉันในตอนนี้จึงเหมือนกับอยู่ระหว่างกลางของแรงดึงทั้งสอง โอ๊ย กดดัน กดดันโว้ยยยย ตายแน่! ต้องตายแน่ๆ เมื่อแทเริ่มรู้สึกตัวว่าลากฉันไม่ไปเลยหันมาฟึดฟัดทำท่าจะโวยวายยกใหญ่ แต่พอเห็นว่าเพราะอะไร เท่านั้นแหละ ฉันก็รู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังจะอายุสั้นลงไปมากกว่าสิบปี ก็ดูเขาทำหน้าสิ โคตรน่ากลัว

แทในตอนนี้ดูน่ากลัวมาก ใบหน้าเขานิ่งแต่มันเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว โมโห เดือดดาล ในขณะที่จองกุกเองก็ไม่ต่าง แววตาที่เย็นยะเยือกซึ่งฉันไม่คิดว่าจะได้เห็นกับจองกุกมาก่อนได้แต่ทำให้รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ วูบวาบไปทั่วทั้งความรู้สึก ไม่คิดว่าคนแบบเขาจะกำลังเดือดจัดได้ขนาดนี้ เหตุการณ์ในตอนนี้กำลังทำให้กรอบหน้าฉันเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมามากมายอย่างไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไปดีเหมือนกัน

"ปล่อย" เสียงเข้มของแทลากยาว ฟังแล้วทั้งหดหู่และขนลุกไปในคราวเดียวกันจนน้ำตาฉันแทบไหลออกมาอีกครั้ง แทบไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นอีกนอกจากภาพหมาฟัดกันลอยมาในหัว

"พี่นั่นแหละ ปล่อย"

"กูบอกให้ปล่อยไง!!"

"มึงดิปล่อย! จะบ้าก็ไปบ้าที่อื่น!!"

"เอาอีกแล้วนะมึง ไอ้เหี้ย!!"


พลั่ก!~


คราวนี้ร่างของจองกุกเซล้มลงไปนั่งกองกับพื้นทันที ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนฉันเผลอหวีดร้องเสียงหลงออกมาดังลั่น เมื่อภาพตรงหน้าคือแทจัดการซัดหมัดใส่หน้าเพื่อนฉันเต็มแรงจนเขาเซล้มลงไปบนพื้นก่อนที่จะโดนคนตัวสูงขึ้นคร่อมซ้ำแล้วกระแทกหมัดอัดใส่ใบหน้าขาวใสนั่นไม่ยั้ง


พลั่ก! ตุ่บ! ตั่บ! ผัวะ!!~


"แททททททท!!! หยุดนะ ไม่!! พอ หยุดได้แล้วววว!!" พยายามห้าม พยายามตะโกนแข่งกับเสียงเนื้ออัดกระทบเนื้อทั้งน้ำตาแต่ก็ไม่เป็นผล จากตอนแรกที่เป็นฝ่ายซัดหน้าเขาไม่ยั้ง ตอนนี้จองกุกกลับยกเท้าขึ้นถีบยอดอกจนเจ้าของผมบรอนด์กลิ้งเสียหลักลงไปกองกับพื้นแล้วกลายเป็นฝ่ายถูกซัดกลับบ้าง เป็นอย่างงี้หลายต่อหลายครั้ง ที่ทั้งคู่ผลัดกันรับผลัดกันแลกหมัดกันอย่างเอาเป็นเอาตาย จนเนื้อตัวสะบักสะบอม ใบหน้าช้ำ เลือดไหลเต็มไปหมด แต่ฉันก็ทำได้แค่คอยตะโกนห้าม คอยตะโกนบอกเพื่อหวังจะให้พวกเขาหยุดลงซักที ทั้งๆ ที่มันไม่ได้มีผลเลยซักนิดเดียว เพราะด้วยเวลาที่ค่อนข้างมืดแล้ว จึงไม่มีใครหน้าไหนเดินผ่านไปมาแล้วเข้ามาช่วยหรือจับแยกหมาบ้าสองตัวนี่ออกจากกันได้เหมือนครั้งก่อน ตอนนี้ ไม่มีพี่จีมินอีกต่อไปแล้ว มันก็เหลือเพียงแค่ฉัน

แค่ฉันเท่านั้น ที่จะหยุดพวกเค้าได้

"อึ่ก แทหยุด! จองกุกพอได้แล้ว!!"

สถานการณ์เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนคิดว่าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ฉันจึงตัดสินใจรีบวิ่งเข้าไปห้ามด้วยการกอดแผ่นหลังของแทที่กำลังตั้งท่าจะซัดหน้าจองกุกไว้อย่างไม่คิดหน้าคิดหลังอีกต่อไป มือทั้งสองข้างพยายามจับแขนของผู้ชายใจร้ายพร้อมกับกันหมัดที่สวนกลับมาใส่แทของจองกุกไว้ ในช่วงเวลาที่ชุลมุนวุ่นวาย ฉันรู้สึกราวกับว่าคนที่ตัวเองกำลังกอดรัดเขาไว้เพื่อหวังจะหยุดเรื่องราวทุกอย่างกลับกระชากผลักไสตัวฉันออกไปอย่างรุนแรงและทุกอย่างก็ไร้การควบคุม

ใช่...ตัวฉันในตอนนี้กำลังกระเด็นออกมาด้วยแรงเหวี่ยง แทเป็นคนผลักฉันให้ออกห่างจากตัวเขา และในตอนนี้ที่ทุกอย่างมันเร็วมากจนควบคุมไม่ได้ ร่างกายของฉันก็โดนเหวี่ยงออกมาจนเซล้มลงไปยังโต๊ะหินอ่อน จังหวะนั้นเองที่ข้างหัวดันกระแทกเข้ากับเหลี่ยมโต๊ะเข้าให้อย่างจัง ความรู้สึกเจ็บแปล๊บแล่นขึ้นมาตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับสมองพร่าเลือน ภาพทุกอย่างอยู่ๆ ก็มัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ตัวของฉันล้มลงไปนอนฟุบหน้าอยู่บนพื้น เจ็บ...เจ็บมาก เจ็บจนแทบทนไม่ไหว ความรู้สึกเหมือนหัวถูกอัดกระแทกเข้ากับของแหลมแข็ง จนมันปวดไปหมด ปวดทั้งๆ ที่รู้สึกชา อย่างกับว่ามีน้ำหนืดข้นไหลอาบเต็มทั่วหน้า ภาพทุกอย่างพร่าเลือน ได้ยินเพียงแค่เสียงอื้อๆ ของใครซักคนที่ตะโกนผ่านเข้ามา เสียงที่เหมือนกับของจองกุก

"มินอา!!!"

พร้อมกับเงาของร่างสูงที่พุ่งเข้ามาหา รวบตัวฉันพยุงขึ้นมาอย่างเบามือ แต่ทว่ากลับร้อนลนทำอะไรแทบไม่ถูก อา...จริงด้วย จองกุกจริงๆ ด้วยสินะ เหมือนเขากำลังต้องการจะพูดอะไรกับฉันซักอย่าง เพียงแต่ว่าตอนนี้ฉันได้ยินเขาไม่ชัดเลย ข้างในหูมันอื้ออึงไปหมด

"มินอา! ไม่เอางี้ดิ ไม่ๆๆ มินอา!!"

"จ...จองกุก หยุดได้แล้ว พะ พอได้แล้วนะ"

"ขอโทษ! ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ฉันขอโทษ!"

"จะ เจ็บ...เจ็บมากเลย"

"เดี๋ยวจะรีบพาไปโรงบาลเดี๋ยวนี้แหละ!"

ชายหนุ่มตะโกนบอกด้วยขอบตาที่แดงก่ำ ใบหน้าขาวใสบัดนี้เต็มไปด้วยรอยแผลฟกช้ำเลือดไหลอาบเต็มไปหมด สภาพที่สะบักสะบอมค่อยๆ อุ้มร่างบางขึ้นมาไว้แนบอกอย่างทุลักทุเล คนที่อยู่ในอ้อมกอดเขาเวลานี้เต็มไปด้วยเลือดสีแดงสดที่ไหลอาบเต็มเสี้ยวหน้าหวานด้านข้าง บางทีมันอาจจะเป็นความผิดเขาเอง ใช่...เรื่องนี้เขาเองก็มีส่วนผิด ถ้าเกิดไม่ใจร้อนหรือถ้าหากควบคุมอารมณ์ตัวเองได้มากกว่านี้ล่ะก็ เธอก็คงไม่ต้องมาเจอกับเรื่องแย่ๆ เฮงซวยแบบนี้แน่!

จองกุกลอบมองใบหน้าที่กำลังแสดงอาการเจ็บปวดด้วยใจที่หน่วงชา เขาคิดเพียงแค่ว่าตัวเขาถึงจะใจร้อนแค่ไหน ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ยังไง เขาก็สาบานว่าตัวเองจะไม่มีวันหน้ามืดเผลอผลักเธอแบบนั้นแน่!

คนที่ผิดที่สุดก็คือมัน!!

คิดได้ดังนั้นสายตาคมโตก็ตวัดกลับไปจ้องมองตัวต้นเหตุของเรื่องทุกอย่างด้วยความเหลืออด อารมณ์โมโหจนแทบจะเดือดดาลถึงขีดสุดแทบอยากทำให้เขาวิ่งเข้าไปกระทืบหน้ารุ่นพี่ของตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด เพียงแต่มันควรพอแล้ว สิ่งสำคัญมากที่สุดในตอนนี้สำหรับเขาคือมินอา คือผู้หญิงตรงหน้า ในขณะที่ร่างสูงโปร่งอีกคนซึ่งกำลังยืนมองทุกอย่างผ่านสายตาเรียวรีที่กำลังเบิกกว้างด้วยความรู้สึกสั่นไหวจนแทบจะทำอะไรไม่ถูกเหมือนกันก็ได้แต่นิ่งอึ้งค้างไปกับการกระทำที่ผิดพลาดของตัวเอง

แทมองร่างเล็กซึ่งตกอยู่ในอ้อมกอดของรุ่นน้องที่ตัวเองเริ่มรู้สึกเกลียดขี้หน้าจนแทบบ้าด้วยหัวใจที่ปวดหน่วงเกินจะรับไหว ขอบตาเขามันร้อนผ่าวไปหมด แข้งขาอยู่ๆ ก็รู้สึกราวกับว่าไม่มีแรงขึ้นมาเอาซะเฉยๆ เมื่อเห็นกรอบใบหน้าหวานน่ารักนั่นเต็มไปด้วยเลือดซึ่งไหลย้อมอาบเต็มเลือนผมยาวจากฝีมือการกระทำแย่ๆ ของตัวเอง

ใช่...เขาไม่ได้ตั้งใจ เพราะอารมณ์รุนแรง เพราะความโมโห มันทำให้เขาเผลอผลักเธอออกไป ตอนนั้นเขาแทบไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยด้วยซ้ำ แทบไม่รู้ตัวเลยว่าคนที่โผเข้ามากอดจากทางด้านหลัง คือคนๆ เดียวกับที่พยายามจะห้ามเรื่องราวทุกอย่าง

คือคนๆ เดียวที่ชอบทำให้เขากลายเป็นบ้า คนๆ เดียวที่ชื่อ ลีมินอา

แทบไม่รู้สึกตัวเลยซักอย่าง จนแม่งเกิดเรื่องขึ้น ต้องให้เกิดขึ้นก่อนถึงจะรู้สึกแบบนี้ทุกที

เป็นแบบนี้มาโดยตลอดตั้งแต่ที่เริ่มรู้จักกัน ไม่รู้ทำไม แต่เขาแม่งโคตรเกลียดตัวเอง

เกลียดการกระทำเหี้ยๆ ของตัวเอง

"ไม่รู้ว่าพี่กับมินอาเคยมีปัญหาอะไรกันมาก่อน แต่พอเหอะว่ะ..."

จู่ๆ รุ่นน้องที่เขาเคยสนิทแต่เริ่มรู้สึกเกลียดขี้หน้ามันมากขึ้นทุกวันก็ยืนจ้องหน้าเขาตาเขม็ง ทำท่าพร้อมจะบวกกับเขาเต็มที่ นับวันมันยิ่งชักจะเอาใหญ่ แค่เห็นก็แทบอยากจะเหยียบหน้ามันให้เละคาเท้าให้ได้ เพียงแต่ตอนนี้กลับรู้สึกไม่มีแรงหรืออารมณ์จะทำอะไรอื่นอีกทั้งนั้น เพราะร่างเล็กๆ ที่อยู่ในอ้อมกอดของมัน ร่างเล็กๆ กับใบหน้าที่เคยจิ้มลิ้มซึ่งทำให้เขาหลงใหลได้ทุกครั้ง กำลังแสดงสีหน้าเจ็บปวดจนใจเขามันอ่อนยวบปวดหน่วงไปหมด



อยากจะเป็นคนที่อุ้มร่างเล็กๆ นั่นไว้ อยากกอดเธอไว้ให้แน่นๆ

ไม่ได้อยากจะเป็นคนที่ทำให้เธอต้องเจ็บตัวแบบนี้ ไม่ได้อยากเลยจริงๆ

เขาไม่ได้ตั้งใจ อยากแย่งคืนมา คนในอ้อมกอดนั่น คนของเขา...



"เลิกยุ่งกับยัยนี่ซักที พี่เป็นบ้าอะไรของพี่นักหนาวะ!"

เหอะ! เป็นบ้าเหรอ ก็บ้าจริงๆ นั่นแหละ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่มันเพราะยัยนี่จริงๆ

"ว่างนักเหรอ ถ้าว่างมากก็ไปทำชีวิตตัวเองให้มันดีๆ"

ชีวิตแม่งก็ไม่มีอะไรดีอยู่แล้วป่ะวะ แต่ทำไมถึงรู้สึกกับยัยนี่ได้มากมายขนาดนี้

"เลิกระราน ชีวิตชาวบ้านเค้าซักที ทุเรศชิบหาย!"

ไม่...ฉันไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ระราน ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้ซักหน่อย


คำพูดทุกคำที่จองกุกยืนด่ากราดต่อว่า ล้วนแล้วแต่กระแทกทิ่มแทงไปในใจเขาเข้าอย่างจังจนเรี่ยวแรงแทบไม่หลงเหลือ ความรู้สึกผิดมากมายที่ถาโถมเข้าใส่ไม่หยุด ได้แต่ทำให้เรียวนิ้วมือกำแน่นจนเผลอจิกเล็บเข้าไปบนเนื้อ แทยืนกัดฟัน พยายามข่มอารมณ์และความรู้สึกมากมายที่กำลังเล่นงานเขาด้วยขอบตาที่ร้อนผ่าวจนมันแดงก่ำไม่หยุด

การกระทำสารเลวแบบเมื่อกี้ ถึงแม้จะไม่ได้ตั้งใจ แต่มันก็ไม่ได้แตกต่างกับสิ่งที่ไอ้ชินยูหรือพี่ของยัยนี่เคยทำไว้กับเขาเลยซักนิดเดียว ภาพทุกอย่างในตอนนั้นแล่นเข้ามาภายในหัวไม่หยุด ภาพตอนที่อยู่ในห้องของจองมิล ตอนที่เขาถูกไอ้สารเลวนั่นเหวี่ยงออกมาจนหัวกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะอย่างแรง มันไม่ได้แตกต่างกับสิ่งที่เขาทำอยู่ในตอนนี้เลยซักนิด

นี่เขากำลังจะกลายเป็นเหมือนมันงั้นเหรอ คนที่เขาเกลียดมากที่สุดในชีวิต คนที่ไม่ว่ายังไงก็จะไม่มีวันอภัยให้อย่างเด็ดขาด

แต่ตอนนี้เขากลับทำแบบมันซะเอง เขานี่มันเลวจริงๆ นี่เขาทำมันลงไปได้ยังไง...

ร่างสูงของจองกุกที่กำลังอุ้มร่างเล็กซึ่งแทบจะไม่ได้สติเดินผ่านหน้าเขาไปแล้ว ใบหน้าหวานที่เขารู้สึกหลงใหลมาตลอดตั้งแต่ที่เริ่มรู้จักกัน ริมฝีปากบางเล็กน่ารักนั่นกำลังส่งเสียงร้องไห้ มันทำให้เขารู้สึกปวดใจมากถึงมากที่สุด มันเป็นความรู้สึกผิดแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คนตัวสูงเม้มริมฝีปากแน่น พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ทุกอย่าง ในตอนนี้แทบจะไม่หลงเหลือในสิ่งที่เขาสามารถชดเชยให้เธอได้เลย ไม่มีอะไรที่เขาสามรถทำให้เธอได้อีก ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันก็เป็นเพราะเขาทั้งนั้น เขาเป็นคนทำให้เรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้ มันเป็นเพราะตัวเขาเอง ความผิดเขาทั้งหมด



ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ

ฉันไม่ได้ตั้งใจ

มินอา...ฉันขอโทษ









@โรงพยาบาล

หมอทำแผลให้ฉันเสร็จแล้ว

จองกุกเป็นคนที่รีบพาฉันมาโรงพยาบาล และตอนนี้เขาเองก็เป็นคนที่กำลังรอรับยาให้ฉันด้วยสภาพที่สะบักสะบอมไม่หาย เจ้าตัวไปทำแผลกับพยาบาลมาแล้วนะ แต่ใบหน้าใสๆ นั่นก็ยังยับซะยิ่งกว่าอะไรดีซะอีก แถมเสื้อผ้าก็ยังคงเละเทะอยู่แบบเดิม เพราะหัวฉันแตกหนักมาก เลือดเลยเปรอะเสื้อเขาเต็มไปหมด บวกกับที่เขาลงไปเกลือกกลิ้งฟัดกัดเป็นหมาบ้ากับแทมา นอกจากคำว่าเละแล้วฉันก็ไม่มีนิยามคำไหนที่สรรหามาให้กับเค้าได้อีก และถ้าจะให้พูดถึงฉัน บอกได้คำเดียวว่ายังรู้สึกปวดและเจ็บแผลเอามากๆ ดูท่าน่าจะเป็นแบบนี้ไปอีกนาน ในหัวมันยังตื้อๆ หูอื้อไม่ค่อยหาย จะว่าไปหมอก็เย็บแผลฉันไปหลายเข็มเล่นเอาแทบทรุดแน่ะ แต่ถึงจะเจ็บมากขนาดไหนตอนนี้ฉันกลับรู้สึกเสียใจแล้วก็เสียความรู้สึกกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากจนแทบจะพูดอะไรไม่ออกเลยจริงๆ

พอคิดถึงหน้าแท น้ำตามันก็ไหลออกมาไม่ยอมหยุดเลย

ทำไมต้องทำแบบนี้กับฉันด้วยนะ เขาเกลียดฉันมากขนาดนี้เลยเหรอ

ฉันไม่รู้ว่าหลังจากที่ฉันตื้อๆ ไปมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง สติฉันไม่อยู่กับเนื้อกับตัว รู้แค่ว่าจองกุกพูดอะไรกับแทซักอย่างก่อนที่จะพาฉันมาโรงพยาบาล แต่ไม่ค่อยได้ยินว่าเขาพูดอะไรกันเลยยังจับใจความไม่ค่อยได้ เพียงแต่ว่าตอนนี้ฉันแค่พยายามจะไม่นึกถึงหน้าคนใจร้ายแบบนั้นอีกแล้ว แค่นึกถึงมันก็อ่อนแอไปหมด รู้สึกแย่ไปหมด

แต่มันก็ทำไม่ได้ซักที ฮือออออ~ เป็นแบบนี้แล้วมันแย่จริงๆ นะเนี่ย

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ที่ฉันนั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่คนเดียวท่ามกลางที่นั่งมากมายภายในโรงพยาบาลที่ไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่านเพราะมันเกือบจะตีสองกว่าๆ แล้ว จนกระทั่งรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อผ้าสะบักสะบอมเดิมเข้ามานั่งยองลงข้างหน้า พร้อมกับเอื้อมมือขึ้นมาจับแก้มฉันไว้อย่างอ่อนโยน

"เจ็บแผลเหรอ"

"อึ่ก ปะ เปล่า"

"แล้วร้องไห้ทำไม"

"..."

"มินอา"

"ฮึ่กๆ ฮือๆ"

จองกุกเรียกฉันเสียงแผ่ว สายตาคมโตจับจ้องมองด้วยแววตาจริงจังจนฉันต้องเคลื่อนสายตาขึ้นไปมองสบกับเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ น้ำตาฉันไหลอาบแก้มจนคนตรงหน้าได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะค่อยๆ ใช้นิ้วเกลี่ยออกให้อย่างเบามือ ริมฝีปากบางสีสดที่บัดนี้มีแต่รอยช้ำแตกเลือดไหลซิบเอื้อนเอ่ยคำพูดบางอย่างที่ทำให้ใจฉันแทบจะหยุดเต้น

"บอกมาที ว่าเธอไม่ได้ชอบพี่มันใช่มั้ย"

(50%)


ฉันนิ่งอึ้ง หัวใจเต้นวูบไหวไปพร้อมๆ กับใจที่หน่วงชา

ชอบ...

เขารู้ว่าฉันชอบแท

สายตาคมเข้มที่มองสบเข้ามาเต็มไปด้วยความจริงจัง ราวกับเน้นย้ำให้รู้ตัวว่าเขาไม่ได้พูดเล่นแต่อย่างใด ใบหน้าหล่อหวานหากแต่กลับแสดงท่าทางที่คาดคั้น บีบบังคับความรู้สึกฉันจนลมหายใจหายขาดช่วงไปหมด อา...สายตาของเขา มันบ่งบอกว่าจองกุกรู้เรื่องทุกอย่าง

มันเหมือนกับว่าเขารู้เรื่องราวทุกอย่างที่อยู่ภายในใจฉัน

ฉันปิดเขาไม่ได้

ขอโทษนะ

...

ฉันชอบเขาจริงๆ นั่นแหละ

พอพูดแบบนี้ออกไป ภายในแววตาคมโตที่ฉันเห็นกลับสะท้อนความวูบไหวจนน่าใจหาย แววตาเศร้าหมองและความผิดหวังที่ตั้งใจปกปิดมันไว้แต่ดันทำไม่ได้ ส่งผลให้ร่างสูงที่กำลังนั่งยองอยู่ตรงหน้าได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ใบหน้าหล่อก้มลงมองต่ำไปบนพื้นอย่างช่วยไม่ได้

อา...แย่จังแฮะ ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้ว แต่พอได้ยินจากปากเข้าจริงๆ กลับทำใจไม่ได้

เขานี่มันอ่อนหัดในเรื่องของความรักชะมัด

คนตัวสูงได้แต่พยายามข่มไม่ให้ขอบตาที่กำลังร้อนผ่าวมีน้ำใสๆ ไหลออกมาอย่างยากลำบาก ทั่วทั้งตัวและความรู้สึกมันเหมือนกับถูกดูดเรี่ยวแรงออกไป ไม่นับใจที่เจ็บอย่างคนที่ถูกฉีกกระชากออกอย่างรุนแรง นี่มันหนักกว่าที่คิดอีกแฮะ เป็นแบบนี้แล้วตัวเขานี่มันไม่เท่เอาซะเลย

อึ่ก ขอโทษนะจองกุก

เฮ้อออ แถมพอได้ยินคำขอโทษที่พร่ำบอกออกจากปากของผู้หญิงที่แอบชอบมานานมันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกเข้าไปใหญ่

ตอกย้ำว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอไม่เคยมีใจ

ผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังนั่งร้องไห้ด้วยความรู้สึกผิดมากมาย ความรู้สึกผิดที่ไม่สามารถตอบรับความรู้สึกเขาได้ ได้แต่ทำให้เขาหัวเราะเบาๆ ไปกับความน่าสงสารของตัวเอง

จะร้องไห้ทำไมขนาดนั้น ไม่ใช่ความผิดเธอซักหน่อย

ขอโทษจริงๆ

พอได้แล้วน่า

ถึงใจมันจะเจ็บจนแทบทนไม่ไหว แต่สุดท้ายภาพใบหน้าหวานที่กำลังนั่งร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตายมันก็ทำให้คนแบบเขาอดไม่ได้ที่จะเผลอยื่นมือขึ้นไปลูบหัวปลอบเธอ ทั้งๆ ที่ใจตัวเองก็พังไม่เป็นท่า

ร้องไห้ขนาดนี้เพราะรู้สึกผิดกับฉันหรือว่าเสียใจเรื่องพี่มันกันแน่

แม้น้ำเสียงจะทำเหมือนพูดเล่น แต่ใบหน้าซึ่งเต็มไปด้วยความเจ็บปวดของจองกุกกลับไม่ได้เล่นไปด้วยเลยซักนิดเดียว มันยิ่งทำให้อยากร้องไห้มากกว่าเดิมซะอีก คนตรงหน้าฉันในเวลานี้ดูเศร้ายิ่งกว่าอะไร น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปล่งออกมา ราวกับเขาพยายามควบคุมมันไม่ให้สั่นไหว

ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ นะจองกุก

สำหรับฉัน ความรู้สึกที่เขามีให้มันทั้งจริงใจ และ มีความหมาย มีคุณค่ามากซะจนแทบไม่อยากจะเชื่อเลยด้วยซ้ำว่าคนอย่างเขาจะมอบให้ คนที่ใจดีและน่ารักแบบจองกุก

หากแต่มันกลับแย่ตรงที่ใจฉันดันมองแค่คนใจร้ายแบบแท

...มินอา ฟังฉันนะ

จากที่นั่งยองๆ ในตอนแรก คราวนี้คนตัวสูงเลือกที่จะนั่งชันขาลงไปกับพื้นพร้อมทั้งขยับเข้ามาระหว่างฉันซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ จ้องมองด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ฝืนความรู้สึกเอาไว้

ตกลงระหว่างเธอกับพี่แทฮยอง มันคืออะไรกันแน่

...

เธอบอกว่าชอบมัน แต่ทำไมมันถึงทำกับเธอแบบนั้น

...

มินอา เขาถอนหายใจ บอกฉันมาซักที

คือฉัน... แต่ฉันกลับอ้ำๆ อึ้งๆ

เพราะสายตาคมกลมโตของจองกุกที่กำลังมองสบกลับมานั้นเต็มไปด้วยความจริงจังซะจนฉันไม่กล้าหลุบต่ำไปไหน ราวกับเขากำลังบ่งบอกว่าครั้งนี้จะไม่ยอมปล่อยผ่านอีกแล้ว

ฉันกับแท พวกเราเริ่มต้มกันไม่ค่อยดีเท่าไหร่

ยังไง? คราวนี้ร่างสูงตรงหน้าเป็นฝ่ายขมวดคิ้วถาม จนต้องยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากแก้มให้อย่างเบามือ

พี่ชายฉัน ทำให้จองมิลฆ่าตัวตาย

!!!

เค้าหายตัวไป หลังจากนั้นฉันก็ได้เจอกับแท

เมื่อได้ฟัง จองกุกถึงกับทำสีหน้าตกใจมากในสิ่งที่ได้ยิน ริมฝีปากบางสีชมพูอ่อนเผลอเปร่งเสียงทุ้มออกมาอย่างเหลือเชื่อมากที่สุดหลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวต่างๆ

เธอรู้เรื่องของพี่จองมิลด้วยเหรอ

ฉันพยักหน้าเป็นเชิงตอบ ตอนแรกฉันก็ไม่รู้หรอก แต่แทเป็นคนเล่าให้ฟัง

ซึ่งพอจองกุกได้ยิน เค้าก็นั่งนิ่งอึ้งไปมากกว่าเดิม

ใช่ เค้ายอมเล่าให้ฉันฟัง ในวันนั้นที่พวกเรานั่งกันอยู่ริมทะเล วันที่เป็นเพียงวันเดียวซึ่งแทยอมเปิดใจเล่าทุกอย่าง

งั้นก็แสดงว่าเธอ...เป็นน้องของชินยู

อื้อ

คราวนี้กลายเป็นจองกุกแทนที่ต้องยกมือขึ้นมาปิดหน้าของตัวเองไว้อย่างคนที่ไปต่อไม่เป็น เขาทำท่าทางเหมือนกับไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินซักเท่าไหร่

เรื่องจริงเหรอวะ

นายรู้จักพี่ฉันด้วยเหรอ?

“เหอะ ก็มีเรื่องกับพี่แทมันบ่อยจะตาย

ฉันชะงักไปนิดหน่อย งั้นก็แสดงว่าสิ่งที่แทเล่ามาในวันนั้น มันก็เป็นเรื่องจริงน่ะสิ

ไม่อยากเชื่อเลย มินอากับพี่แม่งโคตรแตกต่าง

"พี่ฉันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ พอฉันถามออกไป จองกุกจึงเงยหน้าขึ้นมามองฉันแว่บหนึ่งก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะแห้งใส่ หมายความว่าไงกันเนี่ย

แย่ดิ แย่มาก

โอเค...

ชัดเจนแล้วทุกอย่าง

ฉันเองยังไม่ชอบขี้หน้ามันเลย

เวรกำ! นี่พี่ฉันไปทำอะไรไว้บ้างกันแน่?!

โอ๊ยยยย จนถึงตอนนี้ก็ยังคลางแคลงใจไม่หาย พี่ชินยู พี่ชายฉันไปทำอะไรไว้บ้าง ทำไมทุกคนถึงพากันเกลียดขี้หน้าพี่ไปหมดแบบนี้ล่ะ

เดี๋ยวก่อนนะ จู่ๆ เสียงทุ้มนุ่มก็ทำท่าราวกับว่านึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ หรือว่าที่พี่แทฮยองมันทำไม่ดีกับเธอก็เพราะเรื่องนี้

ฉันนั่งนิ่ง อยู่ๆ ก็ชะงักขึ้นมากับคำพูดของเขา

เพราะว่าเธอเป็นน้องของชินยู



อึ่ก!



ก็ถูกของเขานั่นแหละ เรื่องราวทุกอย่างมันเริ่มต้นขึ้นเพราะแทรู้ว่าฉันเป็นน้องสาวของพี่ชินยู เขาก็เลยใจร้ายกับฉันมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ

ก็พอจะรู้แหละว่าแม่งเกลียดชินยูชิบหาย ทั้งเรื่องที่โดนมันทำเหี้ยใส่ เรื่องของพี่จองมิล แต่ทำแบบนี้...

น้ำเสียงของคนตัวสูงเริ่มแสดงอาการหงุดหงิด นึกขึ้นมาได้ทีไรจองกุกก็ดูจะไม่สบอารมณ์ทุกครั้งที่ต้องมานั่งเห็นรุ่นพี่ที่ตนนับถือคอยแต่จะทำอะไรรุนแรง ไม่มีมารยาท ไม่เคยคิดถึงจิตใจของมินอาเลยซักครั้ง เค้าเว้นช่วงไประยะหนึ่ง สายตาคมโตเหล่กลับมามองหน้ากัน

มันก็ไม่ถูกป่ะวะ

คงเป็นหลังจากการที่เขาหันมาเห็นฉันเลยทำให้เจ้าตัวชะงักไป เพราะน้ำตามันดันเผลอไหลออกมาอีกครั้งเข้าจนได้ ไม่รู้ว่าทำไม แต่พอได้ยินแบบนี้ทีไร ฉันก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมาทุกที

“แม่งเอ๊ย~!

คงเป็นเพราะอารมณ์ที่เริ่มหงุดหงิดมาตั้งแต่แรกที่ได้ฟัง จู่ๆ คนตัวสูงตรงหน้าก็สบถออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์เสียงดังลั่น ก่อนที่จะผุดลุกขึ้นยืนแล้วแสดงอาการกระฟัดกระเฟียด ทำท่าจะเดินออกไปจากตรงนี้จนฉันที่เห็นแทบตั้งตัวไม่ติด ตามอารมณ์แทบไม่ทัน

จองกุก! เดี๋ยวสิ จะไปไหน

ขาทั้งสองข้างพาร่างกายของตัวเองให้ลุกขึ้นตาม แต่เพราะรอยแผลสดที่เกิดจากอาการบาดเจ็บบนหัวยังไม่หายดีจึงทำให้โลกหมุนขึ้นเล็กน้อยจนต้องล้มตัวลงไปนั่งบนเก้าอี้ใหม่อย่างช่วยไม่ได้


ตึง~


ไปเรียกสติมันไง แม่งทำเกินไปแล้ว!

แต่ดูท่าคนตรงหน้าฉันในเวลานี้จะหัวร้อนอยู่พอสมควร เพราะเขาแทบจะไม่ฟังฉันเลยด้วยซ้ำ นอกจากจะฟึดฟัดทำเหมือนจะออกไปหาเรื่องแทท่าเดียว ไม่ได้นะ! นายจะใจร้อนแบบนี้ไม่ได้

ไม่เอา ไม่ไปได้ไหม!!


หมับ~


ขอร้องล่ะ

ฉันไม่รู้จะรับมือยังไง เพราะจองกุกเหมือนจะไม่ฟังฉันเลยซักนิด นอกจากจะหัวฟัดหัวเหวี่ยงพยายามเดินออกนอกโรงพยาบาลเพื่อไปตามล่าหาตัวแท จนต้องตัดสินใจรวบตัวเขาไว้ด้วยการกอดจากทางด้านหลัง เพราะตอนนี้เจ้าตัวขาดสติมาก ไม่ฟังใครหน้าไหนทั้งนั้น แต่ไม่อยากคิดเหมือนกันว่าการกระทำนี้จะส่งผลให้คนตัวสูงชะงักไปแทบจะในทันที

ไม่อยากเชื่อว่ามันจะได้ผล

จองกุกค่อนข้างใจร้อน ถึงแม้ที่ผ่านมาเค้าจะเป็นคนน่ารักและใจดีมากแค่ไหนก็ตาม แต่นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ สิ่งสำคัญคืออย่างน้อยๆ ในตอนนี้ ฉันต้องทำอะไรซักอย่างเพื่อให้เขารับฟัง

ฉันไม่อยากให้เรื่องทุกอย่างมันแย่ลงไปมากกว่าเดิม

ที่ผ่านมาถึงแทจะทำไม่ดี แต่มันก็มีบางทีที่เค้าใจดีกับฉัน

... ร่างสูงนิ่งเงียบ ใช้เพียงแค่สายตามองมาเท่านั้น

เพราะงั้นไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ช่างมันเหอะนะ

มินอา...นี่เธอ

คนตรงหน้ายืนแน่นิ่ง เมื่อเห็นฉันเริ่มร้องไห้หนักพร้อมทั้งกอดรัดตัวเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยไปไหน ริมฝีปากบางเปรยถ้อยคำพูดด้วยน้ำเสียงสั่นไหว ราวกับสะกดกลั้นอารมณ์มากมาย

ชอบมันมากถึงขนาดนั้นเลยใช่ไหม

...

...

จู่ๆ ก็ไม่รู้จะพูดอะไร มันจุกอยู่ข้างในอกจนฉันต้องค่อยๆ คลายอ้อมแขนออกจากลำตัวเขาช้าๆ เพราะกลับกลายเป็นฝ่ายที่พูดไม่ออกเอาซะดื้อๆ

โคตรหงุดหงิดเลยว่ะ

น้ำเสียงทุ้มนุ่มเริ่มแปรเปลี่ยนไปกลายเป็นโทนเสียงที่ราบเรียบ ฟังแล้วให้ความรู้สึกน่ากลัวแบบแปลกๆ ใบหน้าหล่อเรียวแสดงอาการบึ้งตึงแตกต่างจากจองกุกในโหมดปกติซึ่งมักจะทำตัวใจดีอยู่เสมอ เริ่มทำให้ฉันพูดอะไรไม่ออก เราสองคนอยู่ๆ ก็พร้อมใจกันนิ่งเงียบไปหลายนาที อาจเป็นเพราะบรรยากาศรอบตัวมันเริ่มกดดัน เมื่อฉันรู้ตัวว่าตอนนี้จองกุกกำลังหงุดหงิดฉัน ทุกอย่างมันก็กระอักกระอ่วนใจไปซะหมด

เป็นแบบนี้ฉันไม่โอเคเลย

...ขอโทษ

กลับเหอะ

คนตัวสูงพูดขึ้นทั้งๆ ที่ไม่หันมามองหน้าฉันเลยแม้แต่น้อย เล่นเอาฉันรู้สึกผิดไปหมด ทั้งอึดอัด และกดดัน ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ก็ไม่รู้

เดี๋ยวไปส่ง


(100%)


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -






รูปภาพที่เกี่ยวข้อง
แทแท : บอกไม่ฟัง เตือนแล้วไม่จำ บอกว่าห้ามยุ่งกับน้องไง แง่ง~
ลูกน้องแทคันฟัน หมั่นเขี่ยวเด็กมันดื้อ! พูดไม่รู้จำ5555



TALK

อัพครบร้อยเปอร์แล้ววววว
เหมือนเราจะหายไปเต็มๆ สองเดือนเลยหรือเปล่านะ
โอ๊ยยย ขอโทษรีดทุกคนจริงๆ นะคะ เราพร้อมรับผิดแย้ววว
พอดีช่วงที่ผ่านมาเกิดเรื่องขึ้นกับเรามากมายเลยล่ะ
แล้วก็ประจวบเหมาะกับช่วงที่เราใกล้จะเรียนจบปี 4 เลยทำให้หายไปนานมาก
เคลียร์งาน เคลียร์ปัญหา เคลียร์ใจตัวเอง ขอโทษทีนะคะ ทุกคน
ต้องขอโทษมากจริงๆ ที่หายไปนานแบบไม่บอกกล่าว
กลับมาคราวนี้คัมแบ็คแล้วน้าาา

มาตอนนี้ค่อนข้างหน่วงหน่อยๆ เด้อ
อย่างที่หลายๆ คนกลัว ทริปเที่ยวทะเลจบแล้ว จะตีกันมั้ย
สรุปคือ ตีจ้าาาา ถ้าไม่ตีกันนี่แทจะอยู่ไม่ได้ คนหวงน้อง ใครอย่าได้ยุ่ง
แล้วจีน่าอ่ะ เข้ามาแบบนี้ น้องก็คนหวงพี่เหมือนกันนะ แททำผิดแล้วก็ง้อน้องเร็ว
ตอนนี้กุกก็ขโมยซีนไปเต็มๆเนอะ ทีมกุกยกมือเร็วววว
สุดท้าย ก็ได้รู้คำตอบซักที อาจจะเจ็บแปล๊บๆ หน่อย
แต่กุกก็อารมณ์เสียไม่น้อย ก็มันหงุดหงิดอ่ะเนอะ
โดนแททำขนาดนี้ยังจะไปชอบเค้าอยูได้ ไม่เข้าใจเลย
มันก็จะมีบ้างที่น้องตุ่ยขอเฟล แต่จะยอมแพ้เรื่องมินอามั้ย
ก็ไปลุ้นกันเอาตอนหน้าเนอะว่าจะเป็นยังไง
แล้วแทล่ะ จะมาง้อน้องหน่อยหรือเปล่า ทำน้องขนาดนี้
พี่เสือต้องเร่งทำแต้มแล้วมั้ง

เหมือนเดิมจ้าา ชอบก็อย่าลืมเฟ้บไว้อ่าน
ถ้าอยากให้ไรท์กลับมาไวๆ อย่าลืมเม้นต์เป็นกำลังเรียกไรท์ให้กลับมาปั่นต่อเร็วๆ
ขอขอบคุณทุกๆ คอมเม้นต์ที่คอยเป็นกำลังใจให้ไรท์อย่างเสมอมานะค๊า
ยังไงก็มาแชร์ๆ ความรู้สึกกันได้เรื่อยๆ น้า ไรท์ชอบมาก
ต่อจากนี้จะแต่งให้ดีขึ้น พยายามอัพให้ไวเท่าที่จะทำได้
เพราะงั้นอยู่ด้วยกันอย่างเหนียวแน่นไปจนจบเรื่องนี้ด้วยกันเลยนะค้าบบบบบ


สามารถพูดคุยติดต่อทวง NC ทวงฟิค ได้ที่...
Twitter : @shampeeyong
(เพิ่งสมัครแอคใหม่เพิ่ม สิงอยู่ในนี้บ่อยทุกครั้งที่นั่งเล่นโทรศัพท์
เข้าไปคุยเล่นกันได้น้า
ฝากติด #แทแทคนใจร้าย เม้ามอยเรื่องนี้กันได้จ้า)



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



ฝากฟิคเรื่องของพี่จมิงด้วยนะค๊าบบบ
เนื้อเรื่องของสองฟิคนี้จะอยู่ในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน ตัวละครรู้จักกัน
โดยที่เรื่องของแทแทจะเกิดขึ้นก่อนหลังจากได้เจอกับน้องมินอา
ผ่านไปซักพักเรื่องของจมิงคนซวยก็จะตามมา
ดังนั้นเนื้อเรื่องจึงแยกกัน แตกต่างคนละแนว เพราะงั้นอ่านได้ไม่งงจ้า

ใครอยากเห็นชิมชิมดวงซวย จิ้มโลด)




ส่วนฟิคใหม่ล่าสุดของไรท์ คือเรื่องนี้เลย
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่องไหนเลยนะคะ แยกออกจากกันอย่างสิ้นเชิง
เป็นอีกเรื่องใหม่เลย แนวดาร์กไซด์แฟนตาซ๊ อย่าลืมแวะเข้าไปน้า~

คุณชายแทแทคนเอาแต่ใจ อย่าลืมจิ้มๆ)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

422 ความคิดเห็น

  1. #362 fanfin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 06:02

    สนุกมากๆๆๆๆ
    #362
    0
  2. #361 fanfin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 06:02
    ทำไมคนดีๆไม่ได้เปนพระเอกกัน
    #361
    0
  3. #360 fanfin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 06:02
    สนุกมากเลยนะคะไรท์
    #360
    0
  4. #359 fanfin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 06:01
    เเททำเเรงไปอะ

    ไม่น่าเลย
    #359
    0
  5. #358 fanfin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 06:01
    สงสารกุกจัง
    #358
    0
  6. #269 NaNiw (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 09:11
    กุกมาหาเรามาาาาา~
    #269
    0
  7. #245 Bns (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 00:01

    ทีมแทททท รีบมาง้อน้องเร็วๆเลยย รออ่านต่อน้า ไรท์สู้วว

    #245
    0
  8. #244 TaoToa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 00:53
    ทีมจองกุกได้ไหมเนี้ยยยย
    #244
    0
  9. #243 Lisagirl3 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 22:27

    ต่อค้าบบ สงสารกุก

    #243
    0
  10. #242 Csthmyg99 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 00:51
    ทีมแท ทำเมียเจ็บมาดูเมียด่วนน
    ไม่ได้ชอบแต่รักไปแล้ว
    #242
    0
  11. #241 rainyy95 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 20:46
    วันนี้ที่รอคอยยย ในที่สุดก็มาอัพต่อแล้ว มาอัพอีกไวๆนะคะ สนุกมากกกก
    #241
    0
  12. #240 chanunchida1234 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 22:27
    ดีใจนะค่ะที่ไรท์กลับมาแล้ว หนูเป็นกำลังใจให้นะค่ะ มาต่อเร็วๆเด้อ จะรอนะค่ะ
    #240
    0
  13. #239 TaoToa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 10:32
    ทีมจองกุก
    #239
    0
  14. #238 I'm Beauty (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 03:30
    ไรท์กลับมาแล้วววว ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับไรท์บ้าง แต่สู้ๆนะคะ เรารออยู่คือคิดถึงมาก
    #238
    0
  15. #237 bns (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 00:57

    โอ๊ยยยย ดีใจมากที่ไรท์มาอัพ แต่ตอนนี้อ่านจยแล้วหน่วงมากเลย ไม่รุ้จะสงสารใครดี ทีมแทนะ แต่เห็นใจกุก ดีกับมินอามาตลอด แต่ครไม่ใช่ยังไงมันก็ไม่ใช่อะเนอะ อีกอย่างคือไม่อยากให้แทกับกุกทะเลาะกันเลย แง สู้ๆนะคะไรท์ เค้ารออ่านต่อน้า

    #237
    0
  16. #236 Kookkiee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 20:46
    หน่วงมากก มาต่อไวๆนะคะ รออยู่
    #236
    0
  17. #235 molobee_kk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 09:30
    มาแล้ววววว
    #235
    0
  18. #234 Fifa_J (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 08:21
    ไรท์มาต้อแล้ววววววววววเย้ รีบมาต่อนะคะ คิดถึงพี่แทมากๆๆ
    #234
    0